Birth อุ้มรักเสี่ยงร้ายกับนายปีศาจ (end.)

ตอนที่ 2 : Birth Two : ท้องไม่รู้ตัว!!? [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,095
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 110 ครั้ง
    1 ก.ย. 58

คำขอก่อนอ่าน

อ่านจบแล้ว

คอมเม้นท์ & โหวต

เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยน้า 

จุ๊บๆ :D


Chapter Two



 

            เอ่อสงสัยฉันคงจะขีดเส้นใต้และทำตัวหนาคำว่า เด็ดขาดไม่มากพอสินะ เพราะรู้ตัวอีกที อาหารของคนแปลกหน้าอย่างนายโฟเบียก็หมดเกลี้ยงซะแล้ว -..-//

                อร่อยใช่มั้ย?”

                “งั้นๆ แหละ ต้องเรียกว่าพอกินได้ ที่ฉันกินจนเกลี้ยงเนี่ยเป็นเพราะนายใช้พลังบังคับฉันหรอกนะหรืออย่างน้อยๆ ฉันก็คิดว่าเขาใช้น่ะนะ ไม่รู้สิ ไม่เห็นหรอว่าตอนแรกฉันยังประกาศเด็ดขาดอยู่เลยว่าจะไม่กินอาหารของเขาเด็ดขาด แล้วไหงจู่ๆ เผลอแป๊บเดียว ฉันก็กินมันจนหมดซะละ แบบนี้จะไม่ให้คิดว่าเขาใช้พลังกับฉันได้ยังไงล่ะ จริงมะ?

                “โอเค ถ้าจะเชื่อแบบนั้นฉันก็ไม่ว่าอะไรหรอกนะ :)เชอะ! ฉันสะบัดหน้าหนีรอยยิ้มของเขา เพราะไม่อยากจะยอมรับความจริงเรื่องที่ตัวเองกินจนหมดด้วยความหิวของตัวเองมากกว่า -^- ไหนๆ ก็กินของคาวแล้ว กินของหวานปิดท้ายหน่อยแล้วกัน

                ฉันไม่รู้หรอกว่าเขายื่นอะไรมาให้ เพราะว่าฉันหันหน้ามาอีกทาง แต่กลิ่นของมันชวนให้ฉันรีบหันกลับไปหาโฟเบียอย่างไว โดยไม่แม้แต่จะสำรวมกิริยาเลยสักนิด

                อะไรอะ?” ฉันถามด้วยความสงสัย หน้าตามันคุ้นๆ นะ แต่พยายามนึกแล้วมันก็นึกไม่ออก

                นี่น่ะ มันคือผลท้อปีศาจ รับรองว่าถ้าเธอกินมันเข้าไป อาการทุกอย่างที่เธอเป็นอยู่จะต้องหายไปเป็นปลิดทิ้งแน่ๆ เชื่อฉัน :)

                ทั้งที่ควรจะรักษาฟอร์มเอาไว้ แต่ฉันกลับรับผลท้อปีศาจจากมือของนายโฟเบียอย่างง่ายดาย ราวกับว่ามีแรงดึงดูดบางอย่างที่ฉันไม่อาจที่จะปฏิเสธได้ รู้สึกเหมือนอีฟที่ถูกล่อลวงให้กินผลแอปเปิ้ล...

                เพียงแค่ฉันกัดเข้าไปคำแรก มันก็ตามมาด้วยคำที่สองและสาม จนมารู้ตัวอีกที ฉันก็กินมันจนหมดเกลี้ยง นี่โชคดีที่นะที่มันไม่มีเม็ดอย่างที่คิดไว้ ไม่งั้นฉันได้กินเม็ดของมันเข้าไปด้วยแน่ๆ!

                “อร่อยจัง รู้สึกเหมือนได้แรงทั้งหมดกลับคืนมาฉันลองขยับแขนขยับขาพิสูจน์ แล้วก็พบว่าร่างกายต่างไปจากก่อนกินผลท้อปีศาจมาก ไม่ใช่แค่มีแรง แต่รู้สึกว่าอาการบ้าๆ ทั้งหมดก็หายไปราวกับว่าไม่เคยเกิดขึ้น และเพราะแบบนั้น

                ฉันถึงได้มีแรงวิ่งหนีไปที่ประตู!!

            เธอจะทำอะไรน่ะเพนนี?” โฟเบียขมวดคิ้วมุ่น คงจะงงล่ะสิว่าทำไมจู่ๆ ฉันก็วิ่งมาที่ประตูห้องแบบนี้ หึ! ง่ายนิดเดียว

                “ฉันก็กำลังจะหนีจากนายน่ะสิ!!” ทันทีที่พูดจบ ฉันตัดสินใจผลักประตูออกไป แต่มันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่ฉันคิด… “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด!!” ฉันรีบปิดประตูอย่างไว ก่อนจะรีบถอยออกมาให้ห่างจากมัน!

                “อ้าว ไม่หนีต่อแล้วหรอ :)

                “มะ...เมื่อกี้นี้เป็นฝีมือของนายใช่มั้ย!!!?” ฉันก้าวถอยออกมาให้ห่างจากประตูอีก แต่ก็พยายามอยู่ให้ห่างจากนายโฟเบียด้วย เพราะตอนที่ฉันเปิดประตูออกไปน่ะ แทนที่มันจะเป็นทางเดินของชั้นเจ็ด แต่มันกลับกลายเป็นเหวลึก! ซึ่งด้านล่างเป็นโขดหินที่มีคลื่นทะเลซัดกระทบเข้าใส่อย่างรุนแรง นี่ถ้าฉันไวกว่านี้อีกนิดเดียว คงได้ก้าวออกจากประตูตกเหวตายไปแล้วแน่ๆ!!

                “ก็เธอจะหนี จะให้ฉันทำยังไงล่ะ

                “ไม่ยากเลย นายก็แค่ปล่อยให้ฉันหนีไปเท่านั้นแหละ!!!” ฉันตะโกนใส่เขาจนสุดเสียง ทั้งความไม่พอใจและความกลัวทำให้ฉันเริ่มสติแตก หลายคนอาจจะมองว่าทำไมฉันไม่รู้จักระงับตัวเองบ้าง แต่ลองมาเจอเหตุการณ์แบบฉันตอนนี้ ไม่เป็นลมหมดสติตายก็บุญแค่ไหนแล้ว!!

                “เฮ้ออออ~ ฉันนึกว่าเราเป็นมิตรกันแล้วซะอีก

                มิตรบ้ามิตรบออะไรกัน! ถึงฉันจะรับรู้แล้วว่านายเป็นปีศาจ แต่ฉันเป็นมนุษย์! และมนุษย์กับปีศาจก็ไม่ควรที่จะอยู่ร่วมกัน นายเข้าใจมั้ย!!!”

                นายโฟเบียไม่ได้ตอบอะไร เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินตรงมาหาฉัน ซึ่งแน่นอนว่าฉันทำอะไรไม่ได้นอกจากถอยจนหลังติดกำแพง!

                “ฉันว่าเธอลองหายใจเข้าลึกๆ แล้วมาคุยกับฉันดีๆ จะดีกว่านะ

                “ฝันไปเถอะ! ฉันไม่มีอะไรจะคุยดีๆ กับนายทั้งนั้นแหละ ออกไปให้ห่างฉันเดี๋ยวนี้เลยนะนายโฟเบีย!!”

                แต่กลายเป็นว่ายิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ เมื่อโฟเบียขยับตัวเข้ามาใกล้ฉันจนเกือบจะเป็นระยะประชิด แล้วใช้มือทั้งสองข้างดันผนังด้านหลังฉันไว้ เพื่อให้ตัวของฉันถูกล็อคอยู่ตรงกลางระหว่างท่อนแขนแข็งแรงของเขา!

                นายโฟเบียพยายามจ้องตาฉัน แต่ฉันเลือกที่จะหลบตาเพราะรู้สึกว่าฉันกับนายปีศาจอยู่ใกล้กันมากจนเกินไป ให้ตายเถอะ! สถานการณ์แบบนี้มันนควรไปเกิดกับนางเอกนิยายแจ่มใสนะ ไม่ควรจะมาเกิดกับผู้หญิงแบบฉัน หรือไม่ก็ถ้ามันจะเกิดกับฉันจริงๆ ก็ควรจะเป็นผู้ชายหน้าตาหล่อๆ ธรรมดาๆ ที่ไม่ใช่เจ้าชายปีศาจแบบนายโฟเบียสิ!!

                “แต่ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอเยอะเลยนะเพนนี

                “กะก็บอกแล้วไงว่า…”

                เป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ที่ฉันชะงักไปแบบนี้ เมื่อจู่ๆ นายโฟเบียที่ใช้วิธีกระซิบข้างหูจนฉันปากเปิกสั่นไปหมด จากนั้นเขาก็ใช้มือข้างขวาแตะลงที่แขนซ้ายของฉัน แล้วมันก็เหมือนเดิมเปลวไฟสีฟ้า บลาๆๆ ก่อนที่ฉันจะใจเย็นลง แล้วยอมคุยกับเขาโดยดี

                โอเค ที่นี้จะได้เข้าเรื่องกันสักทีโฟเบียเริ่มพูดเมื่อพาฉันกลับมานั่งที่โซฟาตัวเดิม ส่วนเขายืนในตำแหน่งเดียวกับที่เขาเคยคุกเข่าเพื่อเสิร์ฟอาหารให้ฉัน โดยมีโต๊ะเล็กหน้าทีวีเป็นสิ่งที่กั้นกลางระหว่างเราเอาไว้ เพราะว่าเรื่องที่ฉันจะพูดต่อจากนี้มันจะทำให้เธอสติแตกขึ้นกว่าเดิม ดังนั้นฉันจึงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องใช้พลังกับเธอแบบนี้

                “…” ฉันได้แต่นั่งฟังเขา ไม่ใช่ว่าพลังทำให้ฉันสงบลงได้ร้อยเปอร์เซ็นต์ขนาดว่าไม่แม้แต่จะมีปากมีเสียง แต่เป็นเพราะฉันเองก็เริ่มเหนื่อยกับการเล่นวิ่งไล่จับแล้วเหมือนกัน

                เขาเรื่องเลยนะ คือตอนนี้ที่โลกปีศาจของฉันกำลังเกิดเรื่องวุ่นวายขึ้น เพราะมีข่าวลือว่าอดีตรัชทายาทปรากฏตัวขึ้นมาอีกครั้ง ซึ่งมีความเป็นไปได้ว่าข่าวลือนี้จะเป็นเรื่องจริง เพราะว่าก่อนหน้านี้ดวงจิตไม่ได้ถูกทำลาย เพียงแต่ถูกเนรเทศออกไปเท่านั้น

                “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?” เอ่อ... ตอนแรกก็ว่าจะไม่ขัดหรอกนะ แต่มันอดไม่ได้จริงๆ เพราะถ้าเขาไม่ใช้พลังบ้าๆ กับฉัน ปานนี้ฉันคงไม่ต้องมานั่งฟังเขาแบบนี้หรอก หึ!

                “เกี่ยวสิ เพราะความวุ่นวายที่เกิดขึ้นจากข่าวลือทำให้บ้านเมืองตกอยู่ในความหวาดกลัว ยิ่งมีเรื่องการตายที่เป็นปริศนาของประชากรปีศาจเกิดขึ้นบ่อยๆ ก็ยิ่งทำให้ทุกคนปักใจเชื่อว่าเป็นฝีมือของอดีตรัชทายาทที่อาจจะได้กายเนื้อกลับคือมา เพราะกฎของการเนรเทศ หากผู้ถูกเนรเทศกลายเป็นเพียงดวงจิตอันเกิดจากการถูกทำลายกายเนื้อสามารถที่จะมีกายเนื้อกลับมาได้เป็นปกติดังเดิม จะถือว่าพ้นผิด และสามารถกลับมายังดินแดนเดิมได้ ซึ่งที่กฎของการเนรเทศเป็นแบบนั้น ก็เพราะว่าการที่จะได้กายเนื้อกลับมาถือเป็นเรื่องยากมาก ต้องบำเพ็ญเพียรจนบรรลุเท่านั้นถึงจะสามารถมีกายเนื้อกลับมาได้ดังเดิม แต่ฉันรู้ดีว่าคนอย่างอดีตรัชทายาทสามารถทำเรื่องเลวๆ ได้ทุกวิถีทางเพื่อให้เขาได้กายเนื้อกลับคืนมา

                “แล้วไง ฟังไปฟังมามันก็ยังไม่เกี่ยวกับฉันอยู่ดี

                “อย่าเพิ่งขัดสินายโฟเบียดูจะหงุดหงิดขึ้นมาเล็กน้อยที่ฉันดันไปขัดเขาแบบนั้น หึ! แต่มีหรอที่ฉันจะกลัว ตรงกันข้ามเลยย่ะ ฉันว่าฉันยิ่งรู้สึกพึงพอใจมากเลยด้วยซ้ำที่ทำให้เขามีอาการแบบนี้ได้น่ะ :) มันต้องเกี่ยวกับเธอแน่ เพราะทันทีที่ข่าวลือแพร่ออกไป ทุกคนก็กลัวว่าอดีตรัชทายาทจะกลับมาทวงตำแหน่งอันชอบธรรมของเขาคืน ซึ่งก็เท่ากับว่าเขามีสิทธิ์ที่จะเป็นพระราชาในอนาคต ทีเนี้ยแหละ โลกปีศาจได้พังพินาศแน่!”

                “…”

                คราวนี้ฉันไม่ได้ขัดเขา แม้ว่าเรื่องที่เขาเล่าจะฟังดุไม่เกี่ยวกับฉันเลยสักนิด แต่ดูจากประกายความโกรธในตา รวมถึงสองมือที่กำหมัดแน่น มันทำให้ฉันรู้เลยว่าไม่ควรที่จะไปยั่วโทสะของเขาตอนนี้ =_=; (ไหนว่าไม่กลัวไง?)

                “และเพราะว่าไม่มีใครอยากให้เรื่องเลวร้ายเกิดขึ้น ราชาหรือก็คือท่านพ่อของฉัน จึงตัดสินใจที่จะสละราชสมบัติ และให้ฉันที่ครองตำแหน่งรัชทายาทอันดับหนึ่งอยู่ในปัจจุบันขึ้นเป็นราชาแทน

                “เพื่อที่ว่าตำแหน่งเจ้าชายรัชทายาทของอดีตรัชทายาทจะได้หมดความหมายไปซะ แบบนั้นใช่มะ?”

                “ถูกต้อง เขาหันมายิ้มให้ฉันอย่างชื่นชม แม้จะไม่ต้องการ แต่ฉันก็ยอมรับนะว่าฉันน่ะหัวไวพอที่จะฟังเรื่องของเขาทัน ซึ่งจริงๆ เรื่องทุกอย่างก็ควรที่จะเป็นไปตามแผนที่วางไว้ ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าการสละราชสมบัติของราชาจะกระทำได้ก็ต่อเมื่อรัชทายาทอันดับที่หนึ่งให้กำเนิดโอรส หรืออีกกรณีคือราชาสวรรคตเท่านั้น เรื่องนี้มันก็เลยมาเกี่ยวกับเธอจนได้ คือ…”

                “…”

                “ฉันจะไม่อ้อมค้อมแหละนะ เพราะเธอเองก็ไม่ใช่คนโง่ และคงจะรู้อยู่แล้วว่าฉันจะต้องมีโอรสเพื่อให้ท่านพ่อสามารถสละราชสมบัติให้ฉันขึ้นแทนได้ ดังนั้น…” โฟเบียเว้นจังหวะเล็กน้อย สีหน้าดูลำบากใจที่จะพูด

                โอ้... ไม่นะ ฉันว่าสมองฉันทำงานดีมาก มันประมวลผลนำหน้าไปแล้ว และต้องไม่ผิดอย่างที่คิดแน่!

                “เดี๋ยวๆฉันรีบยกมือขึ้นเบรคไม่ให้โฟเบียพูดต่อ นี่นายคงจะไม่ได้มายังโลกมนุษย์ เพื่อมาขอร้องให้ฉันมีลูกกับนายอะไรแบบนี้หรอกนะ?” ฉันแสดงสีหน้าให้เขาเห็นชัดเจนเลยว่าหัวเด็ดตีนขาดยังไงก็ไม่มีทางยอมมีลูกกับเขาแน่! เรื่องแบบนี้มันต้องเต็มใจกันทั้งสองฝ่าย และฉันไม่มีทางเต็มใจแน่ ในเมื่อฉันเพิ่งเรียนจบ เป็นสาวบริสุทธิ์ และไม่ได้มีหัวใจที่รักเขา!!

                “ก็... ไม่เชิงนะ เพราะฉันไม่ได้มาขอร้อง เพียงแต่จะมาบอกว่าฉันได้ทำมันลงไปแล้วต่างหาก

                ฉะ...ฉันนี่ถึงกับยืนขึ้นเลย! !

            ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสิ่งที่ตัวเองเข้าใจน่ะถูกมั้ย แต่พอได้เห็นยิ้มแหยๆ เหมือนคนที่กำลังอายกับความผิดที่ได้ทำลงไปของนายโฟเบีย ฉันว่ามันต้องไม่ใช่เรื่องที่ดีแน่ๆ O_o

                “นายหมายความว่ายังไงโฟเบีย?”

                “ก็หมายความว่า ฉันได้ทำให้เธอท้องไปแล้วน่ะสิ

                วินาทีนั้นราวกับมีใครช่วยทำตัวหนา ขีดเส้นใต้ และทำตัวเอียงคำว่า ท้องที่หลุดออกมาจากปากของนายโฟเบียให้ฉัน มันถึงได้กระแทกเข้าโสตประสาทการรับรู้ของฉันอย่างแรง!

                “มันจะเป็นไปได้ยังไง ในเมื่อฉันไม่เคยมีอะไรกับนายด้วยซ้ำ!” ฉันเริ่มมือไม้สั่นกับสิ่งที่ตัวเองได้ยิน แต่ดูเหมือนว่าพลังของนายโฟเบียจะทำให้ฉันเย็นลงกว่าปกติ เพราะถ้าในความเป็นจริง ตอนนี้ฉันคงสติแตกหาทางทำร้ายร่างกายเขาไปแล้ว!

                “นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังจะอธิบาย
                “เร็วเลย รีบอธิบายมาเดี๋ยวนี้!”

                “คือมันอาจจะฟังดูซับซ้อน แต่ฉันทำให้เธอท้องด้วยวิธีการที่สายเลือดของราชวงศ์เท่านั้นที่จะสามารถทำได้ เพราะการให้กำเนิดของปีศาจในราชวงส์จะมีด้วยกันทั้งหมดสองวิธี หนึ่งมีเพศสัมพันธ์กันเหมือนกับปีศาจทั่วไป

                “ฮึกนายไม่ได้ใช้วิธีนี้กับฉันใช่มั้ย!?”

                ฉันพยายามแล้วที่จะฟังเขาให้จบโดยไม่ขัด แต่ตอนนี้น้ำตามันเริ่มคลอจนฉันต้องหาอะไรทำเพื่อควบคุมสติตัวเองจะได้ไม่ปล่อยโฮออกมา เพราะฉันไม่อยากฟูมฟายต่อหน้านายปีศาจที่เข้ามาสร้างความวุ่นวายให้ฉันแบบนายนี่หรอก!

                “แน่ล่ะว่าไม่ ฉันไม่มีทางใช้วิธีนี้กับเธออยู่แล้ว เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งร้องไห้เลยนะ

                คำตอบของโฟเบียทำให้ฉันรู้สึกใจชื้นขึ้นมาบ้าง แต่ฉันก็ยังคงยกมือห้ามเมื่อเห็นโฟเบียกำลังจะเดินเข้ามาใกล้ ซึ่งถือว่าเขาเองก็ยังมีส่วนดีอยู่บ้าง ที่ยอมหยุดตามที่ฉันต้องการ

                อย่าเข้ามาใกล้ฉัน จนกว่านายจะอธิบายว่าทำให้ฉันท้องได้ยังไง!”

                “โอเคๆ คืองี้นะ วิธีที่ฉันใช้กับเธอน่ะมันเป็นวิธีที่สองที่ราชวงส์มักจะใช้เมื่อต้องการมีทายาทกับเผ่าพันธุ์ที่ต่างกัน อย่างเช่นเธอที่เป็นมนุษย์ ต่อให้ฉันมีอะไรกับเธอ ฉันก็ไม่สามารถทำให้เธอท้องได้หรอก เพราะว่าสายเลือดของราชวงศ์ต่างจากสายเลือดของมนุษย์มาก ดังนั้นวิธีการที่ฉันทำกับเธอคือแบ่งดวงจิตส่วนหนึ่งของฉันเข้าไปบำเพ็ญเพียรในท้องของเธอ ซึ่งก็คือลูกไฟที่เธอเห็นในฝันนั่นแหละ

                คำบอกเล่าของนายโฟเบียทำให้ภาพฝันกลับมาฉายชัดในหัวฉันอีกครั้ง ทุกอย่างมันลงล็อคจนฉันไม่อาจที่จะหาอะไรมาหักล้างได้ แสดงว่าเหตุการณ์ฝันเสมือนจริงนั่นก็คือเรื่องจริงที่เกิดขึ้น และที่ร้ายกว่านั้นคือฉันเป็นคนอนุญาตให้ดวงจิตของเขามาอยู่กับฉันเอง!

                “แล้วฉันก็เป็นคนที่อนุญาตให้ดวงจิตของนายมาอยู่ในตัวฉันด้วยความเต็มใจเหมือนในฝันด้วยใช่มั้ย?”

                โฟเบียพยักหน้า สีหน้าของเขาเริ่มดีขึ้น เมื่อเห็นว่าฉันเข้าใจเรื่องมากขึ้น แต่เธอไม่ต้องห่วงเรื่องความบริสุทธิ์ของเธอนะเพนนี เพราะดวงจิตที่บำเพ็ญเพียรในตัวเธอจะเพียงแค่ซึมซับความเป็นตัวเธอเพื่อให้อีกครึ่งนึงของดวงจิตสมบูณ์เท่านั้น และเมื่อดวงจิตโตเต็มที่ ก็จะออกมาจากตัวของเธอ โดยที่ร่างกายของเธอยังคงความบริสุทธิ์อยู่เช่นเดิม ไม่เปลี่ยนแปลง

                “เพราะแบบนี้ใช่มั้ย ฉันถึงได้มีอาการเวียนหัว คลื่นไส้อาเจียน ไร้เรี่ยวแรง จนอดไปงานบายเนียร์กับเพื่อนรักของฉันน่ะมันอาจจะฟังดูเหมือนคำถาม แต่ที่จริงแล้วฉันจงใจโทษเข้าด้วยน้ำเสียงและสายตาที่ส่งไป

                ใช่ ซึ่งทั้งหมดนั้นเป็นความผิดของฉันเอง ฉันไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นแบบนี้ เพียงแต่ผลท้อปีศาจที่มีสรรพคุณแก้อาการแพ้ท้องรุนแรงมันหายากมาก ฉันเลยมาไม่ทันเวลาที่จะช่วยให้เธอไปงานบายเนียร์ได้ ฉันขอโทษนะโฟเบียพยายามที่จะขอโทษ ซึ่งฉันดูออกจากสีหน้าและแววตาว่าเขารู้สึกผิดจากใจจริง เพียงแต่ฉันเองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่จะให้อภัยเขาได้ในทันทีเท่านั้นเอง

                เอาล่ะ บอกตรงๆ ว่าตอนนี้ฉันสับสนมาก ฉันเข้าใจความเดือดร้อนของนาย แต่การที่นายทำแบบนี้กับฉันมันเป็นเรื่องที่แย่มาก! นายมัดมือชกฉันโดยไม่คิดเลยว่าฉันจะรู้สึกยังไง!” ไม่หรอก ฉันจะไม่ร้องไห้ ฉันคิดว่าฉันสามารถควบคุมสติตัวเองได้ดีพอ เรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องที่จะต้องมาโศกเศร้าเสียใจ แต่มันต้องคุยกับอย่างจริงจังไปเลย! “แล้วแบบนี้ฉันจะมีชีวิตอยู่ยังไงล่ะ นายคิดว่าเป็นเรื่องง่ายสำหรับมนุษย์ธรรมดาๆ อย่างฉันหรอ!? ถึงต่อให้นายจะบอกว่าจบเรื่องนี้แล้วฉันจะยังคงเป็นบริสุทธิ์ก็เถอะ แต่ทำไมต้องเป็นฉันด้วยโฟเบีย ทำไมนายถึงไม่หาคนอื่นที่เขาเต็มใจมากกว่า ทำไมถึงต้องเฉพาะเจาะจงว่าต้องฉัน ฉันไม่เข้าใจ!”

                คำพูดของฉันทำให้โฟเบียเงยหน้าขึ้นมาสบตา หลังจากที่ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่ก้มหน้ารับผิดทุกอย่างโดยไม่เถียงอะไรออกมาสักคำเดียว ซึ่งนั่นดีแล้ว เพราะมันช่วยให้ฉันไม่รู้สึกโกรธเข้าไปมากกว่านี้ แต่สิ่งที่เขาพูดต่อจากนั้นก็ทำให้ฉันอึ้งไปเหมือนกัน…!

                “ทำไมถึงต้องเป็นเธอน่ะหรอ?” โฟเบียยังคงมองลึกเข้ามาในตาฉัน... และนั่นทำให้ฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมาเลย เพราะมันเป็นสายตาที่จริงจังมากทีเดียว ก็เพราะว่าฉันชอบเธอจนเกือบจะตกหลุมรักอยู่แล้วน่ะสิ
                และนั่นแหละที่ทำให้ฉันอึ้ง!

                ไม่เพียงเท่านั้น ความโกรธที่เคยมีก็ลดน้อยถอยลงไปอย่างน่าประหลาด เหลือไว้เพียงความสับสนที่ฉันไม่อาจจะเข้าใจได้ด้วยตัวเอง โฟเบียเนี่ยนะชอบฉัน? จะเป็นไปได้ยังไงกัน ในเมื่อฉันกับเขาเพิ่งเจอกันวันนี้เองนะ!

                “นาย…”

                “เอาเถอะ พูดไปตอนนี้เธอเองก็คงจะไม่เข้าใจ แต่ฉันขอร้องแหละนะ แม้ว่าฉันจะทำผิดไปที่มัดมือชกโดยไม่ขอร้องเธอก่อน แต่ฉัน…” โฟเบียเว้นจังหวะเล็กน้อย ก่อนที่เขาจะคุกเข้าลงตรงหน้าฉันเหมือนที่เขาเคยทำ แต่คราวนี้ความรู้สึกของฉันมันเปลี่ยนไป เพราะฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นถึงเจ้าชายรัชทายาทแห่งโลกปีศาจ และชีวิตนี้เขาเองก็คงจะมีแต่คนคุกเข่าให้ แต่เขากลับยอมที่จะคุกเข่าขอร้องฉัน คงเป็นเพราะว่าเรื่องนี้มันสำคัญกับเขามากจริงๆ ฉันอยากจะขอร้อง ให้เธอช่วยฉันอุ้มท้องดวงจิตจนกว่าดวงจิตจะเติบโตสมบูรณ์ด้วยเถอะนะเพนนี ฉันสัญญาว่าระหว่างที่เธอช่วยฉัน ฉันจะดูแลเธออย่างดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ นะเพนนี ฉันขอร้องล่ะไม่เพียงแค่คุกเข่า แต่เขายังก้มหัวให้ฉันจนติดพื้น ทำให้หัวใจด้านดีของฉันมันอ่อนยวบลงอย่างคนยอมแพ้

                ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!” ฉันเดินอ้อมโต๊ะที่กั้นระหว่างฉันกับนายโฟเบียเพื่อดึงให้เขาลุกขึ้นยืนตามปกติ เพราะฉันไม่อาจที่จะทนเห็นใครมาทำแบบนี้กับฉันได้หรอกนะ

                อีกอย่าง ยังไงซะดวงจิตของโฟเบียก็อยู่ในตัวฉันแล้ว และโฟเบียเองก็คงจะไม่ยอมเอาดวงจิตของเขาออกไปจากตัวฉันง่ายๆ แน่ เมื่อฟังจากเรื่องราวความวุ่นวายที่เกิดขึ้นที่โลกปีศาจน่ะ เพราะฉะนั้น เพื่อไม่ให้มันยุ่งยากมากไปกว่านี้ ฉันคงต้องปล่อยเลยตามเลย เฮ้ออออออออออ แม้ฉันจะไม่เต็มใจและควรจะลุกขึ้นสู้ให้ถึงที่สุด แต่ฉันเองก็มีความเชื่ออย่างหนึ่งว่าการที่เรายอมถอยก้าวนึง มันจะช่วยลดความเสียหายของสงคราม และก่อเกิดเป็นสันติสุขขึ้นมาได้น่ะนะ

                บอกเลยว่างานนี้นายโฟเบียต้องขอบคุณความโลกสวยในตัวฉันแล้วล่ะ หึ!

                “แสดงว่าเธอยอมช่วยฉันแล้วใช่มั้ยเพนนี :)

                แต่พอได้เห็นสีหน้ายิ้มแย้มดีใจของคนผิดอย่างนายโฟเบียมันก็ทำให้ฉันอดที่จะรู้สึกหมั่นไส้ไม่ได้! จากตอนแรกที่ตั้งใจว่าจะยอมช่วยเขาแต่โดยดี เลยคิดว่าต้องหาทางแก้เผ็ดเขาสักหน่อย

                ไม่รู้สิ เรื่องนี้มันก็ขึ้นอยู่กับนายแล้วล่ะนะว่าฉันจะยอมช่วยนายดีๆ หรือเปล่าโฟเบียค่อยๆ เปลี่ยนจากหน้ายิ้มเป็นหน้ากังวลใจ ซึ่งเป็นอีกครั้งที่ฉันรู้สึกดีใจอย่างมากที่ทำให้เขาเลิกยิ้มได้ เป็นผลการทดลองที่แสดงให้เห็นแล้วว่าการทำลายรอยยิ้มของนายโฟเบียช่วยสร้างความสุขให้แก่ฉัน :)

                “แล้วฉันต้องทำอะไรล่ะเพนนี เธอถึงจะยอมช่วยฉันดีๆ น่ะ

                “หึ ก็ขึ้นอยู่กับว่าถ้าฉันช่วยนายแล้ว นายจะตอบแทนฉันด้วยอะไรฉันเว้นจังหวะเล็กน้อย เพื่อเดินอ้อมกลับไปนั่งวางท่าเป็นนางพญาอยู่ที่โซฟาอย่างคนถือไพ่เหนือกว่า ถึงฉันจะไม่ใช่คนเห็นแก่ตัวอะไรนัก แต่ให้มาเหนื่อยฟรีๆ แบบนี้มันก็ไม่ไหวนะ ถ้านายไม่มีอะไรมาตอบแทนฉันให้สมกับสิ่งที่นายขอร้อง ฉันจะทำทุกวิถีทางเพื่อให้นายเอาดวงจิตออกไปจาตัวฉันให้ได้ เพราะว่าฉันเป็นคน ไม่ใช่นางฟ้านางสวรรค์ที่จะมีจิตใจโอบอ้อมอารียอมให้นายใช้ประโยชน์ง่ายๆ หรอก!”

                ฉันก็พูดไปอย่างงั้นแหละ ตั้งใจจะเห็นนายโฟเบียเครียดกับสิ่งที่จะเอามาตอบแทนฉัน ตะ...แต่ผิดคาด! กลายเป็นว่าเขากลับมามีรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าได้อีกครั้ง แล้วก็ไม่ใช่แค่ยิ้มเฉยๆ นะ แต่ถึงขั้นหัวเราะออกมาเลยด้วย อะไรกันเนี่ย!?

                “หัวเราะอะไรไม่ทราบ!” ฉันแกล้งทำเสียงดุ แต่ความจริงคืออยากรู้ว่าเขาหัวเราะเรื่องอะไรกันแน่

                ก็ตลกเธอน่ะสิ ทำตัวเป็นนางมารร้าย แต่ที่จริงแล้วกลับเป็นนางฟ้าตัวจริงเสียงจริง นี่คงกะว่าจะแก้เผ็ดฉัน ทั้งที่ใจก็ยอมช่วยอยู่แล้วใช่มะ :)

                มะมันรู้ทัน!?

                “คะใครว่าล่ะ นี่ฉันซีเรียสนะ! ถ้านายไม่ให้อะไรตอบแทนฉัน ฉันไม่ยอมช่วยจริงๆ ด้วย!” โฟเบียยังคงยิ้ม แต่ฉันปั้นหน้ายักษ์ใส่ จากตอนแรกที่ตั้งใจแค่จะแก้เผ็ด ตอนนี้ฉันชักจะจริงจังแล้วนะยะ!

                โฟเบียที่เริ่มรู้สึกตัวว่าฉันเอาจริงรีบหุบยิ้มลงทันที ก่อนจะยกมือยอมแพ้ โอเค ฉันยอมแล้ว จริงๆ ฉันก็คิดไว้เหมือนกันว่าต้องหาอะไรตอบแทนเธอ อืม... โอเค เอางี้นะ นอกจากที่ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้แล้ว ทันทีที่เธอให้กำเนิดโอรสที่สมบูรณ์ เธอสามารถขอพรจากฉันได้หนึ่งข้อ ไม่ว่ามันจะยากเย็นแค่ไหนก็ตาม ขอเพียงแค่เป็นความปรารถนาจากใจเธอ ฉันจะทำให้มันเป็นจริงให้จงได้ ตกลงมั้ย?”

                “...”

                เอ่อ... คือ... หลังจากที่ฉันฟังข้อเสนอของโฟเบียจบ ฉันไม่รู้เลยว่าควรที่จะพูดอะไรออกไปดี... มันให้ความรู้สึกเหมือนโดนยั่วยวนด้วยของรางวัลชิ้นเยี่ยม แต่ในขณะเดียวกันคำพูดที่ว่า ฉันสัญญาว่าจะดูแลเธอให้ดีที่สุดเท่าที่ฉันจะทำได้ของโฟเบียก็กระทบใจฉันค่อนข้างแรงพอดู  แล้วกว่าจะรู้ตัวอีกทีหัวใจเจ้ากรรมก็อ่อนยวบอีกตามเคย!




สามารถติดตามข่าวสาร และทวงนิยายได้

โดยการกดไลค์ page น้าาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 110 ครั้ง

1,260 ความคิดเห็น

  1. #1248 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2560 / 20:52
    สนุกดี ตามๆ
    #1248
    1
    • #1248-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      8 พฤศจิกายน 2560 / 20:01
      บทที่ 11 ถึง บทส่งท้าย เปิดขายนะครับ
      #1248-1
  2. #1200 Silver Bullet Ray (@rayzy0182) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 16:48
    ฮา!
    #1200
    0
  3. #935 411nidtop (@nongnunid) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2559 / 13:56
    นางเอกออกแนวตลกอ่ะ ใจดีด้วย มึนๆดีนางเอก
    #935
    1
  4. #768 marikopop (@marioki) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 00:02
    บรรยายได้ดีมากกกก สนุกละอินไปกับนางเอกจริงๆ จนใจร้ายไม่เม้นให้ไม่ได้  เก่งจริงๆ
    เเอบกริ๊ดดดดดพระเอก เเละความหน้ามึนของนางเอก
    #768
    1
    • #768-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      4 ธันวาคม 2558 / 17:17
      ขอบคุณมากๆ นะครับ
      จะพยายามพัฒนาตัวเองให้มากกว่านี้ครับ
      #768-1
  5. #760 BB3205 (@beammini122) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 22:03
    มารักมาชอบแม่นางเอกตอนไหนเนี่ย
    #760
    1
  6. #634 PetchLP (@petchpl) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2558 / 13:54
    ชอบบบบบบ ><
    #634
    0
  7. วันที่ 14 ตุลาคม 2558 / 08:44
    น่ารักจัง
    #492
    0
  8. #466 Palm Wariaara (@sawarod19) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:06
    ทุ่มจังนะโฟเบีย น่าร้ากกกกกกก
    #466
    0
  9. #408 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 23:29
    โฟเบียน่ารักกก
    #408
    0
  10. #402 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 18:55
    ละละละลาย -///- 555555
    #402
    0
  11. #369 สุดย0ด (@patinya1223) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 22:03
    เราว่าโอเคเลยนะ เล่าเรื่องได้ดีเลยค่ะไม่งง ไม่ซับซ้อนแต่ก็ดูมีเหตุมีผล เยี่ยม!
    #369
    1
  12. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  13. วันที่ 17 กันยายน 2558 / 11:15
    เดี๋ยวๆ...โฟเบียเปลี่ยนจากเจ้าชายเป็นยักษ์จินนี่แล้วเหรอ? ขอพรได้ด้วย -.,- #จะติดตามเรื่อยๆน้าาา
    #306
    1
    • #306-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      17 กันยายน 2558 / 12:44
      ผู้ชายคนนี้ทำได้ทุกอย่าง เรียกว่าครบเครื่อง 555+
      #306-1
  14. #106 fresh_Disney~ (@f-intira) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 21:37
    อยากเห็นหน้าเด็กไวๆแล้วอ่าาาาา 555555
    ปล.กดเฟบไปแล้ว จะติดตามนะคะ
    #106
    1
  15. #97 นายตัวร้าย (@aom084495) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 16:15
    สนุกดีนะ
    #97
    1
  16. #61 สัตตบุษย์ (@wanrasa) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 16:28
    เพนนีขี้ใจอ่อน^^
    #61
    0
  17. #54 มโน หนักมาก'ก (@skxj81717) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2558 / 02:08
    เขินเเทน เเอร้ยยยยยยยยยย -///-
    #54
    1
    • #54-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      31 สิงหาคม 2558 / 02:14
      เขินตรงไหน ช่วยอธิบายเพิ่มเติมด้วย 555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 31 สิงหาคม 2558 / 02:50
      #54-1
  18. วันที่ 30 สิงหาคม 2558 / 00:55
    อิยาาาาาาาห์ อ่านไป มือลั่น กดเฟบไม่รู้ตัวเลย 5555
    #43
    1
  19. #41 sone_senser (@nurayasemsomporn) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 23:33
    รอน้าาาา
    #41
    1
    • #41-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      30 สิงหาคม 2558 / 00:05
      รออีกหน่อยนะ เชื่อว่าไม่นานเกินรอเนอะ T___T
      #41-1
  20. #38 i_saineseya (@weaponphoenix) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 21:46
    สนุกกก
    #38
    1
  21. #37 bunnysky_jp (@juneexo2542) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2558 / 19:03
    มาต่อเร็วๆนะ สู้ๆ
    #37
    1
  22. #35 I.Y.M. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 22:02
    รออยู่น้าาาาา
    #35
    0
  23. #34 I.Y.M. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 22:01
    รออยู่น้าาาาา
    #34
    1
  24. #33 ตุ๊กตาต้องสาป (@12022543) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 21:45
    น่าติดตามมากค่ะ
    #33
    1
    • #33-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      29 สิงหาคม 2558 / 20:50
      ยังไงก็ฝากติดตามกันต่อไปด้วยน้าาาา
      #33-1
  25. #32 blak forest cake (@dada-naja24) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2558 / 20:37
    รอฮ้าบบบบ สนุกมาก
    #32
    1
    • #32-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 2)
      28 สิงหาคม 2558 / 20:47
      ขอบคุณน้า ฝากติดตามต่อไปเน้อ ฮ่าๆๆ
      #32-1