GOT7 - CLOSER #markbam

ตอนที่ 9 : Chapter 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,396
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 163 ครั้ง
    21 พ.ค. 62

 



Chapter 9

 

 

“น้องแบม!”

“มาได้ยังไงครับลูก ? เสียงผู้เป็นแม่เปล่งออกมาในโทนตกใจเมื่อเจอลูกชายของตน ตั้งแต่ที่งานแต่งงานวันนั้น แม่คนนี้ก็ยังไม่ได้พบเจอลูกชายสุดที่รักของตนเลย ได้แต่ฝากความคิดถึงไปกับมาดามต้วนเพียงเท่านั้น

 

“สวัสดีครับคุณแม่ คิดถึงจังเลยครับ” ไม่มีสิ่งใดจะอบอุ่นเท่ากอดของแม่อีกแล้ว แบมแบมวางกระเป๋าเดินทางลงอย่างรวดเร็วก่อนจะวิ่งเข้าไปอยู่อ้อมกอดอบอุ่นที่โหยหามานาน

 

“มาอ้อนแม่แบบนี้ ต้องการอะไร ไหนบอกแม่มาซิ...”

 

“ไม่มีอะไรครับ ความคิดถึงล้วนๆ” แบมแบมส่งยิ้มหวานไปให้ผู้เป็นแม่ดังเช่นที่ทำเป็นประจำ

ถึงบ้านแล้ว... แบมแบมบอกกับตัวเองด้วยความอุ่นใจ ไม่ใช่แค่ร่างกายที่โหยหา แต่จิตใจดวงนี้ก็โหยหาที่แห่งนี้เช่นกัน ในความจริงแบมแบมอาจจะจากบ้านหลังนี้ไปเพียงไม่นาน แต่ในใจกลับรู้สึกว่ามันนาน... นานมากๆ เลย

 

“บอกแม่มาเดี๋ยวนี้เลยครับ”

“ครับ ? บอกเรื่องอะไร...”

 

“ก็ที่มาวันนี้ไงครับ ทำไมหนูมาคนเดียว” แบมแบมหน้าเจื่อนทันทีเมื่อถูกยิงคำถามใส่ จะตอบว่ายังไงดีล่ะ...

 

“เอ่อ... คือ... พอดีพี่มาร์คติดงานน่ะครับ ก็เลยไม่ได้มาด้วย”

 

“อ๋อ... ว่าแต่... ทำไมหนูต้องรีบมาล่ะครับ ทำไมไม่รอพี่มาร์คเขาก่อน”

 

แบมแบมถูกคุณแม่ยิงคำถามใส่ไม่หยุด อาการป่วยที่ว่าหายแล้วดูเหมือนจะกำเริบขึ้นมาทันที จะว่าตอบยากก็ไม่ใช่ แต่พอได้ยินชื่อคนๆนึงเข้า มันเลยเหมือนมีก้อนอะไรมาจุกที่คอ

 

“พี่มาร์คเขาบินไปทำงานที่ต่างประเทศน่ะครับ เขากลัวแบมรอนาน ก็เลยให้แบมมาก่อน”

 

ผู้เป็นแม่พยักหน้าตอบรับ ก่อนจะขอตัวไปเข้าครัว ก่อนไปก็บ่นแบมแบมชุดใหญ่ เพราะมาโดยไม่บอกท่านล่วงหน้า ทำให้ท่านไม่ได้เตรียมอาหารจานโปรดไว้ให้ แบมแบมกล่าวขอโทษพลางหัวเราะเล็กน้อย เพราะความน่ารักของแม่ ทำให้รอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าของเขาได้อย่างง่ายดายโดยไม่ต้องสงสัย

 

“ครับ งั้นแบมเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บบนห้องนะครับ ว่าจะอาบน้ำเลยด้วย”

 

“ได้ครับ งั้นเดี๋ยวแม่ทำอาหารเสร็จเมื่อไหร่จะให้แม่อิ่มขึ้นไปตามที่ห้องนะครับ”

“ครับแม่” แบมแบมกอดอ้อนคุณแม่อีกครั้ง ก่อนจะเดินขึ้นห้องไปตามที่ตนบอก แบมแบมคิดถึงทุกอย่างที่นี่ ตั้งแต่ก้าวผ่านประตูรั้วเข้ามา จนมาถึงห้องนั่งเล่น ความรู้สึกอุ่นใจก็ตีตื้นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

จนเมื่อเขาเดินเข้ามาในห้องนี้ ห้องนอนของเขา ทุกอย่างในห้องยังคงเหมือนเดิม ไม่แปลกเลยที่ร่างกายจะรู้สึกสดชื่นและผ่อนคลาย

 

“เฮ้อ สบายจัง”

แบมแบมทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่มอย่างอ่อนแรง หลายวันที่ผ่านมานี้ เหมือนร่างกายนี้จะโดนสูบพลังไปอย่างมหาศาล การดำเนินชีวิตก็ปกติดังเช่นทั่วไป แต่ทำไมเขาถึงได้เหนื่อยขนาดนี้ เหนื่อยอย่างกับวิ่งมาราธอนมาไม่มีผิด

ตัวการความเหนื่อยล้าของแบมแบมหาได้ไม่ยากหรอก ก็คนที่เขาหนีมานั่นแหละ คุณมาร์คไง...

ก่อนที่แบมแบมจะตอบรับข้อเสนอของตระกูลต้วน แบมแบมรู้ดีว่าคุณมาร์คต้องไม่พอใจมากแน่ๆ และเป็นไปตามคาดจริงๆ เขาไม่พอใจเอามากๆ

ความเชื่อที่ว่าเขารับมือกับเรื่องนี้ได้ถูกทำลายลงทันที เมื่อเขาได้พบกับคุณมาร์ค...

 

 “เพราะนายมันน่ารังเกียจ

.

.

“พ่อแม่นายขายนายมาให้ฉันแล้วนี่ ฉันจะทำอะไรกับนายก็ได้”

.

.

“ก็สิทธิ์ของความเป็นผัวไง แค่นี้ยังไม่พอหรอครับ”

 

            ทุกอย่างที่เกิดขึ้นยังคงวนเวียนอยู่ในหัวของแบมแบมไม่หยุด ความรู้สึกของเขาที่มีต่อคุณมาร์คกำลังติดลบ ไม่ใช่ติดลบเพราะคำพูดเพียงอย่างเดียว การกระทำก็แบบนั้นก็ด้วย...

 

“เรื่องนี้จะต้องจบ...”

แบมแบมตัดสินใจแล้วที่จะยุติเรื่องบ้าๆนี้ คงไม่ต้องถามอีกฝ่ายให้เสียเวลา เพราะเขารู้คำตอบดีอยู่แล้วตั้งแต่เริ่ม ทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทั้งเขาและคุณมาร์คมีแค่เพียงทางเดียว ก็คือ ยุติเรื่องนี้

แต่คงต้องขอเวลาก่อน เพราะตอนนี้เขายังไม่อยากเจอหน้าคนใจร้าย...

 

 

   

 

 

“โจอี้ มี๊อ่ะ...”

 

“แหม่ มาถึงก็ถามหาบุพการีเลยนะ”

 

“เฮียถามก็ตอบ”

 

“ไม่เห็นก็คือไม่อยู่ตรงนี้ไง โน่น ! เชิญบนห้องหนังสือ”

 

“เออ ขอบใจ”

 

หลังจากเครื่องแลนดิ้ง มาร์คก็รีบตรงดิ่งมาที่คฤหาสน์ต้วนทันที รีบจนลืมไปว่าเจบีก็มากับเขาด้วย จะให้ย้อนกลับไปก็คงไม่ทัน มาร์คจึงรีบโทรไปหาแจ็คสันทันที บอกให้ช่วยดูแลเจบีแทนเขาไปก่อน เพราะเขามีเรื่องสำคัญที่จะต้องสะสาง ก่อนวางหูก็โดนแจ็คสันบ่นซะชุดใหญ่ ว่าด้วยเรื่องทำไมไม่บอกล่วงหน้า เป็นเหตุให้แจ็คสันชวดนัดสาวสวยอกอิ๋มไป แต่ก็ยังดีที่มันตอบตกลงและยังบอกอีกว่าเดี๋ยวมันโทรหาเจบีเอง ไม่ต้องห่วง

มิชชั่นเคลียร์ไปหนึ่ง…

เหลืออีกหนึ่ง ที่เขากำลังจะไปจัดการเดี๋ยวนี้

 

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

 

‘หืม ? ทำไมเงียบแบบนี้นะ...’

 

 

 ก๊อก  ก๊อก ก๊อก

 

 

‘ก็ยังเงียบอยู่อีก อะไรกัน’

ชักจะหมดความอดทนแล้ว...

 

“แบมแบม...”

“นี่ แบมแบม ! ฉันเคาะแล้วทำไมไม่มาเปิดประตู !”

มาร์คยังคงไม่ลดละความพยายาม แรงเคาะประตูมีมากขึ้นตามแรงอารมณ์ ในทุกครั้งที่มือแกร่งกระทบเข้ากับบานประตู ดูเหมือนจะเป็นการทุบทำลายซะมากกว่าการเคาะเพื่อขออนุญาต...

 

“นายกล้าลองดีกับฉันหรอ ห้ะ !”

“นี่ !”

มือแกร่งเริ่มเปลี่ยนสีกลายเป็นสีแดงมากขึ้น แต่ถ้าแบมแบมยังไม่ยอมเปิด ยังไงเขาก็จะเคาะอยู่แบบนี้แหละ เอาให้ประตูพังไปเลย ถือโอกาสเปลี่ยนใหม่ไปด้วยเลยแล้วกัน

 

“คุณมาร์คคะ คุณมาร์ค!” เสียงสาวใช้ตะโกนเรียกเขา พลางสอดมือเข้ามาห้ามไม่ให้เขาทุบประตูต่อ

 

“ว่าไง...” จะให้อำนาจควบคุมคนเสียไปเพราะความโมโหไม่ได้ มาร์คหยุดทุบประตู ก่อนจะหันไปทางสาวใช้

 

“เอ่อ คือ...”

 

“มีอะไรก็รีบๆพูดสิ ฉันมีธุระ”

 

“เอ่อ...”

 

“จะยึกยักทำไม บอกฉันมาสิ !”

.

 

.

“ตามาร์ค!”

“มี๊...”

“ใช่ ฉันเอง...”

หญิงวัยกลางคนที่ได้ชื่อว่าเป็นใหญ่ในคฤหาสน์แห่งนี้ เดินออกมาจากห้องหนังสือทางปีกขวาอย่างไม่รีบร้อน แม้จะดูปกติดีแต่อำนาจความเป็นผู้นำที่น่าเกรงขามกลับแผ่ออกมาอย่างเยือกเย็น

            มาดามต้วนพยักหน้าให้สาวใช้คนนั้น เธอโค้งให้มาดามต้วนและมาร์ค ก่อนจะเดินออกไป ทำให้โถงทางเดินแห่งนี้เหลือเพียงสองคน

 

            “มีอะไร ทำไมต้องเอะอะโวยวาย”

 

“ก็เปล่า... มาร์คก็แค่จะเข้าห้อง แต่แบมแบมไม่มาเปิดประตู”

 

“มีมือก็เปิดเข้าไปเองสิ ทำไมต้องรอให้น้องมาเปิดให้”

 

“ก็..”

 

“เชิญสิ” จบคำ มาดามต้วนก็เดินเข้าห้องทางปีกขวาทันที ไม่รอให้เขาตอบรับอะไรก่อนเลย...

 

 

แอ๊ด

 

 

มาร์คเปิดประตูห้องนอนของเขาทางปีกซ้ายที่ก่อนหน้านี้ทุบจนประตูแทบจะพังทลายลงมา...

            เสียแรงที่ทุบประตูจนมือช้ำเป็นจ้ำๆ เพราะเข้ามาแล้วกลับไม่เจอใครอีกคนที่ต้องการจะพบ

มาร์คไม่รอช้า รีบเดินออกจากห้องทันที เขาต้องการคำตอบของเรื่องนี้ คนเดียวที่จะตอบได้ก็คงหนีไม่พ้นคนที่คอยปกป้องและพาแบมแบมกลับมา...

 

“มี๊!”

 

“ตามาร์ค ! โพล่งมาแบบนี้มี๊ก็ตกใจหมดสิ”

 

“แบมแบมอยู่ไหนครับ...” มาร์คไม่รอช้า เขาต้องการคำตอบเดี๋ยวนี้...

 

“ฉันจะไปรู้ได้ยังไง...”

“...เมียแกนี่ เขาหายไป แกก็ต้องตามหาเองสิ”

 

โดยปกติแล้วเมื่อมีคำถาม ก็ต้องมีคำตอบ แต่ครั้งนี้กลับไม่เหมือนเคย คำถามของมาร์คกลับได้รับคำตอบที่ฟังแล้วชวนให้หงุดหงิด ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ ว่าตอนนี้... เขาสามารถทำลายของทุกชิ้นตรงหน้าได้ในทันที ไม่ใช่แค่หงุดหงิดแล้ว ตอนนี้เขาโมโหด้วย

 

“มี๊จะเล่นอะไรอีกครับ”

 

“พูดอะไรของแก ฉันไม่ได้เล่น... แต่ฉันเอาจริง"

 

“แล้วมี๊พาแบมแบมไปไหน  บอกมาร์คมาเถอะ”

 

“นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน อยากรู้ก็หาเองสิ”

สิ้นคำมาดามต้วนก็เดินเข้าห้องหนังสือไปอย่างหน้าตาเฉย ความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อมาร์คไม่ได้ในสิ่งที่เขาต้องการ...

 

“คิดว่าจะหนีฉันพ้นหรอเด็กน้อย...”

“...ไม่มีทางซะหรอก”

 

การเดินทางจากเกาะกลับมาที่คฤหาสน์ต้วน มาร์คเริ่มต้นหลังจากมาดามต้วนและแบมแบมเพียง 1 วัน

โซลไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนัก แค่เพียงหนึ่งวัน แบมแบมคงหนีไปไหนได้ไม่ไกล

สำหรับคนอื่นนั้น การตามหาคนคงยากพอตัว นอกจากจะต้องใช้เวลามากแล้ว เงินก็เป็นสิ่งที่สำคัญมากเช่นกัน

แต่นั่นไม่ใช่สำหรับมาร์ค ต้วน…

ถ้าเขาต้องการอะไร เขาต้องได้... 

 

 

   

 

 

“แบมลูก แบมครับ...”

 

“อื้อ... อ้าว ว่าไงครับคุณแม่ ?

 

“แม่มาปลุกหนูไปทานข้าวครับ”

แบมแบมรู้สึกตัวทันทีหลังจากที่คุณแม่สะกิด เขาไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอหลับไปตอนไหน รู้ตัวอีกทีก็ด้วยแรงสะกิดของคุณแม่นี่เอง

เขาชอบความรู้สึกนี้ การได้นอนหลับบนเตียงนุ่มๆ หรือการตื่นมาแล้วได้เจอหน้าคุณแม่ อาจไม่หวือหวาอะไร แต่สำหรับแบมแบมแล้ว นี่แหละคือความสุข...

 

“ขออยู่แบบนี้สักพักนะครับ” แบมแบมล้มตัวลงนอนบนตักของผู้เป็นแม่ดังเช่นที่เคยทำเมื่อเขายังเด็ก

 

“ฮึก...”

 

“เป็นอะไรลูก นี่หนูร้องไห้ทำไมครับ...”

 

มีเรื่องราวมากมายที่เขาอยากบอก...

ถ้าเป็นเรื่องอื่นเขาคงบอกคุณแม่ทันที แต่กับเรื่องนี้...

 

“คือ... แบม...”

 

“ว่าไงลูก ?

 

“แบม... คิดถึงคุณแม่มากน่ะครับ”

 

 

 

ป้าบ!

 

 

“โอ๊ย !”

 

“นี่แหนะ ! มาอ้อนแม่เป็นเด็กๆ เชียว...”

“...หนูโตเป็นหนุ่มแล้วนะครับ ห้ามงอแงนะ :)”

คุณแม่ฟาดแขนเขาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆ เอื้อมมือมาเช็ดน้ำตาให้เขา

 

“ครับ แบมไม่ขี้แยแล้วก็ได้...”

 

“ถ้าไม่มีอะไร งั้นเราไปทานข้าวกันดีกว่า” แบมแบมและคุณแม่เดินลงมาถึงโต๊ะอาหารแล้ว แม่อิ่มจัดเตรียมอาหารและนำมาวางไว้บนโต๊ะอย่างเรียบร้อยเหมือนเคย

 

“ขอบคุณครับ แม่อิ่ม :)” แบมแบมลงมือรับประทานอาหารทันทีหลังจากที่แม่อิ่มจัดแจงพื้นที่ให้เขาเรียบร้อย ทานอาหารเพียงไม่นาน จานต่างๆ ที่เคยเต็มไปด้วยอาหาร ตอนนี้กลับเหลือเพียงแต่ความว่างเปล่า

มื้อค่ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาและคุณแม่แยกย้ายกันขึ้นห้องตามปกติ

 

“ฝันดีครับคุณแม่”

 

“ฝันดีครับน้องแบม :)”

แบมแบมทิ้งตัวลงบนเตียงนุ่มอีกครั้งหลังจากอาบน้ำชำระล้างร่างกายเรียบร้อย โดยในทุกๆ วัน ก่อนเข้านอนแบมแบมจะเช็คโทรศัพท์เสมอ เผื่อเพื่อนๆ หรือคุณพ่อที่ตอนนี้ไปดูงานที่ต่างประเทศติดต่อมา

 

 

 

yu_gyeom :

แบมแบม (9:30PM)

เป็นไงบ้าง(9:30PM)

คิดถึงนะ ;3(9:30PM)

 

แน่นอนว่าขาประจำในโปรแกรมแชทของแบมแบมคงหนีไม่พ้นเพื่อนคนนี้ คิม ยูคยอม

 

bambam1a :

(9:32PM) หวัดดีคยอม

(9:32PM) เราสบายดี

(9:33PM) คิดถึงเหมือนกัน

 

yu_gyeom :

แบมสบายดี เราก็หายห่วง (9:34PM)

คิดถึงมาก อยากเจอจัง (9:35PM)

แบมว่างไหม ออกมาเจอกันได้รึเปล่า (9:36PM)

คุณมาร์คจะว่าไหม T_T (9:36PM)

 

            เขาชะงักทันทีเมื่อได้ยินชื่อคุณมาร์ค จากที่กำลังจะพิมพ์ตอบตกลง แบมแบมเกิดอาการลังเลทันที อาจเป็นเพราะปกติเขาต้องขออนุญาตคุณมาร์ค ไม่ว่าจะขยับตัวทำอะไร หรือจะไปไหน ก็ต้องบอกก่อน เพราะหากทำโดยไม่บอกคุณมาร์คนั้น... เรื่องใหญ่แน่ๆ

แต่จะว่าไป... ตอนนี้เขาก็อยู่ที่บ้านของเขาแล้วนี่ จะไปไหน จะทำอะไร คงไม่ต้องขออนุญาตคนใจร้ายหรอก อีกไม่นานก็จะเป็นอิสระจากกันแล้วนี่นา

 

bambam1a :

(9:37PM) อื้ม ได้สิ

(9:37PM) ตอนนี้เราอยู่บ้านเรา

 

yu_gyeom :

ดีเลย งั้นเดี๋ยวเราไปรับ (9:38PM)

ไปกินรามยอนที่ร้านสะดวกซื้อกัน (9:38PM)

 

bambam1a :

(9:39PM) ได้ เดี๋ยวเราลงไปรอ

 

 

เขาวางโทรศัพท์ลงบนเตียงทันที ก่อนจะจัดการใส่เสื้อโค้ทตัวยาว พร้อมผ้าพันคอสีเข้มผืนโปรด ก่อนลงไปข้างล่างเพื่อรอยูคยอมมารับ แบมแบมไม่ลืมที่จะบอกคุณแม่ให้รับรู้ก่อน เมื่อพูดชื่อเพื่อนสนิทอย่างยูคยอม คุณแม่ก็อนุญาตทันทีโดยไม่ว่าอะไร

 

 

ปริ้น!

 

 

“แบมแบม!”

เสียงแตรรถและเสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาดังขึ้นที่หน้าบ้าน เป็นสัญญาณว่าเพื่อนของเขามาแล้ว

 

“โทษทีเราช้าไปหน่อย”

 

“ไม่เห็นจะช้าเลย ปะๆ ไปกันเถอะ เราหิวแล้ว”

 

“อื้ม ไปกัน”

เขายิ้มก่อนจะเดินขึ้นรถไป ยูคยอมเดินตามมาเช่นเคย ก่อนจะปิดประตูรถให้เขาอย่างที่ทำเสมอ

 

 

   

 

            “เฮีย เปิดประตูให้อี้หน่อย”

 

“เฮีย!”

 

 

ฟึ่บ! 

 

  

“อะไรของมึงเนี่ยอี้ เคาะงี้ประตูพังหมด”

            เคาะประตูผมจนเกือบพังไม่พอ ยังถือวิสาสะเข้าห้องคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาตอีก ดีจริงๆ

 

“แหม่ ทำพูด... ที่มันจะพังเพราะเฮียทุบเมื่อเช้าต่างหาก ไม่ใช่เพราะอี้ซะหน่อย”

 

“มึงนี่! ...”

“... อะๆ มีอะไรก็รีบว่ามา กู ง่วง แล้ว”

มาร์คตัดความรำคาญด้วยการปล่อยเลยตามเลย ถ้าเหตุผลที่มาสร้างความหงุดหงิดใจในครั้งนี้ไม่มากพอ คงได้เห็นดีกันแน่ๆ

สำหรับผม...สิ่งมีชีวิตที่น่ารำคาญที่สุดในโลกคือมันนี่แหละครับ ไอน้องเวร

 

“ไม่มีไรหรอก แค่จะมาดูน้ำหน้าคนเมียหาย”

 

“ไอโจอี้!”

 

ตุบ อัก! 

 

“โอ้ยเฮีย ! หยุดเลย พอแล้ว”

 

“ไม่!”

 

“เค้าล้อตัวเล่นไม่ได้หรอ ล้อเล่นน้า หยุดตีเค้าน้า”

เหมือนเดิมทุกครั้ง... ตั้งแต่เด็กจนโตมักจะเป็นไอน้องตัวแสบนี่เสมอ ที่เริ่มกวนประสาทเขาก่อน ความอดทนของคนมันมีจำกัด ซึ่งไอน้องตัวแสบคนนี้มีความสามารถในการทำให้คนหมดความอดทนได้เสมอ

แต่ด้วยความเป็นพี่... เขาก็ทำได้เพียง

 

“ออกไปจากห้องกูได้ละ กูรำคาญ”

 

“เดี๋ยว! เฮียไม่อยากรู้หรอว่าเมียเฮียอยู่ไหน...”

หลังจากที่มันพูดจบ มันก็เดินวนไปวนมา ขยิบหู ขยิบตาใส่เหมือนมันไปรู้อะไรมาอย่างนั้นแหละ

 

“มึงไปรู้อะไรมา อี้...”

 

“ก็รู้มานิดหน่อย...”

“... แต่เฮียคงไม่อยากรู้หรอกเนอะ งั้นอี้ไป...”

ท่าทีแบบนี้อีกตามเคย “... มึงจะเอาอะไรก็รีบๆบอกมา”

 

แน่นอนว่าโจอี้ไม่มีทางกลับไปมือเปล่า ของแลกของตามฉบับโจอี้ ต้วน

 

“แหม่ ตัวนี่รู้ใจเค้าจัง...”

“...เค้าอยากได้ macbook รุ่นใหม่”

 

“บอกเรื่องที่มึงรู้มา แล้วเฮียจะซื้อให้”

 

“ถ้าโกหก รู้นะว่าจะเป็นยังไง” โดยปกติโจอี้ไม่ค่อยขออะไร ถ้ามันขอแสดงว่ามันอยากได้จริงๆ แต่มี๊ไม่ให้...

ซึ่งทุกครั้งที่มี๊ไม่ให้... ไอน้องตัวแสบนี่ก็จะหันมาเข้าพวกรวมพรรคกับเขาทุกที

 

“อี้มั่นใจ 100% เชื่ออี้!”

“...เอาหูมานี่”

.

.

.

.

.

“มึงแน่ใจนะ”

 

“น้องซะอย่าง เชื่อใจน้องเถอะเฮีย”

 

“อืม”

 

“ว่าไง รับข้อเสนอไหม”

 

“อืม ตามนั้น”

ลองทำตามที่โจอี้บอกอีกสักครั้งก็คงไม่เสียหาย...

 

            “เอ้า! แล้วรออะไรล่ะ ไปเดะ!”

 

“มึงบ้าป้ะ นี่มันสี่ทุ่มแล้ว”

 

“เออ งั้นก็ใจเย็นต่อไป แต่ระวังด้วยละกัน”

 

“..?..”

 

“ระวังหมาจะคาบเอาไปกิน บายยยย”

 

หลังจากไอน้องตัวแสบแถลงการณ์เสร็จเรียบร้อย มันก็เดินออกจากห้องผมไปทันที แต่จะว่าไป... การเสียมารยาทของโจอี้ในครั้งนี้ก็ยังมีประโยชน์อยู่บ้าง

 

.

.

.

"ตอนอี้กำลังจะลงไปทานข้าว อี้บังเอิญปนแอบซุ่มได้ยินมี๊คุยโทรศัพท์"

.

.

"ได้ยินมี๊พูดถึงแบมแบมด้วย"

.

.

"แอบฟังไปสักพัก อี้ก็ได้ยินมี๊พูดประมาณว่า แบมแบมถึงบ้านแล้วมี๊ก็หายห่วง..."

"แบมแบมอยู่บ้านแน่นอนเฮีย อี้ฟันธง"

.

.

.

 

ที่โจอี้ว่ามาเขาก็พอจะจับใจความได้ว่า... แบมแบมอยู่ที่บ้าน

 

จะว่าไป... ที่โจอี้ไล่เขาไปตอนนี้เลย มันก็น่าสน...

 

ไปตอนนี้เลยก็ดีเหมือนกัน...

 

เสียงล้อรถยนต์เสียดสีกับพื้นดังสนั่นไปทั่วทั้งคฤหาสน์ มาร์คขับรถยี่ห้อหรูอย่างออดี้ออกจากคฤหาสน์ไปด้วยความรวดเร็ว โดยไม่รั้งรอให้ใครได้ตั้งคำถาม

 

ท้องถนนที่เคยแน่นขนัด บัดนี้กลับโล่ง มีรถยนต์เพียงไม่กี่คัน ซึ่งหนึ่งในนั้นคือรถออดี้สีขาวของมาร์ค…

จากคฤหาสน์ต้วนไปบ้านแบมแบม มีระยะทางที่ไม่ไกลมากนัก ทำให้ขับรถไม่นานก็ใกล้จะถึงที่หมาย

เห็นร้านสะดวกซื้อที่อยู่หน้าซอยเมื่อไหร่ แสดงว่าอีกไม่ถึง 5 นาที ก็ถึงบ้านแบมแบมแล้ว...

 

โดยปกติแล้วเขาไม่ใช่คนสายตาดีอะไร อาจมองเห็นอะไรได้ไม่ชัดเจนมากนัก แต่กับสิ่งที่เขาเห็นตอนนี้ เขามั่นใจว่ามันชัดเจน ชัดเจนมากเลยล่ะ...

 

 

ปึ้ก!

 

 

“ลุกขึ้น!”

 

“คุณมาร์ค!”

เขามองไม่ผิดจริงๆ ว่าคนที่นั่งอยู่หน้าร้านสะดวกซื้อ คือ แบมแบม มาร์คใช้เวลาเพียงเสี้ยววินาทีในการตัดสินใจเดินเข้าไปหาแบมแบม ก่อนจะส่งมือหนาออกไปหมายจะดึงแขนเล็กให้ตามตนออกมา

 

            “กลับบ้าน”

 

“เอ่อ... คือ...” แรงยื้อถูกส่งออกมาโดยแขนเล็กของแบมแบม ในขณะเดียวกันแรงบีบจากมือหนาก็ยิ่งมีมากขึ้น นั่นทำให้แบมแบมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ

 

“คุณมาร์คปล่อยแบมก่อนครับ”

 

“ฉันไม่...”

 

“อ้าวคุณมาร์ค ! มาได้ยังไงครับเนี่ย ?...”

“...ไหนแบมบอกเราว่าคุณมาร์คอยู่ที่ต่างประเทศไง” อยู่ๆ ก็มีไอเด็กบ้าที่ไหนก็ไม่รู้ เดินเข้ามาพร้อมด้วยรามยอนสองถ้วยที่พร้อมรับประทาน มันเดินเข้ามาทักเขาเสียงดังอย่างกับว่ารู้จักกับเขามานานอย่างนั้นแหละ

และที่งงเข้าไปใหญ่ก็คงจะหนีไม่พ้นเรื่องที่ไอเด็กนี่มันพูดว่าเขาไปต่างประเทศ... ยิ่งไปกว่านั้นคือแบมแบมเป็นคนบอกเรื่องนี้กับไอเด็กนี่ แบมแบมโกหกว่าเขาไปต่างประเทศเพื่อจะมาหามันหรอ ?!

 

“เอ่อ... คุณมาร์คครับ นี่คิมยูคยอมครับ เขาเป็นเพื่อนสนิทของแบม”

 

“ส่วนคยอม นี่คุณมาร์ค...”

แบมแบมแนะนำตัวไอเด็กยักษ์ที่ยืนอยู่ข้างๆ ให้เขาได้รู้จัก สีหน้าและท่าทางของแบมแบมดูเหมือนจะไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ หรือสีหน้าที่เห็นคือสีหน้าของคนปกปิดความผิดตัวเองกันแน่...

 

“จะกลับได้รึยัง...” เป็นเขาเองที่พูดตัดบทการทำความรู้จัก ก็ไม่ได้อยากรู้จักอยู่แล้ว นี่จึงถือว่าไม่เป็นการเสียมารยาท

 

“แบมยังไม่กลับครับ ถ้าคุณมาร์คจะกลับแล้ว แบมจะเดินไปส่งที่รถ”

 

พูดแบบนี้เห็นได้ชัดว่าแบมแบมเลือกที่จะอยู่กับมันต่อ ประโยคเชิญไล่เขาแบบนี้ สงสัยคงอยากอยู่กับไอเด็กยักษ์นี่สองต่อสองสินะ ถึงไล่เขากลับแบบนี้

ทำแบบนี้เท่ากับว่าแบมแบมหยามหน้าเขาต่อหน้าไอเด็กยักษ์นี่ชัดๆ จะยอมกลับง่ายๆ ก็หมดสนุกสิ

 

“ฉัน ไม่ กลับ”

มาร์คเลือกนั่งลงที่เก้าอี้ข้างๆ แบมแบมที่ก่อนหน้านี้ไอเด็กยักษ์มันนั่งอยู่ แบมแบมมองหน้าเขาก่อนจะมองไปที่ไอเด็กยักษ์พร้อมบอกให้มานั่งที่ข้างๆ แบมแบมทางฝั่งซ้ายแทน

 

“คุณมาร์คเชิญตามสบายนะครับ” ไอเด็กยักษ์หันมาบอกเขาด้วยนำเสียงและสายตากวนประสาท

เสียงหัวเราะคิกคักจากแบมแบมและไอเด็กยักษ์ถูกส่งออกมาไม่ขาดสาย คุยกันถูกคอดีนี่ ทีคุยกับเขาแล้วคนละเรื่องกันเลยนะ เหอะ...

 

“คิดถึงตอนนั้นจัง... ถ้าเราบอกชอบแบมไปตั้งแต่ตอนนั้น...”

 

“ฉันหิวน้ำ!”

แบมแบมและไอเด็กยักษ์หันมาหาเขาทันทีที่เขาพูดจบ ก็... หิวน้ำนี่ ! มองมาที่เขาขนาดนี้ คิดว่าเขาแอบฟังรึไงกัน...

 

“ครับ ?

 

“ฉันบอกว่า ฉัน หิว น้ำ”

 

“คือพอดีตอนนี้แบมแบมไม่ว่างน่ะครับ รบกวนคุณมาร์คไปซื้อเอง...”

ดูเหมือนว่าความอดทนที่มีมาตลอดเกือบชั่วโมงนี้จะโดนทำลายลงซะแล้วด้วยฝีมือไอเด็กยักษ์คนนี้ ทำแบบนี้มันหยามหน้ากันชัดๆ ที่หยามกันมากกว่านั้น คือ แบมแบมเห็นด้วยกับมัน !

 

 

ผลั้วะ!

 

 

“คุณมาร์ค!” แบมแบมตะโกนเรียกเขาอย่างดัง ก่อนจะเดินเข้าไปดึงร่างของมาร์คที่ตอนนี้คร่อมเพื่อนของเขาอยู่ แต่เหมือนยิ่งยื้อ ก็ยิ่งไม่เป็นผล...

 

“หยุดเถอะครับ แบมบอกให้หยุด!”

เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินแบมแบมตะโกน... เขาหยุดทันทีเมื่อได้ยินแบมแบมตะโกนออกมาแบบนั้น ก่อนจะลุกขึ้น แล้วหันหน้าไปเผชิญกับแบมแบมที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

“ทำไม? เป็นห่วงมันนักรึไง…”

“…ว่าไง เงียบทำไมล่ะ”

“ตอบมาสิ!”

มือแกร่งของมาร์คเขย่าตัวแบมแบมอย่างแรงด้วยความโมโห แบมแบมก้มหน้างุด ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาเผชิญหน้ากับเขา

 

“คุณมาร์คปล่อยแบมแบมเถอะครับ ผม…”

 

“ไม่เกี่ยวก็เงียบปากไป!” มาร์คว่าใส่ยูคยอม ก่อนจะกระชากแบมแบมให้เดินตามเขาออกไปอีกทาง

 

“ขึ้นรถ”

 

“…”

 

“ฉันบอกให้ขึ้นรถ”

 

“ครับ”

ถ้าไม่เงียบไปเลย ก็พูดครับ มีแค่นี้สินะสำหรับแบมแบมเวลาอยู่กับมาร์ค ดูต่างกับแบมแบมเวลาที่อยู่กับยูคยอมโดยสิ้นเชิง มีความสุขกันเข้าไป

ตลอดการเดินทางไม่มีคำพูดใดๆ เลยระหว่างเราสองคน มาร์คยังคงขับรถด้วยความเร็วเหมือนดั่งเคย ต่างกับแบมแบมที่ตอนนี้นั่งเงียบ มองออกไปนอกหน้าต่างเหมือนคนหมดอะไรตายอยาก

 

“ทำไม คิดถึงไอเด็กบ้านั่นอยู่รึไง”

 

“เขาชื่อยูคยอมครับ ไม่ใช่ไอเด็กบ้า”

 

“นี่!”

ไม่เจอกันแค่วันเดียว ทำไมแบมแบมถึงกล้าทำตัวเก่งใส่เขาแบบนี้ ทีตอนที่เกาะทำมาเป็นอ่อนแอ ทำมาเป็นป่วยไม่มีแรง หึ มารยาสินะ...

ความหงุดหงิดดูท่าจะไม่หายไปจากมาร์คง่ายๆ ยิ่งแบมแบมมาทำเก่งใส่แบบนี้เขายิ่งโมโห ทีแรกว่าจะไปขับไปส่งที่บ้าน ตอนนี้เขาชักเริ่มอยากจะเปลี่ยนใจเสียแล้ว

 

“คุณมาร์คจะไปไหนครับ” แบมแบมเอ่ยถามเขาด้วยความงง เมื่ออยู่ดีๆ เขาก็วกรถขับออกไปอีกทาง อีกทางที่ไม่ใช่ทางกลับบ้านของแบมแบม

มาร์คเลือกที่จะไม่ตอบ ก่อนจะมุ่งหน้าขับรถต่อไปโดยไม่สนใจคำที่แบมแบมพูด แบมแบมเห็นแบบนั้นก็เลยเลือกที่จะเงียบอีกครั้ง แบมแบมคงรู้ดี ถ้าหากถามเซ้าซี้แล้วมันจะเกิดอะไรขึ้น

 

           

   

 

 

“จะลงดีๆ หรือต้องให้ฉันอุ้ม”

 

“แบมลงเองได้ครับ” ที่นี่อีกแล้วสินะ... คุณมาร์คไม่ได้หมายจะไปส่งเขาที่บ้านตั้งแต่แรก คุณมาร์คหมายจะพาเขากลับมาที่นี่... ที่คฤหาสน์ต้วน

คุณมาร์คพาเขากลับมาที่นี่จนได้ แม้มาดามต้วนจะอนุญาตให้เขากลับไปที่บ้านของเขาแล้ว แต่เหมือนว่าคนที่เดินลากเขาเข้ามาในบคฤหาสน์อยู่ตอนนี้จะไม่อนุญาต

ตั้งแต่ลงจากรถจนมาถึงหน้าห้องของคุณมาร์ค มือแกร่งยังคงกำข้อมือของเขาแน่นไม่ยอมปล่อย ข้อมือเล็กที่ตอนนี้เขียวช้ำไปหมด ปวดระบมจนแทบไม่มีแรงจะขัดขืน

 

“นั่งลง”

 

“… ? ...”

 

“ฉันบอกให้นั่งก็นั่ง”

หลังจากที่เข้าห้องมา คุณมาร์คก็ลากเขามาที่เตียง ก่อนจะออกแรงดันให้เขานั่งลงที่ปลายเตียง ข้อมือเล็กถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ก่อนที่คุณมาร์คจะเดินหายไปในโซนห้องแต่งตัว

 

“ไปอาบน้ำ แล้วเอานี่ไปใส่”

 

“ครับ?

 

“ฉันให้เวลานาย 10 นาที” พูดจบคุณมาร์คก็เดินหายเข้าไปในโซนแต่งตัวอีกครั้ง แบมแบมไม่เข้าใจคุณมาร์คเอาเสียเลย ตั้งแต่ที่ร้านสะดวกซื้อจนมาถึงตอนนี้

เขาไม่มีททางเลือก แบมแบมต้องทำตามที่คุณมาร์คสั่งไปก่อนอย่างไม่เต็มใจ เสร็จเมื่อไหร่ค่อยออกมาเคลียร์ก็ได้ว่าทำไมต้องให้เขาทำนู่นทำนี่แบบนี้ เพื่ออะไรกัน แบมแบมงงไปหมดแล้ว

 

 

คลิ๊ก

 

 

“ฉันอาบด้วย”

 

“คะ..คะคุณมาร์ค…” อยู่ๆ คุณมาร์คก็เดินเข้ามาในห้องน้ำทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เขาล็อคประตูห้องน้ำไปแล้ว แน่นอนเขาไม่มีทางลืมล็อคประตู และแน่นอนเขาลืมคิด...

ลืมคิดไปว่า... นี่คือห้องนอนคุณมาร์ค และคุณมาร์คต้องมีกุญแจ!

มาคิดได้ตอนนี้ก็ไม่ทันแล้ว แบมแบมไม่ได้อยู่ตรงนี้คนเดียวอีกต่อไปแล้ว

เสียงน้ำจากฝักบัวเป็นเพียงเสียงเดียวที่เขาได้ยินตอนนี้ ไม่มีคำพูดใดๆ หลุดออกมาจากผู้ที่เข้ามาใหม่อย่างคุณมาร์ค ที่ตอนนี้เดินมาหยุดอยู่ด้านหลังเขา

 

“บะ...บะแบมอาบเสร็จแล้ว ขอตัวก่...” แบมแบมค่อยๆ เอื้อมมือไปที่ราวหมายจะหยิบผ้าขนหนู พลางเอ่ยบอกคุณมาร์คเสียงสั่นว่าตนเสร็จแล้ว กำลังจะออกไป

 

“หยุด”

ข้อมือเล็กถูกมือแกร่งสัมผัสอีกครั้ง แต่ครั้งนี้กลับแผ่วเบา...

 

“ฉันบอกว่าจะอาบด้วย ก็คืออาบด้วย...”

“... นายต้องอาบกับฉัน”

คุณมาร์คไม่ว่าเปล่า มือหนาที่สัมผัสข้อมือแบมแบมก่อนหน้านี้ค่อยๆ ออกแรงดึงให้ร่างบางหันมาเผชิญหน้ากับตน

ใบหน้าคมขยับเข้ามาใกล้เขามากขึ้น จมูกน้อยสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนของคุณมาร์คที่ตอนนี้ใกล้เขาเข้ามาเรื่อยๆ คุณมาร์คปล่อยให้มือของแบมแบมเป็นอิสระ มือแกร่งค่อยๆ ไล้ขึ้นมาจากข้อมือ ผ่านไปที่สะโพก และไล้ต่อขึ้นไปที่เอวคอดตามสรีระร่างกาย ก่อนที่จะหยุดลงที่ลำคอของเขาเป็นตำแหน่งสุดท้าย

 

“คะ...คะคุณมาร์คครับ คือแบ...”

 

“ชู่” นิ้วเรียวของคุณมาร์ควางแนบลงที่ปากหยุ่นนุ่มของแบมแบม ในขณะที่เขากำลังจะเอ่ยบางสิ่งออกมา ทันทีที่นิ้วเรียวแตะลงมาที่ปากของเขา เหมือนเสียงมันขาดหายไปอย่างไม่มีสาเหตุ

 

“อื้อ!”

นิ้วเรียวถูกแทนทีด้วยริมฝีปากบางของคนๆ เดียวกัน...

 

“บทลงโทษสำหรับเด็กขี้งอน… ที่แอบหนีกลับบ้าน” คุณมาร์คผละริมฝีปากออก ก่อนจะพูดประโยคเชิงดุ

 

“อื้อ!” แบมแบมที่กำลังงงถูกคุณมาร์คฉวยโอกาสอีกครั้ง...

ครั้งแรกไม่มีการล่วงล้ำ แต่กลับครั้งนี้... คุณมาร์คไล่ต้อนเขาเสียจนแทบขาดอากาศหายใจ

 

“ส่วนนี่ สำหรับเด็กขี้โกหก...”

แบมแบมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ ก่อนจะก้มหน้างุด ไม่ยอมเงยขึ้นมาเผชิญหน้ากับคนฉวยโอกาส... แม้จะอยากแย้งในความผิดของตน แต่ใจมันก็ไม่กล้า... ไม่กล้าแม้แต่จะเผชิญหน้า

ผ้าขนหนูที่ก่อนหน้านี้แบมแบมพยายามจะไขว่คว้า ตอนนี้กลับถูกมือหนาชิงคว้ามันมาเสียก่อน คุณมาร์คหยิบผ้าขนหนูชูขึ้นมาอวดเขาอย่างชอบใจ ก่อนจะทำให้แบมแบมตกใจอีกครั้ง เมื่ออยู่ๆ คุณมาร์คก็วางผ้าขนหนูพาดลงมาที่เอวของเขา

 

เสื้อที่ฉันให้ อย่าลืมใส่ด้วยล่ะ” เสียงคุณมาร์คพูดขึ้นไล่หลังในขณะที่เขาหอบหิ้วเสื้อผ้าเหล่านั้น เตรียมจะวิ่งออกไปจากห้องน้ำ

หลังจากที่ออกมาได้ แบมแบมก็พยามยามรีบใส่เสื้อผ้า ก็เขากลัวมีใครที่ไหนไม่รู้วิ่งพรวดพราดเข้ามาอีกน่ะสิ แต่ดูเหมือนจะมีการเข้าใจผิดเกิดขึ้น...

ก็เสื้อผ้าที่คุณมาร์คเอามาให้เขาน่ะสิ... นอกจากเสื้อยืดสีขาวตัวโคร่ง ก็ไม่มีอะไรเพิ่มแล้ว

แน่นอนว่าเขาต้องใส่ ใช้คำว่าต้องใส่ แม้มันจะไม่ต่างจากไม่ใส่อะไรเลย เขาก็ต้องใส่...

 

 

แกรก

 

 

เสียงประตูห้องน้ำดังขึ้น เป็นสัญญาณว่าคุณมาร์คเสร็จแล้ว

 

 

ตุบ!

 

 

แบมแบมเลือกที่จะกระโดดขึ้นเตียง ก่อนจะรวบผ้าห่มผืนโตมายึดไว้กับตัวเอง ก็เสื้อมันบางนี่!

 

“ปล่อยผ้าห่ม แล้วมานั่งนี่” ร่างหนาพร้อมผ้าขนหนูพาดเอวเดินออกมาจากห้องน้ำ ก่อนจะเอ่ยประโยคคำสั่งแบบที่คุณมาร์คถนัดออกมาอีกครั้ง

แบมแบมส่ายหัวไปมาอย่างปฏิเสธ และแน่นอนเขาได้รับสายตาพิฆาตจากคุณมาร์คเป็นคำตอบ แบมแบมค่อยๆ คลายผ้าห่มออกก่อนดึงเสื้อยืนตัวโคร่งลง หวังจะเพิ่มความยาว แต่ก็ได้แค่เหนือหัวเขา

 

“รอตรงนี้” คุณมาร์คสั่งเขา ก่อนจะเดินออกจากห้องไป

“เอาแขนมานี่” คุณมาร์คออกคำสั่งอีกครั้ง คุณมาร์คจิ๊ปากเมื่อเห็นว่าเขายังคงนิ่งอยู่ ก่อนจะดึงแขนทั้งสองข้างของเขาให้ยื่นออกมา

 

“เอ่อ... คือ... แบมทาเองได้ครับ ไม่เป็นไ...” แบมแบมยื้อแขนทั้งสองของเขากลบเข้าหาตัวทันที เมื่อเห็นว่าคุณมาร์คกำลังจะป้ายยานวดให้ที่ข้อมือ

 

“นิ่งๆ”

ยานวดถูกป้ายลงมาที่แขนของเขาเรียบร้อย พร้อมกับสัมผัสอ่อนโยน คุณมาร์คค่อยๆ ใช้มือป้ายยานวดให้กระจายไปทั่วข้อมือเล็ก มือหนาออกแรงกดเล็กน้อยเพื่อนวดให้ยามันซึมเข้าไปในกล้ามเนื้อ

ในทุกครั้งที่คุณมาร์คนวดให้ มักจะมีเสียงร้องเล็กๆ รวมไปถึงแรงยื้อเล็กน้อย เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่าเจ็บอยู่เป็นระยะๆ

 

“ขอบคุณครับ”

 

“อืม”

หลังจากนวดเสร็จคุณมาร์คก็เดินหายเข้าไปในโซนห้องแต่งตัว ก่อนจะออกมาในชุดพร้อมนอน คุณมาร์คขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนอย่างสบายใจ

 

“มานี่” คุณมาร์คเอ่ยเรียกเขา ก่อนจะตบที่นอนตรงที่ว่างข้างๆ ให้เขาขึ้นมานอน

 

“แบมนอนที่โซฟ...”

 

“อย่าดื้อ ฉันง่วงแล้ว” คุณมาร์คส่งสายตาดุออกมาอีกครั้ง ฮือ เขาไม่ชอบเลย

แบมแบมจำใจทำตามที่คนเอาแต่ใจบอก ในทุกๆ การกระทำของเขาอยู่ในสายตาคนเอาแต่ใจทั้งหมด แบมแบมค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนเตียงเบาๆ ก่อนจะทิ้งตัวลงนอน หันหน้าไปอีกทางที่ไม่มีคุณมาร์คนอนอยู่

แบมแบมเอื้อมมือไปที่โคมไฟที่ตั้งอยู่บนโต๊ะข้างเตียงเพื่อหมายจะปิดไฟ แต่กลับชะงักทันทีเมื่อเขาเห็นกระดาษสีชมพูแผ่นเล็กๆ ที่ถูกแปะเอาไว้ข้างๆ โคมไฟสร้างความแปลกใจให้แบมแบมเป็นอย่างมาก และยิ่งไปกว่านั้นคือข้อความบนกระดาษใบนั้น...

 

 

ฉันขอโทษ…

Mark

 

           

แบมแบมหันไปมองเจ้าของชื่อบนแผ่นกระดาษใบเล็กกลับพบเพียงความนิ่งเงียบ เสียงลมหายสม่ำเสมอเป็นสัญญาณบอกได้ดีว่าคุณมาร์คหลับไปแล้ว

แบมแบมส่ายหัวเล็กน้อยด้วยความไม่เข้าใจในการกระทำของคนเอาแต่ใจข้างๆ เขาที่ชิงหลับไปก่อน

 

“ทำอะไรแบบนี้ก็เป็นหรอครับ คิกๆ”

แบมแบมหลุดหัวเราะออกมาเล็กน้อย เพราะไม่คิดว่าคุณมาร์คจะมีมุมนี้กับเขาด้วย เจอแต่คุณมาร์คสายโหดมาตลอดจนชินแล้ว มาเจอคุณมาร์คแบบนี้เขาก็ปรับตัวไม่ทันเหมือนกันนะ คุณมาร์คต้องเผลอทานอะไรผิดสำแดงมาแน่ๆ

แต่ยังไงก็...

 

“ขอบคุณนะครับ :)”

 

 

 

Hashtag; #ฟิคใกล้มบ

Twitter; @ncxwang



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 163 ครั้ง

822 ความคิดเห็น

  1. #789 Kpim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 สิงหาคม 2562 / 11:37

    จะดีสักกี่วัน????

    #789
    0
  2. #765 KCHPU (@PMarkNBam) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2562 / 22:03
    น้องอย่าไปใจอ่อนให้คนแบบอิพี่นะ
    #765
    0
  3. #536 NXME_🍂 (@859781) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 มกราคม 2561 / 09:26
    อิพี่คือแบบ โว้ะ เป็นการง้อที่เหมือนจะโรแมนติกแต่ก็ไม่อะ555555555555555
    #536
    0
  4. #473 xstcphpp (@iptmzliaen) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2560 / 18:14
    แผนหลอกมาขอโทษหรอ
    น้องคยอมโดนต่อยฟรีเลย
    555555555555
    #473
    0
  5. #450 kemmygalaxy (@kkkgalaxy) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 23:50
    หมั่นไส้คนชื่อมาร์คต้วนจังเล๊ยยยย 555555555
    #450
    0
  6. #384 เบค่อนน้อย exo (@exo_xoxo) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2560 / 08:52
    โอ้ยยย ขอโทษน่ารักเชียว
    #384
    0
  7. #349 P-YOU (@P-You) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 19:51
    น่ารัก><
    #349
    0
  8. #343 lovebam2x (@lovebam2x) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:46
    อุ้ยมาร์คง้อเมียน่ารักอ่ะ
    #343
    0
  9. #305 พยอซัล. (@pyosun) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 23:01
    ถึงมาร์คจะโหดไปหน่อยที่ไปลากยับกลับมาแบบนี้ แต่การง้อวันนี้ให้ 10 10 10 ไปเลยจ้า 5555555 หักล้างกันได้
    #305
    0
  10. #184 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2559 / 13:30
    หมั่นไส้อพมาร์คจริง ๆ เลย จะมาง้อทั้งทีก็มาหวงก้างทำตัวไม่มีเหตุผล อิอิ
    ฉุดกลับบ้านแถมยังฉวยโอกาสอีก งึ้ย
    #184
    0
  11. #180 Nadearnana (@Nadearnana) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2559 / 01:40
    ไรท์ทำให้มาร์คทะนุถนอมแบมหน่อยสงสาร5555มาต่อเร็วๆนะไรท์สู้ๆๆ
    #180
    0
  12. #179 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 07:06
    มาร์คแอบมีมุมน่ารักเหมือนกันนะเนี่ย
    #179
    0
  13. #178 Nongnamling (@Nongnamling) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 06:09
    เดี๋ยวก็หาเรื่องมาแกล้งแบมอีก ตบหัวแลัวลูบหลัง
    #178
    0
  14. #177 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 04:43
    โง้ยยยน่าร้ากกกก ขี้แกล้งจริมๆ รอตอนต่อไปปปป
    #177
    0
  15. #176 Monkey D. Lookked (@boa-hancock) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 04:00
    ใครมาอีกเนี่ยยย ลูกชั้นจะช้ำในตายมั้ยเนี่ยมาร์คยิ่งชอบรุนแรงกะแบมอยู่ แต่ตอนนี้น่ารักมุ้งมิ้งดีอ่า รีบมาต่อนะไรต์ รอให้อัพทุกวันเลยชอบมากกก
    #176
    0
  16. #175 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 01:32
    อย่าเพิ่งไปใจอ่อนเลยค่ะ เดี๋ยวจะเคยตัว
    #175
    0
  17. #174 Irean18 (@Irean18) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2559 / 01:15
    คุณมาร์คคึทำดีกับลูกเราหน่อยเถอะ เดี๋ยวลูกเราหนีไปจะเสียใจนะ
    #174
    0
  18. #173 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 19:56
    งานเข้าแน่แบมเอ้ย
    #173
    0
  19. #172 Khampoohnaka (@Khampoohnaka) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 08:50
    เฮือกกกกกกรถไฟจะชนกัน
    #172
    0
  20. #171 leehwayeon bb (@541378) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 02:50
    ซวยอิกล่ะลูกแบมของชั้น โธ่วววว
    #171
    0
  21. #170 Bbam (@mowge) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2559 / 00:35
    ไปตอนนี้ก็เซอไพรนะสิ
    #170
    0
  22. #169 My love markbam (@a_mote3030) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 23:42
    เย้ๆๆๆ ไรท์กลับมาแล้ว มี๊เอาจริงนะขอบอก
    #169
    0
  23. #168 ppondpp (@ppondpp) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 17:57
    หายไปนานเลย กลับมาแล้ว
    รอยุน้าา????
    #168
    0
  24. #166 @OmmaHappiness (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 16:36
    เริ่มอ่านใหม่ตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ เข้ามารอทุกวัน ไรท์หายไปนานมากๆ ขอบคุณจริงๆ ที่ไม่เทเรื่องนี้นะคะ รักไรท์ค่ะ^^
    #166
    0
  25. #165 boa-hancock (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559 / 11:56
    พึ่งได้มาอ่านเรื่องนี้ อ่านรวดเดียวเลยจ้าาา หนุกหนานมากกกชอบบบบบ รีบๆมาต่อนะไรต์เก๊ารออยู่>< ติดตามน้าาาา มาอัพบ่อยๆอัพยาวๆนะ มันค้างงง-..-
    #165
    0