Chaos Club ชุลมุนวุ่นรักคลับแอ๊บหล่อ

ตอนที่ 9 : ▲ Chapter 08 | You're mine 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    27 พ.ค. 59

CHAPTER 08

‘You’re mine’

 

            ทันทีที่เรียนเสร็จ ฉันก็พุ่งตัวมายังร้านอย่างรวดเร็ว สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะแง้มประตูหลังร้านออกพลางสอดส่องซ้ายขวาอย่างระมัดระวัง เมื่อไม่เห็นใครก็รีบตรงดิ่งไปเปลี่ยนชุดที่ห้องพนักงานทันที

            นี่ไม่ใช่การหลบลูกค้าหรอกนะ แต่เป็นการหลบเจ้าของร้านต่างหาก !

            โอ๊ยยยยย เมื่อวานฉันทำอะไรลงไปปปปปป มาสเตอร์ต้องโกรธแน่ๆ อะ ! หมอนั่นเงียบตลอดทาง ส่งฉันเสร็จก็ขับรถออกไปเลย ไม่ลากันสักคำ T_T !

            นี่ฉันควรจะไปขอโทษหมอนั่นหรือเปล่า ? แล้วจะพูดว่าอะไรดี ? ฉันผิดงั้นหรอ ? ก็แหม มันน่าเจ็บใจหนิ ! มาหาว่าไม่พยายามอะไรกัน ฉันพยายามจะเป็นผู้หญิงมาทั้งชีวิตแต่โดนเข้าใจผิดว่าเป็นผู้ชาย แล้วจะให้มีหน้าไปสารภาพรักงั้นหรอ นายบ้าหรือเปล่า นายมันบ้าๆๆๆๆๆๆๆๆ !

            ขณะที่กำลังเวิ่นเว้ออยู่นั้น สายตาก็เหลือบไปเห็นกล่องพัสดุใบใหญ่บนโต๊ะเครื่องแป้ง อย่างที่เคยบอก ฉันไม่ชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเท่าไหร่เลยรีบตรงเข้าไปดูเลยจ้า !

            กล่องพัสดุนี้ยังไม่ถูกเปิด แต่จ่าหน้ากล่องเอาไว้ว่า ‘Jane’

            เอ~ หรือมีโฮสต์คนไหนจะเอาไปให้สาวกันนะ ?

            จะว่าไป ในร้านนี้ก็ดูจะชอบใจกับการแต่งชายกันทั้งนั้น คงไม่ใช่ว่าคนพวกนี้ชอบเพศเดียวกันหรอกใช่มั้ย = =;;;

            โดยเฉพาะมาสเตอร์ หมอนั่นเป็นคนก่อตั้งคลับนี้ขึ้นมา หรือว่าจะตั้งใจสนองตัณหาตัวเองจริงๆ !?

            หมับ !

            จู่ๆ ก็มีคนมากอดฉันจากทางด้านหลัง  เล่นเอาขนลุกซู่ไปทั้งตัว T[]T

            “นี่ บลูลุปี้เป็นอะไรหรือเปล่า ?”

            “อากิ !” ร่างเล็กโผล่หัวออกมาจากข้างหลังฉัน

            “อะไรกัน ทำไมต้องหน้าซีดอย่างกับเห็นผีแบบนั้นด้วย เสียมารยาทน่า -3-

            “ขอโทษๆ ก็เล่นมาเงียบๆ ก็ต้องตกใจน่ะสิ” อากิโดดไปนั่งบนโต๊ะเครื่องแป้ง ก่อนจะหยิบอมยิ้มออกมาแกะ

            ยังไงฉันก็ไม่อยากจะเชื่อว่าหมอนี่อายุมากที่สุดในคลับ แถมยังเป็นบุคคลที่ทุกคนหวาดเกรงซะยิ่งกว่ามาสเตอร์ซะอีก !

            “ว่าแต่นี่ของของบลูลุปี้งั้นหรอ ?”

            “อ่อ เปล่าๆ ฉันเห็นมันวางอยู่ตรงนี้ก่อนแล้ว

            “อืมมมม” คนตัวเล็กอมอมยิ้มไว้ก่อนจะหยิบกล่องขึ้นมาพิจารณา “ของเจ็นหนิน่า หมอนั่นยังไม่มาเลย ทำไมมีคนเอามาวางไว้ตรงนี้”

            “เอ๋ ? รู้ได้ไงว่าเป็นของพี่เจ็นล่ะ”

            “ชื่อก็เขียนอยู่นี่ไง”

            “เจนนะ ไม่ใช่เจ็นสักหน่อย หรือว่าจะเป็นแฟนพี่เจ็น ?”

            “จะบ้าหรอ แฟนหมอนั่นเป็นผู้ชายต่างหาก -0-

            “หาาาาา พี่เจ็นมีแฟนแล้วหรอ !?”

            ทำไมคนที่มาดแมนสุดๆ แบบนั้นถึงหาแฟนเป็นผู้ชายได้ล่ะ ! โอ๊ยยยย อยากเห็นหน้าแฟนพี่เจ็นจัง >_<

            “ใช่แล้วล่ะ แล้วนี่ก็เป็นของที่แฟนหมอนั่นส่งมาให้ นี่ไง เขียนไว้ว่าจากอเมริกา”

            “จากอเมริกา !?”

            “อือฮึ เป็นฝรั่ง หล่อมากๆๆๆๆๆ ด้วยล้า~

            ทำไมชีวิตดี๊ดี TT________________TT

            “แต่ที่น่าแปลกคือมันมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงนี่สิ ที่อยู่ก็ไม่ได้เขียนไว้ มีแต่ชื่อเล่น ใครเอามาวางไว้ตรงนี้กันนะ ?”

            “พี่เจ็นชื่อเล่นว่าเจนหรอ ?”

            อืม จะว่าไปก็ดูเป็นชื่อผู้หญิงดี ขัดกับบุคลิกแบบสุดๆ !

            “แหงล่ะ ชื่อทุกคนที่นี่เป็นนามแฝงกันทั้งนั้น จะมีก็แค่บลูลุปี้นั่นแหละ ดันไปบอกว่าชื่อบลูมซะได้ เค้าเลยอดตั้งชื่อให้เลย” อากิทำแก้มป่องแบบงอนๆ

            “นายกับติสต์ก็ด้วยหรอ ?” ฉันถามอย่างอยากรู้

            “อือฮึ แต่อากิเป็นชื่อญี่ปุ่นของฉันอยู่แล้ว แม่ฉันเป็นคนญี่ปุ่นน่ะ ส่วนแด๊ดดี้เรียกฉันว่าเมเปิ้ล ฉันเป็นลูกครึ่งไทย-ฝรั่งเศส-ญี่ปุ่นน่ะ ^0^

            “ว้าวววว สุดยอดเลย !

            “ส่วนชื่อเจ้าเด็กติสต์นั่น... คิก !” อากิหัวเราะชอบใจ อ่า ยิ่งอยากรู้เข้าไปใหญ่เลยแฮะ

            ปัง !

            “อากิ !!

            “เฮ้ยยยยย นายอยู่ในนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ !?” ฉันร้องเสียงหลงเมื่อจู่ๆ ติสต์ก็เปิดประตูห้องน้ำออกมา (ในห้องพนักงานมีห้องน้ำ 1 ห้อง และห้องเปลี่ยนชุด 3 ห้อง)

            “ก็ตั้งแต่ก่อนนายจะเข้ามานั่นแหละ ถ้าแต่งตัวเสร็จแล้วก็รีบออกไปช่วยงานหน้าร้านเซ่ มัวเพ้อเจ้ออะไรกันอยู่ได้ =_= !

            “ฉันกำลังเทคแคร์เด็กใหม่อยู่ต่างหากเล่า เจ้าโง่เอ๊ย”

            “อากิ นายอยากมีเรื่องมากใช่ป่ะ - -*

            “เข้าไปล้างก้นตัวเองให้สะอาดซะก่อนเถอะ”

            “ก็ยังดีกว่าคุณป้าที่ใส่แพมเพิสไซส์เด็กแถวนี้ละว้า”

            “ไอ้น้ำตาล !

            “ชีวิตขาดหวานไม่ได้หรอครับคุณเมเปิ้ล !

            “@^)$&(+_&%^&)^#@&*(_+_*%@_(*^%$#@#$%^&*()_(&%#*

            แล้วสงครามก็ได้เริ่มต้นขึ้น ฉันเห็นข้าวของในห้องบินว่อนเต็มไปหมดเลย T[]T !

            “เฮ้ นี่มันเกิดอะไรกันขึ้นครับ !?” พี่เจ็นเปิดประตูเข้ามาอย่างงงๆ ฉันโผล่หัวออกมาจากหลังโซฟา

            “พี่เจ็นทำอะไรสักอย่างสิคะ ไม่งั้นมาสเตอร์ได้อาละวาดแน่ๆ เลย T^T

            และบลูมว่าตำแหน่ง ตัวล้างผลาญไม่ใช่ของบลูมอีกต่อไป !

            “หยุดครับหยุด เดี๋ยวจะโดนมาสเตอร์โกรธเอาน้า”

            “@#$%^&*()_*%@*(_*$%#)#(O%)&$@)&$@)#_

            “พี่เจ็นค้าาาา”

            “เอ่อ ...”

            “#$%^_*^)*@*#&^(_&$))*%^*^)_)&^%$#%*_(&+

            “เฮ้ย ! หยุดได้แล้ว ผมบอกให้หยุดไง !

            ยังไม่ได้ยินค่ะ ยังไฟ้วกันต่อ ...

            พี่เจ็นทำหน้าจนใจ เดินเข้าไปในห้องน้ำแล้วกลับออกมาพร้อมถังน้ำสองใบ ฉันรับถังน้ำมาจากร่างสูงอย่างเข้าใจ นับ 1 2 3 แล้วก็ ...

            ซ่า !!

            สงครามได้จบลงแล้ว ...ด้วยสายน้ำที่เย็นชื่นใจ -___-

            “หายบ้ากันแล้วใช่มั้ยครับ ^-^+

            “T^T

            “คราวหลังถ้าผมพูดครั้งเดียวแล้วไม่รู้เรื่องจะเป็นน้ำร้อนแล้วนะ”

            “T0T !

            “เข้าใจแล้วก็เก็บกวาดห้องให้เรียบร้อยก่อนที่มาสเตอร์จะเข้ามาพบนะครับ”

            “ครับ ...”

            “เข้าใจใช่มั้ย ?

            “ขะ เข้าใจครับ !

            “ดีมาก บลูมช่วยตามผมมาด้วยนะครับ ^-^

            “คะ ครับ !” ฉันรีบขานรับอย่างขันแข็งด้วยอีกคน ก่อนจะก้าวตามออกไปข้างนอกทันที

            เพิ่งเคยเห็นพี่เจ็นแผ่ออร่าน่ากลัวแบบนี้ออกมาเป็นครั้งแรก มันคือด้านมืดของสุภาพบุรุษเจ็นเทิลงั้นหรอออ !?

            เอ้อ จริงสิ !

            “พี่เจ็นคะ ...”

            “บลูม ผมบอกให้หัดพูดคำว่า ครับไว้ไงครับ” ร่างสูงใช้สายตาทิ่มแทงแบบที่ดุสองคนนั้นไม่มีผิด !

            “อ่า ขอโทษคะ ...ครับ T_T

            “มีอะไรงั้นหรอครับ ^-^” แล้วพี่แกก็เปลี่ยนมายิ้มอบอุ่นราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น (?)

            “มีพัสดุส่งมาถึงพี่อะครับ อยู่ให้ห้องเมื่อกี้ ไม่รู้ว่าโดนน้ำสาดไปแล้วหรือยัง ...” ฉันหรี่เสียงค่อยลงเรื่อยๆ

            “อา ส่งมาแล้วงั้นหรอ... คงไม่เป็นไรมั้งครับ ฮะๆๆ” พี่เจ็นหัวเราะอย่างมีความสุข

            นี่มันสายตาของคนมีความรักหรือเปล่านะ !

             พวกเราเดินออกมาที่หน้าร้าน บรรดาโฮสต์ในชุดพ่อบ้านยังคงวุ่นกับการเตรียมเปิดร้านตอนห้าโมงเย็นอยู่ มองๆ ไปแล้วก็เหมือนพ่อบ้านจริงๆ ซะด้วย พี่เจ็นพาฉันมายังโต๊ะๆ หนึ่งที่มีเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักกำลังนั่งอยู่

            นี่มันยังไม่ใช่เวลาเปิดร้านไม่ใช่หรือไง ?

            “นี่ ลอลลี่ เป็นพนักงานใหม่ที่จะต้องได้เปิดตัวไปเมื่อวันก่อนน่ะครับ” พี่เจ็นแนะนำ

            “สวัสดีฮะ”

            อา น่ารักไม่แพ้อากิเลยแฮะ ผมสั้นสีน้ำตาลอ่อน ติดกิ๊บเว้นเปิดหูข้างนึงให้เห็นต่างหูที่เรียงกันอยู่สองสามชิ้น เขาส่งยิ้มน่ารักติดจะซุกซนหน่อยๆ มาให้ ...

            งั้นก็ผู้หญิงสินะ -__-* !!!

            “อ้าว ลอลจัง ! ท้องเสียซะหลายวัน นึกว่าจะลาออกไปแล้วซะอีก ^0^” จู่ๆ อากิก็โผล่พรวดเข้ามาร่วมวงสนทนา

            “อากิ ฉันบอกให้นายกับติสต์เก็บกวาดห้องพักพนักงานไม่ใช่หรอ”

            “แหมๆ นายนี่ใจร้ายจังเลยน้า ใช้งานคนอายุมากกว่าแบบนี้ได้ยังไงกันเล่า ให้ติสต์มันจัดการไปเถอะน่า -3-” อากิกางแขนออกให้พี่เจ็นอุ้มเขาขึ้น

            ทีงี้ก็รีบแก่ขึ้นมาทันที ปกติแค่ฉันจะเรียก พี่หมอนี่ยังโกรธซะ ...!

            “ว่าแต่หายดีแล้วหรอครับ ?” ฉันหันไปถามลอลลี่ มาสเตอร์บอกให้เขาพักผ่อนให้หายสนิทก่อนค่อยมาทำงาน

            “ก็ยังเพลียๆ อยู่นะฮะ แต่คิดว่าควรมาทำงานเลยจะดีกว่า”

            “ไม่ต้องรีบก็ได้นะ ยังไงร้านเราก็มีบลูลุปี้อยู่ทั้งคน”

            “อากิจังงงงง T0T~”

            หมอนี่จะสร้างสมรภูมิรบอีกแล้วใช่มั้ย แถมยังเอาฉันเข้าไปเกี่ยวอีกต่างหาก !

            “นี่ๆ ฉันว่านายไม่ต้องรีบมาจริงๆ นะ ดูสินี่ต้องเป็นผลข้างเคียงจากการท้องเสียแน่ๆ จมูกนายดูโด่งขึ้นเป็นกองเลยแน่ะ !

            เอิ่มมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

            “อา____กิ ~” เสียงเย็นลากยาวจนเสียวสันหลัง ติสต์ตรงเข้ามาดึงแก้มทั้งสองข้างของคนโดดงานทำความสะอาด

            “งื้ออออ เย็บยะ (เจ็บนะ) ; ;” อากิส่งเสียงขึ้นจมูก

            “มานี่เลยนาย ความน่ารักของนายมันใช้กับฉันไม่ได้ผลหรอกเฟ้ย !” แล้วติสต์ก็ดึงอากิออกจากอ้อมแขนของพี่เจ็น เขาแบกคนตัวเล็กขึ้นบ่าก่อนกลับเข้าไปที่หลังร้านทันที

            “ฮะ ฮะ ฮะ ฮะ” ฉันหัวเราะฝืน

            “ยังไงผมฝากบลูมดูแลลอลลี่ก่อนที่มาสเตอร์จะมาด้วยนะครับ”

            “เอ๋ ?”

            “^-^

            ไม่อาวววววววววววววววววววววววววววว TT0TT !

 

 

            ระหว่างรอมาสเตอร์เข้าร้านอย่างจำใจ พวกเราก็คุยกันเกี่ยวกับร้านเยอะมาก ด้วยความที่เป็นเด็กใหม่เหมือนกันทั้งคู่จึงสนิทกันได้เร็ว ฉันได้รู้ว่าลอลลี่มีชื่อจริงๆ ว่า ธันเดอร์ช่างเป็นผู้หญิงที่ชื่อแมนมากกกกกกก แต่เจ้าตัวกลับเกลียดชื่อตัวเองเข้าไส้ (ฉันโดนค้อนเข้าให้เต็มแม็คตั้งแต่ตอนถามชื่อละ T T) คือไม่เข้าใจว่าจะมาเป็นโฮสต์ผู้ชายไม่ใช่หรอ ใช้ชื่อ ลอลลี่ไม่ฟังดูแบ๊วไปหน่อยหรือไง ??

            ลอลลี่บอกกับฉันว่า ชื่อของแต่ละคนที่นี่จะบอกเอกลักษณ์เฉพาะตัวของคนๆ นั้น ไม่น่าละ อากิถึงพยายามสร้างอิมเมจฉันให้เป็นผู้ชายขายดอกไม้ซะเหลือเกิน แต่ฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรหรอกนะ ก็ขายดอกไม้จริงๆ นิหน่า ฮ่าๆๆ ฉันเป็นผู้หญิงที่ชื่อว่าบลูม ไม่ใช่โฮสต์ และก็ไม่คิดว่าตัวเองเป็นโฮสต์ด้วยสิ

            “บลูม !” เสียงมาสเตอร์ดังขึ้นพร้อมจังหวะที่ประตูหน้าร้านถูกเปิดออก “มาตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”

            “อา ก็สักพัก ...”

            “โทรไปทำไมไม่รับสาย ?”

            “เอ๋ ? คือวันนี้ไม่ได้เอามือถือมาอะ อยู่บ้าน”

            “ให้ตายเถอะ นายนี่มัน !” มาสเตอร์ลูบหน้าตัวเองอย่างหงุดหงิด

            อะไรอ่า ฉันแค่ลืมมือถือ ทำไมต้องโกรธขนาดนี้ด้วยเล่า -*-

            “เอ่อ สวัสดีฮะมาสเตอร์” ลอลลี่ทักทายอีกฝ่าย

            “นายคือ ...?”
            “ลอลลี่ไงฮะ ที่ท้องเสียวันเปิดตัว
(‘ ‘)

            ฉันละนับถือนายจริงๆ อะไรคือการใช้ความน่ารักเข้าสู้ ไม่เห็นหรือไงว่าหมอนี่มันหงุดหงิดบ้าอะไรก็ไม่รู้ !

            “อ่อ นายนี่เอง” มาสเตอร์เอ่ยเสียงเย็น

            อย่าให้นึกถึงงานวันนั้นเลยขอร้อง ฉันจิครายยยยยยยยยยยยยยย T0T

            “หายดีแล้วหรอ”

            “ฮะ ( . .)

            มาสเตอร์ยิ้มบางๆ ทำให้คนมองคลายความตึงเครียดไปได้บ้าง

            “หายก็ดีแล้วนี่ รู้ใช่มั้ยว่าหน้าที่ของนายต้องทำอะไร ?”

            “ฮะ” ลอลลี่พยักหน้ารับขันแข็ง

            “ดี ฉันคาดหวังในตัวนายอยู่นะ ตั้งใจทำงานละลอลลี่” มาสเตอร์ตบบ่าคนตัวเล็กอย่างให้กำลังใจ

            “ฮะ เต็มที่เลยฮะ -///- !

            “งั้นก็ไปเปลี่ยนชุดซะ บลูม นายรอฉันอยู่นี่ ห้ามไปไหนเข้าใจมั้ย”

            “อ้าว แล้วทำไมฉันต้อง ...”

            “นายยังอยู่ในการดูแลของฉันนะ” ฉันเบ้ปากใส่ “ลอลลี่ผ่านบททดสอบของร้านเรามาหมดแล้ว แต่นายไม่ใช่ ถ้าจะเทียบกัน นายมันก็เบ๊ระดับล่างสุดของคลับนี่แหละ”

            ฉึก !

            คำว่า เบ๊ทิ่มทะลุหัวใจฉันอย่างรุนแรง

            เพราะอย่างงี้ไง ฉันถึงเกลียดนายที่สุดเลยยยยยยยยย T0T !!

 

 

            หลังจากมาสเตอร์กับลอลลี่ไปเปลี่ยนชุดกลับมาก็ได้เวลาเปิดร้านพอดี มาสเตอร์ให้พี่เจ็นช่วยแนะนำลอลลี่กับแขก ด้วยความน่ารักและเป็นกันเองทำให้หมอนั่นเข้ากับลูกค้าและเพื่อนร่วมงานได้เป็นอย่างดี ส่วนฉันน่ะหรอ ตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับนักโทษคุมขังเท่าไหร่ มีผู้คุมคอยตามประกบทุกฝีก้าวเลย !

            “นี่ ! นายไม่ต้องตามฉันทุกฝีก้าวขนาดนี้ก็ได้ ฉันรู้แล้ว - -*” ฉันหันไปโวยวายใส่ มาสเตอร์มองหน้าฉันนิ่ง ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นมาบิดแก้มฉันซะเต็มแรง

            “โอ๊ยยยยยยย ทำอะไรเนี่ย มันเจ็บนะ !” ฉันปัดมือร่างสูงออกอย่างเคืองๆ

            “ยิ้ม ^____^” ว่าอย่างเดียวไม่พอ หมอนั่นฉีกยิ้มหวานพร้อมประกายวิ้งวับใส่ฉันอีกต่างหาก ซึ่งฉันก็ได้แต่ฉีกยิ้มเกร็งๆ กลับไปเหมือนอย่างเคย

            “ก็เพราะนายเป็นแบบนี้ไง ฉันถึงปล่อยนายไว้คนเดียวไม่ได้”

            “ก็คนมันไม่ชินนี่หน่า -///-” ฉันตอบกระออมกระแอม

            “แหมๆ จีบกันอีกแล้วนะครับ เซอร์วิสกันแบบนี้ คุณหนูแถวนี้ก็ฟินตายกันพอดี” เสียงกวนประสาทแบบนี้ไม่มีใครเกินนายติสต์หรอกจริงๆ !

            “ดูท่าปากนายจะว่างมากนะ เอากำหมัดฉันไปกินหน่อยเป็นไง ^_^+” ฉันฉีกยิ้มกว้าง กัดฟันพูด พร้อมย่างสามขุมเข้าหาคนปากเสียนั่น

            หมับ !

            วงแขนกว้างเกี่ยวตวัดรอบเอวของฉันไว้ก่อนที่ฉันจะกระโจมใส่คู่อริอย่างเคียดแค้น (?) เรียกเสียงกรี๊ดกร๊าดจากบรรดาสาวๆ ในร้านได้เป็นอย่างดี

            “ใจเย็นน่า นายเป็นเด็กหรือไง” เสียงนุ่มเอ่ยอย่างอ่อนใจ

            “อะไรของนายเนี่ยมาสเตอร์ ปล่อยสิ !” ฉันพยายามแงะมือเหนียวๆ ออกจากเอวของตัวเอง มาสเตอร์ไม่สนใจ เขาหันไปพูดกับติสต์แทน

            “นายก็อย่าแกล้งเด็กน่า รู้อยู่ว่าหมอนี่เขินแล้วชอบอาละวาด”

            “มาสเตอร์ !

            “ครับ เรียกพี่ทำไมครับน้องบลูม ?”

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด”

            @#$%^&*()_+_)(*&^%$#$%^*()_+)(*&^%$ โอ๊ย ตายแปป ไม่เจออย่างฉัน ใครจะเข้าใจ //ทรุดตัวลงไปกองกับพื้นอย่างพ่ายแพ้ OTL

            “วู้ว ! พูดไม่ออกเลยแฮะ ฮ่าๆๆๆๆๆ” ติสต์ยังคงแซวต่อ

            หมับ !

            ร่างเล็กๆ ของอากิโผกอดเอวฉันเหมือนทุกที่

            “มาสตี้ อย่ามาแกล้งบลูลุปี้ของเค้านะ !

            “เอ่อ อากิจัง ^^;

            “หมอนี่ไปเป็นของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ ?”

            “ก็เค้าเป็นคนพาเข้ามานี่น่า แล้วเราก็จะจับคู่กันด้วย เนอะ !

            เอ่อ ฉันไปตกลงกับหมอนี่ตอนไหน ?

            “เสียใจด้วยนะอากิ” มาสเตอร์ดึงตัวฉันออกจากอ้อมแขนคนตัวเล็กก่อนจะดึงไปซบไหล่กว้างของเขา “หมอนี่เป็นของฉัน”

            “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดด” เหล่าแม่ยกส่งเสียงหวีดร้องดังสนั่นจนฉันนี่อยากจะร่วมกรี๊ดด้วยเลยจริงๆ T//////////////////T

            “ขี้โกงนี่ !” อากิโวยวาย พองแก้มป่อง

            “ก็แล้วแต่นายจะคิด ที่แน่ๆ ทำไมนายมาอยู่ที่นี่ ฉันให้นายไปทำงานอื่นอยู่ไม่ใช่หรือไง”

            งานอื่น ?

            จะว่าไป ตั้งแต่ฉันเข้ามาทำงานที่นี่ก็ไม่ค่อยได้เจออากิเท่าไหร่หรอกนะ เหมือนหมอนี่จะไม่ค่อยได้เข้ามาที่ร้าน โดนใช้ให้ไปทำงานอื่นนี่เอง =___=

            “เชอะ ! ไม่ไปแล้ว เค้าจะอยู่กับบลูลุปี้~” ว่าแล้วก็จะวิ่งมากอดฉันอีกครั้ง แต่คราวนี้มีพี่เจ็นเข้ามาช้อนใต้วงแขนหมอนี่ขึ้นไปซะก่อน

            “ไม่เอาน่าครับ อากิคุงเป็นความหวังของร้านเรานะ ถ้าไม่ไปทำงานก็แย่สิครับ”

            “แต่ว่า บลูลุปี้ ...”

            “ไปๆ เดี๋ยวผมไปส่งเองครับ” แล้วพี่เจ็นก็อุ้มอากิออกไป หมอนั่นยังคงโผล่หัวข้ามไหล่พี่เจ็นมาร้องเรียกฉัน

            อ่า เหมือนกำลังแกล้งเด็กยังไงไม่รู้เลยแฮะ ...

            “มองอะไร ?” มาสเตอร์เลิกคิ้วเมื่อเห็นว่าฉันกำลังจ้องหน้าเขาอยู่

            ยังๆ ยังมีหน้ามาถามอีก !

            ร่างสูงโน้มตัวลงมากระซิบข้างหู ติสต์ผิวปากอย่างกำลังเห็นเรื่องสนุก

            “มันเป็นการเซอร์วิสแฟน หวังว่านายจะเข้าใจ” พูดจบก็เดินหายไปอีกคน

            “รู้แล้วละน่า ...”

 

 

 

[ TO BE CONTINUED ]

อยากอ่านต่อ อย่าลืมคอมเม้นนะที่รัก J

©
t
h
e
m
y
b
u
t
t
e
r

© themy butter

141 ความคิดเห็น

  1. #117 มะ...มุ่ย (@zer-ping) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2557 / 22:15
    กรุบกริบๆ มาอัพเร็วๆ นะไรท์
    #117
    0
  2. #101 อิตู๋วววว์ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2557 / 20:40
    อัพซะน้าาาาา อัพซะน้าาาาาา อย่าดองน้าาาาาาา เค็มละน้าาาาาาาา
    #101
    0
  3. #100 อสูร (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2557 / 22:03
    อ่า ฟินเฟอร์ มาต่อเร็วๆน๊ สนุกมาก
    #100
    0
  4. #99 Uta no prince (@kamonyok-) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2557 / 11:47
    ได้โปรดอัพพพพพเถอะคะมันสนุกมากๆ
    #99
    0
  5. #98 muay'ko (@kideri) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2557 / 18:43
    ฮือๆๆๆ อย่าอ่านต่อแล้วววววววว เขิน มาสเตอร์น่ารัก แง่วๆๆ แง่มๆๆ มาสเตอร์ดูไม่เหมือนผู้หญิงเลยอ่ะ -w- มาสเตอร์เป็นผู้ชายหรอเฮีย..... เง้ยยยอยาก่อานต่อแล้วววววว
    #98
    0