ตัวละครที่ไม่ปรากฎในนิยาย (ปรมาจารย์ลัทธิมาร)

ตอนที่ 1 : ในนิยาย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,748
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 284 ครั้ง
    9 ต.ค. 62



สิตางค์  คือชื่อของเธอ 

เธอเป็นนักแปลนิยายจีน ประจำสำนักพิมพ์ที่มีชื่อเสียงแห่งหนึ่ง

ที่ได้ลิขสิทธ์ การแปลนิยายชื่อดังอย่าง เฉินฉิงลิ่ง


นิยายเรื่องนี้เป็นที่นิยมเป็นอย่างมากในตอนนี้ นอกจากจะได้รับการแปลในหลายภาษาแล้วยังถูกนำมาสร้างเป็น

ซีรี่ย์อีกต่างหาก


เนื่องจากว่าซีรีย์ได้รับความนิยมอย่างมากทำให้ยอดสั่งจองนิยายก็มีมากขึ้นไปด้วย ทำให้เธอต้องยิ่งเข้มงวดกับตัวเองที่เป็นคนแปลนิยายเรื่องนี้ เพราะกลัวว่าถ้าเธอเร่งแปล เร่งเรียบเรียงจะทำให้เนื้อหาใจความสำคัญรึรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ ของตัวละครจะตกไป

เพราะแบบนี้ เธอถึงย้ายตัวเองมาอยู่บ้านสวนที่อยู่ชานเมือง การได้มาของบ้านเรือนไทยโบราณแต่มีกลิ่นอายของจีนผสมหลังนี้จะเรียกว่าบังเอิญก็ว่าได้ หลังจากที่ได้เงิน

ค่าลิขสิทธ์ในการแปล เธอที่ตั้งใจว่าจะมาดูเครื่องประดับโบราณของจีนเพื่อประกอบการบรรยายลักษณะในการแปลตามที่ บ.ก แนะนำมา ก็มาเจอกับบ้านหลังนี้เข้าเพราะอาแปะเจ้าของร้านเครื่องประดับแนะนำมาอีกที

ที่จริงบ้านหลังนี้ก็เป็นของลูกชายของแกเองนั่นแหละ แต่ลูกชายแกตายไปเมื่อ 2 ปีก่อน บ้านหลังนี้เลยขาดคนดูแล เมื่อได้ยินว่าฉันกำลังมองหาบ้านที่เงียบสงบอยู่แกก็เลยเสนอมา ตอนแรกแกก็ กล้า ๆ กลัวๆ เพราะเคยมีคนสนใจมาดูบ้านหลังนี้แต่พอเห็นตัวบ้านกลับไม่มีคนกล้าที่จะเข้ามาอยู่

ฉันเองก็แปลกใจเหมือนกันว่าทำไมถึงไม่มีกล้ามาอยู่ บ้านหลังนี้ฉันชอบมากเลยล่ะ

ทางเข้าบ้านเป็นป่าไผ่ ทั้ง 2 ข้างทางเรียงยาวไปจนถึงลานหน้าบ้านที่เป็นเรือนไม้ ทั้ง 2 หลัง หลังใหญ่เป็นบ้านทรงไทยโบราณให้ความรู้สึกคล้ายกับบ้านที่ใช้ในเวลาถ่ายทำละครพื้นบ้าน  แต่มีความทันสมัยและผสมผสานระหว่างบ้านของทางจีน คงเป็นเพราะว่าเจ้าของเดิมเป็นลูกหลานคนจีนละมั้ง

นอกจากนั้นยังมีสระบัวหน้าบ้านที่มีซุ้มยื่นออกไปกลางสระ ไว้ให้นั่งเล่นได้

 อีกต่างหาก

อาแปะพาฉันเข้ามาดูภายในตัวบ้านยิ่งทำให้ถูกใจเข้าไปใหญ่ เพราะการตกแต่งภายในนั้นให้ความรู้สึกเหมือนอยู่ในหนังจีนกำลังภายในสักเรื่องที่เคยดูเลยล่ะ ยิ่งได้เห็นห้องหนังสือ ฉันถึงกับร้องว้าวออกมาเลยทีเดียว

เมื่อเห็นว่าเธอชอบ อาแปะก็บอกว่าของทุกอย่างในนี้ยกให้หมดเลยเพราะแกก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะขนออกไปไว้ไหน เพราะแกไม่มีญาติพี่น้องอยู่ที่นี่แล้ว

และหลังจากที่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้ได้ไม่นานอาแปะก็เข้ามาบอกว่าจะย้ายกลับไปอยู่เมืองจีนบ้านเดิมของแก พร้อมกับยกพวกของโบราณหลายชิ้นซึ่งเป็นของในร้านเก่าของแกมาให้เ เธอก็ได้แต่รับไว้

ก่อนไปแกยังพูดจาแปลกๆมาให้เธอคิดอีกต่างหาก


" คุณหนู ของพวกนี้ สักวันมันจะเป็นประโยชน์กับท่าน "



ครึ่งปีแล้ว นับตั้งแต่ฉันย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านหลังนี้  และต้นฉบับเล่มแรกของการแปล ก็ถูกส่งเข้าสำนักพิมพ์เพื่อทำการตีพิมพ์


 หลังจากที่ส่งต้นฉบับไปเรียบร้อยแล้วเลยพอมีเวลาพักหายใจจากงานบ้าง บวกกับวันนี้เป็นวันเกิดของฉัน วันนี้เลยเป็นอีกวันที่ตื่นขึ้นมาแต่เช้าเพื่อจะไปทำบุญตักบาตรเสียหน่อย 


ไม่รู้ว่าบังเอิญรึว่าเธออินกับนิยายมากไป เธอถึงได้เก็บเอาไปฝันว่าเมื่อคืนนี้เธออยู่ที่ท่าเรือสัตตบงกช และตระกูลเจียงก็จัดงานวันเกิดให้เธอกับเว่ยอิง

เพราะเรา 2 คนเกิดวันเดียวกัน  

ตอนตื่นขึ้นมาเธอก็ยังจำเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในฝันได้อย่างชัดเจนเหมือนเธอเข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ

ถึงรู้ว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระ แต่เธอรู้สึกมีความสุขจริงๆ เพราะหลังจากที่เธอเสียพ่อและแม่ไปเมื่อ 10ปีก่อน เธอก็ไม่เคยจัดงานวันเกิดอีกเลย


หลังจากทำบุญตักบาตร ปล่อยนกปล่อยปลาเรียบร้อย ขณะที่เธอเตรียมตัวจะกลับ หลวงพ่อเจ้าอาวาสของวัดก็ได้เดินเข้ามาหาพร้อมกับส่งถุงเครื่องหอมมาให้พร้อมบอกกับเธอว่าให้พกติดตัวไว้ตลอดเวลามันจะช่วยฉันยามที่กำลังหมดหนทาง

ถึงจะฟังดูงงๆแต่มือบางก็รับมันไว้อย่างเสียไม่ได้



หลังจากที่กลับมาถึงบ้านฉันก็ต้องแปลกใจเมื่อมีกล่องไม้แปลกๆ เก่า ๆ 2 กล่องถูกวางทิ้งไว้ที่ซุ้มสระบัว  เธอเปิดออกดูก็พบกับขลุ่ยหยก และก็กระบี่ลักษณะคล้ายคลึงกับกระบี่

ปี้เฉินของหลานจ้านไม่มีผิด

เธอหยิบของทั้ง 2 ชิ้น ออกจากกล่องเพื่อหาจดหมายหรืออะไรก็ตามที่ระบุถึงตัวเจ้าของ แล้วก็เจอเข้ากับกระดาษ 1 แผ่น ที่ดูยังไงก็ไม่เหมือนกระดาษที่ใช้ตามบ้านเรา มีตัวหนังสือที่ไม่ได้ถูกเขียนโ้ดยปากกา แต่เป็นตัวหนังสือที่ถูกเขียนด้วยหมึกเป็นภาษาจีนคำว่า


ส่งคืนให้เจ้า


ไม่ผิดแน่เพราะเธอเรียนมาถึงภาษาจะไม่เหมือนภาษาที่ใช้ในปัจจุบันแต่ก็พอดูออกว่าอ่านว่ายังไงเพราะเธอเคยเจอตามนิยายที่เธอแปล

ว่าแต่ใครเป็นคนส่งมานะ รึว่าจะเป็น อาแปะส่งมา

เธอได้แต่คิดพร้อมหยิบกระบี่ขึ้นมา

พิจารณา เนียนมากเหมือนของจริงเลย นี่เป็นสิ่งที่เธอคิดพร้อมกับชักกระบี่ออกมาลูปคมด้านในดู


" อ่ะ "

ความเจ็บแล่นเข้ามาที่ปลายนิ้ว เลือดสีแดงสดหยดลงไปยังฝักกระบี่ 


" ของจริงเหรอว่ะ "


ด้วยความตกใจเธอรีบหันมาหยิบทิชชู่เพื่อจะนำมาเช็ดเลือดที่หยดลงไปยังฝักกระบี่ แต่ก็ต้องแปลกใจมากขึ้นไปอีก เมื่อเลือดที่หยดลงไปซึมเข้าไปยังฝักกระบี่ขับให้ขวดลายอักษรของตัวฝักชัดเจนมากขึ้น


" หลาน ซิ่วอิง "

" หืม ? นี่มันอะไรกันว่ะเนี่ย หลาน

ซิ่วอิง ใครว่ะ ตระกลูหลานมีคนชื่อนี้ด้วยเหรอ "


นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามตัวอักษรด้วยความรู้สึกวูบวาบ และสั่นเทา ภาพเหตุการบางอย่างปรากฎขึ้นมาในหัวอย่างรวดเร็ว วนซ้ำไปซ้ำมา จนรู้สึกเวียนหัว หญิงสาวหลับตา สูดลมหายใจเข้าออก พร้อมกับส่ายหัวเบาๆเพื่อตั้งสติ ร่างบางลุกขึ้นเดินมายังขอบสระบัว โดยที่ในมือยังไม่ลืมที่จะหยิบกระบี่ติดมาด้วย 

อยู่ๆ ร่างกายก็รู้สึกถึงกระแสลม

ที่หมุนวนอยู่ด้านหลัง หญิงสาวหันกลับมาก็ถูกกระแสลมพัดให้ตกลงไปในสระบัว เธอพยายามตะเกียดตะกายขึ้นมาให้พ่นพื้นน้ำ แต่กระบี่ในมือกับกลายเป็นภาระให้ทำอย่างที่ใจคิดไม่ได้เมื่อคิดจะปล่อยมือทิ้งกระบี่ลง เชือกที่คล้องอยู่ปลายกระบี่กับรัดมือเธอแน่นขึ้น สติของเธอกำลังจะดับลง พร้อมกับเสียงตะโกนข้างหูว่า 


" หลานอิง กลับบ้านเถอะลูก กลับไปหาพี่ชายของเจ้า และช่วยเหลือพวกเขาด้วย "






                                           Haru ❤️


ฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ




กระปี่ปี้เฉิน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 284 ครั้ง

288 ความคิดเห็น

  1. #179 NARUEPANHAT (@golf01122532) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2562 / 03:37

    ถุงเครื่องหอมนี่พระท่านจะพกไม่ได้นะคะไรต์ มันผิดพระวินัยเป็นอาบัติค่ะ ควรแก้ไขให้พระท่านมอบอย่างอื่นให้ที่ไม่ใช่เงินทองของหอม หรือถ้าจะให้เป็นถุงหอมตามเดิมก็ควรเปลี่ยนผู้มอบเป็นคนอท่นที่ไม่ใช่พระค่ะ

    #179
    0
  2. #154 KazukiRei (@benjarath) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 15:21
    น่าสนใจๆ
    #154
    0
  3. #78 LWLookwai (@LWLookwai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 7 กันยายน 2562 / 14:46
    ง้าาาา ชอบมากเลย ภาษาสละสลวยอ่านง่ายดีค่ะ ชอบ สู้ๆนะค่ะ เป็นกำลังใจให้
    #78
    0