GOT7 - CLOSER #markbam

ตอนที่ 13 : Chapter 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,724
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 171 ครั้ง
    21 พ.ค. 62


 


Chapter 13

 

 

          “...” ร่างเล็กปิดเปลือกตาแน่น เสียงลมหายใจขาดห้วงจากการกลั้นหายใจ


แก้มยุ้ยยกขึ้นส่งแรงดันตามการปิดของเปลือกตาจนทำให้แพขนตาหนาพับงอนขึ้นมากกว่าเดิม จมูกเล็กก็ยู่ไปตามแรงนั้นเช่นกัน


ไม่รู้ว่าทำไม

สายตาคู่นี้ถึงถูกสั่งให้เบนมาที่...


...ริมฝีปาก


          “...ฮึบ!” เสียงฮึดฮัดที่เกิดจากการกลั้นหายใจดังขึ้น ก่อนที่เจ้าของร่างจะรีบหันหน้าหนี


          หึ


          หันหนีทำไม...”

          “...หันมา


          มะ... ไม่ครับ


          นายเป็นคนท้าให้ฉันทำเองนะ


          “...” ไม่มีเสียงตอบรับจากร่างเล็กที่เอาแต่นั่งชันเข่า หันหน้าหนีจากปราการที่เขาได้สร้างขึ้น


          ฉันจะนับหนึ่งถึงสาม” 

          ถ้านายไม่จูบ...”


          “...ฉันจะปล้ำนายตรงนี้


ร่างเล็กที่เอาแต่หันหน้าหนียอมหันกลับมาหาเขาด้วยสีหน้าตกใจ หึ แค่ขู่นิดเดียว ทำเป็นตกใจไปได้


          ครับ?” แบมแบมที่เอาแต่ทำหน้าอี้งถามเขากลับมาด้วยความตกใจและตื่นกลัว


ร่างเล็กที่ตอนนี้กำลังพยายามบีบอัดตัวเองให้เล็กลงไปเรื่อยๆ ด้วยการหดแขนหดขาหวังเพิ่มระยะห่างระหว่างกัน


แต่หารู้ไม่ว่านั่นยิ่งทำให้ช่องว่างระหว่างเขาและตัวแบมแบมเองยิ่งมีน้อยลงไปทุกที


          ไม่พูดซ้ำ


          แต่ว่า...”


          หนึ่ง แรงประชิดมีมากขึ้นตามเสียงสัญญาณนับหนึ่งที่ออกมาจากปากของเขา


          ปล่อยผมครั...”


          สอง” 


          ...” พื้นที่มากมายก่อนหน้านี้กำลังถูกเขาช่วงชิงไปทีละนิดๆ ตามเสียงสัญญาณที่ใกล้จะหมดลงไปทุกที


          สะ...”


เสียงสัญญาณขาดห้วงไปในจังหวะเดียวกันกับที่ริมฝีปากอิ่มแตะลงไปที่ริมฝีปากบางของเจ้าของเสียงสัญญาณ


          หึ เสียงหัวเราะในลำคอดังขึ้นเมื่อคนในปราการทำตามคำสั่ง


          อื้อ อ่อยอ้ะอัพ! (ปล่อยนะครับ!) เสียงอื้ออึงดังขึ้นจากเจ้าของริมฝีปากอิ่มที่ตอนนี้เขากำลังสนุกกับการได้หยอกล้อ


เจ้าของปราการอย่างมาร์คยังคงสนุกสนานกับการหยอกล้อริมฝีปากนิ่มด้วยริมฝีปากบางของตนเอง แม้จะมีเสียงอื้ออึงเป็นสัญญาณบอกว่าให้พอ แต่ในเมื่อมันสนุก...


...เขาก็จะทำมันต่อ คงไม่เสียหาย


มือหยาบยกขึ้นดันท้ายทอยของร่างเล็กในปราการเพื่อปรับองศาให้เข้าที่ เขี้ยวคมขบริมฝีปากอิ่มให้เผยอออก ก่อนจะเป็นหน้าที่ของลิ้นร้อนที่กำลังเข้าไปก่อกวนเรียวลิ้นต่างเจ้าของที่ไม่รู้ประสีประสาด้วยการเล่นสนุกที่ลิ้นร้อนเป็นตัวคุมเกม


แรงทุบที่อกยังคงมีอยู่ ดูท่าทีแล้วคงจะไม่หยุดลงง่ายๆ


          เหวอ คุณมาร์ค!” มาร์คใช้จังหวะที่แบมแบมกำลังจดจ่อกับการต่อสู้กับร่างกายของเขาอุ้มร่างเล็กขึ้น ก่อนจะจับร่างเล็กขึ้นพาดที่บ่า


          ผมเดินเองได้ครับ ปล่อย


          อย่าดิ้น เสียงปฏิเสธกับแรงดิ้นดังขึ้นอย่างไม่ขาดสาย และไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย


          ก็ปล่อยผมสิครับ


          นี่เถียง?” หัวก็ห้อยอยู่โตงเตง ยังมาทำเป็นเก่ง


          ก็ผมเดิ...”


          พูดอีกคำ ฉันทำจริงแน่ มาร์คพูดขู่แบมแบมอีกครั้ง แน่นอนว่าเป็นอีกครั้งที่เขาขู่ร่างเล็กได้สำเร็จ


ทุกๆ ครั้งที่เขาขู่แบมแบมด้วยอะไรแบบนี้ เขามักจะทำสำเร็จ


ถ้ายังกล้าทำให้เขาไม่พอใจอีก


แน่นอนว่าครั้งต่อไป... มันจะไม่ใช่แค่คำขู่




   




แบมแบมไม่มีแรงจะสู้รบปรบมือกับร่างหนาที่อุ้มเขาพาดบ่าอยู่ตอนนี้อีกแล้ว แม้จะอยากสู้มากแค่ไหนก็ตาม แต่ร่างกายของเขาเหนื่อยเหลือเกิน


ตุบ!


ร่างของเขาถูกวางลงบนเตียงอย่าแรงโดยไม่มีการออมมือ คุณมาร์ควางเขาลง ก่อนจะเดินหายไปอีกโซนที่อยู่ในห้องนี้ ห้องเดียวกับที่เขาตื่นขึ้นมาเมื่อเช้า


          เตรียมน้ำให้หน่อย เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นเป็นคำสั่ง พร้อมกับร่างหนาที่กำลังใกล้เข้ามาหาเขาโดยมีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนยาวที่พันโอบรอบเอวแกร่งเอาไว้


          เอ่อ งั้น เดี๋ยวผมไปตามแม่บ้า...” แบมแบมพูดออกไปตามใจคิด ก่อนจะลุกขึ้นยืนเพื่อที่จะเดินออกไปตามแม่บ้านให้มาเตรียมน้ำให้คุณมาร์คอาบอย่างที่คุณมาร์คต้องการ


หมับ


แรงสัมผัสที่ข้อมือดึงรั้งให้แบมแบมหยุดการกระทำ พร้อมกับเสียงทุ้มต่ำที่เอ่ยขึ้นอีกครั้ง


          นายทำ


          ครับ?”


          “ฉันสั่งให้นายทำ เตรียมน้ำอาบให้ฉัน” 

          เร็วๆ ง่วงแล้ว


ความสงสัยถูกคลายให้กระจ่างแจ้งในทันทีหลังจากประโยคนั้น 


ยังไม่ทันที่แบมแบมจะตอบคุณมาร์คก็หายไปอีกครั้ง คงจะไปนั่งรอให้เขาเตรียมน้ำอาบให้เสร็จ



          เสร็จยัง


          ยังครั... เห้ย!” อยู่ๆ คุณมาร์คก็เดินลงมาในอ่างในขณะที่เขากำลังนั่งอยู่ที่ขอบอ่างพลางเอามือกวักน้ำเพื่อเช็คอุณหภูมิ


          ร้องอะไร


          ก็คุณ...” คุณมาร์คนอนแช่ลงไปในอ่าง ก่อนจะวางศีรษะลงบนที่รอง เปลือกตาสวยปิดสนิททำให้ให้แพขนตายาวที่อยู่ห่างจากใบหน้าของเขาไปเพียงไม่กี่คืบ


          ใส่บ๊อกเซอร์อยู่ เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นอย่างสบายๆ เหมือนรู้ว่าเขาตกใจอะไรอยู่


          "..." 


          "หรือจะให้ถอด" คุณมาร์คเอ่ยพลางใช้มือจับไปที่ขอบกางเกง ก่อนจะค่อยๆ ลุกขึ้นเป็นเชิงว่าจะถอดมันออก


          "ไม่ครับ!" เขาตอบกลับไปอย่างทันควัน ไม่ทิ้งช่วงให้คุณมาร์คได้ทำมันอย่างแน่นอน คุณมาร์คก็เลยยอมนั่งลงตามเดิม


          ถูหลัง เสียงทุ้มต่ำเอ่ยสั่ง ก่อนจะมีเสียงน้ำที่เกิดจากการลุกขึ้นนั่งของคุณมาร์คดังขึ้นตาม


          “...”


          อะ

          ถูให้หน่อย ก้อนสบู่สีขาวก้อนใหม่ที่เพิ่งถูกแกะ ถูกยื่นให้เขาที่นั่งอยู่ด้านหลังทันทีหลังจากที่คุณมาร์คสั่ง


ชั่งใจ...

แต่ก็ต้องทำ เพื่อความปลอดภัย... ที่ไม่รู้ว่ามีอยู่จริงหรือไม่


แบมแบมเร่งมือ พยายามรีบทำให้เสร็จจนคุณมาร์คเอ่ยเสียงติดไม่พอใจว่าให้เขาหยุด ก่อนจะบอกให้เขาออกไปรอด้านนอก


เพียงไม่นานร่างหนาที่เต็มไปด้วยหยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวกายของร่างกำยำและผมสีแดงเพลิงก็เดินออกมา พร้อมกับผ้าขนหนูผืนยาวพาดเอวเช่นเดิม


แบมแบมเห็นดังนั้นจึงรีบเดินไปหยิบกระเป๋าที่มีป้ายชื่อของตัวเองเพื่อเดินออกไปจากห้องนี้เมื่อรู้ว่าคุณมาร์คต้องใช้เวลาและห้องอย่างเป็นส่วนตัว


ระหว่างทางเดินเมื่อเช้า แบมแบมสังเกตุเห็นว่าที่นี่มีอีกห้องซึ่งเป็นห้องนอนที่เอาไว้สำรองสำหรับแขก


แบมแบมจะย้ายไปนอนที่ห้องนั้น


          ยกไปไหน?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยถามเรียบนิ่ง ก่อนจะยกผ้าจนหนูผืนเล็กขึ้นเช็ดปลายผมที่เปียกชื้น


          ไปนอนอีกห้องครับ


          ใครสั่ง?” คุณมาร์คหยุดเช็ดผม ก่อนจะเอ่ยขึ้นนิ่งๆ 


          ไม่มีครับ แต่ว่าผมจะไปนอ...”


          ไปอาบน้ำ แล้วมานอนตรงนี้ ยังไม่ทันที่แบมแบมจะได้อธิบาย เสียงทุ้มต่ำจากคนหน้ากระจกก็เอ่ยขึ้นมาขัดเสียก่อน


          แต่ว่า...”


          จะอาบเองหรือจะให้ฉันอาบให้

          เลือกเอา ไม่รอให้คนออกคำสั่งหันมา แบมแบมรีบเดินเข้าห้องน้ำทันทีอย่างไม่รอคำอนุญาต


เสียงไดรเป่าผมดังขึ้นเป็นสัญญาณว่าคุณมาร์คคงจะเลิกสนใจจ้องจะตามดูเขาแล้ว


โล่งอก


แบมแบมถอนหายใจก่อนจะรีบจัดการตัวเองให้เสร็จ

เสร็จเมื่อไหร่เขาก็จะได้รีบออกไปจากห้องนี้สักที


แบมแบมเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมกับกระเป๋าใบเดิม ก่อนจะเดินไปที่ประตูห้องเพื่อที่จะออกจากห้องนี้ไปยังห้องนอนสำรองที่มีไว้สำหรับแขก


          จะไปไหน มานอนได้แล้ว


          แต่...” 


          มันจะตายรึไง กับแค่การอยู่ห้องนี้ น้ำเสียงหงุดหงิดดังขึ้น  คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแทบจะผูกเป็นโบว์

          หรือต้องให้เเดินไปอุ้มมา?”


          มะ ไม่ต้องครับ แบมแบมจำใจเดินกลับมาวางกระเป๋าไว้ที่เก่า ก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่เตียงอีกฝั่ง


หมอนอีกใบตรงหน้าถูกแบมแบมยกขึ้น ก่อนจะวางมันลงที่พื้นข้างๆ เตียง พลางใช้มือคลี่ผ้าขนหนูของตัวเองเพื่อทำเป็นผ้าห่มพร้อมนอน ศีรษะกลมวางลงบนเตียงพลางก่อนจะดึงผ้าขนหนูขึ้นมาห่มกายเพื่อสร้างความอยอุ่นให้แก่ร่างกาย


          ฉันสั่งให้นายนอน คือนอนบนนี้ ไม่ใช่ที่พื้น


          “...” แบมแบมแอบสะดุ้งเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของคุณมาร์ค แต่เขาก็เลือกที่จะทำเป็นหลับ เขาไม่อยากรับคำสั่งอะไรอีกแล้ว


          หรือจะให้นับ” 


          ครับๆๆ นอนแล้วครับ แบมแบมกระโดดขึ้นเตียงทันที ก่อนจะรีบวางหมอนและคลี่ผ้าขนหนูเพื่อทำเป็นผ้าห่มแล้วนอนลงไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ


แสงไฟในห้องถูกดับลง แรงยวบจากอีกฝั่งหนึ่งของที่นอนบ่งบอกได้ดีว่าใครอีกคนขึ้นมาบนเตียงแล้ว


ไม่นานความเงียบก็เข้าปกคลุมห้องนี้...


แบมแบมแอบหันไปมองอีกฝั่ง เขาพบว่าคุณมาร์คหลับไปแล้ว


โล่งอก...

ก็อาจจะใช่


เป็นอีกคืนที่ไร่แห่งนี้

เป็นอีกคืนที่การข่มตาเพื่อให้หลับมันไม่ง่ายอย่างที่คิด




   




          อ้าวเจ้านาย! สวัสดีครับ

          มาพอดีเลย เชิญนั่งเลยครับ


ชเวกล่าวทักทายทันทีเมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ก่อนจะเลื่อนเก้าอี้พลางยกมือเชื้อเชิญให้เขานั่งลงเพื่อทานอาหาร


          “...”


          นั่งเลยครับ ไม่ต้องรอคุณหนู

          คุณหนูบอกให้เจ้านายทานไปก่อนเลยครับ ชเวตอบคำถามเหมือนกับว่ารู้ความคิด 


เด็กเสิร์ฟกล่าวขออนุญาต ก่อนจะตักอาหารวางลงบนจาน


          ข้าวผัดเบคอน


          ครับ เมนูโปรดของเจ้านาย

          วันนี้คุณหนูตื่นมาเข้าครัวตั้งแต่เช้าตรู่เลยครับ


          แบมแบม? รู้?’


          ใครบอกเขาว่าฉันชอบกิน


          ไม่มีครับ คุณหนูเธอเลือกเมนูนี้เอง เขาพยักหน้าให้กับคำตอบของชเว หลังจากนั้นชเวจึงขอตัวออกไปทำงานต่อ


มาร์คใช้เวลาไม่นาน อาหารในจานก็หมดไปอย่างง่ายดาย รสชาติอาหารจานนี้ก็... โอเค


แต่ก็ไม่ถึงกับอร่อยหรอก ก็แค่พอกินได้เพื่อประทังชีวิต


เข้าใกล้จะได้เวลาออกไปตรวจงานแล้ว นี่มันก็จวนจะสิบโมงแล้ว แบมแบมก็ยังไม่มาสักที


ไปไหน ไม่รู้จักอยู่คอยดูแลความเรียบร้อย

... แบบนี้ต้องจัดการ



          หาคุณหนูแบมแบมอยู่หรอคะนาย?” หัวหน้าแม่บ้านเอ่ยถามเขา


          “...” ยังกับอ่านความคิดได้


          นู่นค่ะ เธออยู่ในสวนดอกไม้ นิ้วชี้ถูกชี้ไปทางสวนดอกไม้ที่อยู่หน้าไร่ ก่อนจะโค้งขอตัวเดินไปทำหน้าที่ของตัวเอง


มาร์คเดินไปตามทางที่ห้วหน้าแม่บ้านบอกก็เห็นแบมแบมยืนอยู่กับเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่ร้องไห้ขี้มูกโป่ง


          พี่แบมคะ หนูอยากได้ดอกกล้วยไม้บนนั้น เสียงเจื้อยแจ้วบอกแบมแบมถึงสิ่งที่ต้องการ เธออยากได้ดอกกล้วยไม้สีเหลืองที่อยู่ด้านบนใกล้ๆ กับต้นไม้ใหญ่


          ไหนคะ เซจองอยากได้ดอกไหนเอ่ย?” แบมแบมย่อตัวลงกอดร่างเล็กเอาไว้ เสียงนุ่มเอ่ยถามเด็กถึงความต้องการ


          ดอกสีเหลืองบนนู้นเลยค่ะ


          ได้ค่ะ ถ้างั้น... เซจองรอพี่แบมแปบนึงนะคะ แบมแบมบอกให้เด็กคนนั้นยืนรออยู่ที่เดิม เขาที่ยืนอยู่ไม่ไกลนักมองการกระทำของแบมแบมด้วยความงง


'จะปีน? ไม่ใช้บันได?'


          ได้ค่ะพี่แบม แต่เดี๋ยวหนูขอไปเอาน้ำก่อนนะคะ


          ได้ครับ เอามาเผื่อพี่แบมด้วยนะคะ เด็กผู้หญิงวิ่งออกไปอีกฝั่งเพื่อที่จะไปเอาน้ำตามที่เธอบอก


ทำให้ตอนนี้เหลือแค่แบมแบมที่กำลังพยายามปีนต้นไม้ใหญ่ข้างๆ เพื่อไปเด็ดเอาดอกกล้วยไม้ดอกนั้น กับตัวเขาที่ยืนฟังบทสนทนานั้นมาสักพักนึงจากทางด้านหลัง


ขาเล็กกำลังค่อยๆ หาที่เหยียบตามลำต้นของต้นไม้ พลางใช้มือเกาะไปตามกิ่งใบของต้นไม้ต้นนั้น


กึก


          เหวอ!” เสียงกิ่งไม้กิ่งเล็กที่หักดังขึ้นทันทีหลังจากที่แบมแบมเกาะมันเข้าเต็มแรง ร่างเล็กร่วงลงมาทันทีเมื่อไร้ที่เกาะ


เขาล้มลงไปทันทีในขณะที่ร่างของแบมแบมร่วงลงมาจากต้นไม้ 


เป็นเขาที่วิ่งเข้ามารับร่างของแบมแบมเอาไว้ทัน 


          “คุณมาร์ค! ขอโทษครับ

          คุณมาร์คเป็นอะไรรึเปล่าครับ เจ็บตรงไหนรึเปล่า?” แบมแบมดันตัวเองออกจากอ้อมแขนของเขาที่โอบรับร่างเล็กเอาไว้เมื่อสักครู่นี้


แขนเล็กจับร่างกายของเขาไปมาหมุนไปมาเหมือนกับเพื่อเช็คสภาพและสำรวจตามร่างกายของเขา พลางถามว่าเจ็บตรงไหนรึเปล่า


          ซุ่มซ่าม เขาไม่ได้ตอบแบมแบมไปว่าเจ็บตรงไหน เขาทำเพียงแค่ต่อว่าแบมแบม ซุ่มซ่ามจริงๆ ไม่รู้จักระวัง


          โห ข้อศอกแดงเลยครับ

          เพี้ยง หายนะครับ หาย


          “?” อยู่ๆ แบมแบมก็ยกแขนของเขาขึ้น ก่อนจะเป่าลมออกจากปากไปยังข้อศอกของเขาทึ่เกิดรอยถลอก


ทำอะไรของเขา


          เป่าไงครับ เวลาเป็นอะไรถ้าเป่าแล้วจะหายครับ


          เชื่อเลย ไปเอาความเชื่อแบบนี้มาจากที่ไหน


          ครับ ทำแบบนี้แล้วหายจริงๆนะครับ

          “2 วันหายแน่นอนครับ น้ำเสียงนุ่มเอ่ยยืนยันว่าวิธีการของตัวเองจะทำให้แผลถลอกที่ข้อศอกของเขาหายภายในสองวัน


          ถ้าไม่หาย นายจะชดใช้ฉันยังไง?” เขาเอ่ยถามแบมแบมออกไปตามที่คิด แน่นอนว่าถ้าไม่หาย ก็จะต้องมีการชดใช้ค่าเสียหาย โทษฐานทำให้ร่างกายของเขาเป็นแผล เกิดอาการบาดเจ็บเนื่องจากให้ความช่วยเหลือเด็กซน


          “...” แบมแบมเงียบเหมือนกำลังใช้ความคิด แน่ล่ะ ถ้าเขาไม่หายยังไงแบมแบมก็ต้องรับผิดชอบ


          ว่าไง เขาถามออกไปเพื่อให้แบมแบมยืนยันการรักษา


          เอ่อ... เอาเป็นว่าหายแน่นอนครับ

          รอดูได้เลย” 


แบมแบมยังคงยืนยันว่าการรักษาอาการบาดเจ็บของตัวเองนั้นได้ผลอย่างแน่นอน


          ฉันจะรอดู"


          ทางนี้เลยค่ะลุงชเว เสียงเจื้อยแจ้วของสาวน้อยที่ขอตัวไปหาน้ำดื่มดังขึ้นไม่ไกล


          เจ้านาย! ทำไมเศษอะไรติดเต็มตัวเลยครับนั่น?” คุณลุงชเวเดินเข้ามาพลางถามคุณมาร์คด้วยน้ำเสียงตกใจ


คุณลุงชเวเดินเข้ามาหาคุณมาร์ค ก่อนจะขออนุญาตปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนตัวคุณมาร์คให้ออกไป 


ตอนแรกก็ไม่ได้สังเกตุ แต่ตอนนี้เขาเห็นแล้ว...


เศษใบไม้ที่ร่วงอยู่ตามพื้นติดตัวคุณมาร์คอยู่เต็มไปหมด ไม่เว้นแม้แต่เส้นผมที่ถูกจัดให้เป็นทรงอย่างดี


          คิๆๆๆ เป็นเขาและน้องเซจองที่หลุดขำออกมาอย่างห้ามไม่ได้


          ขำทำไม


          ขอโทษครับ แต่มัน... คิกๆๆ แม้จะมีใบหน้าบึ้งตึงหันมาห้ามปราม แบมแบมก็ยังคงไม่สามารถห้ามให้ตัวเองหยุดหัวเราะได้


          จะหยุดได้รึยัง เสียงทุ้มต่ำติดเอาจริงขึ้นมา เขารีบกลั้นขำทันทีเมื่อได้ยิน


          คะ... ครับ หยุดแล้วครับ


ใบหน้าบึงตึงยังคงมองมาที่เขาเหมือนจะจับพิรุด หากหลุดหัวเราะออกไปอีก มีหวัง... เขาตายแน่ๆ


          เจ้านายครับ แม่บ้านแจ้งมาว่าพวกเธอทำความสะอาดห้องทำงานเสร็จเรียบร้อยตามที่สั่งแล้วนะครับ


          อืม


สิ้นคำของคุณลุงชเว คุณมาร์คก็เดินออกไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองพวกเขาอีกเลย


          โกรธหรอ


          เกิดอะไรขึ้นหรอครับคุณหนู?”


          เอ่อ... พอดีแบมจะปีนไปเก็บดอกไม้นะครับ แล้วแบมก้าวพลาดก็เลยตกลงมา แต่คุณมาร์คเข้ามารับไว้ทันน่ะครับ


          อ้าว! แล้วคุณหนูเจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?”


          ไม่เลยครับ ถ้าจะเจ็บก็คงจะมีแต่คุณมาร์คน่ะครับ...”

          “...รับแบมไว้เต็มๆเลย แถมแขนถลอกอีกด้วย...


          คุณหนูไม่เป็นอะไรก็ดีแล้วครับ แต่ผมขออนุญาตฝากอะไรคุณหนูสักอย่างได้ไหมครับ?”


          ครับ?”


          “เจ้านายฝากผมมาบอกคุณหนูว่าอาหารเย็นวันนี้ให้คุณหนูเป็นคนลงมือทำครับ


          “...?” หืม ทำไม


          สงสัยใช่ไหมครับ ผมก็เหมือนกัน

          แต่นะครับ อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว ผมว่าคุณหนูรีบไปเถอะครับ เดี๋ยวเซจองผมดูแลต่อเองครับ


          เอ่อ... ครับ เขาตอบรับคุณลุงชเวด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบเดินไปจัดการสิ่งที่คุณมาร์คสั่ง


แม้จะไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกคนต้องการ แต่การไม่ขัดคำสั่งน่าจะเป็นผลดีมากกว่าการขัดคำสั่งอยู่แล้ว


รอยยิ้มเล็กปรากฎขึ้นในจังหวะที่เขาหันไปมองเซจอง น้องยิ้มพลางโบกมือไปมาอย่างน่าเอ็นดู ก่อนจะมีมือใหญ่สะบัดกลับมาด้วยความเร่งรีบ อ่านปากคุณลุงชเวได้ว่าให้รีบไป


          กลับมาแล้วหรอคะคุณหนู?”


          ครับ” 

          เอ่อ คุณป้าครับ วันนี้จะทำอะไรเป็นอาหารเย็นหรอครับ?”


          ป้ายังไม่ได้คิดเลยค่ะคุณหนู นายไม่ได้มาที่นี่นาน ป้าก็ไม่รู้จะทำอะไรให้เธอทานเลยค่ะ ป้าก็กลัวว่าถ้าทำแบบเดิมๆ เหมือนเมื่อตอนที่เจ้านายมาบ่อยๆ เธอจะเบื่อเอาน่ะค่ะ คุณป้าหัวหน้าแม่บ้านตอบเสียงอ่อน ความรู้สึกของเราทั้งคู่คงไม่ต่างกัน ต่างคนต่างกังวลว่าจะทำอะไรไม่ถูกใจคุณชายของบ้าน


แต่เอาเถอะ มาลองดูสักตั้ง


          งั้นวันนี้แบมขอคิดเมนูเองนะครับ


          ได้ค่ะคุณหนู ถ้าต้องการอะไรเพิ่มเติมบอกป้าได้นะคะ


          ครับ ขอบคุณนะครับ คุณป้าเดินออกไปจากห้องครัวก่อนจะเป็นเขาที่เดินเข้าไปแทนเพื่อที่จะทำหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย


ขอให้ถูกปากนะครับ นายใหญ่...




   





          "เข้ามา"


          "คุณหนูให้ป้ามาเรียนนายค่ะว่าอาหารเย็นเสร็จแล้ว"


          'หึ ทำจริงๆ สินะ' 

          "อืม" 


          "นายจะลงไปทานหรือว่าจะให้ป้ายกขึ้นมาให้ที่นี่คะ?" คำถามยังคงมีออกมาเรื่อยๆ


ว่าไปแล้วก็...


          "ยกขึ้นมา ฉันจะกินที่นี่"


          "ได้ค่ะ เดี๋ยวป้ายกขึ้นมาให้นะคะ"


          "ไม่..."

          "...ให้คุณหนูของเธอยกขึ้นมา"


          "เอ่อ... คะ?" เสียงสงสัยมาพร้อมกับคิ้วที่ขมวดเป็นปม 


          "ตามนั้น" คำถามถูกตอบด้วยการยืนยันคำเดิม เพราะเขาต้องการแบบนี้


          "ค่ะ งั้นรอสักครู่นะคะ" เสียงตอบรับถูกส่งกลับมา ก่อนจะเป็นเสียงปิดประตูเป็นสัญญาณว่าเธอออกไปแล้ว


เสียงกระดาษมากมายที่กำลังถูกรวบรวมอย่างลวกๆ ดังขึ้น ไม่นานก็ตามมาด้วยเสียงเคาะประตูเพื่อขออนุญาต


          "เชิญ" เป็นแบมแบมที่เดินเข้ามาพร้อมถาดอาหารตามที่เขาสั่ง


          "นี่ครับ..."

          "...เรียบร้อยแล้ว งั้นแบมขอตัวนะครับ"


          "เดี๋ยว" ข้อมือเล็กถูกเขาตรึงเอาไว้พลางเรียกให้หยุด


          "ครับ?"


          "..." แบมแบมมองเขากลับมาด้วยความสงสัย 


          'ทำไมมันยากจังวะ'


          "เอ่อ..."


          "มีอะไรรึเปล่าครับ?" ดวงตากลมโตเลิกขึ้นด้วยความสงสัย 


          "..."


          "...?"


          "เอ่อ คุณมาร์คปล่อยก่อนเถอะครับ"

          "ถ้ามีอะไรไว้ทีหลังก็ได้ครับ ตอนนี้เย็นแล้ว คุณมาร์คต้องทานอาหารนะครับ"


          "..."


          "ถ้าเลยเวลาเดี๋ยวจะปวดท้องเอาได้นะครับ..." แบมแบมแกะมือของเขาออก ก่อนจะโค้งเพื่อเป็นการลา


          "มากินด้วยกัน" เป็นมาร์คที่คว้าข้อมือเล็กไว้ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มต่ำเรียกให้แบมแบมหยุด


          "คะ ครับ" ไม่รู้ว่าจะสงสัยอะไรกันนักหนา กก็พูดไปแล้ว ทำไมชอบให้พูดซ้ำ


          "ฉันไม่พูดซ้ำ"


          "แต่ว่า..."


          "มัวยืนทำอะไร..."

          "...มาสิ มันเย็นหมดแล้ว" ข้อมือเล็กถูกดึงให้เดินตามมายังโต๊ะที่วางอาหารเอาไว้ก่อนหน้านี้ เขาปล่อยให้แบมแบมนั่งลงที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ก่อนตัวเองจะเดินข้ามมานั่งอีกฝั่ง


          "นายทำอะไรเป็นมื้อเย็น" 


          "เปิดดูสิครับ" มาร์คถามแบมแบมกลับไปหวังจะได้คำตอบที่ชัดเจน แต่แบมแบมกลับตอบมาเพียงแค่ว่าให้เขาเปิดดูเอาเอง 


          "ฉันถามก็ตอบ"


          "ก็... อีกเดี๋ยวคุณมาร์คก็จะได้ทานแล้วไงครับ"


          "ย้อนฉันหรอ"


          "เปล่านะครับ!" แบมแบมเถียงคอเป็นเอ็น เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่แล้วนะ


มาร์คขี้เกียจต่อล้อต่อเถียง เลยทำการเปิดดูเองตามที่แบมแบมว่า


          "อย่าเพิ่งดุนะครับ" แบมแบมยกถาดอาหารขึ้นปิดหน้าหวังเอาเป็นเกราะกำบัง ก่อนจะค่อยๆ โผล่หน้าออกมา


          "ฉันรอฟังอยู่" เขาต้องการคำอธิบาย


          "เห็นคุณป้าบอกว่าไม่รู้จะทำอะไรให้คุณมาร์คทาน เพราะกลัวคุณเบื่อ..."

          "...ผมก็เลยลองทำอาหารแบบนี้มาให้คุณมาร์คทานดู เผื่อจะไม่เบื่อครับ"


          'รามยอนเนี่ยนะ'


          "เห็นแบบนี้ ผมใส่ซีฟู้ดเพิ่มเข้าไปด้วยนะครับ รสชาติก็ปรุงใหม่ด้วยครับ"

          "แล้วก็ยังมีลูกชิ้..."


          "พอแล้ว" แบมแบมตอบออกมายาวเหยียดเหมือนกลัวว่าเขาจะพูดแทรกยังไงยังงั้น


          "..." ถาดที่แบมแบมถือเป็นเกราะกำบังก่อนหน้านี้ถูกลดตำแหน่งลลงมาที่ข้างๆ ตัว ก่อนจะก้มหน้าลงเหมือนไม่กล้าสบตาเขา


          "มัวทำอะไร"

          "กินสิ" ช้อนถูกยื่นออกไปทางแบมแบมตามความต้องการของเขา


          "แต่นี่มันของคุณมาร์..." ดวงตากลมโตเบิกกว้าง ก่อนจะส่ายหน้าพลางยกมือขึ้นปฏิเสธ


          "พูดมาก"

          "หรือต้องให้ป้อน?"


          "ไม่เป็นไรครับ" แบมแบมรีบคว้าช้อนไปจากมือของเขา ก่อนจะใช้ตะเกียบที่เขายื่นให้มาคีบรามยอน


ดูก็รู้ว่าหิว


          "เอ่อ... ขอโทษครับ คุณมาร์คทานสิครับ" แบมแบมเหมือนจะรู้ตัวว่าครองตะเกียบและช้อนนานเกินไปแล้ว จึงละจากการกินออกมากล่าวขอโทษเขาอีกครั้ง


          "อืม"


          "เดี๋ยวครับ!"


          "...?"


          "ช้อนกับตะเกียบผมใช้แล้ว เดี๋ยวผมเดินไปหยิบคู่ใหม่ให้นะครับ" แบมแบมว่าพลางลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว แต่ข้อมือเล็กโดนเขาคว้าไว้เสียก่อนจะได้ก้าวออกจากที่นั่ง


          "ไม่ต้อง ฉันใช้ได้" มาร์คว่าก่อนจะดึงให้ร่างเล็กนั่งลงที่เดิม แล้วเริ่มจัดกการกับมื้ออาหารตรงหน้าแบบจริงๆ จังๆ


ในระหว่างการกินของเขาก็มีแบมแบมนั่งอยู่ด้วยตลอด ดวงตากลมโตแอบลอบมองเขากินแทบจะทุกคำ


          "รอฟีทแบคหรอ?"


          "เปล่าครับ" มาร์คถามแบมแบมกลับไปตามที่สงสัย เห็นนั่งมองนั่งลุ้นอยู่นานสองนาน


          "อืม"

          "อร่อยดี" ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหิวรึเปล่าที่ทำให้รู้สึกแบบนี้


          "จริงหรอครับ?!" น้ำเสียงดีใจถูกปนมากลับคำถาม


          "ดีใจอะไร ที่นายทำมันอาหารสำเร็จรูปนะ"

          "ลืมแล้วหรอ"


          "ไม่ชะ..."


          "...?"


          "ครับ รามยอนสำเร็จรูป" แบมแบมเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่ก็ไม่ได้พูดอะไรนอกจากตอบรับว่าเป็นรามยอนสำเร็จรูปตามที่เขาคิด แต่สีหน้าที่เปลี่ยนไปก็ทำให้เขานึกสงสัยไปบ้าง แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร


แบมแบมอยู่รอเขาทานจนหมด ก่อนจะขอตัวเอาลงไปเก็บ


          "เสร็จแล้วขึ้นมาหาฉันที่ห้องด้วย"


          "ครับ?"


          "ฉันยังไม่ได้เคลียร์เรื่องที่นายซน"




Hashtag; #ฟิคใกล้มบ

Twitter; @ncxwang



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 171 ครั้ง

822 ความคิดเห็น

  1. #769 KCHPU (@PMarkNBam) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 22:27
    เห้อ นี่ยังไม่เปิดใจให้มาร์คเลย สงสารลูกที่ผ่านมา
    #769
    0
  2. #636 Bampita777 (@Bampita777) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2561 / 15:22
    เอาอีก จะเคลียร์น้องอีก อีตามาร์ค
    #636
    0
  3. #597 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 2 เมษายน 2561 / 18:20
    จะทำไรน้องหราาาาาาาาาา
    #597
    0
  4. #552 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 08:26
    อูยยย อย่าตีน้อง
    #552
    0
  5. #551 VioletRockZtar (@Deathlolipop) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 09:44
    อย่าทำอะไรน้องนะแก!!
    #551
    0
  6. #549 toto (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:20
    ในที่สุดไรต์ก็มา
    #549
    0
  7. #548 4539260 (@4539260) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 22:24
    อย่าหายไปนานนะ.....
    #548
    0
  8. #547 0937260447 (@0937260447) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 10:07
    รอนานมากดีใจที่กลับมา มาบ่อยๆๆน้ะ สู้ๆๆๆจ้าาาา
    #547
    0
  9. #546 Apny (@tongonea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 08:18
    หมั่นไส้มาร์คโว้ยยยย
    #546
    0
  10. #545 mcmmcm (@mcmmcm) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 07:24
    เอ็นดูน้องงงงง
    #545
    0
  11. #544 BQ princess (@haribell-03) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 03:28
    หมั่นไส้ได้ไหม ถ้าน้องไปจริงๆ ไม่ยอมแล้วจริงๆ จะสมน้ำหน้าให้
    #544
    0
  12. #543 zomark2 (@zoMaRk) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:32
    ฮือออ กลับมาเเล้ววว
    #543
    0
  13. #542 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 23 มีนาคม 2561 / 02:01
    อิพิมัคไม่น่าไว้ใจเลยยย
    #542
    0
  14. #541 am_banky (@am_banky) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:38
    มาร์คแกเป็นอะไร เป็นบ้าบ่ โว๊ยยยยบ สังขนาด ยุให้แบมหนีเลยดีไหม
    #541
    0
  15. #540 NXME_🍂 (@859781) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 10:27
    งงนิดหน่อยแต่ไม่เข้าใจพระเอกมากๆ หมั่นไส้จริง!
    #540
    0
  16. #525 Ch. Newyear (@somsurin) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 01:39
    มาร์คนี่มีอาการทางประสาทช่ะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย เน้ๆ คุณ ร้ายมากๆ น้องหนีไปแล้วจะมาโวยวายทีหลังไม่ได้นะ เบื่อคนไม่รู้ใจตัวเองแล้วก็ปากแข็ง ปลีกวิเวกไปอยู่คนเดียวในป่าเลยค่ะ
    #525
    0
  17. #524 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:59
    รู้สึกงงกับอารมณ์พระเอกแต่ไม่เข้าใจมากๆ5555
    #524
    0
  18. #523 tongonea (@tongonea) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:34
    น่ารักกกด
    #523
    0
  19. #521 annmb_ (@ann1318) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:12
    เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้ายจังเลยนะคุณมาร์คจะบอกเค้าว่าน่ารักยังจะปากเเข็งกับข้าวอร่อยก็ยังจะบอกพอประทังชีวิตหื้มมมมน่าเอากรรไกรมาง้างคนปากแข็งแถวนี้จังเลยยยย~
    #521
    0
  20. #520 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 16:46
    หมั่นไส้คุณมาร์คมากค่าาาาาาาาาาาาาา แล้วนางก็เหมือนคนจะมีปจด.อยู่ตลาดเวลา555
    #520
    0
  21. #519 GartHuji (@GartHuji) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 16:24
    ลำไย ลองกอง ลังสาดมากค่ะ
    #519
    0
  22. #518 Ing_tuan1a (@inging13940_1a) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 13:59
    หมั่นไส้พระเอกจัง ปากแข็งเว่อร์
    #518
    0
  23. #517 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 13:13
    ทำมาเป็นมีข้ออ้างเอาเปรียบน้องปากแข็งนักนะคุณมาร์ค
    #517
    0
  24. #516 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 12:49
    แหมมมพ่อคุณถึงกะวิ่งไปรับ
    #516
    0
  25. #514 Cb5555 (@luexoluhan) (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 11:12
    ชอบมากกกกกกกกด
    #514
    0