คัดลอกลิงก์เเล้ว

=[SNSD YULSIC]= 01 My ProMisE สัญญาได้มั้ยว่าจะรักตลอดไป

โดย happytogether

เธอคนนึง กำลังรอคอยให้เค้าคนนั้นหันกลับมามองเธอเหมือนเดิม กับเธออีกคนนึงที่ต้องยอมหักห้ามใจตัวเอง

ยอดวิวรวม

5,184

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


5,184

ความคิดเห็น


24

คนติดตาม


18
เรทติ้ง : 80 % จำนวนโหวต : 2
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  6 ต.ค. 54 / 13:25 น.
นิยาย =[SNSD YULSIC]= 01 My ProMisE ѭҨѡʹ =[SNSD YULSIC]= 01 My ProMisE สัญญาได้มั้ยว่าจะรักตลอดไป | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้

'เธอคนนึง กำลังรอคอยให้เค้าคนนั้นหันกลับมามองเธอเหมือนเดิม
ทำไมเธอต้องทำตัวห่างเหินฉันด้วย....ยูริ '

'กับเธออีกคนนึง ที่ต้องยอมหักห้ามใจตัวเอง
ที่ฉันต้องทำตัวห่างเหินเธอ ...เพราะว่าฉันกลัวว่าใจฉันจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้ '

เนื้อเรื่อง อัปเดต 6 ต.ค. 54 / 13:25




 
       ไม่!!!! อย่า!!!! อย่าทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้!!!!!

     ร่างบางพยายามวิ่งตามคนๆนั้นไป 

     คนๆนั้นหยุดเดิน แล้วหันกลับมามองเธอด้วยสายตาที่เย็นชา

     เย็นชาจนทำให้ร่างบางไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้

     คนๆนั้นขยับปากเหมือนกำลังพูดอะไรบางอย่าง แต่เธอกลับไม่ได้ยินเสียงๆนั้น

     ก่อนที่ร่างสูงจะเดินหายไปในสายหมอก

     
     บอกได้มั้ย..........

     ว่าภาพตรงหน้า.........เป็นเพียงแค่ความฝัน..........



     ร่างบางสะดุ้งตื่นขึ้นจากภวังค์ท่ามกลางความมืด ก่อนจะหันไปรอบๆด้วยความหวาดกลัว 

     เหงื่อแตกพลั่กจนหลังเปียกไปหมด ร่างบางหายใจถี่ขึ้นเรื่อยๆ


     บ้าจริง.......ฝันแบบนี้อีกแล้วหรอ........


     น้ำใสๆรินจากดวงตาคู่สวยแอบแก้มขาวเนียมอมชมพูอย่างไม่ขาดสาย

     ร่างบางรีบๆเช็ดน้ำตาอย่างลวกๆ ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง

     เธอเดินไปดูรูปภาพขนาดใหญ่น้อยจำนวนมากที่แขวนอยู่เต็มฝาผนัง

     ภาพส่วนใหญ่เป็นภาพที่เธอโพสท่าบ้าๆบ็องๆถ่ายกับเพื่อนๆอย่างสนุกสนาน

     ร่างบางเดินไล่ดูรูปภาพเหล่านั้นไปเรื่อย


     คิก.....   ร่างบางเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว 

     รอยยิ้มที่สามารถละลายหัวใจคนทั้งโลกในชั่วพริบตา


     ร่างบางยังคงเดินดูไปเรื่อยๆจนไปสะดุดตาเข้ากับภาพๆหนึ่ง

     ร่างบางมองภาพนั้นอย่างเน้นนาน สีหน้าของเธอดูหมองลงอย่างเห็นได้ชัด

     เธอค่อยๆแกะภาพนั้นออกมาจากตะปูที่แขวนไว้

     ภาพนั้นเป็นภาพที่ร่างบางกำลังกระโดดเกาะไหล่คนๆหนึ่ง

     เธอคนนั้นมีรูปร่างสูง ผิวขาวเนียน ผมซอยสีดำสนิท ดูน่าหลงไหล

     ร่วมทั้งจมูกและริมฝีปากที่ได้รูป 

     ประกอบด้วยดวงตาคู่สวยที่ดำสนิท ที่ดูม่นหมองเล็กน้อย แต่กลับดูอ่อนโยนในเวลาเดียวกัน

     รวมๆแล้ว เธอคนนั้นสวยเอามากๆเลย!!!! 

     ร่างบางมองคนที่ยิ้มให้เธอในภาพถ่ายด้วยสายตาที่เศร้าสร้อย

     นิ้วมือเรียวบางค่อยๆไล่ไปตามใบหน้าสวยของคนๆนั้น

     ร่างบางกอดรูปถ่ายน้อนด้วยความคิดถึงและห่วงหา น้ำตาเธอค่อยๆไหลอีกครั้ง


     ทำไมเธอต้องทำตัวห่างเหินฉันด้วยนะ.....ยูริ


     " ฮ้าว~ หือ พี่เจสสิก้าไปยืนทำอะไรตรงนั้นคะ ยังไม่ทันเช้าเลยนะคะ "

     เสียงเล็กๆดังมาจากอีกฟากหนึ่งของห้อง 
 
     เจ้าของเสียงที่ยังอยู่ในชุดนอนลายเคโรโระ กำลังหาวหวอดๆด้วยน้ำเสียงที่งัวเงียสุดๆ


     ร่างบางพยายามทำตัวให้เป็นปกติที่สุด ก่อนจะตอบรูมเมธของเธอ

     " อือ... ไม่มีอะไรจ้ะซอฮยอน แค่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ "

     " หือ~ หรอคะ งั้นซอนอนต่อนะคะ "

     เจสสิก้าไม่ตอบแต่เธอกลับยิ้มให้รุ่นน้องของเธออย่างเอ็นดู

     
     ร่างบางแขวนรูปถ่ายนั้นไว้ที่ฝาผนังเหมือนเดิม

     เธอมองภาพนั้นชัดๆอีกครั้ง ก่อนจะเดินออกจากห้องไป.....




  
      ร่างบางเดินลงมายังชั้นล่างสุดของคอนโด ก่อนจะมองนาฬิกาสีขาวบนข้อมือซ้ายของเธอ


     เกือบจะตีห้าแล้วหรอเนี้ย.........


     ถึงแม้ว่านี่จะถึงฤดูใบไม้ผลิแล้ว แต่อากาศยามเช้าที่กรุงโซลยังคงหนาวจับใจ     

     เจสสิก้าถอนหายใจออกมาเป็นไอช้าๆ 

     และกระชับเสื้อกันหนาวสีดำตัวโปรดให้แนบตัวยิ่งขึ้น

     ร่างบางเดินไปตามทางริมถนนที่เปิดไฟไว้เป็นระยะๆ เดินไปเรื่อยๆ...

     ดูเหมือนว่าเจ้าตัวจะไม่รู้ว่าตัวเองเดินออกมาไกลแค่ไหน

     จนกระทั่งร่างบางไปหยุดอยู่ที่ตู้ขายอัตโนมัติข้างๆทางม้าลาย

     เจสสิก้าหยอดเหรียญและกดปุ่มสีแดงๆเพื่อเลือกเครื่องดื่ม

     
     กึก!!! 

     เสียงกระป๋องกระทบกับเหล็กที่ช่องรับสินค้าด้านล่าง

     ร่างบางเปิดฝากระป๋องแล้วยืนดื่มกาแฟอุ่นๆอย่างสบายใจ


     อา....รู้สึกอุ่นขึ้นมาหน่อย


     ตึก....ตึก...ตึก...ตึก

     เสียงฝีเท้าของใครบางคนดังมาจากอีกฟากหนึ่งของถนน

     ร่างบางหันไปทางต้นเสียง และพยายามเพ่งมองใบหน้าของผู้มาใหม่

     เธอคนนั้นมีใบหน้าที่ร่างบางคุ้นเคยเป็นอย่างดี

     ร่างบางสูงโปร่ง ผิวเนียมระเอียด 

     เจ้าของดวงตาสีดำสนิทกำลังสาวเท้าเข้ามาใกล้ทางม้าลายมากขึ้นเรื่อยๆ

     เจสสิก้าขยี้ตาและเพ่งมาดีๆอีกครั้ง


     บ้าน่า......ฉันต้องตาฝาดแน่ๆ!!! 

     ใบหน้าสวยของร่างสูงต้องแสงไฟริมทางเท้า  ทำให้ร่างบางเห็นใบหน้าของเธอชัดขึ้น


     ยูริ!!!!!!! 


     ร่างบางอึ้งไปชั่วขณะ 

     เธอคิดไม่ถึงเลยว่า เธอจะพบกับคนๆนั้นทั้งๆที่เธอเดินออกมาไกลมากขนาดนี้

     แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะยังไม่เห็นเธอ

     
     ร่างสูงเดินข้ามถนนและเดินผ่านร่างบางไปราวกับเธอเป็นอากาศธาตุ

     
     " ยู...ริ "

     เจสสิก้าเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเบาๆ ทำให้ร่างสูงหยุดชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะรีบเดินห่างออกไป

     " ดะ...เดี๋ยวสิ!!! "

     ร่างบางพยายามสาวเท้าให้เร็วขึ้นเพื่อจะเดินตามร่างสูงให้ทัน

     แต่ร่างสูงกลับเดินเร็วขึ้นมากกว่าเดิม เหมือนกำลังหลบหน้าอีกฝ่าย

     " ทำไม....ทำไมเวลาเธอเจอฉัน เธอต้องเดินหนีตลอดเลยล่ะ...? "

     "..........................."

      ร่างสูงที่ดูเหมือนจะไม่สนใจในคำพูดของร่างบาง

      แท้ที่จริงแล้ว เธอกำลังฝืนใจตัวเองอยู่


     ขอโทษนะเจสสิก้า......

     ที่ฉันพยายามหน้าเธอตลอด....ก็เพราะ

     ฉันกลัวว่า...ถ้าฉันเข้าใกล้เธอ

     ใจของฉันจะหวั่นไหวไปมากกว่านี้......


     ร่างสูงตอบในใจ และหลับตาลง

     ยอมรับกับความรู้สึกของตัวเอง


    " นี่!!!! จะไม่หันมาพูดเลยรึไง "

     ร่างบางเปลี่ยนจากเดินเป็นวิ่ง

     เพราะรู้ดีว่าถ้าขืนมัวชักช้า ก็ตามคนข้างหน้าไม่ทันแน่ๆ

     แต่......


     กรอบ!!!! 

     เสียงบางอย่างดังขึ้นเบาๆบริเวณข้อเท้าของร่างบาง

     ร่างบางเสียการทรงตัวและล้มลงกับพื้น

     "ว้าย!!!!!!"


     ตุบ!!!!

     "อูย....."

     ร่างบางครางเบาๆ และใช้มือลูบบริเวณข้อเท้าซ้ายของตัวเอง


     ทำไมฉันต้องมาขาแพรงเอาตอนนี้เนี้ย !!!!! 

     เจสสิก้าสบดในใจ


     
     ร่างสูงหันกลับมามองร่างบางที่กำลังล้มกองอยู่กับพื้นด้วยความตกใจ

     " เจสสิก้า!!!!! "

     ร่างสูงทำท่าจะวิ่งไปหาร่างบาง แต่ก็ยังคงถือในธิฐิของตัวเอง

 
     ไม่!!!!! ฉันต้องไม่ใจอ่อนเด็ดขาด!!!!


     "ยู...ริ... นี่เธอ...จะทิ้งฉันจริงๆหรอเนี้ย!? "

     ร่างบางพูดแล้วพยายามพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แต่ก็ไม่สำเร็จ

     " โอ้ย!!! "

     ร่างบางล้มลงไปกองกับพื้นเหมือนเดิม

     ยูริมองภาพตรงหน้าสักพัก ก่อนจะตรงเข้าไปพยุงร่างบาง

     ก่อนจะถอนหายใจในความใจอ่อนของตัวเอง

     
     "ยัยบ้า...ตัวเองเจ็บยังจะตามฉันให่ได้อีก...แล้วเจ็บตรงไหนป่าวเนี้ย"

     ยูริทำเป็นพูดเสียงแข็ง แต่ใจจริงเธอกำลังเป็นห่วงร่างบางอย่างมาก

     หัวใจเธอเจ็บราวกับถูกมีดกรีดตอนที่ร่างบางล้มลงไป

     "ขาแพรงนิดหน่อยน่ะ"

     "ถ้าเธอเป็นอะไรขึ้นมา ฉันจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเลยนะนี่"

     น้ำเสียงที่แข็งกระด้างของร่างสูง ดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด



     นี่เธอ....เป็นห่วงฉันด้วยหรอเนี้ย  ยูริ

     
     เจสสิก้าคิดในใจแล้วเผลอยิ้มออกมา


     " ยิ้มอะไร"

     "ปะ....ป่าวสักหน่อย"

     "อืม..ช่างเหอะ"

     ร่างสูงยักไหล่อย่างไม่คิดมาก ก่อนจะหยิบผ้าเช็ดหน้าสีฟ้าขอตัวเอง

     แล้วพันไว้ที่ข้อเท้าซ้ายของร่างบางอย่างเบามือ

     "พันๆไปก่อนละกัน....เดี๋ยวฉันพาเธอไปทำแผลต่อที่ห้องฉันละกัน"

     "อะ..อืม.." 

     ร่างบางพยักหน้า ใบหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย

   
     จะว่าไปแล้ว....เราก็ไม่ได้ไปห้องยูรินานแล้วเหมือนกันนิ.......

   
     " นี่.....นิ่งไปมีอะไรอีกล่ะ"

     เสียงของร่างสูงทำให้ร่างบางตื่นจากภวัง

     "ป่าวนะ...ไม่มีอะไรน่า...แหะๆๆ"

     "เอ้า!!!ถ้าไม่มีอะไรก็ขึ้นมาสิ"

     ร่างสูงพลางค่อยๆย่อตัวลงแล้วหันหลังให้

     "หะ..หา!?"

     "งงอะไรเล่า? ก็ที่นี่ห่างจากคอนโดตั้งไกล เธอเดินไม่ไหวหรอก 

     แล้วพอดีฉันก็ไม่ใช่คนใจร้ายด้วย.. ฉันก็จะให้เธอขี่หลังฉันไง"

     "อ่อ...อืมๆๆๆ"

     ร่างบางค่อยๆยันตัวเองขึ้นแล้วขึ้นขี่หลังคนใจดี

 
   
     "ไหวมั้ยยูริ"

     "โหย...เธอน่ะหนักจะตาย"

     ร่างสูงพูดพลางทำหน้าล้อเลียน

     "นี่เธอ!!! กล้าพูดอย่างนี้กับฉันหรอ!!!"

     เจสสิก้าบ่นก่อนจะตีแขนยูริแรงๆเป็นการลงโทษ

     "โอ้ย!!! กล้าทำอย่างนี้กับผู้มีพระคุณหรอ!!!! "

     "แบร่~5555+"

     ร่างบางหัวเราะชอบใจและเอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ของอีกฝ่าย

 
     กลับมาเป็นเธอคนเดิมสักทีนะ......ยูริ


     ร่างบางคิดแล้วยิ้มอย่างมีความสุข และกอดร่างสูงแน่นยิ่งขึ้น

     "หลังเธออุ่นจัง"

     ร่างบางกระซิบข้างหูร่างสูง

     "งะ...งั้นหรอ"


     ตึก...ตัก...ตึก...ตัก

     เสียงหัวใจของทั้งคู่เต้นรัวมากขึ้นเรื่อยๆ

     จนไม่รู้ว่าหัวใจของใครกันแน่ที่เต้นรัวมากกว่ากัน

     ร่างสูงยิ้มออกมาอย่างมีความสุขไม่แพ้คนที่เกาะอยู่บนหลัง


     มันจะดีแล้วหรอ.....ที่ปล่อยให้หัวใจตัวเอง....หวั่นไหวไปมากกว่านี้


     ร่างสูงคิดและหลับตาลง

     คิดถึงเรื่องราวในอดีต

     เรื่องราวที่ทำให้เธอต้องจำยอมทำตัวห่างเหินคนที่เธอ....รัก


     ในสมัยที่วง Girls' Generation หรือที่เรียกกันว่า Snsd

     บูมขึ้นมาและทำลายสถิติเป็นอันดับหนึ่ง แซงโค้งวงรุ่นพี่อย่าง SJ และ TVXQ 

     ภายในเวลาเพียง 1 ช.ม.ที่ปล่อยซิงเกิ้ล "Gee" ออกมา

     ทำให้วงของเธอเป็นที่รู้จักกันอย่างกว้างขวาง

     แฟชั่นกางเกงขาเดฟสีสันสดใสก็เป็นที่ฮิตฮอตกันมาในช่วงนั้น

     นับเป็นหนึ่งในความภาคภูมิใจของทางต้นสังกัด SM Entertranment  ไม่น้อย

     นี่ไม่ใช่เป็นการเล่าประวัติความเป็นมาของวง

     แต่นี่คือสาเหตุหลักที่ทำให้ทุกย่างก้าวจะต้องเป็นไปตามที่ต้นสังกัดขีดไว้!!!! 

     SM TOWN ไม่ต้องการที่จะให้ SNSD ห่างหายจากเวทีเป็นเวลานาน

     เพราะตอนนี้ค่ายอื่นๆมีวงน้องใหม่ซึ่งแฟนคลับให้ความสนใจก็ค่อนข้างมาก

     ซึ่งอาจจะลดกระแสความนิยมในพวกเธอลงไปไม่น้อย

     ผู้จัดการวงจึงสั่งให้ SNSD ปล่อยซิงเกิ้ลย่อยๆออกมาทำลายสถิติบ่อยๆ

     เพื่อปลุกกระแสความดังอีกครั้ง นั้นก็คือ " Tell Me Your Wish "  

     นอกจากนั้น SM TOWN ยังให้สมาชิกวงจับคู่ Y เพื่อสร้างกระแส

     ซึ่งเป็นวิธีเดียวกันที่ใช้กับวงรุ่นพี่อย่าง SJ และ TVXQ 

     สิ่งที่ SM ทำนั้นไม่ใช่การต่อลอง แต่เป็นคำสั่ง

     คำสั่ง....ที่ผู้รับจะต้องตอบตกลงคำเดียวเท่านั้น

     และห้ามผู้ใดขัดขืนเป็นอันขาด

     คำสั่งนี้ทำให้หลายชีวิตของค่ายต่างไม่ให้ความยอมรับ

     และต่างพยายามที่จะขัดขืนเพื่ออิสระภาพของตัวเอง

     แต่คำสั่ง...ก็คือคำสั่งอยู่วันยันค่ำ

     เหตุการณ์นี้สร้างความลำบากใจให้กับสมาชิกภายในวงไม่น้อย

     บางคนถีงกับมองหน้ากันไม่ติด

     แต่เมื่อเวลาผ่านไป  ทุกคนก็ปรับตัวกันได้

     และปฏิบัติตาม'คำสั่ง'ราวกับเป็นเรื่องสนุกสนาน

     และผลที่ออกมาก็ดีเกินคาด เหล่าแฟนคลับทั้งในและต่างประเทศให้ความสนใจเป็นอย่างดี

     ทุกอย่างเป็นไปตามที่ต้นสังกัดวางเอาไว้.....

     หนุ่งในคู่นั้นคือ คู่ ควอน ยูริ และ จอง เจสสิก้า

     ซึ่งเป็นที่นิยมในหมู่แฟนคลับไม่น้อยเลยทีเดียว

     แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญของเรื่องนี้

     
     เวลาผันผ่านไป.....คำสั่งก็ยังคงดำเนินอยู่ต่อไป.....จนเกิดเป็นวิกฤติครั้งใหญ่ !!!!! 

     ซึ่งแม้กระทั้งทางต้นสังกัดยังคาดไม่ถึง

     ที่เหล่าศิลปินบางคนที่ถูกป้อนคำสั่ง เผลอใจให้กับคู่ของตัวเอง!!! 

     นับเป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่ทางต้นสังกัดต้องรีบแก้ไข

     และได้เรียกตัว"บุคคลต้องสงสัยว่าจะทำเกินเลยคำสั่ง"เข้าประชุมลับๆเป็นการณ์ด่วน

     หนึ่งในนั้นก็คือ ' ควอน ยูริ ' จากวง Girls' Generation 

     ร่างสูงกวาดสายตาไปในบรรดาเพื่อนๆและรุ่นพี่ที่ถูกเรียกมาประชุมพร้อมๆกัน


     ไม่มี....อย่างนั้นหรอ......


     ดวงตาสีดำดูหม่นหมองลงทันทีที่ไม่เห็น'เธอคนนั้น'ในที่ประชุม

     เหล่าศิลปินทั้งชาย.หญิงเกือบ 15 คน ยืนเรียงแถวหน้ากระดานเพื่อไตร่สวน

     แต่ไม่มีเธอคนนั้น.........


     งั้นก็แสดงว่า.......สิ่งที่เธอทำดีกับชั้นทั้งหมด....

     มันเป็นเพียงการปฏิบัติตามคำสั่งอย่างนั้นหรอ.......เจสสิก้า


     ร่างสูงคิดและหลับตาลงยอมรับกับความเป็นจริง และข่มน้ำตาตัวเองไม่ให้ไหล    


     การประชุมอย่างลับๆยังคงดำเนินต่อไปเรื่อยๆ

     เหล่าศิลปินแต่ละคนถูกเรียกไปเค้นความจริงราวกับผู้ต้องหา

     บางรายที่เถียงกลับ ก้ถูกตำหนิเสียๆหายๆ

     บางรายก็ถึงกับร้องไห้

     แต่บทสรุปของแต่ละคนก็ออกมาคล้ายๆกัน คือ ได้รับ"คำสั่งพิเศษ"เพิ่มไปอีก

     คำสั่งนั้นก็คือ เมื่ออยู่ต่อหน้าสื่อมวลชนและแฟนคลับ ให้ทำตัวตามปกติอย่างที่เคยทำ

     เมื่อลับหลังคนเหล่านั้น ก็พยายามไม่พบหน้าคู่ของตัวเอง หากเจอก็ให้รีบเดินหนี

     และพยายามลืมความรู้สึกดีๆที่ตนมีให้จนหมด ห้ามเผลอใจอีกเด็ดขาด

     หากใครขัดคำสั่ง ทางต้นสังกัดจะเล่นงานอย่างหนัก 

     หากความจริงเหล่านี้แพร่ไปในหมู่นักข่าว จะเกิดความเสียหายต่อตัวศิลปินเอง

     และอาจจะกระทบมาถึงทางต้นสังกัดได้อีกด้วย....

     ก่อนที่ศิลปินทั้ง 14 คนจะทยอยออกจากห้องประชุม

     ผู้จัดการยังกำชับอีกว่า ห้ามนำเรื่องนี้ไปบอกใครเด็ดขาด



     ต้องฝืนใจตัวเองหรอ.......
     

     ร่างสูงเดินออกจากห้องประชุมด้วยลักษณะท่าทางที่เหม่อลอย
     

     "โดนเรียกมากับเค้าด้วยหรอ  ยูริ"

     เสียงเข้มแววดูขี้เล่นของชายคนหนึ่งเอ่ยทักมาจากด้านหลัง ร่างสุงหันไปมองทางต้นเสียง

     คนๆนั้นเป็นรุ่นพี่คนหนึ่งที่เธอก็สนิทพอควร ใบหน้าของเค้าดูสวยราวกับผู้หญิง

     "อืม  โอ้ปป้าก็เห็นนิ  ว่าแต่โอ้ปป้าเหอะโดนเรียกมาด้วยหรอเนี้ย ไม่อยากเชื่อเลย"

     "นี่....เวลาแบบนี้ยังจะมาทับถมกันอีก"

     ปึก!!!

     เจ้าของใบหน้าหวานเขกลงกลางศีรษะของร่างสูงด้วยความหมั่นไส้

     ยูริลูบหัวตัวเองอย่างเบามือ ก่อนจะทำหน้ามู่ไม่พอใจ

     "จากนี้ไปก็..พยายามเข้านะ โอ้ปป้าเชื่อว่าคนไม่ยอมใครอย่างเธอคงไม่ยอมทำตามคำสั่งแน่..."

     
     ใช่....โอ้ปป้าพูดถูก...ว่าคนอย่างฉันไม่ยอมทำตามคำสั่งใครง่ายๆ

     และฉันก็ขัด'คำสั่ง'เข้าจนได้.....


     "ยูริ....ยูริ!!...ยูริ!!!!!"

     เสียงเล็กๆบนหลังทำให้ร่างสูงตื่นจากภวังค์

     "หะ...หือ....อะไรหรอ?!"

     "ป่าวหรอก...ฉันเรียกเธอตั้งหลายที แต่เธอไม่ตอบ....เป็นอะไรรึป่าว"

     "ไม่มีอะไรหรอก....กำลังคิดถึงเรื่องบางอย่างน่ะ"

     "เรื่องอะไรหรอ?!"

     "ความลับ..."




     "เจสสิก้า~"  เสียงเล็กๆดังมาจากด้านหลังร่างบาง

     "อ้าว!!! แทแท มีอะไรหรอวิ่งหน้าตื่นมาเชียง"

     " ป่าวหรอก...ว่าแต่ขาไปโดนอะไรมาเนี้ย!!!!"

     ร่างเล็กร้องเสียงหลงพลางก้มลงมองข้อเท้าของอีกฝ่าย 

     "ล้มแล้วขาแพรงน่ะ"

     "ไปทำอีท่าไหนมาเนี้ยถึงล้มได้!!! ...อี๋!!!!~ ใครพันให้เนี้ย มาเดี๋ยวฉันพันให้ใหม่!!!"

     ร่างเล็กทำท่าจะแกะผ้าพันแผลของเธอออก ร่างบางตกใจแล้วรีบชักเท้าหนีทันที

     "ไม่ต้อง!!! ไม่ต้อง!!!"

     เจสสิก้าร้องเสียงหลง ก่อนจะรีบถอยหลังหนีมือซนๆของแทยอน


     ถึงมันจะไม่สวยจริงๆ แต่ยูริเป็นคนพันให้เชียวนะ!!!! 


     ร่างบางทำหน้ามู่น้อยใจเล็กน้อย

     "ชิ~ ไม่ยุ่งก็ได้...เอ่อ!!!! วันนี้อย่าลืมมาประชุมตอนบ่ายน้า"

     "อืม...ไม่ลืมหรอกจร้า"

     "แล้วเจอกันน้า~ ฝากบอกคนอื่นด้วยล่ะ!!!!"

     แทยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สดใส ก่อนจะวิ่งหายไปทันที

     ร่างบางยิ้มแห้งๆอย่างเหนื่อยใจ


  
     "1...2...3...4...5...6...7...8.... แล้วก็หมุนตัวตอนนี้"

     เจ้าของเสียงที่ดูจริงจังของร่างเล็กเอ่ยกับร่างสูงทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างๆ 

     ทว่าเธอทั้งคู่หน้าตาคล้ายกันราวกับฝาแฝด

     "อืมๆ อย่างนี้ใช่มั้ยคะ"ยูนอากล่าวก่อนที่จะเต้นตามท่าเต้นที่ฮโยยอนสอนอย่างคล่องแคล่ว

     "ใช่แล้วๆๆ แต่ช้าไปหน่อยมั้ง ตอนหมุนตัวต้องต่อเนื่องกับตอนยกแขนนะ"

     "รู้แล้วน่า...."ยูนอาบ่นก่อนจะหันไปซ้อมต่อ

     "ฮโย' ฉันว่าตอนท่อนนี้จัดแถวแบบนี้ดีมั้ย จะได้แปรแถวง่าย เดี๋ยวฉันวาดให้ดู..."

     ยูริแสดงความคิดเห็นก่อนจะหยิบกระดาษมาวาดการจัดแถวให้ดู

     "อืม...ก็โอ'นะ งั้นสลับที่เธอกับแทด้วยละกัน"

     "ได้...ยูน'อย่างนี้โอเคมั้ย"

     "รุ่นพี่ว่ายังไง ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละคร้า~"

     
     แอ๊ด.....


     เสียงเปิดประตูห้องทำให้ทั้งสามเบี่ยงเบินความสนใจจากเรื่องงานมาที่ผู้มาใหม่

     "ขอโทษนะ....รบกวนรึป่าวจ้ะ" ผู้มาใหม่กล่าวอย่างเกรงใจ
  
     "ป่าวหรอก...มีอะไรรึป่าวเจส' "

     "แทแทฝากมาบอกว่าอย่าลืมมาประชุมตอนบ่ายนะ"

     "ตายจริง....ลืมสนิทเลย....ว่าแต่ทำไมออนนี่เรียกประชุ่มบ่อยจังช่วงนี้" ยูนอากุมขมับ

     "เอ่อ....ยูริ....คือ..."

     "แหะๆๆๆ ท่าทางจะมีเรื่องสำคัญคุยกันสินะ งั้นพวกเราไปก่อนนะ ไปเร็วยูนอา!!!"

     ฮโยยอนกล่าวอย่างรู้งาน ก่อนจะลากยูนอาออกจากห้องพร้อมกันตนเพื่อจะได้ไม่เป็นก้างขวางคอ

     "อะไรเนี้ยรุ่นพี่ฮโย' ฉันยังนั่งพักไม่หายเหนื่อยเลยน้า"

     "เหอะน่า....มาเหอะ!!!"

     เมื่อ'ก้างขวางคอ'ออกจากห้องไป ความเงียบก็กลับมาคลอบคลุมห้องอีกครั้ง

     และร่างสูงก็ทำลายความเงียบนั้นลง
     
     "มีอะไรหรอ...?!"

     "คือ...เอาผ้าเช็ดหน้ามาคือน่ะ....แล้วยังไม่ได้ขอบคุณเลย ขอบคุณนะ"

     ร่างบางเอ่ยอย่างเขินเล็กน้อย ก่อนจะโค้งให้ร่างสูงตามมารยาท

     "ไม่ต้องขอบคุณฉันหรอก..ฉันเต็มใจช่วย"



     "ซูยอง!!!!!!!!!" เสียงอันทรงพลังของร่างเล็กดังกึกก้องไปทั่วห้องประชุม

     " หือ~...เสียงดังทำไมยะยัยบ้า คนจะหลับจะนอน..."

     ร่างสูงที่นอนฟุ้บโต้ะประชุมค่อยๆลุกขึ้นมาแล้วหาวหวอดๆ

     "หนอย!!! มันชิงด่าก่อน.. ทุกคนเค้าประชุมกัน หล่อนยังจะมีหน้ามานอนอีกหรอยะ!!!" 

     "ก็ฉันง่วงนิ..ยัยติงต๊อง" ซูยองขยี้ตาเล็กน้อย และตอบอย่างไม่รู้สึกผิด

     ภาพที่ทั้งคู่เถียงกันทุกครั้งที่เข้าประชุม เป็นภาพที่เหล่าสมาชิกที่เหลือคุ้นตาเป็นอย่างดี

     และเวลาที่ทั้งคู่ทะเลาะกัน ก็มักจะทำให้การประชุมยืดเยื้อขึ้นเรื่อยๆ

     "แทยอน!!!!! พวกเราคิดท่ากันเกือบจบเพลงแล้ว จะเอายังไงต่อ!!!!" 

     เสียงอันจริงจังของฮโยยอนทำให้เจ้าสองตัวปัญหาเลิกทะเลาะแล้ววกกลับมาเข้าเรื่องประชุมต่อ

     "คงต้องรีบๆกันแล้วล่ะ อีก 3 อาทิตย์ก็ต้องถ่าย MV กันแล้วนะ ให้เวลาคิดที่เหลือ 2 วันจะทันมะ??"

     "คิดว่าคงทันเนอะ? รุ่นพี่ยูริคิดว่าไงคะ?!" ยูนอาที่เงียบอยู่นานเอ่ย

     "ทันอยู่แล้ว" ยูริตอบด้วยความมั่นใจ

     "แทแท แล้วพวกฉันต้องทำอะไรบ้างล่ะ" ทิฟฟานี่

     "เดี๋ยวพอประชุมเสร็จ เจสสิก้า ทิฟฟานี่ ซอจู ไปตรวจสตูลดิโอกับฉัน"

     "อืม เข้าใจแล้ว "

     "ส่วนฮโย'  ยูริ ยูนอา ซันนี่ ซูยอง ไปซ้อมเต้นต่อที่ห้องซ้อม 

     และพอพวกฉันเสร็จธุระจะตามไปสบทบ"

     "โอเค"

     "งั้นถ้าไม่มีใครสงสัยก็แยกย้ายได้"


  
     
     "ออนนี่คะ...ฉันว่าเอาสปอทไลท์มาติดเพิ่มตรงนี้ดีมั้ยคะ??? " ซอฮยอน

     "อืม...ก็ดีนะ ฝากบอกทีมงานด้วยนะฟานี่' " เจสสิก้า

     "รู้แล้วน่า..."ทิฟฟานี่บ่นอุบอิบ ก่อนจะหันไปจดรายการใส่กระดาษต่อ

  
    
♪~♫~♬~♩♪~♫~♬~♩♪~♫~♬~♩


     เสียงริงค์โทนเรียกเข้าเพลง Into The New World ดังมาจากกระเป๋ากางเกงด้านขวาของร่างบาง
 
     เจสสิก้าหยิบมือถือ LG New Chocolate ที่วงของเธอเป็นพรีเซ็นเตอร์ออกมาแล้วกดดู


     ' YurI '


     ชื่อผู้โทรปรากฏขึ้นที่หน้าจอ ร่างบางรีบกดรับสายทันที

     "ยอโบเซโย" ร่างบางกรอกเสียงใส่มือถือ

     (( เจสสิก้าหรอ?! ฮโย'ฝากถามว่าทางนั้นไปถึงไหนแล้ว )) เสียงของร่างสูงดังมาจากปลายสาย

     "ใกล้เสร็จแล้วล่ะ...ทางนั้นล่ะ"

     (( อ๋อ...วุ่นวายพอสมควร เลยหนีออกมาโทรข้างนอกน่ะ ))

     "อืมๆ"

     (( เฮ้อ...ไหนๆก็โทรมาแล้ว เดี๋ยวพอฉันเจอหน้าเธอ ฉันคงเขิลจนได้แต่แกล้งเธอแก้เก้อแน่ๆ 

        บอกทางนี้ก็ดีเหมือนกัน  ))

     
     บอกอะไร....ยูริกำลังจะบอกอะไรกับฉัน.....


     (( เจสสิก้า...ฉัน....(ควอน ยูริ!!!ทำอะไรน่ะ)  อ๊ะ...))

     แกร้ก!!! 

     จู่ๆปลายสายก็ตัดสายทิ้งไปดื้อๆ สมองของร่างบางยังคงดีเลย์อยู่ที่หน้าจอโทรศัพท์

  
     เสียงที่แทรกเข้ามาเมื่อกี้มันเสียงผู้จัดการนี่นา!!!! ....

     และเมื่อกี้ยูริกำลังจะพูดอะไรต่อ....

     ทำไมยูริถึงตัดสายทิ้งกันดื้อๆแบบนี้???...

     ที่ปลายสายมันเกิดอะไรขึ้นกันเนี้ย??? ....


     คำถามมากมายผูดขึ้นมาในหัวของร่างบาง ทว่าไม่มีคำตอบ

     จนกระทุ้งเสียงเรียกเข้าดังขึ้นอีกครั้ง


     ♪~♫~♬~♩♪~♫~♬~♩♪~♫~♬~♩

     ร่างบางกดรับแล้วรีบกรอกเสียงลงไปทันที

     "ค่ะ"

     (( เจสสิก้า...ทางนั้นไปถึงแล้ว?? ))

     "อ้าว!!! ตะกี้ยูริพึ่งโทรมาบอกว่าเธอฝากถามว่าถึงไหนแล้วนิ แล้วฉันก็ตอบไปว่าใกล้เสร็จแล้ว"

     (( เฮ้ย!!! ไหวเป็นงี้เนี้ย...ร้ายนะนี่ยูริ ))

     "เอ๋??"

     (( ฉันว่านะ...ยัยนั้นคงอยากโทรหาเธอแหละ แต่เอาฉันมาอ้าง... ))

     " หา?!"

     (( ลองคิดดูสิ...เรื่องอะไรฉันต้องฝากยัยนั้นโทร ฉันโทรเองก็ได้ ))

     "เออ จริงด้วย!"

     (( โหย~!! ยัยบื้อพึ่งจะรู้หรอเนี้ย...ช่างเหอะ งั้นฉันวางแล้วน้า บาย ))

     แกร็ก!!


     'ฉันว่านะ ยัยนั้นคงอยากโทรหาเธอแต่เอาฉันมาอ้าง ...'

     ถึงแม้ว่าปลายสายจะวางไปแล้ว คำพูดของฮโยยอนยังคงวงเวียนอยู่ในความคิดของร่างบาง

     ร่างบางนึกถึงเธอคนนั้น แล้วยิ้มอย่างมีความสุข

     ยูริ....



     "บอกทางนี้ก็ดีเหมือนกัน...เจสสิก้า...ฉัน..." ยังไม่ทันที่ยูริจะพูดต่อก็ถูกผู้มาใหม่มาขัดจังหวะ

     "ควอน ยูริ !!! ทำอะไรน่ะ" เสียงของร่างท้วมดังอย่างแข็งกร้าว

     "อ๊ะ..."

     แกร็ก!!! 

     ร่างสูงรับตัดสายทิ้ง เพราะเกรงว่าปลายสายอาจจะได้ยินอะไรบางอย่างเข้า

 
     ชิ....ทำไมต้องมาตอนนี้ด้วยฟะ...


     ยูริสบดในใจอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันไปเผจ็ญหน้ากับผู้จัดการอย่างไม่เกรงกลัว

     "ฉันถามทำไมไม่ตอบ..คิดจะกวนประสาทฉันรึไง!!!!!"

     "เปล่าค่ะ...ฉันแค่ออกมาคุยโทรศัพท์เฉยๆ" 

     ร่างสูงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน

     "หนอย!!!เวลานี้เธอต้องทำงานอยู่ไม่ใช่หรอ..คิดจะอู้หรือไง ส่งโทรศัพท์มานี่!!!!"

     ผู้จัดการควันออกหู ตรงเข้าไปแย่งโทรศัพท์มือถือในมือของร่างสูงทันที

     คลิก...คลิก...คลิก...

     ร่างท้วมกดเลือกฟังชั่นต์บันทึกข้อมูลการใช้งาน

  
     (เบอร์โทรล่าสุด 'JesSicA' )

 
     ผู้จัดการจ้องหญิงสาวตรงหน้าเขม็งราวกับจะกินเลือดกินเนี้อ
 
     ผิดกับร่างสูงที่ยินแคะเล้บและผิวปากอย่างไม่คิดมากอะไร

     "ควอน ยูริ...ฉันว่าเธอยังจำเรื่อง'คำสั่งพิเศษ'ได้ดีนะ"

     "หึ..จำได้สิคะ" ร่างสูงแสยะยิ้มอย่างผู้เหนือกว่า

     "เธอจำได้...แล้วทำไมเธอไม่ปฏิบัติตาม"

     "ทำไมฉันต้องทำตามคำสั่งด้วยล่ะคะ..บรรดาแฟนคลับก็อยากให้เรื่องแบบนี้เป็นจริงกันจะตาย"

     สิ้นเสียงยียวนของร่างสูง ผู้จัดการกัดฟันอย่างเหลืออดก่อนจะตรงเข้าไปหมายจะต่อยคนตรงหน้า

     "ควอน ยูริ!!!! แล้วเธอจะเสียใจที่เธอทำตัวแบบนี้!!!!!"

     "หิ..." ร่างสูงยิ้มมุมปากก่อนจะหลบหมัดของร่างท้วมได้อย่างคล่องแคล่ว

     ทำให้ร่างท้วมพลาดท่าเซล้มลงพื้นไปอย่างทุลักทุเล

     "แล้วเธอจะต้องได้รับโทษอย่างสาสม..." ผู้จัดการจ้องร่างสูงที่ยืนเป็นทองไม่รู้ร้อนอย่างเหลืออด

     "ก็เอาสิ!!! ถ้าบริษัทนี้ขาดฉันไปทั้งคน..ก็เตรียมใจรับมือกับน้องๆSoneได้เลยค่ะ  

      เหมือนๆกับที่น้องๆ E.L.F กับ Cass เคยทำแล้วไงคะ"

     "นี่เธอกล้าย้อนฉันหรอ!!!"

     "ขอตัวก่อนนะคะ...มีเรื่องสำคัญที่จะต้องทำ"

     ร่างสุงว่าแล้วก็วิ่งหายไปทันที

     "เฮ้ย!! ควอน ยูริ!!!ถ้าเธอวิ่งไปไกลกว่านี้ฉันจัฟ้องท่านประธาน..นี่ไม่ได้ยินที่ฉันขู่รึไง!!!"

     ร่างูงยังคงวิ่งต่อไปโดยไม่สนใจคำขู่ไร้สาระของผู้จัดการ


     เจสสิก้า......



      ♪~♫~♬~♩♪~♫~♬~♩

     เสียงเรียกเข้าข้อความดังมาจากมือถือสีดำสนิทในมือของร่างบางอีกครั้ง

     ร่างบางรีบกดดูอย่างไม่รั้งรอ และก็ประหลาดใจกับข้อความที่ส่งมาเล็กน้อย

 
     ข้อความเข้า(1)
          'YurI'
 
     'ขึ้นมาบนดาดฟ้าตอนนี้เลยได้มั้ย?? ฉันจะรออยู่นะ...'
 

     "มีอะไรรึป่าวคะออนนี่???"ซอฮยอน

     "เอ่อ...ซอจูฝากบอกทุกคนด้วยนะว่าเดี๋ยวฉันมา" ร่างบางกล่าวก่อนจะรีบวิ่งขึ้นลิฟต์ไปทันที

     "เอ๋??ค่ะ" ร่างบางพยักหน้าอย่างเข้าใจและมองแผ่นหลังของร่างบางที่วิ่งำกลออกไป

     "ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป ออนนี่ต้องแย่แน่ๆ ฉันต้องทำอะไรสักอย่างแล้ว..."

     ร่างสูงพูดกับตัวเองเบาๆ เพราะตนเองก็รู้เรื่องนี้ดี เรื่องที่'รุ่นพี่บางคน'ก็รู้เช่นกัน


     แอ๊ด~

     ร่างบางค่อยๆเปิดประตูดาดฟ้าก่อนจะมองไปรอบๆบริเวณดังกล่าว

     ปกติดาดฟ้าเวลาตอนเย็นจะเป็นสถานที่แอบอู้ของเหล่ารุ่นพี่และทีมงาน แต่วันนี้กลับไม่มีใครเลย

     "เจสสิก้า....ทางนี้!!!~"

     เสียงที่ร่างบางคุ้นเคยเป็นอย่างดีดังมาจากที่ใดที่หนึ่งบนดาดฟ้า

     เจสสิก้าหันไปทางต้นเสียง ร่างสูงกำลังยืนโบกไม้โบกมือบนแท็งก์น้ำขนาดใหญ่มุมตึก

     "ขึ้นไปทำอะไรบนนั้นน่ะยูริ...มันอันตรายนะ!!"

     ร่างบางตะโกนบอกก่อนจะวิ่งไปที่วัตถุสีเงินขนาดใหญ่ทันที

     "555...ไม่อันตรายหรอก ขึ้นมาสิ"

     ร่างสูงพูดพลางยืนมือให้ร่างบาง ร่างบางจับมือของอีกฝ่ายแล้วค่อยๆปีนขึ้นจนถึงบนสุดของแท็งก์

     "เจสสิก้า~ ดูนั่นสิ"

     ร่างสูงพูดด้วยน้ำเสียงที่สดใสก่อนจะชี้นิ้วออกไปทางทิศตะวันตกของตึกSM

     
     ดวงอาทิตย์ดวงโตกำลังจะลับขอบฟ้า แสงของมันสาดส่องไปทั่ว

     ท้องฟ้าและกลีบเมฆเปลี่ยนเป็นสีส้มอมชมพูดูอบอุ่นเพราะต้องแสงแดด

     เหล่าฝูงนกที่กำลังบินกลับรัง และตึกสูงหรูหราต่างๆในกรุงโซล

     ต่างก็ถูกความสวยงามของธรรมชาติบดบัง ราวกลับภาพย้อนแสง..

     ทุกสิ่งทุกอย่างที่วุ่นวายยุ่งเหยิงราวกับมารวมอยู่จุดๆเดียวกัน

 
     "วาว...สวยจัง"

     ร่างบางพูดพลางค่อยๆย่อตัวลงนั่งและยิ้มให้กับภาพตรงหน้า

     รอยยิ้มที่งดงาม...งดงามจนทำให้ร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆหัวใจเต้นแรงไม่เป็นจังหวะ


     "เจสสิก้า....คือ....ฉันมีเรื่องบางอย่างจะบอกน่ะ..."

     "ฉันก็มีเหมือนกัน...งั้นฉันขอบอกก่อนนะ..."

     "อะไรหรอ..."

     "สัญญานะว่าถ้าฉันบอก...เธอจะไม่โกรธไม่เกลียดฉัน...ฉันไม่อยากถูกคนที่รักเกลียด.."

     ร่างบางเอ่ยเบาๆแล้วก้มหน้าลงอย่างเขินอายไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

     ยูริออกอาการเหวอกับคำพูดของร่างบางเล้กน้อย 

     เพราะคิดไม่ถึงว่าสิ่งที่ตนและร่างบางพูดจะตรงกัน

     ร่างสูงยิ้มอย่างอบอุ่นและกุมมืออีกฝ่ายแน่น

     "ฉันจะโกรธจะเกลียดคนที่ฉันรักได้ยังไงเล่า ยัยบ๊อง..."
     
     ร่างบางเงยหน้าและมองใบหน้าสวยของอีกฝ่านอย่างไม่เชื่อหู

     "ฉันรักเธอ"

     "ฉันก็...รักเธอ"

     ร่างสูงฉีกยิ้มกว้างแล้วดึงร่างบางเข้าไปกอดอย่างทะนุถนอม

     และแน่นมากขึ้นเรื่อยๆจนร่างบางแทบจะหายใจไม่ออก


     แต่ก็นะ...มีความสุขจัง


     "เจสสิก้า..."

     "หือ..."

     "สัญญาได้มั้ย..ว่าจะไม่มองคนอื่นนอกจากฉัน"ร่างสูงพูดแล้วหน้าแดงราวกับถูกมะเขือเทศปาหน้า

     "อืม...ฉันสัญญา" ร่างบางตอบด้วยความเขินอายไม่แพ้อีกฝ่าย

     "ฮ่า น่ารักจังเลย  มาจูบทีซิ!"

     ยูริโน้มหน้าลงมาทำเป็นหอมซ้ายหอมขวาทำเอาเจสสิก้ารู้สึกจักจี้พลางหัวเราเสียงดัง

     แต่ความสนุกสนานของทั้งคู่ก็จบลงเพียงเท่านั้น

     เมื่อรู้สึกเหมือนมีเสียงดังๆประหนึ่งโลหะบางอย่างกระทบพื้นปูน

     สายตาของทั้งคู่หันไปทางต้นเสียง ร่างสูงถอนหายใจอย่างเบื่อหน่าย

     ที่ผู้มาใหม่คือผู้จัดการร่างท้วมคนเดิมที่ใช้ไม้กอล์ฟคู่ใจเคาะกับพื้นปูนเข้าจังหวะ

     มองยูริและเจสสิก้าตาขวางก่อนจะใช้ท่าไม้ตายชี้ไม้มาทางพวกเขาแล้วตะโกนเสียงดังลั่น

     "คราวนี้พวกเธอไม่รอดแน่...พวกเธอต้องรับโทษอย่างสาสมด้วยมือฉันคนนี้ ตายซะเถอะ!!!!~"

     "สงสัยงานนี้ตายกันจริงๆแน่"

     ร่างสูงจับมือร่างบางแน่นก่อนจะกระโดดลงจากแท็งก์น้ำแล้ววิ่งหนีร่างท้วมอย่างรวดเร็ว

     ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะวิ่งไปเรื่อยๆ แต่ทั้งสองที่ไม่ยอมมือของอีกฝ่าย


     ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น...

     ฉันจะอยู่ข้างๆเธอเสมอ..

     จะจับมือเธอไว้อย่างนี้และก้าวผ่านทุกอุปสรรค

     และไม่หวั่นไหวต่อสิ่งใดอีกแล้ว

     เพราะฉันมีเธออยู่ข้างๆไง

     ฉันสัญญาว่าฉันจะรักเธอตลอดไป...

     ขอบคุณพระเจ้า...ที่ส่งเธอคนนี้มาให้ฉัน

     ควอน  ยูริ...






                                                     The End ...is so far...

                                              เรื่องราวของพวกเขายังไม่จบแค่นี้


     "ท่านประธานคิมครับ..ผมชักจะทนไม่ไหวกับเด็กพวกนี้แล้วนะคับ!" ร่างท้วมพูดอย่างหัวเสีย

     "อ้าว..มีอะไรก็พูดกันดีๆสิ.." ชายหนุ่มวัยกลางคนกล่าวอย่างสุขุม

     "คือท่านครับ...ควอน ยูริ กับ จอง ซูยอนน่ะครับเจ้าเด็กพวกนั้นมันแหกกฏ แถมกวนประสาทผมอีก"

     "อย่างนั้นหรอ...แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะ"
 
     "เราควรจะกำราบเด็กพวกนั้นบ้างนะครับ! ไม่งั้นวงรุ่นน้องเอาเป็นตัวอย่างแล้วมันจะยุ่ง"

     "หึ..รู้สึกว่าวันนี้จะมีคนมาพูดกับฉันเรื่อง 2 คนนั้นแล้วนะ"

     "เอ๋?!" 

     "มักเน่หน้าใสของโซยอชิแดก็มาพูดกับฉันเรื่อง 2 คนนั้นเหมือนกัน"

     "ซอฮยอนน่ะหรอครับ"

     "ใช่...รู้สึกว่าเด็กคนนั้นจะเป็น 1 ใน 14 ที่ได้รัก'คำสั่งพิเศษ' "

     คิม ยองมินกล่าวก่อนจะรื้อเอกสารบางอย่างขึ้นมาแล้วอ่านด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

     "แล้วเด็กคนนั้นพูดอะไรกับท่านบ้างล่ะ"

     "เธอบอกว่า เธออยากให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันจบลง อยากให้รุ่นพี่และเพื่อนๆทำงานด้วยความเต็มใจ

     และมีความสุขในการทำงาน พูดง่ายๆคือหล่อนอยากให้เราปลดคำสั่งน่ะสิ

     แถมยังบอกอีกด้วยว่าเป็นความต้องการของคุณหนูลี ซุนกยู ชิ.."

     "หา!!แล้วซันนี่มาเกี่ยวอะไรด้วยล่ะครับ หล่อนไม่ได้โดนหมายเรียกพิเศษนิ แล้วรู้เรื่องนี้ได้ไง?"

     "เจ้าโง่!!!~ ก็ยัยเด็กคนนั้นเป็นหลานของท่ายชอง ซูมาน ยังไงก็ต้องรู้การเคลื่อนไหวของเรา"

     ชายหนุ่มวัยกลางคนขึ้นเสียงใส่ผู้จัดการ ก่อนจะหันไปสูบบุหรี่เพื่อลดความตึงเครียด

     "ละ...แล้วจะทำยังไงต่อไปดีล่ะครับ"

     "หึ...คราวนี้ปล่อยไปก่อน ฉันว่าเราน่าจะลองเล่นตามเกมส์ของเจ้าพวกเด็กอมมือพวกนั้นน้า..."

     คิม ยองมินกล่าวอย่างเยือกเย็น แล้วแสยะยิ้มอย่างมีแผนร้าย


     แล้วฉันจะดู...ว่าเธอจะทำยังไงต่อไป....ซอ จูฮยอน

     

                                                                                                      To Be Continue In 

                                                                                    02 My DreaM ขอแค่แอบรักก็พอ


-------------------------------------------------------------------------------------------------------

กรี้ดดดดดดดดด จบแล้วค่ะ

สำหรับ 01 My ProMisE สัญญาได้มั้ยว่าจะรักตลอดไป

เหอะๆๆ แต่ที่แน่ๆยังไม่จบแค่นี้ค่ะ

เพราะไรเตอร์จะทำภาค 2 ต่อค่ะ หุหุ

เป็นคู่ YoonSeo ค่ะ

กดตามไปอ่านกันได้เลย


 ...จิ้มเลย><'...

 =[SNSD YOONSEO]= 02 My Dream ขอแค่แอบรักก็พอ








LAURE ISLAND

ขอบคุณธีมงามๆจร้า ><

flamboyantly. FREE THEME ;D


ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ happytogether จากทั้งหมด 4 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

24 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 28 มกราคม 2555 / 02:02
     ชั่วจังเจ้าพวกนี้..
    รักจงเริญ Yulsic
    #24
    0
  2. วันที่ 10 ตุลาคม 2554 / 22:16
    สนุกดีค่าาาา^^
    #23
    0
  3. #22 bal
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2554 / 23:22
    ขอบคุณค่าสนุกมากมาย รอต่อไปสำหรับยุนซอ ฮา
    #22
    0
  4. วันที่ 12 สิงหาคม 2553 / 07:38
    แต่งต่อๆๆๆๆ
    #21
    0
  5. วันที่ 9 กรกฎาคม 2553 / 20:07
    ไรเตอร์แต่งจบไปนานแล้วนะคะคู่YulSic T^T 
    ทำไมมีแต่งคนบอกว่าเราแต่งไม่จบเนี้ย~ แงแงแง

    รอติดตามเรื่องต่อไปปิดเทอมหน้านะคะ หุหุ
     ...จิ้มเลย><'...
    #20
    0
  6. วันที่ 30 มิถุนายน 2553 / 18:50
    จบแล้วจร้า T^T ดีจายยยยยยย
    #19
    0
  7. วันที่ 27 มิถุนายน 2553 / 18:00

    แทนี่ ซูซัน
    ต้องมี 2 คู่นี้ในลิสหมายเรียกพิเศษชัวว์

    #18
    0
  8. วันที่ 22 เมษายน 2553 / 00:59
    ต้องมี แทนี่ ชัวร์
    #17
    0
  9. วันที่ 20 เมษายน 2553 / 17:08
    55555555555555555555
    #16
    0
  10. วันที่ 20 เมษายน 2553 / 03:34
    อีก 5% รอ ออออ
    #15
    0
  11. วันที่ 19 เมษายน 2553 / 03:47
    ยูล ไฟท์ติ้ง งง
    #14
    0
  12. วันที่ 14 เมษายน 2553 / 15:24
    มาต่อเร็ว ๆๆ
    #13
    0
  13. #12 YulSic is Real
    วันที่ 13 เมษายน 2553 / 20:56
    สู้ต่อไป ควอน ยูล เพื่อสิก้านะ



    แต่แปลกใจ ทำไมลิงโดนเรียกคนเดียว
    #12
    0
  14. วันที่ 13 เมษายน 2553 / 14:02
    อ๊ากกกกก

    ไหงทำงี้อ่า

    แต่ลิงดีมากกกก

    ขัดคำสั่ง ยังรักเจส อยู่ดี หุ หุ

    รอที่เหลืออยู่  สู้ๆ  รออยู่น่ะ  

    ปล.อยู่ฉลองสงกรานต์กับคอมเช่นกัน  อ่า  ข้างนอกร้อน เนอะ
    #11
    0
  15. วันที่ 12 เมษายน 2553 / 21:30
    โหย ยยย

    สั่งแล้วสั่งอีก
    #10
    0
  16. วันที่ 11 เมษายน 2553 / 02:33
    โฮก ก ก 

    สงสารยูลลิง
    #9
    0
  17. วันที่ 9 เมษายน 2553 / 21:25

    สุดยอดดดด

    แต่งสะเหมือนจริงมากๆ

    อยากรู้ทีเหลือต่อ  รออยู่เร็วๆน่ะ

    ค้างงงงง

    ปล.ยูลถูกออกจากวงใช่ป่ะ

    #8
    0
  18. วันที่ 9 เมษายน 2553 / 16:23
    รีบๆมาต่อน่ะคับ
    #7
    0
  19. วันที่ 8 เมษายน 2553 / 17:54
    รีบๆมาต่อน่ะคับ ^^
    #6
    0
  20. วันที่ 6 เมษายน 2553 / 20:13
    อยากรู้ต้องรอดูต่อไปคร้า  อิอิ ^^

    ตอนนี้ไรเตอร์หัวสมองกำลังแล่นได้ที่เลยคร้า
    #5
    0
  21. วันที่ 6 เมษายน 2553 / 02:30
    มารอจ่ะ

    ไวไวนะๆๆๆ
    #4
    0
  22. วันที่ 5 เมษายน 2553 / 23:32
    รอ ที่เหลือจ๊ะ
    #3
    0
  23. วันที่ 5 เมษายน 2553 / 17:43
     น่าติดตาม

    ต่อเร็วๆนะค่ะ
    #2
    0
  24. #1 YulSic is Real
    วันที่ 5 เมษายน 2553 / 15:59
    อ๊าาาา อะไรกันนี่



    ควอนยูลทิ้งสิก้าทำไมอ่ะ



    รอไรเตอร์มาอัพให้ครบน้าาา





    ไรเตอร์สู้ๆ
    #1
    0