Birth อุ้มรักเสี่ยงร้ายกับนายปีศาจ (end.)

ตอนที่ 3 : Birth Three : เดี๋ยวหายไป..เดี๋ยวกลับมา! [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,244
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 76 ครั้ง
    2 ก.ย. 58

คำขอก่อนอ่าน

อ่านจบแล้ว

คอมเม้นท์ & โหวต

เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยน้า 

จุ๊บๆ :D


Chapter Three


               

                8.30 AM

            O_O เฮือก!! ..ฉันสะดุ้งตื่นจากฝันร้าย!

                มันเป็นฝันที่ร้ายกาจมาก... เพราะฉันดันฝันว่าตัวเองได้เจอกับเจ้าชายรัชทายาทแห่งโลกปีศาจนามว่า..โฟเบีย เขามัดมือชกฉันให้ช่วยอุ้มท้องดวงจิตให้กับเขา เพื่อที่เขาจะได้เป็นราชาและกำจัดอดีตรัชทายาทตัวร้ายไม่ให้กลับมาทวงคืนตำแหน่งรัชทยาทอันดับที่หนึ่งได้ โดยยื่นข้อเสนอว่า... หากฉันช่วยเขาได้สำเร็จ นายโฟเบียจะทำให้ความปรารถนาของฉันเป็นจริง!!

                ว่าแต่... แล้วทำไมฉันมานอนบนเตียงได้ล่ะ!?

                ทั้งที่จำได้ว่าก่อนหน้านี้ฉันหลับไปที่โซฟา แล้วก็ออกไปหาอะไรกิน แต่... แต่แล้วฉันก็หน้ามืดจนเกือบจะตกบันไดไป โชคดีที่นายโฟเบียช่วยฉันไว้...!

                ไม่สิเพนนี นั่นมันเป็นแค่เพียงความฝันเท่านั้นนะ! เธอต้องคิดให้ออกให้ได้ว่าความจริงแล้วเมื่อคืนนี้มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!

                ฉันพยายามคิดทบทวนถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อคืน แต่เรื่องราวของนายปีศาจโฟเบียฉายชัดอย่างต่อเนื่องกับความทรงจำของฉัน ภาพสุดท้ายที่ฉันจำได้... คือเขาขอให้ฉันช่วย ยื่นข้อเสนอที่ทำเอาหัวใจของฉันอ่อนยวบ แล้ว... แล้ว... แล้วฉันก็จำอะไรไม่ได้อีกเลยจนกระทั่งสะดุ้งตื่นขึ้นมาเนี่ยแหละ!

                หรือว่ามัน... จะไม่ใช่แค่ความฝันกันนะ!?

                คิดได้ดังนั้น ฉันก็รีบลงจากเตียงด้วยชุดนอนสีฟ้าอ่อนตัวโปรด (นี่ฉันเปลี่ยนเป็นใส่ชุดนอนตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย!?) ก่อนจะรีบเดินออกไปด้านนอก และ...

                ...ไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต

                ฉันตรงไปที่โซนห้องนั่งเล่นเป็นอันดับแรก ไม่พบว่ามีใครหรืออะไรที่อยู่ในนั้น นอกจากชุด Evil Queen ที่พาดอยู่ที่ตรงเก้าอี้นวมเหมือนเมื่อตอนที่ยัยน้ำหอมมาหา แต่ฉันยังคงไม่นิ่งนอนใจ รีบสาวเท้าไปที่ครัวอย่างรวดเร็ว เพราะฉันจำได้ว่าในฝันเสมือนจริงนั้น นายปีศาจโฟเบียทำปลาซาบะปีศาจย่างสมุนไพรให้ฉันกิน แต่พอเข้าไปดู ก็ไม่พบว่ามีถาดหรือถ้วยแบบเดียวกับที่เห็นในฝันเลยแม้แต่ชิ้นเดียว ทุกอย่างสะอาดเอี่ยมและไร้ร่องรอยของการใช้งาน

                แต่ถึงแม้ว่าจะไม่พบสิ่งผิดแปลกในครัว แต่ฉันก็ยังเดินสำรวจต่อไปจนทั่วทั้งห้อง ทว่าทุกอย่างปกติเหมือนก่อนหน้าที่ฉันจะเจอนายโฟเบีย ไม่มีแม้แต่ร่องรอยอะไรเลยด้วยซ้ำ ราวกับว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเกี่ยวกับเจ้าชายรัชทายาปีศาจ รวมทั้งข้อตกลงระหว่างฉันกับเขาเป็นเพียงแค่ความฝันจริงๆ

                เดี๋ยวนะ... ก่อนที่ฉันจะรีบด่วนสรุป ฉันเดินกลับมาที่กลางห้องนั่งเล่น ก่อนจะมองไปรอบๆ และ...             นายโฟเบีย ตัดสินใจเรียกชื่อของเขาออกไป

                “...

                เงียบ... ไม่มีแม้แต่เงาของชายเจ้าของเรือนผมสีเขียวอมฟ้าน้ำทะเล

                “นายโฟเบีย! นายได้ยินฉันมั้ย!?”

                “...

                “โฟเบีย! ยู้ฮู~ ถ้านายได้ยินก็รีบออกมาหาฉันเลยนะ!!

                “...

                “ถ้านายไม่รีบออกมา แสดงว่านายเป็นแค่สิ่งที่ฉันฝันไปน้า~!!”

                “...

                “นายโฟเบีย!!!

                “...

                และต่อให้ฉันเรียกเขาเสียงดังมากขึ้นเท่าไหร่ เจ้าชายรัชทายาทแห่งโลกปีศาจสุดหล่อก็ไม่มีทีท่าว่าจะโผล่ออกมาให้ฉันได้เห็น ดังนั้นฉันจึงขอสรุปว่า... เขาเป็นแค่ฝันเท่านั้น!

                เย้~ \(>O<)/

                ฉันกระโดดโลดเต้นไปทั่วทั้งโซนห้องนั่งเล่นด้วยความดีใจที่ทุกอย่างเป็นเพียงแค่ความฝัน รู้สึกโล่งใจเป็นบ้าที่เรื่องเหนือธรรมชาติแบบนั้นไม่ได้เกิดขึ้นจริง ไม่มีเจ้าชายปีศาจ ไม่มีพลังเทเลพอร์ต และที่สำคัญที่สุดคือ ไม่-มี-การ-ตั้ง-ท้อง!!

                กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด~ ดีจายยยยยยยยยยยย~

                ปิ๊งป่อง~

            อ๊ะ!? ...ฉันถึงกับหยุดชะงัก เมื่อจู่ๆ เสียงกริ่งก็ดังขึ้น เป็นสัญญาณบอกให้รู้ว่ามีคนมาหาฉัน

                วะ...หวังว่าคงจะไม่ใช่นายโฟเบียหรอกนะ O_o!?

                ปิ๊งป่อง~

            ฉันเดินตรงไปหยุดยืนอยู่ที่ประตู เป็นจังหวะเดียวกับที่เสียงกริ่งดังขึ้นอีกครั้ง ทว่าบุคคลภายนอกเองก็ยังไม่ยอมส่งเสียงเพื่อแสดงตัว ฉันเลยรวบรวมสติ และใช้ตาแมวเพื่อส่องดูว่าใครกันแน่ที่มาหาฉันในตอนนี้... ขอให้ไม่ใช่นายโฟเบียๆๆๆ~ และ...

                “กรี๊ดดดดดด~”

                “ว๊ายยย~ อะไรของแกเนี่ย!?”

                ฉันถึงกับกรี๊ดออกมาด้วยความดีใจเมื่อพบว่าเป็นยัยน้ำหอมนั่นเองที่มาหาฉัน ไม่เพียงเท่านั้นนะ ฉันยังรีบเปิดประตูแล้วสวมกอดเพื่อนรักซะแน่น เพราะโล่งอกเหลือเกินที่คนที่มาไม่ใช่นายปีศาจโฟเบียอย่างที่ฉันกำลังกลัว >O<

                “ก็คิดถึงแกน่ะสิยัยน้ำหอมเพื่อร๊ากกกก~”

                “อี๋~ ออกไปเลยนะ ทำแบบนี้มันน่าขนลุกจะตาย ว่าแต่นี่ แกหายดีแล้วหรอ?”

                พอพูดถึงเรื่องหายดี ฉันก็เป็นฝ่ายผละตัวออกจากยัยน้ำหอม เพราะฉันเพิ่งจะนึกได้ว่าเมื่อวานนี้ฉันป่วยหนักมาก อ้วกเกือบทั้งวันจนอดไปงานบายเนียร์ แต่แล้ว... พอกินผลท้อปีศาจที่นายโฟเบียให้... เดี๋ยวๆ!  ตั้งสติก่อนยัยเพนนี เรื่องนั้นน่ะมันเป็นแค่ความฝัน แค่ความฝันๆๆ! อย่าเอามาปนกับเรื่องจริงสิยะ เพราะว่าความจริงน่ะ คือ... เธอคงจะนอนพักแล้วหายเองมากกว่า...

                “ใช่ หายแล้ว แล้วก็หิวมากด้วย ฉันตอบไปตามความจริง พยายามไล่เรื่องฝันบ้าๆ นั่นออกไปจากหัว ก่อนจะควงแขนยัยน้ำหอมอย่างออดอ้อน ออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันเถอะ นะๆๆ

                “ก็เอาสิ รีบไปอาบน้ำซะ เดี๋ยวฉันจะนั่งดูทีวีรอ

                ฉันพยักหน้ารับ และแยกย้ายจากยัยน้ำหอมเพื่อไปอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย ก่อนที่สองสาวจะพากันออกไปหาอะไรกินด้วยกันข้างนอก เอาจริงๆ ฉันรู้สึกมหัศจรรย์มากทีเดียวที่ตัวเองสามารถกินได้เยอะขนาดนี้โดยไม่ปรากฏอาการใดๆ ทั้งที่จำได้ว่าเมื่อวานเป็นอะไรที่แย่มาก เพราะฉะนั้นไหนๆ ก็กินได้เยอะแยะขนาดนี้ ยัยน้ำหอมก็เลยชวนฉันไปปิดท้ายกันที่ร้านไอศกรีมร้านโปรดของพวกเรา

                “ขออนุญาตทวนออเดอร์นะคะ มีไอศกรีมมะนาวหนึ่งถ้วย ไอศกรีมรัมเรซิ่นหนึ่งถ้วย แล้วก็ชาจีนเย็นสองแก้วนะคะ?”

                “ถูกต้องค่ะ ยัยน้ำหอมทำท่าชี้เหมือนคุณปัญญา ถูกต้องนะคร้าบ~’ เมื่อเห็นว่าออเดอร์ถูกต้องตามที่สั่ง เรียกรอยยิ้มจากพนักงานที่เดินจากไป

                “แกนี่ตลกขึ้นทุกวันนะยัยน้ำหอม ฉันแซว ว่าแต่เมื่อคืนเป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่าเมาเละ ฉันเปิดประเด็น เพราะว่าตอนไปกินข้าวฉันหิวเว่อร์ๆ ถึงขนาดเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตากินจนลืมเม้าท์เรื่องงานบายเนียร์เมื่อคืนไปเลย

                “ก็ใช่น่ะสิ ตอนแรกว่าจะไม่เมานะ แต่เจอแรงยุของเพื่อนๆ เข้าไป ฉันนี่เดินไม่ตรงเลย ดีนะที่พี่ไมเคิลไปด้วยน่ะ T__T”

                “ก็นั่นนะสิ ไม่งั้นมีหวังแกได้นอนที่ห้องน้ำของโรงแรมแน่ ฮ่าๆๆ~”

                ยัยน้ำหอมพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนที่มันจะเป็นฝ่ายถามฉันบ้าง แล้วเมื่อคืนแกหลับยาวถึงเช้าเลยหรอ?”

                “ก็ไม่นะ จำได้ว่าเมื่อคืนพี่ไมเคิลโทรมาบอกว่าแกเมามาก แต่ตอนนั้นฉันรู้สึกดีขึ้นแล้ว เลยออกไปหาอะไรกินน่ะ แล้ว... ฉันตั้งใจจะเล่าเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นให้ยัยน้ำหอมฟัง แต่พอมันวนกลับมาตรงจุดที่ฉันคิดว่าคงเป็นแค่ความฝัน เลยตัดสินใจตัดจบแค่นั้น

                “อะไรของแก?” แน่นอนว่ายัยน้ำหอมต้องสงสัยอยู่แล้ว เพราะฉันทำท่าเหมือนจะพูดบางอย่างออกไปในตอนแรก

                เปล่า ไม่มีอะไรหรอก

                “นี่เพนนี แกอย่ามาปิดบังฉันนะ เราเพื่อนกัน มีอะไรก็บอกสิ

                “คือ... ฉันก็อยากเล่านะ แต่มันค่อนข้าง...ประหลาด ฉันทำหน้าไม่ถูกเลย ยิ่งคิดถึงใบหน้าของนายโฟเบียที่ยังคงชัดเจนอยู่ในหัวฉันยิ่งทำหน้าไม่ถูกเข้าไปอีก

                “ประหลาดแค่ไหนกัน? นี่ อย่าทำเป็นยึกยักน่าเพนนี ยิ่งแกทำแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้นะ เล่ามา!

                พอเห็นสายตากดดันที่ส่งมาของยัยน้ำหอม ฉันก็ยอมแพ้ และเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดเมื่อคืนให้มันฟัง

                “ฉันก็รู้หรอกนะว่ามันดูเหลือเชื่อ และฉันเองก็คิดว่าตัวเองต้องฝันไปแน่ๆ แต่พอพยายามคิดว่าตัวเองเข้าไปนอนในห้องนอนได้ยังไง มันก็คิดออกแต่ไอ้เหตุการณ์ประหลาดๆ นี่อย่างเดียว แกว่า... ฉันประสาทหลอนไปแล้วหรือเปล่า?”

                น้ำหอมนิ่งคิดไปนิดนึง แต่สำหรับฉันมันค่อนข้างเป็นเวลานานทีเดียว เพราะลุ้นว่ามันจะตอบกลับมาว่ายังไง มันก็ฟังดูน่าเหลือเชื่อมากเลยนะแก แต่ฉันว่าแกไม่ได้ประสาทหลอนหรอก เมื่อวานแกคงหมดแรงเพราะอ้วกไปเยอะ จะลุกไปหาอะไรกินก็ไม่ไหว มันก็เลยอาจจะทำให้แกเบลอๆ ครึ่งหลับครึ่งตื่นผสมกับความฝัน เหมือนกับคนเมาที่ทำอะไรไปโดยไม่รู้ตัว รู้ตัวอีกทีก็ตื่นขึ้นมาบนเตียงแล้ว แบบเนี้ยแหละ" ฉันพยักหน้าตามการวิเคราะห์ของยัยน้ำหอม เพราะฉันเองก็พยายามคิดให้มันไปในทางนั้นอยู่เหมือนกัน พอได้เพื่อนมาช่วยสนับสนุนความคิด ก็เลยทำให้รู้สึกเชื่อมั่นในสิ่งที่คิดได้มากขึ้น แต่ถ้าแกอยากให้ชัวร์ ลองไปถามพี่โชคดูก็ได้ ยังไงพี่เขาก็เป็นคนเดียวที่เจอกับแกหลังจากฉันไปงานบายเนียร์ เผลอๆ พี่โชคอาจจะเป็นคนพาแกกลับมาที่ห้องด้วยซ้ำ ใครจะไปรู้

                “เออ นั่นสินะ ไว้เดี๋ยวฉันจะลองกลับไปถามพี่โชคดู

                “ว่าแต่...

                “อะไร?” ฉันถึงกับขมวดคิ้วมุ่นเมื่อเห็นว่ายัยน้ำหอมจะพูดอะไรสักอย่าง แถมมันยังยิ้มเจ้าเล่ห์ด้วย!

                “เปล๊า~ ฉันแค่อยากจะรู้ว่าแกเอาใครไปจินตนาการเป็นนายโฟเบียกันแน่ เอ๊ะ! หรือว่าจะเป็นน้องกอล์ฟ O__O!?”

                “ยัยบ้า!ฉันถึงกับตีแขนยัยน้ำหอมเลยที่คิดว่าฉันเอาน้องกอล์ฟมาจินตนาการเป็นนายโฟเบียน่ะ น้องกอล์ฟเนี่ยนะ!?

                “ฮ่าๆๆ~ ก็ใครจะไปรู้ล่ะ แกทำเป็นไม่สนใจน้องเขา แต่ลึกๆ แกอาจจะชอบน้องเขาก็...  โอ๊ย! แกตีฉันอีกแล้วนะ

                ฉันอัดฝ่ามือเข้าไปที่แขนยัยน้ำหอมรัวๆ กับคำพูดบ้าๆ ที่ออกมาจากปากมัน ฉันเนี่ยนะชอบน้องเขา บ้าไปกันใหญ่แล้ว น้องเขาต่างหากที่มาชอบฉัน คอยตามจีบฉันไม่เลิก และถึงแม้ว่าน้องกอล์ฟจะหน้าตาดีใช่เล่น แต่ถ้าเทียบกับนายโฟเบียแล้ว ถือว่าห่างชั้นกันอยู่หลายขุม อย่างหมอนั่นน่ะ อยู่ในระดับหล่อทำลายล้างเลยนะขอบอก!

                แต่ถึงจะหล่อสักแค่ไหน ก็เป็นได้แค่ความฝันน่ะนะ =___=

                “ฉันไม่คุยกับแกแล้ว ไปเข้าห้องน้ำดีกว่า ฉันรีบลุกหนีมาเข้าห้องน้ำเพื่อเป็นการตัดบทสนทนา เนื่องจากไม่อยากฟังยัยน้ำหอมแซวเรื่องฉันกับน้องกอล์ฟ เพราะฉันรู้ดีว่าเพื่อนฉันน่ะก็แอบเชียร์รุ่นน้องในคณะคนนี้อยู่เหมือนกัน แต่จะให้ฉันทำไงล่ะ คนมันไม่ใช่ก็คือไม่ใช่อยู่วันยังค่ำนั่นแหละ -^-

                ห้องน้ำของที่ร้านอยู่ไม่ไกลจากเคาน์เตอร์พนักงานเท่าไหร่นัก ตอนที่ฉันใกล้จะถึงประตูก็เป็นจังหวะเดียวกับที่พนักงานที่รับออเดอร์โต๊ะฉันเดินสวนออกมาจากเคาน์เตอร์พอดิบพอดี พนักงานสาวที่ดูจะอ่อนวัยกว่าฉันถือถาดเสิร์ฟไอศกรีมที่น่าจะเป็นของโต๊ะฉัน เพราะมีไอศกรีมรสมะนาวหนึ่งถ้วย (ของยัยน้ำหอม)  และรัมเรซิ่นหนึ่งถ้วย (ของฉัน) เสิร์ฟพร้อมกับชาจีนเย็นแก้เลี่ยนอีกหนึ่งกา

                ทุกอย่างดูเป็นปกติ จนกระทั่ง... กลิ่นบางอย่างลอยแตะจมูกฉันอย่างแรง!

                ฉันจำได้ว่ามันเป็นกลิ่นของรัมเรซิ่นที่ฉันชอบ แต่มันกลับส่งกลิ่นแรงมากจนอาการคลื่นไส้ของฉันกำเริบขึ้นมา... อึก...!

                เมื่อรู้สึกได้ว่าของเหลวในกระเพาะกำลังจะย้อนกลับขึ้นมา ฉันรีบใช้สองมือปิดปากตัวเองแล้ววิ่งสุดแรงเข้าไปในห้องน้ำหญิง ก่อนที่จะพุ่งตัวเข้าไปใช้ห้องน้ำห้องแรก

                อ้วกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!

                ฮือออออออ~ มันเป็นอีกแล้ว อาการฉันเหมือนเดิมอีกแล้ว!! ทุกสิ่งอย่างที่ฉันกินเมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาย้อนคืนกลับลงไปในชักโครกอย่างต่อเนื่อง จนฉันรู้สึกว่าไม่มีอะไรหลงเหลือในท้องอีกต่อไป

                ฉันพยายามตั้งสติ ฝืนตัวเองให้ลุกขึ้นกดชักโครก เพื่อที่จะได้เดินกลับไปหายัยน้ำหอม เพราะถ้าขืนฉันยังอยู่ในนี้ เกิดเป็นลมเป็นแล้งไป มีหวังศพไม่สวยแน่ =___=;;

                แต่พอฉันเปิดประตูออกไป...! กะ...ก็ต้องรีบปิดมันกลับในทันที พร้อมกับล็อคกลอนประตูแน่นหนาเลยด้วย!!

                ให้ตายเถอะ... ไม่จริงอะ! ฉันตาฝาดไปเอง ฉันไม่เห็นอะไรทั้งนั้น ไม่ได้เห็นว่ามีผู้ชายผมสีเขียวอมฟ้าน้ำเลยืนอยู่ที่นอกห้องน้ำหรอก ฉันแค่ตาฝาด!!

                ปึ้งๆๆ!! (เสียงทุบประตู)

                เพนนี เธอเป็นอะไรไป เปิดประตูให้ฉันสิ

                “ไม่! นายไม่มีตัวตน นายเป็นแค่ภาพหลอน ออกไปจากชีวิตฉันเดี๋ยวนี้!!

                ปึ้งๆๆ!!

                เธอพูดอะไรของเธอเนี่ย ก็เมื่อคืนนี้เราตกลงกันด้วยดีแล้วไม่ใช่หรอ ทำไมจู่ๆ ถึงมาไล่ฉันอีกล่ะ?”

                ฮือออออออ~ นี่สรุปว่าเขาไม่ใช่แค่ความฝันจริงๆ สินะ ทุกอย่างเป็นเรื่องจริง เขาแค่หายไปชั่วคราวเท่านั้น และตอนนี้เขาก็กลับมาหาฉันแล้ว T__T

                ก็เมื่อเช้าฉันหานายไม่เจอ ฉันเลยคิดว่านายเป็นแค่ความฝันไปแล้วน่ะสิ!

                “แต่ตอนนี้ฉันก็กลับมาแล้วไง เปิดประตูให้ฉันเถอะ ฉันรู้ว่าร่างกายเธอกำลังแย่ เลิกดื้อได้แล้วน่า

                “ไม่!!! อย่ามายุ่งกับช้านนนนน!!!!

                ฉันเริ่มโวยวายเสียงดัง เพราะรู้สึกไม่พร้อมจริงๆ ที่จะเจอนายโฟเบียตอนนี้ ร่างกายฉันกำลังย่ำแย่ หัวก็หมุนติ้ว มันไม่ใช่เวลาที่พร้อมจะคุยกับใครหรอกนะ!

                แต่ดูเหมือนว่านายโฟเบียจะไม่ยอมเลิกรา เขาทุบประตูอย่างต่อเนื่องอีกสิบกว่าครั้ง ฉันเลยกรี๊ดใส่รัวๆ ด้วยความโมโห แล้วก็... อื้อออออออออ~!!”

                ไม่ทันให้ตั้งตัว จู่ๆ ท่อนแขนแข็งแรงของนายโฟเบียก็ทะลุผ่านประตูเข้ามาได้อย่างน่าเหลือเชื่อ!! ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะเอื้อมมาปิดปากฉันไว้ แล้วดึงร่างของฉันให้ทะลุประตูออกไปหาเขา O__O!!

                ยอมรับเลยว่าประสบการณ์ในการทะลุประตูครั้งแรกเป็นอะไรที่ตื่นตาตื่นใจมาก! แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะหายใจหายคอได้ทั่วท้อง ก็ต้องตะลึงอึ้งไปอีกเพราะที่ที่โฟเบียลากฉันออกมาไม่ใช่ห้องน้ำหญิง ...มันคือห้องของฉันเอง!!

                “นี่นายพูดไม่รู้เรื่องใช่มั้ยเนี่ย!!! ฉันผลักนายโฟเบียสุดแรง ไม่รู้เหมือนกันว่าไปเอาแรงมาจากไหน แต่ก็ช่างมันเถอะ ขอแค่เขาไปให้ไกลจากฉันก็พอ!

                ใจเย็นๆ ก่อนสิเพนนี

                “ไม่! ฉันไม่ใจเย็น ฉันเวียนหัว อยากอยู่คนเดียว ถ้านาย... อึก...! ใจจริงก็อยากจะพูดกับเขาให้จบๆ ไปอยู่หรอกนะ แต่เดี๋ยวจะกลายเป็นว่าฉันได้อ้วกใส่เขาแทน เลยรีบปิดปากแล้วตั้งท่าจะเดินหนี

                “เดี๋ยวสิ แต่โฟเบียไวกว่า เขาคว้าแขนฉันไว้ และมันทำให้ฉันหมดความอดทนจนตั้งใจว่าจะหันไปต่อว่าเขาแรงๆ สักที คนเขาจะรีบไปอ้วก จะมารั้งไว้ทำไมเนี่ย!!!?

                ทว่า... ฉันจำต้องหยุดความตั้งใจนั้นลง เมื่อหันไปเห็นสิ่งที่อยู่ในมือของนายโฟเบีย มันส่งกลิ่นหอมมากจนฉันอดใจไม่ไหว เลยรีบแย่งมันจากมือเขาอย่างไร้มารยาท แล้วกัดกินอย่างมูมมาม

                ยอมรับเลยนะว่ารสชาติของผลท้อปีศาจเป็นอะไรที่วิเศษมาก! เพียงแค่กลิ่นของมันก็ทำให้ฉันหายเวียนหัวแล้ว เลยกลายเป็นว่ายิ่งกินมันเข้าไปมากเท่าไหร่อาการของฉันก็ยิ่งดีขึ้นอย่างรวดเร็ว จนฉันเริ่มใจเย็นลงเพราะอาการมึนหัวมันหายไปหมดแล้ว

                “เป็นไง ดีขึ้นแล้วใช่มั้ย :)

                “ย่ะ แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังไม่อยากที่จะญาติดีกับโฟเบียหรอกนะ เพราะว่าเขาคือต้นเหตุของอาการบ้าๆ บอๆ ที่เกิดขึ้นกับฉันยังไงล่ะ :(

                ฉันไม่อยากที่จะมองหน้าเขาเลยด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่าจู่ๆ เขาก็เอื้อมมือมา แล้ว... หยิบบางสิ่งบางอย่างออกไปจากมุมปากของฉัน O_O//

                ฮ่าๆๆ~ เธอนี่กินมูมมามจัง ดูสิมีเศษติดที่มุมปากเลยเห็นมั้ย :)

                เดี๋ยวนะ... นี่ฉันกำลังไม่พอใจเขาอยู่ไม่ใช่หรอ แล้วทำไม... การกระทำเพียงเล็กน้อยของเขากลับทำให้ฉันรู้สึกร้อนๆ ที่แก้มอย่างประหลาด... กะอีแค่นายโฟเบียหยิบเศษท้อออกจากมุมปากเนี่ยนะ!

                “ยุ่ง! ฉันรีบดุนายโฟเบียกลับไปเพื่อระงับอาการประหลาดของตัวเอง ว่าแต่นายเหอะ หายไปไหนมา ไอ้ฉันก็นึกว่าเรื่องเมื่อคืนแค่ฝันไปซะอีก

                “ทำไม เธอคิดถึงฉันหรอ :)

                ยัง... ยังจะมากวนประสาทฉันอีกนะ!

                “ไม่อะ ฉันไม่คิดถึงนายเลย

                ฉันตอบกลับไปด้วยความสัตย์จริง โอเค วันนี้ฉันอาจจะมีคิดถึงเขาอยู่หรอก เพราะเขาหน้าตาหล่อเหลาจนฉันไม่อาจที่จะลืมได้ แต่ไอ้แบบที่คิดถึงเพราะอยากเจอน่ะ ไม่มีทางแน่นอน เพราะการกลับมาของเขามันหมายความว่า... ฉัน-ยัง-คง-ท้อง!!!

                ใจร้ายจัง :( นายโฟเบียทำเป็นหน้างอ แต่ฉันรู้ดีว่าเขาแค่จงใจจะกวนประสาทฉันเท่านั้นแหละ หึ!

                แล้วสรุปจะบอกได้หรือยังว่าไปไหนมา?” ฉันกอดอกอย่างจริงจัง กะว่าถ้านายโฟเบียยังไม่ยอมตอบ ฉันจะเดินหนีเขาเข้าห้องนอนแล้ว

                “โอเคๆ บอกก็ได้ โฟเบียเว้นจังหวะเล็กน้อยก่อนจะหยิบกระดาษที่พับเป็นสี่ส่วนจากกระเป๋าเสื้อสูทสีน้ำเงินเข้มเข้ารูปตัวเดียวกับที่เขาใส่เมื่อคืนนี้ออกมา แล้วยื่นมันให้กับฉัน ฉันไปหานี่มาน่ะ

                “สูตรและวิธีการทำ...บ๊วยปีศาจ?”  ฉันขมวดคิ้วมุ่นเมื่อคลี่กระดาษออกดู มันเป็นสูตรวิธีการทำอาหารพร้อมภาพประกอบ และที่สำคัญคือมีการลงสีอย่างสวยงาม แต่...บ๊วยปีศาจเนี่ยนะ เอาจริงดิ?

                ใช่แล้ว มันคือสูตรกับวิธีการทำบ๊วยปีศาจ จริงๆ ฉันตั้งใจจะไปหาคู่มือสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์ฉบับแม่มนุษย์อุ้มท้องลูกปีศาจราชวงศ์ แต่มันดันขาดตลอด เพราะทางสำนักพิมพ์เขาเลิกพิมพ์ไปนานแล้ว เนื่องจากเป็นหนังสือเฉพาะกลุ่ม ฉันเลยไปปรึกษาท่านพ่อท่านแม่แทน

                “แล้วนายก็ได้สูตรนี้มาจากท่านแม่ของนายงั้นหรอ?

                “ถูกต้อง จริงๆ ท่านแม่อยากให้เธอไปอยู่ที่วังมากกว่า แถมยังอาสาจะดูแลเธอแทนฉันด้วย แต่ฉันรู้ดีว่าเธอคงไม่ยอมไปแน่ ฉันส่ายหัวทันทีแบบไม่ต้องคิด ไม่ใช่ว่าฉันไม่ยินดีกับความปรารถนาดีของท่านแม่ของโฟเบียหรอกนะ แต่คนที่เขากำลังพูดถึงอยู่คือราชินีแห่งโลกปีศาจ และฉันไม่อยากจะจินตนาการเลยว่าตัวเองจะสติแตกแค่ไหนหากไปอยู่ในโลกที่คนรอบตัวเป็นปีศาจแบบนั้นน่ะ บรื๋อออออ~ “เพราะแบบนั้นฉันก็เลยเอาสูตรบ๊วยปีศาจมาก่อน ในระหว่างที่รอให้ทางสำนักพิมพ์ส่งหนังสือมา

                ฉันก้มลงอ่านสูตรในมืออีกครั้ง แม้ชื่อจะดูตลก แต่หน้าตาของบ๊วยปีศาจเมื่อเสร็จออกมาแล้วตามรูปมันดูน่ากินมากๆ ว่าแต่ว่าส่วนผสมเหล่านี้นี่มันอะไรกันเนี่ย ดูแปลกตาแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน แล้วภาษาที่เขียนกำกับไว้ก็เป็นภาษาที่ฉันอ่านไม่ออกด้วย อ่านออกแค่หัวเรื่องที่มีการเขียนด้วยลายมือเป็นภาษาไทยกำกับเอาไว้นั่นแหละ

                ว่าแต่ไอ้บ๊วยปีศาจนี่มันมีอะไรดีอย่างงั้นหรอ?

                “มันต้องดีอยู่แล้ว โฟเบียดึงสูตรไปจากมือฉัน ก่อนจะชี้ให้ฉันดูตรงภาษาประหลาดๆ ที่ย่อหน้าแรก นี่ไง มันเขียนว่า บ๊วยปีศาจมีสรรพคุณในการช่วยบรรเทาอาการแพ้ท้องของบรรดาคุณแม่ปีศาจได้ ถึงจะช่วยบรรเทาได้สั้นกว่า แต่ก็อร่อย แล้วก็สามารถทานได้เรื่อยๆ และที่สำคัญที่สุดคือมันหาไม่ยากเท่ากับผลท้อปีศาจด้วย :)

                ฉันพยักหนารับรู้ แสดงว่าที่นายโฟเบียหายไปก็เพื่อที่จะหาวิธีมาดูแลฉันอย่างที่เขาสัญญาเอาไว้สินะ แต่ว่านะ ต่อให้นายชี้ข้อความพวกนั้น ฉันก็อ่านไม่ออกหรอก
                “เอ่อ... นั่นสินะ เธออ่านภาษาปีศาจไม่ออกนี่นา พอได้ยินฉันพูดแบบนั้น โฟเบียก็ก้มลงมองสูตรในมือพลางเกาหัวแก้เก้อ จนฉันที่มองดูอยู่เผลอยิ้มไปกับท่าทางของเขาด้วย ...แต่ก็ไม่นานนักหรอกนะ เพราะพอนายโฟเบียเงยหน้ากลับขึ้นมา ฉันก็รีบซ่อนรอยยิ้มเอาไว้อย่างมิดชิด ไม่ทันที่เขาจะได้เห็นหรอก -
__- “ฉันลืมไปได้ยังไงกัน ในเมื่อตัวเองก็ตั้งใจเขียนเป็นภาษามนุษย์กำกับเอาไว้เพื่อให้เธออ่านชื่อเมนูออกแท้ๆ

                ฉันแกล้งทำเป็นส่ายหน้าอย่างเอือมๆ แล้วยังไงต่อล่ะ นายจะทำมันอย่างงั้นหรอ?” ก่อนจะถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัย เพราะเขาเอาสูตรมาแบบนี้ หมายความว่าเขาจะทำมันด้วยตัวเองอย่างงั้นหรอ?

                “ก็ตั้งใจไว้ว่าอย่างงั้นแหละ แต่ฉันอยากให้เธอช่วยมาเป็นลูกมือให้ฉันด้วย เผื่อเวลาที่ฉันไม่อยู่แล้วของหมด เธอจะได้สามารถทำเองได้

                พอได้ยินคำตอบแบบนั้น ฉันก็ตั้งท่าจะกลับหลังหันเพื่อเดินไปที่ห้องนอน แต่ก็เป็นอีกครั้งที่นายโฟเบียคว้าแขนของฉันเอาไว้ เฮ้ออออ~ จะจับอะไรกันบ่อยๆ เนี่ย!?

                “อะไรของนาย?”

                “แล้วเธอจะเดินไปไหนล่ะ ไม่มาช่วยฉันทำหรือไง นี่มันสำคัญมากเลยนะ

                “ใครบอกนายกันว่าฉันจะไม่ช่วย ฉันจ้องเขาอย่างกวนประสาท ก็แค่จะไปเปลี่ยนชุดให้มันเหมาะกับการเข้าครัวสักหน่อย นายเองก็ด้วยนะ ใส่สูทแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนกัน ช่วยแต่งให้มันเหมือนมนุษย์เดินดินปกติหน่อยเถอะ ไม่ได้จะไปออกงานกาล่าสักหน่อย หรือกลัวคนเขาไม่รู้ว่าเป็นเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งแห่งโลกปีศาจล่ะ?”

                หลังจากบ่นนายโฟเบียจนพอใจ พร้อมกับจิกตาใส่ให้ด้วยหนึ่งที! ฉันก็ดึงแขนตัวเองออกจากมือเขา ก่อนจะทิ้งให้นายเจ้าชายปีศาจยืนเอ๋อกับคำพูดของฉันอยู่แบบนั้น นี่คงจะเป็นอะไรที่เขาไม่คิดว่าจะได้ยินสินะ แต่ก็ดีแล้วล่ะ ปล่อยให้เหวอซะบ้าง ถือเป็นการเอาคืนที่เขาดึงฉันทุลุประตูก็แล้วกัน หึ!!



สามารถติดตามข่าวสาร และทวงนิยายได้

โดยการกดไลค์ page น้าาา


ก่อนจาก
ขอฝากนิยายเพื่อนแฮมสเตอร์หน่อยน้า

Eighteen The Series เขียนซีรีย์นี้…ให้มีแต่รัก

Eighteen The Series à¢Õ¹«ÕÃÕÂì¹Õé…ãËéÁÕáµèÃÑ¡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 76 ครั้ง

1,260 ความคิดเห็น

  1. #1004 Pannikaa (@Pannikaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 13:55
    เปิดเรื่องมาก็สนุกแล้ว น่ารักจริงคู่นี้ถึงจะเป็นกัดกันก็เถอะ
    #1004
    1
    • #1004-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:26
      ขอบคุณที่หลงเข้ามานะครับ 555+
      #1004-1
  2. วันที่ 8 มกราคม 2559 / 13:53
    คู่นี่น่ารักเชียวว
    #934
    1
  3. #769 marikopop (@marioki) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 01:19
    น่ารักจังตอนนางเอ๋อออออเนี่ยยย
    #769
    1
  4. #761 BB3205 (@beammini122) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 22:16
    คือออ อยากเจอโฟเบียตลอดเวอ่า ทำไมต้องมาๆ หายๆ T T
    #761
    1
  5. #726 peizin (@peizin) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 00:41
    น้ำหอม?
    #726
    1
  6. #543 PPloy_JSNS (@PPloy_Tinyny) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 12:26
    เป็นกำลังใจให้น้าา^^
    #543
    0
  7. #542 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 12:20
    ลืมน้ำหอมกะไอติมและชาจีนไปแล้วหรือออ
    #542
    0
  8. #467 Palm Wariaara (@sawarod19) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:12
    น้ำหอม ถูกทิ้ง???
    คือ...
    น่าสงสารนางน่ะ 55555
    #467
    0
  9. #454 fairly (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 12:23
    ลืมเพื่อนได้อย่างไรกัน55555555
    #454
    2
  10. #409 Zixga (@A-star) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 23:38
    แล้วน้ำหอมล่ะ ลืมไปซะงั้น 5555
    #409
    0
  11. #403 bubbleeer (@bubbleeer) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2558 / 19:20
    หล่อนลืมเพื่อนนะยะ 5555555555
    #403
    0
  12. #384 SaTan'n (@0881610450) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 20:14
    ชอบบบบ..อ่านไปเขินไป5555
    #384
    1
    • #384-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      28 กันยายน 2558 / 14:07
      ช่วงหลังๆ อาจจะเครียดนะ ฉะนั้นเสพความฟินไว้เยอะๆ 555+
      #384-1
  13. #364 Iria Apple (@irisjaa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 14:57
    โฟเบียน่ารักมากคะ~\(???)/~อิจฉาเพนนีจริงๆ
    #364
    1
    • #364-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      24 กันยายน 2558 / 12:47
      เนอะๆ เพนนีนี่มันน่าอิจฉาจริงๆ 555+
      #364-1
  14. #347 ~!MS!~ (@milder) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 16:58
    ลืมไรไปป่าว 555
    #347
    0
  15. #336 Danwtlese (@sutida72) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กันยายน 2558 / 09:43
    ลืมอะไรกรือป่าวเพนนี ....
    #336
    0
  16. #291 มิจิโกะ (@nauki0023) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 กันยายน 2558 / 15:12
    ลืมเพื่อนกันเลยทีเดียว
    #291
    1
  17. #107 fresh_Disney~ (@f-intira) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 กันยายน 2558 / 21:49
    ดูแลกันต่อไปนะคะทั้งสองคน แหม น่ารักกันซะจริง เพนนีไปอยู่กับคุณแม่โฟเบียเลย เชียร์ขาดใจ ><
    #107
    1
    • #107-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      4 กันยายน 2558 / 22:48
      เป็นไรเตอร์ก็ไม่กล้าไปนะ คิดภาพราชินีปีศาจสิ 555
      #107-1
  18. วันที่ 3 กันยายน 2558 / 11:45
    มีคนดูแลนี่ดีจริงๆ 5555
    #93
    1
  19. #91 มโน หนักมาก'ก (@skxj81717) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 กันยายน 2558 / 04:33
    สนุก >-<5555
    #91
    1
  20. #76 babyjan2 (@babyjan) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 07:54
    สนุกทากเลยค่ะมาต่อเร็วๆนะคะ เริ่มเรื่องได้แปลกดีคะไม่ซ่ำซากจำเจ
    #76
    1
    • #76-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      3 กันยายน 2558 / 00:55
      ขอบคุณครับ ฝากติดตามกันต่อไปนะ รอดูว่าพระเอกเราจะมีไม้เด็ดอะไรซ่อนไว้อีก 555+
      #76-1
  21. #75 bunnysky_jp (@juneexo2542) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 01:43
    โฟเบีย เนี่ยแหละอนาคตพ่อของลูกที่ดี
    #75
    1
  22. #73 สัตตบุษย์ (@wanrasa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 21:54
    ทำไมถึงทิ้งน้ำหอมไว้ที่ร้านไอติมล่ะ เพนนีไม่นึกถึงเพื่อนเหรอตอนมาถึงห้อง
    แต่โฟเบียน่ารัก ชอบๆ
    #73
    1
  23. #72 Chickchic (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 21:13
    แนวแฟนตาซีมาก รออยู่นะคะ เอาเยอะกว่านี้นะไรเตอร์ อยากอ่าน และก็จะดูสิว่าน้ำหอมจะเป็นยังไงต่อ 5555
    #72
    1
  24. #71 t_g_k (@rasberry-kwa) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 19:42
    ละทิ้งเพื่อนไว้เนี่ยนะ5555 // โฟเบียน่ารักกก
    #71
    1
    • #71-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 3)
      1 กันยายน 2558 / 19:57
      ดูทุกคนสนใจน้ำหอมที่ถูกทิ้ง 55555+
      #71-1
  25. #70 pim_jutamas (@pim_jutamas) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 กันยายน 2558 / 17:53
    สงสารเพื่อนนาง ยังไม่รู้เลยว่าโดนทิ้ง 5555 ต่อเร็วๆนะค้าาา
    #70
    1