ตัวละครที่ไม่ปรากฎในนิยาย (ปรมาจารย์ลัทธิมาร)

ตอนที่ 18 : ถ้ำเสวี่ยนอู๋ ( จบ )

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,259
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    28 ส.ค. 62





เหตุการณ์เกิดขึ้นและจบลงด้วยความรวดเร็ว บางคนยังไม่ทันได้รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่

ซิ่วอิงกำลังประเมินสถานะการณ์อยู่ว่าจะจัดการกับเวินเฉากับพวกยังไงดี 

เพราะถ้าช้ากว่านี้เจ้าอสูรตื่นขึ้นมาพวกเราจะแย่เอา


" จินจื่อเซวียน  เจ้าจัดการพาคนพวกนี้ออกไปได้รึไม่ "

" แล้วพวกเจ้าไม่ออกไปพร้อมกันรึ "


ยังไม่ทันที่ซิ่วอิงจะตอบกลับไป ภายในถ้ำก็เกิดแรงประทุขึ้นมาเสียก่อน  เวรแล้วเจ้าสัตว์อสูรตื่นขึ้นมาแล้ว  สิ่งที่ปรากฎต่อสายตาทุกคนคือสัตว์อสูรที่มีรูปร่างคล้ายกับเต่าแต่กับมีหัวที่ยื่นยาวออกมาคล้ายงู 

เสียงหวีดร้องตกใจ สร้างความไม่พอใจให้กับเจ้าสัตว์อสูรตัวนี้เป็นอย่างมาก มันไล่งับไปทางที่มีเสียงออกมา

เวินเฉาอาศัยจังหวะที่ภายในถ้ำเกิดความวุ่นวายหลบหนีออกมาได้

จินจื่อเซวียนตามออกไปแต่ปรากฎว่าเจ้าเวินเฉาสั่งให้ลูกน้องปิดทางเข้าออกของถ้ำไปแล้ว  ซิ่วอิงนิ่งคิดว่าถึงยังไงเรื่องราวมันก็ต้องดำเนินต่อไปตามที่นิยายเขียนไว้สินะ แต่ยังดีที่นางทำลายวิชาของฝ่ามือสลายจินตันของเวินจู๋หลิวไปหลายส่วนแล้วเขาไม่มีทางที่จะทำลายจินตันของใครได้อีก


" แล้วอย่างนี้พวกเราจะออกไปได้ยังไง พวกข้ายังไม่อยากตายอยู่ในนี้นะ "

เสียงโวยวายของลูกหลานตระกูลเซียน ทำให้นางได้แต่สายหัวออกมา ช่างน่าเบื่ออะไรเหลือเกิน


"เป็นเพราะเจ้าคนเดียวเลยไป๋ซิ่วอิง ถ้าเจ้าไม่ไปล่วงเกินเวินเฉาพวกเราคงไม่ต้องมาติดอยู่ในนี้หรอก "

เอ้าไหงเป็นงั้นว่ะ เมื่อกี้ไม่เห็นแบบนี้หนินางคิดในใจ


" ทำไมเจ้าพูดเยี่ยงนี้ เมื่อครู่ก็เป็นเขาไม่ใช่รึไงที่ช่วยพวกเราไว้

แค่นี้ยังสำนึกไม่ได้อีก "

นางกับเว่ยอิงหันมองหน้ากันไม่คิดว่าจินจื่อเซวียนคุณชายแห่งหลันหลิงจะออกหน้าแทนนาง 




" อย่าห่วงไปเลยใต้แอ่งน้ำมีทางเชื่อมออกไปด้านนอก เดี๋ยวข้าจะลงไปดูเอง "

 เจียงเฉิงเดินเข้ามาดึงแขนซิ่วอิงไว้ก่อนที่นางจะเดินออกไป

" เจ้าจะบ้ารึไง เจ้าอสูรนั่นยังอยู่ในน้ำอยู่เลย แล้วจะลงไปได้ยังไง "


" เจ้าแค่ใช้คบเพลิงล่อมันไว้ก็พอ ข้าลงไปไม่นานหรอก "

นางยื่นคบเพลิงส่งให้เจียงเฉิงแต่

เว่ยอิงกลับยื่นคบเพลิงอีกอันมาให้นางพร้อมกับบอกว่า

" เดี๋ยวข้ากับเจียงเฉิงจะลงไปเอง เจ้าอยู่นี่แหละ ข้ายังไม่อยากเห็นเจ้าจมน้ำไปอีก "

เกือบจะซึ้งอยู่แล้วเชียวเจ้าเว่ยอิง


ทั้งสองคนหายไปพักใหญ่ก็โผล่ขึ้นมาเจียงเฉิงอธิบายถึงความขว้างของทางออกว่าลอดออกไปได้ครั้งละ สามถึงสี่คนเท่านั้น


" ถ้าอย่างนั้นคุณชายจินท่านพาคนของท่านตามเจียงเฉิงออกไปก่อน "


" แล้วเจ้าล่ะไป๋อิง "


นางไม่ตอบแต่กลับสั่งพวกเขาว่าให้ระวังพวกคนตระกูลเวินจะมาลอบทำร้ายเวลาที่ออกไปจากถ้ำแล้ว


" ไม่ต้องห่วงข้า รีบไป "

และเจียงเฉิงก็ถูกจินจื่อเซวียนลากให้ตามไป ในช่วงเวลาแบบนี้เจ้านั้นก็ถือว่ามีน้ำใจใช้ได้เลยทีเดียว 


" ซิ่วอิงเจ้าตามพวกเขาไปเถอะทางนี้ข้ากับเว่ยอิงจะจัดการเอง "


" หลานจ้านท่านแน่ใจนะ ? "

คนเป็นพี่เพียงแค่พยักหน้าลงเท่านั้น

นิสัยของหลานจ้านข้อนี้นางไม่ชอบเลยจริงๆ รู้ว่าเป็นพระเอก รู้ว่าต้องคีฟลุค แต่แสดงความรู้สึกออกมาบ้างก็ได้ เห็นแล้วอึดอัดแทน

"ก็ได้ ข้าจะรอท่านอยู่ด้านนอก ถ้าผ่านไปชั่วยามแล้วท่านกับเว่บอิงยังไม่ออกมาข้าจะกลับเข้ามาช่วย ตกลงนะ "


" จ้า จ้า เอาตามที่เจ้าสบายใจเลย ไป๋อิง "

เว่ยอิงส่ายหัวให้กับความดื้อรั้นของนาง

" เจ้าก็เหมือนกัน แรงอาฆาตในกระบี่ที่ยึดเหล็กทมิฬเอาไว้มีพลังมากเจ้าต้องระวังล่ะ "


" ข้าทราบแล้วขอรับคุณชาย ข้าจะระวังตัว เจ้าไปได้แล้ว "


นางมองทั้งสองคนก่อนจะเปิดประตูมิติออกมาแล้วหายเข้าไปในนั้น


" นางขี้โกงว่าไหมหลานจ้าน คนอื่นเขาต้องลงน้ำก่อนจะออกไปได้แต่นางเล่นหายตัวออกไป "


" อืม " เป็นคำตอบสั้นๆที่หลุดออกจากคุณชายรอง





ซิ่วอิงที่ออกมาได้ก็เจอกับห่าลูกธนูของพวกตระกูลเวินที่ดักซุ่มโจมตีอยู่พุ่งเข้าใส่ลูกธนูเฉียดแขนนางไปพอให้รู้สึกแสบๆ นางไม่มีเวลาแม้แต่จะมองแผลของตัวเองสายตาคมสอดส่องหาตัวเจียงเฉิงแล้วก็เห็นเขาหันหลังสู้เคียงคู่อยู่กับจินจื่อเซวียน  

สองคนสู้กับคนเป็นสิบถึงจะมีวิชาแก่กล้าแค่ไหนก็ต้องมีอันเพลี้ยงพล้ำ

เหล่าสมุนตระกูลเวินบุกกันเข้ามาอย่างพร้อมเพียง มีพลธนูคอยซุ่มยิงจากเนินผาเตี้ยๆ นางตั้งรับต่อสู้ หันไปเห็นคนผู้หนึ่งพุ่งดาบเข้าใส่

จินจื่อเซวียน นางชักกระบี่ออกจากฝักพร้อมสะบัดข้อมือรังสีกระบี่พุ่งเข้ากระแทกดาบของคนผู้นั้นจนดาบขาดเป็นสองท่อน  จินจื่อเซวียนหันกลับมาทันเห็นรังสีกระบี่ที่ช่วยชีวิตตนเอาไว้

แต่กลับมองไม่เห็นตัวเจ้าของกระบี่

ร่างบางเหาะขึ้นมายืนอยู่บนเนินหินแล้วรวบรวมพลังจิต ร่ายวิชากระบี่จันทรามายาออกมาใช้ หมอกหนาพร้อมไอเย็นเข้าปกคลุมพื้นที่ทันที่

กระบี่ไป๋เสวี่ยถูกแยกออกเป็นร่างเงานับร้อยเล่ม แล้วถูกส่งออกไปสังหารพวกตระกูลเวินทั้งหมด ไม่กี่อึดใจกระบี่กลับมารวมกันเป็นหนึ่งเดียวพร้อมกับไอหมอกที่จางหายไป หลงเหลือไว้เพียงร่างไร้วิญญาณของพวกสมุนสกุลเวิน

ภาพที่ปรากฎตรงหน้าสร้างความสะพรึงให้กับผู้พบเห็นไม่น้อย


จินจื่อเซวี่ยนมองซิ่วอิงด้วยความสงสัยหลังจากที่สังเกตุกระบี่ในมือของของชายหนุ่มอยู่นาน ถ้าจำไม่ผิดกระบี่ที่อยู่ในมือของเจ้านี่เป็นกระบี่ไป๋เสวี่ยในตำนานอย่างแน่นอน ทั้งกลิ่นอาย ทั้งคุณสมบัติ และที่เขามั่นใจก็คงเป็นตอนที่อยู่ในถ้ำที่กระบี่เล่มนี้ฟาดลงไปที่ข้อมือของเวินจู๋หลิวแต่กลับไม่มีเลือดสักหยดติดอยู่ที่กระบี่เลย คุณสมบัติพิเศษเช่นนี้คงมีแต่กระบี่ไป๋เสวี่ยเท่านั้นที่จะทำได้ แต่ที่เขาไม่เข้าใจก็คือ ผู้ที่ถือครองกระบี่เล่มนี้ได้ต้องเป็นสตรีเท่านั้นไม่ใช่

เหรอ แล้วทำไม ?


ซิ่วอิงที่รู้สึกถึงสายตาที่จับจ้องก็หันกลับไปมอง สายตาของเราสองคนสบเข้าหากันเป็นจินจื่อเซวียนที่หลบตาเส มองไปทางอื่น  อะไรของเขาเหมือนมีอะไรจะพูดก็ไม่พูด


" แล้วเว๋ยอู๋เซี่ยน กับหลานวั่งจีล่ะ ไม่ได้ออกมาพร้อมกันหรอกรึ  "

นางกระซิบบอกเหตุผลที่สองคนนั้นยังไม่ออกมากับเจียงเฉิง พร้อมกับให้เจียงเฉิงไปบอกกับคนอื่นๆด้วยว่าให้รีบกลับไปบ้านของตัวเองได้แล้ว

จินจื่อเซวียนมองมาที่นางอีกครั้งก่อนจะเดินจากไป

สายตาที่มีคำถามมากมายอยู่ในนั้นทำให้นางฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า รึเจ้านั่นจะสงสัยเรื่องกระบี่ของนาง

ตอนที่รับกระบี่มา ท่านแม่กล่าวเพียงว่าถ้าไม่จำเป็น อย่าเรียกออกมาใช้

เพราะอะไรนางก็ไม่เคยเอ่ยถามเพราะไม่คิดว่าจะได้ใช้ในเร็ววันแบบนี้





                                     Haru ❤️



อย่างที่เคยบอกไว้แล้วนะคะว่าตัวตนของแม่หลานจ้านยังเป็นปริศนาอยู่ เราจะคลี่คลายออกมาให้ในตอนหน้านะคะ ใครที่สงสัยเรื่องกระบี่ รวมทั้งของวิเศษทั้งหมดที่นางถือครองเจอกันตอนหน้านะคะ หลานจ้านจะได้พบท่านแม่ของเขาแล้ว ติชมกันได้นะคะ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

276 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 20:13

    ไม่ผ่าน

    เพราะ

    สนุกเกินไป ปล.หยอกๆๆ

    #63
    0
  2. #62 caramel_white2 (@caramel_white) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 12:35

    get ละ
    #62
    0
  3. วันที่ 28 สิงหาคม 2562 / 12:02

    งื้อ นางเอกเท่มั่กๆเลย ขอบคุณที่แต่ให้อ่านน้าค้าาาา
    #61
    0