Birth อุ้มรักเสี่ยงร้ายกับนายปีศาจ (end.)

ตอนที่ 8 : Birth Six : บริหารร่างกาย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,768
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 40 ครั้ง
    8 พ.ย. 60


อ่านจบแล้ว

คอมเม้นท์ & โหวต

เป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยน้า 

จุ๊บๆ :D

Chapter Six



            วันต่อมา

            หลังจากเมื่อวานที่ยูจีนมาตามโฟเบียไป ทั้งคู่ก็ไม่กลับมาให้ฉันเห็นอีกเลย นี่ดีนะที่ตอนนี้ฉันมีบ๊วยปีศาจอยู่โหลนึงแล้ว ก็เลยสามารถหาอะไรกินเองได้โดยที่ไม่มีอาการคลื่นไส้เวียนหัวอีก

                แต่ถึงจะไม่เจอตัว เช้านี้ก็ยังอุตส่าห์มีอาหารเสิร์ฟปิดฝาวางไว้ที่เคาน์เตอร์ในห้องครัว พร้อมกับโน๊ตที่เขียนด้วยลายมือของนายปีศาจว่า จะกลับมาให้ทันมื้อเที่ยงนะ :) แสดงว่าเขาคงกลับมาที่ห้องตอนที่ฉันยังคงหลับอยู่ แล้วก็หายไปอีกแล้วสินะ เฮ้อออ~ นายโฟเบียนี่อยู่ไม่ติดที่เลยจริงๆ =_=;

                พอหลังจากที่ทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เข้าไปใช้คอมฯ ในห้องนอนเพื่อตั้งใจทำในสิ่งที่อยากทำอย่างจริงจัง นั่นก็คือการร่างพล๊อตนิยายที่อยากจะเขียน

                ฉันรู้สึกมุ่งมั่นมากในตอนแรก แต่สุดท้าย... ก็ทำได้แค่นั่งมองหน้ากระดาษสีขาวว่างเปล่าของโปรแกรม Microsoft Word พร้อมกับเปิดเพลงสากลใน YouTube คลอตามไปด้วยเท่านั้น

                เฮ้อออออ~ จะบอกว่าไม่มีไอเดียเลยก็ไม่ใช่หรอกนะ เพราะอันที่จริงมันมีอยู่พล๊อตนึงที่ผุดขึ้นมาในหัวของฉันอย่างเป็นเรื่องเป็นราว แต่บอกตรงๆ ว่าฉันน่ะอายเกินว่าที่จะเขียนมัน เพราะมันคือพล๊อตที่ based on true story มาจากชีวิตของฉันในตอนนี้ นั่นก็คือการที่นางเอกแสนสวย (ชมตัวเอง) ถูกเจ้าชายจากโลกปีศาจมัดมือชกให้ช่วยอุ้มท้องดวงจิตให้ แลกกับพรหนึ่งข้อ ก่อนที่ทั้งคู่จะพบเจอเรื่องราวอันตรายมากมายเพื่อพิสูจน์รักแท้ (อันหลังนี่ฉันมโนเพิ่มเติมเข้าไปเอง) แต่พอแค่คิดว่าตัวเองเป็นนางเอก ในขณะที่พระเอกเป็นนายโฟเบีย ฉันก็หยุดความคิดที่จะเอามันมาเขียนเป็นนิยายในทันที!

                ก็จะให้ฉันเอามาเขียนได้ยังไงกันล่ะ ในเมื่อเรื่องนี้มันใกล้ตัวมาก ในขณะที่ความรักของพระนางที่ฉันคิดขึ้นมาก็ห่างไกลจากความจริงของฉันแล้วก็นายโฟเบียตั้งเยอะ ถึงแม้ว่าเขาจะชอบพูดตลอดว่ามีใจให้ฉัน แต่รู้ได้ไงว่ามันไม่ใช่แค่การล้อเล่นเพื่อลดช่องว่างระหว่างเราสองคนเท่านั้นน่ะ? อีกอย่างนะ ถ้าเกิดนายโฟเบียรู้ว่าฉันเขียนเรื่องนี้ขึ้นจริงๆ มีหวังโดนล้อไม่จบไม่สิ้นแน่ เพราะฉะนั้น ฉันไม่เสี่ยงจะดีกว่า -^-

                เมื่อสรุปกับตัวเองแล้วว่ายังไงก็จะไม่เอาเรื่องที่คิดมาเขียนโดยเด็ดขาด ก็เป็นอันว่าฉันไม่เหลือไอเดียอะไรแล้วสำหรับในวันนี้ และการที่จะมานั่งมองหน้ากระดาษเปล่าไปเรื่อยๆ ก็ดูจะเป็นการกดดันตัวเองมากเกินไป ฉันเลยตัดสินใจปิดคอมฯ แล้วหยิบหนังสือนิยายแจ่มใสที่ซื้อมาแต่ยังไม่ได้อ่านมานอนอ่านบนเตียงแทน กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็ปาไปเกือบเที่ยงวันแล้ว...

                นี่นายโฟเบียยังไม่มาอีกหรอเนี่ย?” ฉันพูดออกมาลอยๆ คนเดียวเมื่อเดินออกมาจากห้องนอนแล้วเห็นว่าทุกอย่างยังคงว่างเปล่า สรุปว่าฉันคงต้องหาอาหารกลางวันกินเองสินะ แล้วไหนบอกจะกลับมาให้ทันมื้อเที่ยงไง เชอะ!

                ไม่ใช่อะไรหรอกนะ แต่ต้องโทษนายโฟเบียนั่นแหละที่ทำให้ฉันติดรสมือของเขาซะแล้ว แล้วมันก็ดันเป็นรสชาติที่อร่อยเกินกว่าอาหารที่มนุษย์ทำ เลยส่งผลให้การหาอะไรกินของฉันยุ่งยากมากขึ้นไปอีก เพราะต้องคอยหาอาหารที่อร่อยจริงๆ เท่านั้น จะมากินกันตายแบบเมื่อก่อนไม่ได้ ไม่งั้นจะรู้สึกไม่มีความสุขอย่างแรง -^-

                แต่เอาเถอะ บางทีนายโฟเบียอาจจะมีธุระสำคัญกว่าการมานั่งทำอาหารกลางวันให้ฉันกินก็ได้ (นี่ไม่ได้ประชดนะ) เพราะฉะนั้นฉันเลยเดินกลับเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องนอนให้ดูดีขึ้นกว่าชุดลำลองที่ใส่อยู่ หยิบบ๊วยปีศาจกินไปหนึ่งเม็ด แล้วตั้งท่าจะออกจากห้อง แต่เสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นมาซะก่อน

                สวัสดีค่ะฉันรับสายอย่างสุภาพ เพราะเห็นแล้วว่าเป็นเบอร์ของออฟฟิศคอนโด

                (น้องเพนนีคะ นี่พี่ส้มเองนะคะ พอดีมีของมาส่ง จะให้ทางบริษัทส่งของขนขึ้นไปด้านบนเลยมั้ยจ๊ะ เพราะว่าของเยอะมาก พี่จะได้ให้พนักงานคอนโดพาเขาขึ้นไปเลย)

                “โอเคค่ะ รบกวนพี่ส้มให้พนักงานคอนโดพาคนส่งของขึ้นมาที่ห้องเพนนีเลยนะคะ

                (ได้จ้ะ ไม่มีปัญหา)

                หลังวางสายจากพี่ส้ม (หัวหน้าใหญ่ฝ่ายออฟฟิศของผู้ดูแลคอนโด) ฉันก็ยืนคิดอยู่นานมากว่าตัวเองสั่งซื้ออะไรผ่านอินเตอร์เน็ตหรือเปล่า แต่พอเห็นคนส่งของขนลังมากมายขึ้นมาก็ทำให้ฉันถึงบางอ้อ

                เซ็นรับตรงนี้ด้วยนะครับ

                “ค่ะ

                “ขอบคุณมากครับพอเซ็นรับของเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ทั้งคนส่งของและพนักงานก็พากันจากไป เหลือเพียงฉันที่ปิดประตู แล้วเดินมาเช็คของที่ถูกนำมาส่ง

                ไอ้ที่บอกว่าถึงบ้างอ้อน่ะ เพราะว่าฉันคิดออกแล้วว่าฉันสั่งอะไรมา คืองี้นะ นอกจากฉันจะชอบอ่านหนังสือ เขียนนิยาย และบ้าเรียนแล้ว ฉันยังมีอีกหนึ่งกิจกรรมคลายเครียดนั่นก็คือการเปิดเพจเป็นของตัวเองใน Facebook เพจของมีชื่อว่า ‘Kinomi-kun’ (คิโนะมิคุง) ซึ่งเป็นเพจที่สร้างตัวละครตัวนึงขึ้นมา เป็นเด็กอนุบาลญี่ปุ่นผมสีแดงกับหมวกกวนๆ ที่เต็มไปด้วยความน่ารักสดใส ตอนแรกก็ตั้งใจแค่จะวาดรูปเพื่อบำบัดความเครียดจากการเรียนเท่านั้นแหละ แต่พอทำไปทำมา ดันมีคนติดตามมากขึ้น ฉันก็เลยใช้โอกาสนี้ในการเอาเจ้าคิโนะมิคุงมาทำเป็นสินค้าขายซะเลย ไม่ใช่เพื่อสร้างรายได้ให้ตัวเองหรอกนะ แต่หาเงินสมทบทุนเพื่อนำไปบริจาคให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าต่างๆ ที่ขาดแคลน ของที่ส่งมานี่ก็เป็นเสื้อยืดลายใหม่ของคิโนะมิคุงจากบริษัทรับทำเสื้อสกรีนที่ฉันเพิ่งจะเปิดให้ลูกเพจพรีออเดอร์ไป ซึ่งตอนนี้ฉันได้เงินค่าเสื้อมาเรียบร้อยแล้ว และจะนำเอาเงินนี้ไปมอบให้กับสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าบ้านวันใหม่ในวันอาทิตย์หน้า

                ดีเหมือนกัน ไหนๆ ของก็มาส่งแล้ว ตอนออกไปหาอะไรกิน ฉันแวะไปซื้อกล่องมาห่อส่งให้ลูกค้าด้วยเลยดีกว่า จะได้ไม่เสียเที่ยว ว่าแต่ต้องใช้กี่กล่องกันน้า

                “ว๊ายยยยยยยย~!!”

                “ฮ่าๆๆๆ~!!”

                แต่ในขณะที่กำลังคิดอะไรเพลินๆ จู่ๆ ฉันก็ต้องกรี๊ดออกมาเสียงดังลั่น เมื่อมีใครบางคนจี้เอวฉันจากทางด้านหลัง ก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะลั่นห้อง หึ! ไม่ต้องหันไปดูก็รู้ว่าเป็นใคร!

                “นายโฟเบีย!!” ฉันหันกลับไปฟาดคนขี้แกล้งเต็มแรง

                โอ๊ยยย ฉันเจ็บนะเพนนี!”

                “แล้วใครใช้ให้นายมาแกล้งคนอื่นล่ะ เกิดฉันตกใจวิ่งเอาหัวชนกำแพง ใครจะรับผิดชอบ!”

                “ก็ฉันไง ฉันรับผิดชอบเอง :)

                “น่ะนายนี่มัน…”

                เชื่อเขาเลย! นี่ยังมีหน้ามายิ้มร่าพูดจาแบบนั้น ทั้งๆ ที่ก็เห็นว่าฉันกำลังโมโหอยู่เนี่ยนะ!? เดี๋ยวแม่ก็ตีเข้าให้อีกสักทีเลยดีมั้ย!?

                แต่พอคิดว่าถึงตีไปก็ไม่ได้ทำให้เขาสะเทือนอะไรมาก เผลอๆ จะหาเรื่องมาพูดให้ฉันหวั่นไหวกว่าเดิมด้วย ก็เลยตั้งท่าจะออกจากห้องไปทำตามแพลนที่ตัวเองวางไว้ นั่นก็คือกินข้าว แล้วก็ซื้อกล่องมาส่งของให้ลูกค้า

                เธอจะไปไหนน่ะเพนนี โกรธฉันขนาดนั้นเลยหรอ?” โฟเบียรีบวิ่งมาดักหน้าฉันด้วยสีหน้าจริงจัง

                เปล่าจริงๆ นะ ตอนนี้ฉันไม่ได้โกรธเขาแล้ว กะอีแค่จี้เอว ฉันไม่ได้งี่เง่าขนาดว่าจะโกรธจนต้องหนีออกจากห้องหรอก ฉันแค่จะไปหาข้าวเที่ยงกินน่ะ รอคนบางคนจนหิวแล้ว ไม่ยอมกลับมาสักทีแต่เอ๊ะ!? ทะทำไมประโยคหลังนี่ฉันพูดยังกับว่างอนที่เขากลับมาช้าเลยล่ะ!?

                “แสดงว่ารอกินมื้อเที่ยงฝีมือฉันอยู่สินะ :)

                “ปะเปล่าซะหน่อย!” ...โวยวายได้ไม่เต็มเสียงอีกแล้วนะเพนนี!

                “โอเคๆ เปล่าก็เปล่า แต่ไม่ต้องออกไปไหนแล้วล่ะ ฉันเตรียมมื้อเที่ยงให้เธอแล้ว ดูสิ :)พูดจบ นายโฟเบียก็ชี้ไปที่โต๊ะเล็กหน้าทีวี ปรากฏเป็นสปาเก็ตตี้มีทบอลสองจาน ดูหน้าตาน่าทานทีเดียวเชียว

                ง่าาา~ แถมยังหอมเย้ายวนใจอีกด้วย -..-

                ฉันไม่ได้พูดอะไรออกไป ทำเพียงแค่ถอดรองเท้าเก็บเข้าที่ แล้วเดินไปนั่งกินสปาเก็ตตี้มีทบอลอย่างเนียนๆ เท่านั้น อื้มมมม อร่อยสุดยอด *O*!

                อร่อยดีนะแต่ฉันเลือกที่จะชมนายโฟเบียแบบไม่ออกอาการมากนัก เพราะไม่อยากให้เขาได้ใจมากไปกว่านี้ นี่แค่ฉันเดินมากินสปาเก็ตตี้ฝีมือเขา นายปีศาจก็ยิ้มไม่หุบแล้ว

                “ดีใจนะที่เธอชอบ :)

                “ย่ะ! ฉันเขยิบที่ให้นายโฟเบียเมื่อเห็นว่าเขาจะนั่งลงเพื่อกินสปาเก็ตตี้มีทบอลอีกจาน ว่าแต่... นี่นายหายไปไหนมาเนี่ย?

                “อ๋อ... โฟเบียเว้นจังหวะนิดนึงเพื่อกลืนคำที่เคี้ยวอยู่ลงไป ไปตามหาคนน่ะ

                “คนที่นายยูจีนเรียกว่า...ท่านเฟเน็กซ์น่ะหรอ? ร่างสูงพยักหน้าแทนคำตอบ เพราะเขาเพิ่งจะตักสปาเก็ตตี้เข้าปากไปอีกคำ แล้วท่านเฟเน็กซ์อะไรนี่ใช่อดีตเจ้าชายรัชทายาทหรือเปล่า?

                “ใช่ เขานั่นแหละ

                “เป็นไงบ้างล่ะ สรุปว่าจับตัวเขาได้มั้ย?” ฉันยังคงถามต่อ

                แต่ครั้งนี้แทบจะไม่ต้องรอคำตอบเลย แค่เห็นสีหน้าผิดหวังกับนัยน์ตาที่หม่นแสงลงของโฟเบีย ฉันก็รู้แล้วว่าการจับอดีตเจ้าชายรัชทายาทต้องล้มเหลวแน่ๆ

                เหมือนว่าเฟเน็กซ์จะมีสายคอยรายงาน เลยไหวตัวทันก่อนหน้าที่ฉันจะไปถึงที่ที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่แค่ไม่กี่นาทีเอง

                อาน่าเสียดายแฮะ เป็นฉันก็คงผิดหวังเหมือนกันนั่นแหละ อีกแค่นิดเดียวแท้ๆ ก็จะได้เจอตัวคนที่ทำให้โลกปีศาจต้องวุ่นวายอยู่แล้ว แล้วฝีมือของนายโฟเบียเองก็คงจะไม่ใช่เล่นๆ ถ้าเกิดเจอตัวจริงๆ คงมีเปอร์เซ็นต์สูงที่จะจับกุมไว้ได้

                เอาน่า ไม่เป็นไรนะ เชื่อว่าครั้งหน้านายต้องจับเขาได้แน่ ^__^”

                “อื้ม ขอบคุณนะ :)เป็นครั้งแรกเลยสินะที่ฉันเป็นฝ่ายทำให้เขายิ้มบ้าง โดยการให้กำลังใจอย่างที่ไม่เคยคิดจะทำมาก่อน แต่ดูจากสถานการณ์แล้ว ฉันว่าสิ่งที่ฉันทำเนี่ย มันน่าจะถูกต้องที่สุดแล้วล่ะ

                พอทำให้นายโฟเบียกลับมายิ้มได้ ฉันก็เลิกถามเรื่องเครียดๆ กับเขาอีก แล้วหันมาตั้งหน้าตั้งตาจัดการเจ้าสปาเก็ตตี้มีทบอลในมือให้ราบคาบ แต่กินไปได้แค่สองคำ นายโฟเบียก็เหมือนนึกอะไรขึ้นมาได้อีก

                “เออนี่ หนังสือคู่มือสำหรับคุณแม่ตั้งครรภ์ฉบับแม่มนุษย์อุ้มท้องลูกปีศาจราชวงศ์ส่งมาที่วังแล้วนะ

                “จริงหรอ ไหนล่ะ?

                “นี่ไง ฉันถึงกับขมวดคิ้วมุ่น เพราะแทนที่นายโฟเบียจะโชว์ในสิ่งที่พูดออกมา เขากลับชี้ที่ขมับของตัวเองแทน

                หมายความว่าไง -*-?”

                ก็หมายความว่ามันอยู่ในนี้หมดแล้วน่ะสิ พอเสร็จเรื่องเฟเน็กซ์ ฉันก็นอนอ่านคู่มือทั้งคืน จนตอนนี้ฉันจำข้อมูลได้แม่นแล้ว ไม่ต้องหวงนะเพนนี เดี๋ยวฉันจะเป็นคนดูแลเธอตามคู่มือเอง :)

                “อ๋อ โอเค พยักหน้ารับ ก่อนจะก้มหน้าก้มตาจัดการของกินสปาเก็ตตี้ในมือต่อ เพราะไม่อยากหลุดยิ้มออกมาต่อหน้าโฟเบีย... โอเค ฉันอาจจะตอบกลับเขาไปค่อนข้างเรียบ แต่ที่จริงแล้วฉันรู้สึกดีมากเลยนะ! ถึงแม้ว่าสิ่งที่เขาทำมันอาจจะเพราะว่าดวงจิตที่อยู่ในท้องฉันก็เถอะ แต่ฉันกลับรับรู้ได้ถึงพลังด้านบวกของผู้ชายที่นั่งอยู่ข้างๆ

                ไม่รู้สิ ในความคิดฉัน ฉันว่าเขาเป็นผู้ชายที่หายากมากนะนายโฟเบียน่ะ เขาดูเป็นแบบอย่างของผู้ชายดีๆ ที่ผู้หญิงหลายคนใฝ่ฝันถึง คนที่เรามั่นใจว่าเขาจะปกป้องเราได้ แถมยังเอาใจใส่และดูแลเราเป็นอย่างดี เฮ้ออออ~ ถ้าฉันหาแฟนแบบนี้ได้สักคนก็คงจะดีสินะ (._.)

                หลังจากที่ฉันกับนายโฟเบียกินสปาเก็ตตี้มีทบอลหมดลงทั้งคู่ เขาก็อาสาเป็นคนจัดการ ซึ่งก็ดี เพราะฉันต้องไปเช็คยอดก่อนว่าเสื้อที่ส่งมานั้นครบตามจำนวนมั้ย แล้วมันมีเท่าไหร่กันแน่ (สั่งทำไปนานเหมือนกัน มันก็มีลืมๆ บางแหละ) จะได้ออกไปซื้อกล่องมาห่อถูก

                “นี่น่ะหรอเสื้อยืดจากลายคิโนะมิคุงที่เธอทำขายเพื่อหาเงินสมทบทุนให้เด็กกำพร้าน่ะ?” นายโฟเบียที่เดินออกมาจากครัวตอนไหนไม่รู้เหมือนกันถามขึ้น ก่อนจะหยิบเสื้อตัวนึงในลังไซส์ L ขึ้นมาดู

                นายรู้?

                “ใช่ ฉันรู้ เรื่องที่เกี่ยวกับเธอน่ะฉันรู้หมดทุกเรื่องนั่นแหละ :)

                คำพูดของนายโฟเบียคราวนี้ไม่ได้ทำให้ฉันเหวอมากนัก เพราะมันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่เขาจะรู้เรื่องทั้งหมดเกี่ยวกับตัวของฉัน เพียงแต่ฉันแอบสงสัยว่าเขาจะต้องสนใจเรื่องของฉันมากมายขนาดนี้เลยหรอ? ในเมื่อเราสองคนก็เป็นเหมือนแค่คนที่มาทำธุรกิจร่วมกันตามข้อตกลงอะไรแบบนั้น แล้วสุดท้ายพอต่างฝ่ายต่างได้ในสิ่งที่ต้องการ ก็ต้องแยกกันไปอยู่ดี ไม่ใช่หรอ...?

                โอเค งั้นนายก็คงจะรู้สินะว่าฉันกำลังจะออกไปซื้อกล่องมาแพ็คของส่งให้ลูกค้า เพราะฉะนั้น หลีกทางให้ฉันด้วย ฉันโบกมือให้เขาหลบไป เพราะตอนนี้มีลังขวางทางอยู่เต็มไปหมด และช่องทางเดียวที่ฉันจะออกไปจากตรงหน้าทีวีนี้ได้ก็มีแต่ทางที่นายโฟเบียยืนขวางอยู่เท่านั้น

                แต่แทนที่เขาจะหลบ กลับกางแขนทั้งสองข้างออกกว้าง ไม่ให้ไป

                อะไรของนายเนี่ย?” ฉันไม่รู้เลยว่านายโฟเบียพูดจริงพูดเล่น เพราะเขาแค่วางสีหน้าราบเรียบเท่านั้น

                “ฉันตั้งใจว่าจะให้เธอออกกำลังกายตามคู่มือที่ฉันอ่านมา เพื่อช่วยให้เธอแข็งแรงพร้อมสำหรับการรับมือกับการเปลี่ยนแปลงของดวงจิตในท้อง เพราะฉะนั้นเธอห้ามออกไปไหนทั้งนั้น

                “พอเลย นายไม่ต้องมาห้ามฉันเลยนะโฟเบีย ตอนนี้ฉันพะวงกับการแพ็คของมาก เอาไว้... ตอนเย็นสิ ตอนเย็นเราค่อยมาบริหารร่างกายกันก็ได้ อากาศจะได้ไม่ร้อนด้วย ฉันพยายามยื่นข้อเสนอ แต่...

                “ไม่ได้เด็ดขาด คู่มือบอกชัดเจนว่าเวลาที่เหมาะสมคือช่วงบ่าย เพราะฉะนั้นเธอไม่มีทางเลือก

                “อย่างี่เง่าไปหน่อยเลยน่าโฟเบีย ไว้พรุ่งนี้ค่อยเริ่มก็ได้

                “ฉันไม่ได้งี่เง่านะ แต่ยิ่งเริ่มบริหารร่างกายเร็วเท่าไหร่มันก็จะยิ่งดีต่อตัวเธอแล้วก็ดวงจิตในท้องมากขึ้นเท่านั้น

                “แต่นายก็เห็นว่าฉันมีเสื้อที่ต้องแพ็คส่งให้ลูกค้าเยอะมาก ไหนจะต้องเขียนชื่อที่อยู่อีกเป็นร้อยๆ นายช่วยเห็นใจฉันบ้างเถอะน่า

                “ก็นั่นน่ะสิ ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างเธอจะทำไหวหรอ มันไม่ใช่น้อยๆ เลยน้า~” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าที่เคยเรียบนิ่งของนายโฟเบีย ก่อนที่เจ้าตัวจะทำเป็นมองเพดานอย่างคนมีจุดประสงค์ ซึ่งฉันว่าฉันเดาการกระทำของเขาได้ไม่ยาก

                “นี่นายกำลังจะบอกเป็นนัยๆ ว่านายสามารถช่วยฉันแพ็คของให้เสร็จได้ในพริบตาเดียวใช่มะ? ฉันยิ้มอย่างคนรู้ทัน แต่อีกฝ่ายยังคงเล่นตัวไม่เลิก

                “ก็ไม่รู้สินะ ขึ้นอยู่กับว่าจะมีใครขอร้องฉันดีๆ หรือเปล่า :)

                อ๋อ~ สรุปว่าจะเล่นไม้นี้ใช่มะ? ได้~ ^_^

                โฟเบียยย~” ฉันพูดด้วยน้ำเสียงออดอ้อน ในขณะที่ใช้มือสองข้างเกาะแขนแข็งแรงของเขาไว้ แม้จะรู้สึกอายนิดๆ แต่ถ้าแลกกับการที่ไม่ต้องแพ็คของพร้อมเขียนชื่อที่อยู่จนมือหงิก เรื่องความอายน่ะพักไปได้เลย! นายช่วยฉันหน่อยสิ นะๆๆ~” ไม่พูดเปล่า ฉันยังแกว่งแขนเขาไปมาด้วย จนในที่สุดร่างสูงก็ยอมช่วย

                “ก็ได้ๆ นี่เห็นว่าเธอขอร้องฉันหรอกนะ ฉันถึงได้ช่วย :)

                จ้าาาา~ ฉันขอร้องให้นายช่วยนายถึงช่วย นายไม่ได้เต็มใจช่วยฉันแต่แรกเลยจ้าาาา~ (^ ^* )

                เป๊าะ!

            พอได้รับคำขอร้องจากฉันตามที่เขาต้องการ นายโฟเบียก็ยกมือขึ้น ก่อนจะดีดนิ้วหนึ่งทีเหมือนตอนที่เขาเปลี่ยนเสื้อตัวเองให้กลายเป็นชุดสูท แล้วเพียงพริบตาเดียว... เสื้อทั้งหมดที่เคยอยู่ในลังก็ถูกบรรจุลงในกล่องพัสดุสีขาวตามจำนวน พร้อมกับที่บนกล่องมีชื่อที่อยู่ทั้งผู้รับและผู้ส่งเขียนไว้เรียบร้อยแล้ว

                โอ้ววว~ อเมซิ่ง!

                ช่างเป็นพลังที่มีประโยชน์จริงๆ ฉันผละออกจากนายโฟเบีย ก่อนจะเดินวนสำรวจกล่องพัสดุด้วยความตื่นตาตื่นใจ เพราะดูท่าว่าการแพ็คของแต่ล่ะกล่องจะเป็นงานเนี้ยบมากเลยด้วย

                เอาไว้เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันจัดการไปส่งที่ไปรษณีย์ให้เอง ส่วนเธอ... นายโฟเบียเดินตรงมาหาฉัน แล้วคว้ามือขวาของฉันไปจับไว้... เธอคงว่างไปบริหารร่างกายกับฉันแล้วสินะ :) ไม่รอช้า นายโฟเบียก็ลากฉันเดินไปยังประตูห้องทันที

                ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะพาฉันไปไหน แต่ที่รู้ๆ คือตอนนี้ฉันกลับสนใจที่มือของตัวเองมากกว่า... นี่... เป็นครั้งแรกเลยนะที่เขาจับมือของฉันแบบนี้... ถามว่ามันเป็นเรื่องใหญ่สำหรับฉันมั้ย? ไม่เลย ฉันไม่ใช่ผู้หญิงที่หวงเนื้อหวงตัวอะไรขนาดนั้นหรอก แต่... วินาทีแรกที่มือของเขาจับเข้าที่มือฉัน... มันก่อให้เกิดความรู้สึกคุ้นเคยบางอย่าง... ฉันพยายามจะคิดให้ออกว่าไอ้ความรู้สึกคุ้นเคยนี้มันคืออะไรกันแน่ แต่ยังไม่ทันที่จะได้ไอเดียอะไรในหัว นายโฟเบียก็สร้างบิ๊กเซอร์ไพรส์ให้ฉันอีกครั้ง จนลืมเรื่องที่กำลังคิดอยู่ไปเลย...!

                เมื่อประตูห้องที่ควรจะเชื่อมกับทางเดินด้านนอก แต่พอนายโฟเบียเปิดมันออก กลับกลายเป็นห้องกว้างที่มีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่อยู่ตรงกลาง ทว่า... มันไม่ได้ธรรมดาขนาดนั้นหรอกนะ เพราะฉันอึ้งไปเลยเมื่อเห็นว่าเพดานของห้องเป็นกระจกแบบอควาเรียมที่เผยให้เห็นสิ่งมีชีวิตใต้น้ำมากมายแหวกว่ายไปมาอย่างเป็นธรรมชาติ แล้วนั่น! ไอ้ตัวใหญ่ๆ ที่ว่ายผ่านไปเมื่อกี้นี้มัน...ปลาวาฬนี่ O_O!?

                ไม่เพียงแค่เพดานด้านบนเท่านั้นที่ทำให้ฉันตื่นตาตื่นใจ ผนังของห้องเองก็มีลูกเล่นที่ฉันไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองเหมือนกัน เมื่อกำแพงทั้งสี่ด้านเป็นภาพวาดเสมือนจริงของเหล่านางเงือกและสิ่งมีชีวิตใต้ท้องทะเล แต่มันกลับ เคลื่อนไหวขอย้ำอีกครั้งนะว่า มันเคลื่อนไหวได้ราวกับมีเวทมนต์! แถมสิ่งมีชีวิตทั้งหลายที่อยู่ในภาพต่างก็พากันมาดูฉันกับนายโฟเบียด้วย พอฉันหันไปมองบ้าง พวกนั้นก็ว่ายน้ำแตกกระเจิงกันไปคนละทิศละทาง ทำเอานายโฟเบียส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ อย่างอารมณ์ดี

                ทะ...ที่นี่ที่ไหนเนี่ย O_O!? ฉันถามขึ้นในจังหวะที่รู้สึกตัวว่าโฟเบียปล่อยมือ

                ที่นี่น่ะหรอ ก็... สระว่ายน้ำส่วนตัวของเราสองคนไง สำหรับการบริหารร่างกายในน้ำ :)

                “โห~ แล้วมันต้องอลังการขนาดนี้เลยหรอ?”

                นี่ เพนนี ฉันเป็นถึงเจ้าชายรัชทายาทอันดับหนึ่งของโลกปีศาจเลยนะ เวลาที่สั่งให้คนทำอะไรให้ก็ตาม เขาไม่ทำมาให้ฉันเล็กๆ หรอก มันไม่สมฐานะ สิ่งที่โฟเบียพูดอาจจะฟังดูเหมือนหลงตัวเอง แต่น้ำเสียงเขากลับไม่ได้มีแววโอ้อวดแต่อย่างใด เหมือนเป็นแค่ประโยคบอกเล่าธรรมดาๆ เท่านั้น ฉันก็เลยรู้สึกเฉยๆ ตามไปด้วย

                อ๋อ~ แบบนี้นี่เอง อ๊ะ ว่าแต่เมื่อกี้นายบอกว่า...บริหารร่างกายในน้ำงั้นหรอ?

                “ใช่ สำหรับผู้หญิงที่ตั้งครรภ์ปีศาจน่ะ การบริหารร่างกายในน้ำถือว่าได้ผลดีที่สุดเมื่อเทียบกับการบริหารอื่นๆ แล้วน้ำในสระนี่ก็ไม่ใช่น้ำธรรมดาด้วย แต่เป็นน้ำทิพย์จากเทือกเขาเทวปีศาจ สูงค่ามาก มีเพียงปีศาจในราชวงศ์เท่านั้นที่จะสามารถไปนำมันออกมาจากเทือกเขาได้ ซึ่งมีสรรพคุณช่วยให้ร่างกายของเธอแข็งแรง และพร้อมสำหรับการเปลี่ยนแปลงของดวงจิตในร่างกายได้เป็นอย่างดี :)

                ฉันก้าวเข้าไปดูน้ำในสระใกล้ๆ ในขณะที่ฟังโฟเบียอธิบาย ถึงได้สังเกตเห็นว่ามันเป็นน้ำสีฟ้าอ่อนที่มีประกายระยิบระยับราวกับมีใครโรยผงเพชรลงไป สวยงามเสียจนฉันไม่กล้าแตะต้องมันเลยด้วยซ้ำ

                แต่เดี๋ยวนะ...!?

                แล้วนายจะให้ฉันใส่ชุดนี้ลงน้ำหรอ? ฉันถามด้วยความสงสัย เพราะว่าตอนนี้ตัวเองยังอยู่ในชุดประโปรงสีฟ้าอ่อนที่ตั้งใจจะใส่ออกไปซื้อของอยู่เลย

                อ๋อ ถ้าเป็นเรื่องนั้นไม่ต้องห่วง ฉันเตรียมชุดไว้ให้เธอแล้ว :)

                เป๊าะ!

            นายโฟเบียดีดนิ้วเหมือนที่เขาชอบทำ แต่ครั้งนี้เป็นการดีดนิ้วที่ฉันไม่ชอบใจเลยสักนิด!

                “ว๊ายยยยย~! นี่มันชุดอะไรเนี่ย!?” ฉันใช้แขนทั้งสองข้างปิดบังตัวเองไว้ ก่อนจะรีบหันหลังให้นายโฟเบีย

                ชุดบิกินี่ไง สำหรับลงน้ำ ในขณะที่น้ำเสียงของนายโฟเบียดูจะใสซื่อมาก แต่ผู้ชายก็คือผู้ชายค่ะ! เวลาผู้หญิงใส่บิกินี่ต่อหน้า เขาคงไม่มองแค่เล็บมือฉันหรอกมั้ง!?

                ฉันรู้ว่ามันคือบิกินี่! แถมยังเป็นบิกินี่สีชมพูอ่อนตัดกับผิวขาวจัดของฉันด้วย T__T “แต่ใครใช้ให้นายมาเปลี่ยนฉันให้อยู่ในชุดนี้ไม่ทราบ!?”

                อ้าว ก็เราจะบริหารร่างกายทางน้ำกัน ถ้าไม่ให้ใส่ชุดว่ายน้ำ แล้วจะให้ใส่ชุดอะไร? นี่ไง ฉันยังใส่เลย" ไม่พูดเปล่า นายโฟเบียเดินอ้อมมายืนตรงหน้าฉัน เผยเรือนร่างกำยำแบบที่ไม่มีอะไรปกปิดเป็นครั้งแรก ส่วนท่อนล่าง... ทะ...เท่าที่ฉันมองผ่านๆ น่ะนะ! เป็นกางเกงว่ายน้ำลายทางสีขาวตัดกับสีฟ้า และขาของมันก็สั้นมากทีเดียว จนฉันต้องรีบหันหน้าหนีมาอีกทางโดยไว ( !O///O)

                ถะ...ถึงที่นายโฟเบียพูดมันจะถูกก็เถอะ! ว่าลงสระว่ายน้ำก็ต้องใส่ชุดว่ายน้ำ แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะมาดีดนิ้วเปลี่ยนใครให้ใส่บิกินี่ได้ตามอำเภอใจแบบนี้นะ!!

                “ไม่รู้ล่ะ ฉันไม่บริหารร่างกายกับนายแล้ว! ด้วยความรู้สึกหลากหลายทำให้ฉันตัดสินใจที่จะไม่ลงไปบริหารในสระกับเขา หลบไป! ฉันหันกลับไปทางเดิม ผลักนายโฟเบียออกไปให้พ้นทาง แล้วตั้งท่าจะเดินไปที่ประตู แต่ว่า...

                เพนนี นายปีศาจกลับเรียกฉันไว้ด้วยน้ำเสียงจริงจังซะก่อน ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆ เธอถึงได้ไม่พอใจ แต่การบริหารนี้สำคัญมากจริงๆ โดยเฉพาะกับเธอ

                “...”

                ดวงจิตที่อยู่ในท้องของเธอน่ะมีพลังมหาศาลมากนะ ทันทีที่ได้ซึบซับจิตวิญญาณของเธอเข้าไป ดวงจิตก็จะเปลี่ยนแปลงสภาพจนกลายเป็นทารก ซึ่งหากเธอไม่เตรียมร่างกายให้พร้อม มนุษย์ธรรมดาอย่างเธอจะต้องแย่แน่ๆ

                “...”

                เพราะฉะนั้นตามใจนะ ถ้าเธอคิดว่าเธอแข็งแกร่งมากพอ ฉันก็จะไม่บังคับ

                ตูมมม~

            ทันทีที่คำอธิบายกึ่งๆ คำขู่ของนายโฟเบียจบลง เขาก็กระโดดลงไปในน้ำ แล้วว่ายไปมาอย่างสบายใจ ปล่อยให้ฉันที่หันกลับมาหาเขาได้แต่ยื่นนิ่งอยู่กับความคิดตัวเอง

                คือ... ดูท่าว่าเขาจะไม่รู้จริงๆ สินะว่าประเด็นหลักที่ฉันไม่พอใจเป็นเพราะถูกเปลี่ยนให้ใส่บิกินี่ เหมือนเขาจะมองว่ามันเป็นเรื่องธรรมดา และฉันไม่น่าจะโกรธได้ ในขณะที่ความเป็นสาวไทยก็เอาแต่เล่นงานความคิดฉันว่าไม่ควรโชว์เนื้อหนังมังสาต่อหน้าผู้ชาย เฮ้ออออ~ เอาเถอะ! ในเมื่อเขาไม่คิดอะไร ฉันก็จะพยายามไม่อายก็แล้วกัน -_-//

                ตูม~

            ต้องแบบนี้สิ :) โฟเบียยิ้มร่าเมื่อเห็นว่าฉันยอมกระโดดลงน้ำในที่สุด

                ที่ยอมลงเพราะนายขู่ฉันหรอกนะ เชอะ!

                “ใครขู่? ฉันเป็นห่วงเธอต่างหาก อา... อย่าทำสีหน้าจริงจังแบบนั้นได้ปะ!?

                จ้าๆ แล้วไงล่ะ ฉันต้องทำยังไงบ้าง? ฉันพยายามทำเป็นไม่สนใจคำพูดของเขา ซึ่งโฟเบียก็ดูจะจับทางได้ แต่ก็ยอมปล่อยผ่าน ปีนขึ้นจากสระ แล้วส่งมือมาให้ฉัน

                ขึ้นมาก่อนสิ เราต้องวอร์มร่างกายกันก่อนนะ :)

                แล้วการบริหารร่างกายของฉันก็เริ่มจากตรงนั้น...

                นายโฟเบียพาฉันวอร์มร่างกายเหมือนสมัยที่ฉันเรียนพละตอนอยู่มัธยมประมาณสิบนาที ก่อนที่จะพาฉันลงน้ำ แล้วเริ่มท่าบริหารในน้ำตามที่นายโฟเบียได้อ่านมา

                “ท่าอะไรของนายเนี่ย!?” ฉันทำเป็นโวยวาย แต่จริงๆ แล้วพยายามกลั้นขำสุดชีวิต

                ทำตามเถอะน่า รับรองว่าตามคู่มือไม่มีผิดเพี้ยนแน่

                “โอเคๆ ฉันตอบรับ และยอมทำตามท่าบริหารของนายโฟเบียอย่างว่าง่ายเมื่อเห็นสีหน้าจริงจังของเขา

                อันที่จริงฉันไม่ได้รู้สึกว่าเขาทำผิดไปจากท่าในคู่มือที่อ่านมาหรอกนะ แต่ที่ฉันอยากหัวเราะก็เพราะว่าท่าบริหารทุกท่าที่นายโฟเบียแสดงให้ฉันดูมันถูกออกแบบมาเพื่อเพศหญิง พอเพศชายอย่างนายปีศาจมาทำ มันจึงเป็นภาพที่ขัดกันอย่างไม่น่าให้อภัย ฮ่าๆๆๆ~

                หลังจากเวลาผ่านไปเป็นชั่วโมง ฉันก็เริ่มรู้สึกหมดแรง เพราะว่าตัวฉันก็ไม่ค่อยได้ออกกำลังกายเหมือนกัน นี่ดีนะที่ออกในน้ำ ถ้าเป็นบนบกคงเหนื่อยตายไปตั้งแต่สามสิบนาทีแรกแล้วล่ะ =__=;;

                เหนื่อยแล้วหรอ?

                ฉันพยักหน้า นี่เราสองคนก็บริหารกันมาชั่วโมงนึงแล้วนะ พอแค่นี้ได้รึเปล่า?

                “ได้สิ แต่ว่าต้องทำท่าสุดท้ายก่อน แล้วเดี๋ยวเราค่อยเลิก

                “โอเค คำว่า ท่าสุดท้าย ทำให้ฉันรู้สึกโล่งใจ

                พอฉันตอบตกลงกลับไป นายโฟเบียก็เริ่มขยับกายเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ จนฉันถึงกับถอยหลังไปติดขอบสระ เพราะรู้สึกว่าเขาเข้าใกล้เกินไปแล้ว

                “อย่าถอยสิ

                “กะ...ก็นายเข้ามาใกล้ขนาดนี้ จะไม่ให้ฉันถอยหนีได้ยังไงเล่า!

                “แต่ท่านี้เราต้องเข้าใกล้กันนะ

                “ทะ...ท่าอะไรไม่ทราบ!?

                “กอด

                “กอดเนี่ยนะ!?

                “ใช่ กอดกัน

                “ฉันว่าไม่ใช่ละ! นายจงใจจะแกล้งฉันมากกว่า ฉันตั้งท่าจะว่ายหนี แต่นายโฟเบียกลับยืนนิ่ง สีหน้าดูจริงจังจนฉันต้องหยุดทำในสิ่งที่ตัวเองคิด

                นี่ฉันจริงจังนะ

                “เอาจริงหรอเนี่ย?” โฟเบียไม่ตอบอะไร เขาทำเพียงแค่อ้าแขนออกกว้าง ดูไม่มีแววเล่นในสีหน้าเลย

                หลังจากที่ยืนชั่งใจอยู่นาน ฉันก็ตัดสินใจเข้าไปกอดเขา... ดะ...ด้วยความที่เขาตัวสูงกว่า พอนายโฟเบียใช้สองแขนแข็งแรงกอดตอบกลับมา ใบหน้าของฉันเลยซบลงตรงอกเขา

                ความรู้สึกวูบวาบและความอบอุ่นจู่โจมเข้าที่หัวใจฉันอย่างแรง (._.) ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าทำไมการบริหารถึงต้องจบด้วยการกอดกัน แต่ที่ไม่เข้าใจมากกว่าคือทำไม...? ทะ...ทำไมหัวใจของนายโฟเบียถึงเต้นแรงมากขนาดนี้!?

                ทุกอย่างตกอยู่ในความเงียบ ฉันไม่รู้เลยว่าต้องใช้เวลากับท่ากอดนี่นานแค่ไหน แต่ก็ไม่กล้าที่จะถามออกไป ไม่กล้า...แม้แต่จะเงยขึ้นมองหน้าของนายโฟเบียด้วยซ้ำ (_ _)

                แต่เพียงไม่นาน ร่างสูงก็ค่อยๆ ผละออกจากฉัน รอยยิ้มกว้างๆ ของเขาทำให้ฉันเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติที่ตัวเองสงสัยมาตั้งแต่แรก

                “น่ะ...นี่อย่าบอกนะ O_o!?

                “บอกอะไร :)

                “นายหลอกฉันใช่มั้ยเนี่ย!?

                “ใช่ ฉันหลอกเธอ :)

                “ว่าแล้วมั้ยล่ะ! นายนี่มัน... ฉันไม่รู้จะสรรหาคำไหนมาว่าเขาดี เลยฟาดมือลงไปที่แขนเขาสุดแรง!

                โอ๊ย~ เจ็บนะ! เธอน่าจะฟังเหตุผลฉันก่อนที่เธอจะตีสิ

                “เหตุผลอะไร!?”

                เหตุผลที่ฉันกอดเธอ ก็เพราะว่า... ฉันอยากลองกอดเธอดูไง ^^ ว่ามัน... โอ๊ยยย~”

                นี่ไงล่ะอยากลองกอด! ฉันเลยจัดการหยิกหน้าท้องที่มีซิกส์แพ็คสวยงามของเขาแรงๆ หนึ่งทีโดยไม่ฟังคำอธิบายต่อจากนั้น จนนายโฟเบียหน้าบิดเบี้ยว

                “สม! ฉันเชิ่ดใส่ แล้วว่ายขึ้นจากสระทันที ตั้งใจว่าคราวนี้ต่อให้เขารั้งฉันยังไงก็จะไม่ฟังเขาอีกต่อไปแล้ว ทว่า...

                เพนนี ...แม้จะพยายามหนักแน่นกับตัวเอง แต่สุดท้ายกลับหันไปตามเสียงเรียกของเขาเนี่ยนะ!? เยี่ยมไปเลยเพนนี!

                อะไร!?

                “จะบอกว่า ฉันไม่ผิดหวังเลยที่ได้กอดเธอ มันรู้สึกดีอย่างที่คิดไว้จริงๆ ทำเอาฉันถึบกับใจเต้นเลยรู้มั้ย เพราะฉะนั้น..

                “...”

                ฉันขอกอดเธอบ่อยๆ นะ :)
               
“...” รู้สึกหูอื้อไปหมดเลยตอนที่นายโฟเบียพูดกับฉัน อันที่จริงฉันเบลอไปตั้งแต่ตอนที่ได้ยินคำว่า ใจเต้นแล้ว เพราะตอนที่กอดกันฉันรับรู้ได้จริงๆ ว่าเขาใจแรงเต้นมาก! มันไม่ใช่แค่คำโกหกที่เขาปั้นแต่งขึ้นมา แถมความร้อนที่สองข้างแก้มก็ยิ่งทำให้สมองฉันเบลอยิ่งๆ ขึ้นไปอีก!

                กอดอีกทีตอนนี้เลยก็ยังได้ :)

                ”นะ...นายมันบ้า!!!

                ฉันดึงสติกลับมาได้ตอนที่เขาพูดกับฉันอีกครั้ง ในขณะที่คำพูดดังกล่าวเองก็ไม่สามารถทำให้ฉันทนอยู่สู้หน้ากับนายโฟเบียได้อีกต่อไป เพราะว่าตอนนี้หน้าของฉันมันร้อนผ่าวมาก! ขนาดที่ว่าถ้าเอาปรอทมาวัดคงพุ่งขึ้นจุดเดือดแน่ >///<!!!

Talk Talk Talk
จริงแล้ว เพจ Kinomi-kun ของเพนนีนี่มีจริงๆ นะ
เพียงแต่ไม่ดังเท่ากับที่เขียนลงไปในนิยาย และเจ้าของเพจก็คือแฮมสเตอร์เองจ้า
ยังไงก็แวะเข้าไปชมกันได้น้า (คลิกที่รูปเลย)

Kinomi

อ้อ จะบอกว่ามีสติ๊กเกอร์ Kinomi-kun ใน LINE ด้วย
ใครชอบก็อุดหนุนแฮมสเตอร์กันได้น้าาาา



-----------------------------------------------------------------------------------

'เกล็ดเล็กเกล็ดน้อย ของ Birth อุ้มรักเสี่ยงร้ายกับนายปีศาจ'
Part I : จุดเริ่มต้น (คลิกแบนเนอร์ด้านล่างเลยจ้า)
Part I
Part I : จักรวาลเหงาๆ ของเพนนี (คลิกแบนเนอร์ด้านล่างเลยจ้า)
Part II






ก่อนจาก
ขอฝากนิยายเพื่อนแฮมสเตอร์หน่อยน้า

Eighteen The Series เขียนซีรีย์นี้…ให้มีแต่รัก

Eighteen The Series à¢Õ¹«ÕÃÕÂì¹Õé…ãËéÁÕáµèÃÑ¡
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 40 ครั้ง

1,260 ความคิดเห็น

  1. #1255 Yongu (@Yongu) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 11:22

    มากอดหนูแทนนเถอะะคร๊ะกอดหนูอบอุ่นกว่านั้ล งุ้ยยยยเขินนนฉากกนี้มากกกก! ฮืออออฟินๆๆ
    #1255
    0
  2. #1245 Noeynoey0710 (@Noeynoey0710) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2560 / 12:41
    ทำไมไม่เปิดให้อ่านง่าา
    #1245
    1
    • #1245-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      5 พฤศจิกายน 2560 / 22:33
      นักเขียนไม่ได้ปิดนะครับ เป็นปัญหาทางเทคนิคของทางเว็บ ตอนนี้ส่งเรื่องไปทางเด็กดี และเด็กดีก็รับทราบแล้วครับ ขอเวลาในการแก้ไขนะครับ
      #1245-1
  3. #970 บุุคคลนิรนาม (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:23
    โอยยยย จะละลาย อยากกลายเป็นนางเอกแทนจุง
    #970
    1
    • #970-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:12
      ต้องต่อคิวยาวหน่อยนะครับ 555+
      #970-1
  4. วันที่ 8 มกราคม 2559 / 14:11
    อ่านๆไปแล้วฟินดิ้นตกเตียง จะมีใครรับผิดชอบเรามั้---
    #938
    1
  5. #772 marikopop (@marioki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2558 / 02:21
    พระเอกตัลลั้ก
    #772
    1
  6. #764 BB3205 (@beammini122) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2558 / 23:03
    ทำไมพระเอกของเรานางแลดูกะล่อนจัง
    #764
    1
  7. #730 B2UTYseobie (@b2uty-seobie) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2558 / 15:36
    -//- เขินแทนเพนนี
    #730
    1
    • #730-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      29 พฤศจิกายน 2558 / 16:32
      เป็นเรื่องปกติครับ ทุกคนเขินแทนเพนนีหมดเลย 555+
      #730-1
  8. #649 PetchLP (@petchpl) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2558 / 16:15
    พระเอกเรื่องนี้จะน่ารักไปไหนจ้ะ ><
    #649
    1
    • #649-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      18 พฤศจิกายน 2558 / 01:45
      นั่นสิครับ คนแต่งเอฃก็สงสัยเหมือนกัน 555
      #649-1
  9. #558 Kamonwan Pear (@pearped) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2558 / 20:30
    โอ๊ยน่ารักอะชอบ ไม่ไหวแล้วละลายอะ
    #558
    0
  10. #546 ☆tbyyshipper☆ (@ttaebbaek) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2558 / 13:14
    ทำไมโฟเบียดูซื่อๆตรงๆคิดอะไรยังไงก็พูดดดด น่ารักอ้ะ
    #546
    0
  11. #469 Palm Wariaara (@sawarod19) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 16:32
    กอด กอด ก๊อดดดด
    #469
    0
  12. #456 fairly (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2558 / 13:20
    ที่บริหารอลังไปไหนนนนนนนน คือแบบถ้ามีจริงคงสวยมากอ่ะ



    โฟเบียเจ้าเล่ห์อ่ะ 55555
    #456
    1
    • #456-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      7 ตุลาคม 2558 / 16:01
      อยากให้มีจริงเหมือนกัน เขียนเองฟินเอง 555
      #456-1
  13. #441 มิลค์ละเคอะ (@candymagic) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 14:33
    รักคนเขียนจากใจ สนุกมากกกกกกกก #555 หลายเมนต์แล้ว พอก่อนน
    #441
    0
  14. #440 มิลค์ละเคอะ (@candymagic) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2558 / 14:29
    เพิ่งรู้ว่าการกอด เป็นการออกกำลังกาย 555555 #สนุกมากก
    #440
    0
  15. #423 lettercake (@lettercake) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 23:41
    รู้สึกได้ว่าโฟเบียตัลล๊ากกแอบร้ายเบาๆ5555
    #423
    0
  16. #381 hakuoki (@hakuoki) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 08:11
    สุกมากเลยค้าาา
    #381
    1
    • #381-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      28 กันยายน 2558 / 14:04
      ดีใจที่ชอบ ติดตามกันต่อไปน้าาาา
      #381-1
  17. #355 สก๊อยอิสแบ็คค (@noobguysfc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 06:48
    โฟเบียยยยย ร้ายกาจจ .พูดด้วยสำเนียงโรนาล วีสลีย์. ร้ายกาจจจจ
    #355
    1
  18. #327 fa_re (@farida-12) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 กันยายน 2558 / 23:41
    โฟเบียน่ารักกกก
    #327
    1
  19. #283 สัตตบุษย์ (@wanrasa) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 22:30
    โอ๊ย ตายๆๆ ทำไมโฟเบียน่ารักอย่างนี้นะ กอดกันบ่อยๆนะ น่ารักดี
    อยากได้สระว่ายน้ำแบบนั้นบ้างจัง (ได้แต่ฝันสินะ)
    #283
    1
    • #283-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      16 กันยายน 2558 / 01:40
      อยากได้เหมือนกัน เขียนเองก็เพ้อเอง
      #283-1
  20. #281 Night sky★ (@sdct) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 19:57
    รอค่ะชอบมาก หาเรื่องแบบนี้มานาน
    #281
    1
  21. #280 maalii (@pinkkyprang) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กันยายน 2558 / 09:43
    ตามมาอ่านรัวๆเลยนะคะ สนุกมากๆ น่าติดตามและอ่านแล้วยิ้มตามโฟเบียตลอดเลย ^^
    #280
    1
    • #280-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      16 กันยายน 2558 / 01:37
      ดีใจจัง ขอบคุณน้า ฝากติดตามต่อไป
      #280-1
  22. #279 Noonink Salintip (@missnn) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 08:02
    รออยู่น๊าาา
    #279
    1
  23. #278 Katenamken (@Katenamken) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 21:56
    ชอบนิยายเรื่องนี้สุดดดดเรยอ่ะ
    นางเอกจะยอมไปอยู่โลกปีศาจมั้ยอ่ะอยากรู้จัง
    เมื่อไหร่พระเอกจะเผด็จศึกนางเอกซะทีอ่าา(แอบหื่นนะเนี่ย555+)
    สู้นะคะไรท์มาอัพต่อไวๆนะค้าา

    #278
    1
    • #278-1 แฮมสเตอร์ (@h-hamster) (จากตอนที่ 8)
      12 กันยายน 2558 / 22:32
      เผด็จศึกคืออารายยยย 5555
      แต่เรื่องไปอยู่โลกปีศาจนี่พูดยากนะ. คนเขียนยังคิดไม่ออกเลยว่าควรไปมั้ย? 55
      #278-1
  24. #277 Meeyok17 (@Meeyok17) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 19:51
    พี่คะอัพเร็วๆนะคะสนุกมากๆคะ
    #แอบฟินพี่โฟเบีย[ดิ้นบนเตียงไปหลายครั้งละ]
    #277
    1
  25. #276 จอมโจร. (@pperapatt) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 12 กันยายน 2558 / 17:10
    อ่านแล้วอยากมีพลังแบบโฟเบียครับ อิจฉา =______________=
    #276
    1