Unlucky combo วิกฤตการณ์ปีศาจอลเวง

ตอนที่ 19 : บทส่งท้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 661
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    7 พ.ย. 56

บทส่งท้าย

 

"รูธ~ นอร์มา~"

เสียงเรียกหวานหยดที่ดังเข้ามาตั้งแต่ประตูหน้าบ้าน ทำให้เจ้าชายแคระทั้งสองหูผึ่ง รีบกระโดดลงจากเก้าอี้ทั้งๆ ที่กินข้าวไปได้ครึ่งเดียว

"ใครมาหรือขอรับนายท่าน"

กิลเลียนโผล่หน้าออกมาจากหลังเคาน์เตอร์ห้องครัว ชายหนุ่มตัวโตสูงใหญ่ รูปร่างล่ำสัน ท่อนแขนมีก้ามเป็นมัด... กำลังยืนล้างจานแถมสวมผ้ากันเปื้อนเรียบร้อย เป็นภาพที่วิลมองที่ไรก็รู้สึกผิดทีนั้น ถึงตอนนี้ถ้าเขาบอกว่ากิลเลียนเป็นนักรบเซนทอร์ที่แข็งแกร่งที่สุดจากแดนใต้ ก็ไม่รู้จะมีใครเชื่อหรือเปล่า

ตั้งแต่จบเรื่องไนท์แมร์ รูธ นอร์มา ก็ยังคงอยู่ที่โลกมนุษย์ สาเหตุหนึ่งที่เจ้าพวกนั้นยังไม่คิดจะกลับโลกปีศาจง่ายๆ ไม่ใช่เพียงเพราะต้องการช่วยเขากำจัดปีศาจอย่างเดียว แต่เพราะการมีกิลเลียนอยู่ด้วย คงทำให้รูธกับนอร์มาแสลงใจเกินกว่าจะกลับโลกปีศาจได้ ส่วนกิลเลียนเองก็ราวกับพ่อพระมาโปรด เพราะทั้งงานบ้าน ทำอาหาร เลี้ยงเด็ก(ปีศาจแคระ) ไปจ่ายตลาด หรือแม้แต่ปลูกผักสวนครัวกินเอง เจ้าหมอนี่ก็ล้วนแต่ดูแลอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง จนวิลคิดว่าถ้ากิลเลียนเป็นผู้หญิง เขาจะขอเจ้าหมอนี่แต่งงานแน่ๆ

ว่าแต่ว่า... วิลทำสายตาเย็นชา ขณะที่ร่างสูงของกิลเลียนเดินออกมาจากเคาน์เตอร์ เพื่อเทอาหารบางส่วนลงในชามให้หางไฟ แต่บนแผ่นหลังกว้าง ยังมีเจ้าปีศาจแคระหัวทองอีกตัวเกาะอยู่ด้วย

"ข้าจะกินเนื้อ ข้าจะกินเนื้อ!"

เจ้าสิ่งมีชีวิตที่เกาะหนึบ ดิ้นแหง่วๆ พลางรัวกำปั้นใส่ศีรษะกิลเลียนร้อง แต่ก็หาได้ทำให้ชายหนุ่มสะดุ้งสะเทือน

"หนวกหูน่ารอยด์ ข้าก็บอกแล้วไง มื้อเช้านะไม่มีเนื้อหรอก อีกอย่างเจ้าไม่เห็นหรือว่าเพราะมีพวกเราอยู่ด้วยนายท่านถึงยังต้องออกไปทำงานพิเศษอีก หยุดทำตัวเรื่องมากได้แล้ว หรือถ้าเจ้าไม่พอใจก็กลับโลกปีศาจไปซะ"

นั่นนะสิ... วิลเห็นด้วย เขาจำไม่ได้ว่าไปเชิญไอ้หมอนี่มาอยู่ด้วยตั้งแต่เมื่อไหร่

หลังจบเรื่อง พวกเขาก็กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้ แล้ววันดีคืนดีราชินีฟรอเรนซ์ก็มีคำสั่งให้ส่งรอยด์มาช่วยเหลือเขา ในการกำจัดปีศาจที่หลุดเข้ามาในโลกมนุษย์ แต่พูดก็พูดเถอะ เท่าที่เห็นตอนนี้วิลคิดว่าเจ้าหมอนี่เข้ามาช่วยสร้างปัญหามากกว่า

"งั้นข้าจะกลับไปขนทองคำในคลังออกมา พวกเราจะได้มีเงินไปซื้อเนื้อมากินทุกวัน!" เจ้าของดวงตาสีฟ้าคู่โตลิงโรจน์ ยิ่งพอตัวหดลงเหลือแค่นี้ ยิ่งทำให้ดูเหมือนเด็กผู้หญิงเข้าไปอีก

"ไม่ได้" กิลเลียนยืนยันหนักแน่น คว้าคอเสื้อด้านหลังร่างกลมป้อม แล้ววางลงบนเก้าอี้พร้อมกับเลื่อนจานที่อุดมไปด้วยผักให้ "ถ้าคิดจะมาอยู่ที่โลกมนุษย์เพื่อใช้ชีวิตสุขสบาย งั้นเจ้าก็ไม่สมควรจะอยู่ที่นี่ อีกอย่างไม่ว่ายังไงเจ้าก็ต้องหัดกินผักซะบ้าง"

"ว๊าก! ไม่กิน!" รอยด์คว่ำจานจนกระเด็น "ข้าไม่ใช่สัตว์กินพืชอย่างเจ้านะ ข้าจะกินเนื้อ!"

"จะมากเกินไปแล้วนะ ถ้ายังขืนทำตัวเอาแต่ใจแบบนี้ ข้าจะไม่ให้เจ้ากินข้าวเช้า"

"ว่าไงนะ ข้าเป็นเจ้าชายแดนเหนือที่ฉลาดปราดเปรืองที่สุดนะ!"

"เอ่อ ฉันจะไปดูหน่อยว่าใครมา" วิลลุกจากเก้าอี้ภายในห้องครัว ปล่อยให้กิลเลียนรับมือกับเจ้าชายเจ้าปัญหาต่อไป

แต่จะว่าไป ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นรอยด์ดูจะไม่ชอบกิลเลียนที่เป็นเซนทอร์แท้ๆ แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกลับดูสนิทสนมกันมากกว่าเก่าอีก คงเพราะรอยด์เป็นพวกที่สงสัยใคร่รู้ในเรื่องต่างๆ ส่วนกิลเลียนก็เป็นขุมทรัพย์ความรู้อายุห้าร้อยปีที่ขุดเอาความรู้เท่าไหร่ก็ไม่หมด

พอเดินออกมาจากครัว วิลถึงเห็นว่าคนที่ยืนพูดคุยอยู่กับรูธและนอร์มา ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นแม่ของเขานี่เอง

"แม่ ทำไมมาถึงที่นี่ได้ล่ะครับ" วิลทักทายไปยังสตรีวัยกลางคนท่าทางใจดี และมีรอยยิ้มอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

"คุณปู่เขาส่งของฝากมาให้แน่ะจ้ะ แม่เลยแวะเอามาให้ ได้ยินจากพ่อว่าย้ายเข้ามาเป็นคนดูแลบ้านหลังนี้ แต่บ้านหลังใหญ่โตดูแลคนเดียวจะไหวเหรอจ้ะ" ลิลลี่ถามอย่างติดกังวล พอดีกับที่กิลเลียนตามออกมา (โดยมีรอยด์พยายามจะงับหัวเขาติดมาด้วย) "อุ๊ย! เพื่อนหรือจ้ะ"

"เอ่อ ครับ นั่นกิลครับแม่ เขาช่วยผมดูแลที่นี่" วิลเอออ๋อตาม เพราะไม่รู้จะอธิบายให้แม่เข้าใจยังไง อีกอย่างถึงแม่จะไม่เคยถามเขาเกี่ยวกับเรื่องราวและคนพิลึกๆ ที่เข้ามาเกี่ยวข้องกับเขา แต่วิลแน่ใจว่าแม่ไม่ได้ซื่อถึงขนาดจะไม่รู้ว่าทั้งเขาและพ่อเป็นอะไร และกำลังทำอะไรอยู่ เพียงแต่แม่เลือกที่จะไม่พูดเท่านั้นเอง

"สวัสดีจ้า แหมตัวโตจัง เอ๋ นั่นลูกชายหรือจ้ะ"

"มะ ไม่ใช่หรอกขอรับ ว่าแต่ท่านคือท่านแม่ของนายท่านหรือขอรับ"

"แหมเรียกว่าท่านแม่แบบนี้ ก็เขินแย่สิจ้ะ" ลิลลี่ยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะ

"หม่าม้า ของฝากล่ะ ของฝาก" รูธที่เกาะอยู่ที่ขาของแม่รบเร้า แม้แต่นอร์มาก็ยังทำหน้าตารอคอยด้วยความหวัง แล้วไอ้คำว่า หม่าม้า นั่น เขาไม่รู้ป่านนี้เจ้าปีศาจแคระสองตัวนี่ จะรู้จักความหมายของมันหรือเปล่า เพราะแม่ของเขาเป็นประเภทรักเด็กสุดขั้วหัวใจ พอเจอเด็กหน้าตาน่ารักๆ ก็จะให้เรียกตัวเองว่าหม่าม้าเสมอ ไม่เว้นแม้แต่เจ้าชายปีศาจ แต่บางทีเจ้าพวกนี้อาจคิดว่านั่นเป็นชื่อของแม่เขาก็ได้

"จริงสิเกือบลืมแน่ะ" ลิลลี่ก้มลงหยิบกล่องออกมาจากถุงใบใหญ่ พร้อมกับเปิดให้ดู "หม่าม้ามีเค้กสตอเบอรี่ของโปรดรูธมากฝากด้วยนะ"

"เย้ เย้ เค้ก~"

วิลมองตามรูธที่รีบคว้ากล่องเค้กขึ้นตั้งบนหัว แล้ววิ่งปรู๊ดหายเข้าไปในห้องครัว

"อ้อ แล้วก็ยังมีมันจูถั่วแดงของนอร์มาด้วยนะ"

"ขอบคุณครับหม่าม้า"

นอร์มาก้มลงขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนจะเอากล่องขนมตั้งบนหัว วิ่งตามรูธไปอีกคน...

"จริงสิ กินข้าวเช้ากันหรือยังจ้ะ พอดีแม่ผ่านร้านเนื้ออบที่มาเปิดใหม่ เห็นหน้าตาหน้ากินดีก็เลยซื้อมาฝากด้วย"

"เนื้อ!!" รอยด์ที่ทำตาโตน้ำลายไหลย้อย แทบจะรี่เข้ามาคว้าถุงใส่เนื้ออบจากมือแม่ซะเดี๋ยวนั้น ถ้าไม่เพราะกิลเลียนคว้าตัวไว้ทัน  "ปล่อยข้านะ ข้าจะกินเนื้อ ข้าจะไม่ยอมทนอดอยากกินผักไปทั้งชาติเหมือนม้าหรอก!"

"รอยด์ ห้ามเสียมารยาทกับท่านแม่ของนายท่านนะ ขอโทษด้วยนะขอรับ เจ้าหมอนี่นิสัยไม่ค่อยดี ชอบเสียมารยาทอยู่เรื่อย"

"แต่ข้าอยากกินเนื้อนี่" พอเห็นว่าขัดขืนไม่ได้ เจ้าของดวงตาสีฟ้า ก็บีบน้ำตาร้องไห้กระซิกๆ แล้วมีหรือที่แม่เขาจะทนเฉยได้

"ไม่เป็นไรจ้า ไม่เป็นไร เอ๊านี่จ้ะ เป็นเด็กต้องกินแยะๆ จะได้โตเร็วๆ" ลิลลี่ยกให้อย่างเอ็นดู ซึ่งรอยด์ก็ไม่รอช้ารีบรับถุงเนื้ออบ สูดกลิ่นหอมกรุ่นแล้ววิ่งตามรูธกับนอร์มาเข้าไปในครัวพร้อมกับร้องเพลง 'เนื้อหอมๆ เนื้อหวานๆ เนื้ออร่อยๆ'

นี่พวกแกแต่ละคน ช่วยทำให้ฉันรู้สึกว่าเจ้าชายปีศาจมันยังเหลือศักดิ์ศรีอยู่หน่อยได้ไหม!

"แม่อย่าตามใจเจ้าพวกนั้นมากนักสิครับ เดี๋ยวมันก็ได้ใจกันพอดี" วิลอดบ่นไม่ได้ แต่กลับพบว่าแม่กำลังคุยจุ๊กจิ๊กกับกิลเลียนราวกับรู้จักกันมาเป็นสิบๆ ปี

"นี่เป็นของฝากที่ปู่วิลฝากมาให้จ้ะ มีของแห้งแล้วก็พวกมันฝรั่ง น่าจะเก็บไว้ทานได้อีกหลายวัน"

"ยอดไปเลย เดี๋ยวข้าถือเองขอรับ ท่านแม่มาเหนื่อยๆ เข้าไปนั่งพักที่ห้องรับแขกก่อนไหมขอรับ แล้วข้าจะยกน้ำชาไปให้"

"ไม่เป็นไรจ้าไม่เป็นไร ฉันตั้งใจจะมาทำกับอาหารเช้าให้วิลอยู่แต่ดูเหมือนจะไม่ต้องแล้วละมั้ง เธอทำอาหารเช้าเองทุกวันเลยเหรอจ้ะ ฉันได้กลิ่นมาจากห้องครัว"

"ขอรับ ถ้าท่านแม่ไม่รังเกียจอยู่ทานอาหารเช้าด้วยกันก่อนไหมขอรับ" กิลเลียนเชื้อเชิญอย่างขัดเขิน "แต่ข้าไม่รู้ว่าอาหารฝีมือข้าท่านแม่จะชอบหรือเปล่า"

"แหม ฉันคิดว่าต้องชอบแน่นอนเลยล่ะ!"

จากนั้นทั้งคู่ก็เดินพูดคุยไปด้วยกันจนถึงห้องครัว และไม่นานเสียงพูดคุยจอแจก็ดังออกมาแทน เหลือแค่วิลที่ยืนโดดเดียวอยู่ข้างนอก

เดี๋ยวสิ ทุกคน สนใจกันหน่อยสิ เรื่องนี้ฉันไม่ใช่ตัวประกอบนะ!

 

หลังจากเหนื่อยมาทั้งวัน วิลก็ยังข่มตาหลับไม่ได้อยู่ดี โดยเฉพาะเมื่อแม่บอกว่าจะมาเยี่ยมเขาใหม่พรุ่งนี้พร้อมกับพ่อและน้องสาว วิลก็แทบอยากขาดใจตาย

แต่ว่าตั้งแต่พวกเจ้าชายปีศาจยกโขยงกันมาอยู่ที่โลกมนุษย์ ภายในเมืองก็ดูสงบขึ้นเป็นกอง เพราะไม่มีปีศาจออกมาเพ่นพ่านสักตัว วิลคิดว่าระหว่างที่เขายังใช้ชีวิตไปตามปกติ กิลเลียนคงจะแอบออกไปจัดการปีศาจโดยไม่ยอมให้เขารู้แน่ๆ ไม่ว่ายังไงความหวังที่จะนำเซนทอร์ที่ถูกเนรเทศกลับคืนแอเรียน่า ก็เป็นความตั้งใจสูงสุดของกิลเลียนอยู่แล้ว

วิลมุ่นคิ้วเมื่อได้ยินเสียงดิ้นขลุกขลักมาจากห้องใต้หลังคา ที่อยู่เหนือห้องเขา หลังจากซ่อมแซมบ้านเสร็จ วิลก็แบ่งห้องต่างๆ ให้แต่ละคนเพื่อความเป็นส่วนตัว กิลเลียนนอนที่ห้องชั้นล่าง นอร์มาขอใช้ห้องเล็กที่อยู่ติดกับห้องหนังสือเพื่อความสงบ รูธใช้ห้องใต้หลังคา ส่วนรอยด์... รู้สึกไอ้หมอนั่นจะไปค้นพบห้องเก็บของใต้ดินแล้วชอบที่นั่นมาก เพราะใช้เวลาวันๆ ขลุกอยู่แต่ในนั้น

วิลระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะลุกขึ้นจากเตียง คิดจะออกไปเดินเล่นแล้วค่อยกลับมานอนดีกว่า แต่พอเขาลุกขึ้น เจ้าหางไฟที่นอนขดอยู่ที่ปลายเตียงก็ลุกตาม

"ไม่เป็นไรแกนอนต่อไปเถอะ ฉันจะออกไปเดินเล่นหน่อย" แต่เหมือนว่ามันจะไม่ยอม เพราะเจ้ากิ้งก่าตัวน้อยบินเข้ามาเกาะบนไหล่เขาติดหนึบ ทำให้จนแล้วจนรอด วิลก็จำต้องพาไปด้วย

 

วิลเดินออกมาถึงสนามหน้าบ้าน เมื่อเดือนก่อนมันยังรกทึบ เต็มไปด้วยเถาไม้ ต้นหญ้าสูงแถมกิ่งไม้ก็แผ่เกะกะ แต่เพราะได้กิลเลียนช่วยดูแล จนตอนนี้ดูเรียบร้อยขึ้น วิลถึงกล้าที่จะเดินไปไหนมาไหน โดยไม่กลัวว่าจะมีงูที่เขมือบเขาได้ทั้งตัวซ่อนอยู่ ชายหนุ่มนั่งอยู่นอกชานพลางคบคิดอะไรเงียบๆ

ถึงจะรู้สึกอยากให้ช่วงเวลาสงบสุขแบบนี้ทอดยาวออกไป แต่ใจหนึ่งวิลก็กลัวว่ามันจะเป็นความสงบก่อนที่คลื่นลูกใหญ่จะตามมา เพราะการตัดสินใจส่งปีศาจระดับเจ้าชายมาอยู่ที่โลกถึงสี่คนแบบนั้น วิลไม่รู้ว่าพวกผู้พิทักษ์คนอื่นๆ จะคิดเห็นยังไงกับเรื่องนี้

"มีอะไรเหรอหางไฟ" วิลถามเมื่อสังเกตว่าหางไฟผงกศีรษะขึ้น ดวงตาของมันจ้องเขม็งไปในความมืด แผงคอแผ่ออก จากนั้นมันก็ส่งเสียงขู่ออกมา

วิลรีบผุดลุกขึ้นตามพยายามมองหาสิ่งผิดปกติ แต่ยังไม่ทันรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น หางไฟก็กระโดดลงจากไหล่เขาพร้อมกลายร่างเป็นปีศาจกิ้งก่ายักษ์ อึดใจที่ได้ยินเสียงกระแทกดังมาจากนอกรั้วบ้าน หางไฟก็ใช้ปีกของมันขึ้นกำบังเศษซากที่ปลิวเข้ามาหาพวกเขา

"อะไรกันเนี่ย!" วิลร้องด้วยความตกใจ เมื่อเห็นว่ากำแพงส่วนหนึ่งถูกระเบิดจนกระจุย

สิ้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว วิลก็ได้ยินเสียงกระแทกดังโครมดังมาจากตัวบ้าน พอหันกลับไปก็พบนอร์มากระโดดลงมาจากชั้นสอง (พร้อมกับชิ้นส่วนหน้าต่างที่ถูกถีบจนพัง) 

"เกิดอะไรขึ้น"

นอร์มาที่คงได้ยินเสียงโลกาวินาศเมื่อครู่ คงรีบลุกจากเตียงทันที ถึงออกจะเหลือเชื่อที่คนขี้เซาแบบนี้ กลับโผล่มาเป็นคนแรกก็เถอะ แถมท่าทางจะรีบเสียจนกระดุมเสื้อด้านหน้าไม่มีเวลากลัดให้เรียบร้อย ทำให้วิลเพิ่งเห็นว่าปกติที่นอร์มาในเสื้อผ้าปกปิดมิดชิด จริงๆ เจ้าหมอนี่ก็หน่วยกร้านไม่เลวเหมือนกันแฮะ

แต่ว่า... อาทิตย์ก่อนเขาเพิ่งจะซ่อมหน้าต่างไปเองนะ 

"นายท่าน เกิดอะไรขึ้น ปลอดภัยหรือเปล่า!"

สิ้นเสียงตะโกน ประตูหน้าบ้านก็ปลิวผ่านหน้าวิลไปพร้อมสายลม กิลเลียนที่สวมแค่กางเกงขายาวสีขาว ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์แผงอกบึกบึน วิ่งหน้าตื่นเข้ามา เพียงแต่สายตาของวิลไม่ได้จับอยู่ที่ชายหนุ่ม นอกจากเศษประตูที่ถูกถีบจนเป็นรู

นอกจากรั้วบ้าน หน้าต่าง นี่ฉันต้องซ่อมประตูด้วยเหรอ... วิลคิดในใจ

"หนวกหูจริงเฟ้ย! คนจะหลับจะนอน!"

จู่ๆ ห้องใต้หลังคาก็มีเสียงระเบิดดังตูมจนเศษกระเบื้องเก่าๆ ร่วงลงมาเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย รูธที่อยู่ในร่างปีศาจหนุ่มตัวโต โผล่ขึ้นมาจากรอยแตกของหลังคา ผมสีแดงยุ่งเหยิง ใบหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด ที่สำคัญทั้งเนื้อทั้งตัวสวมแค่กางเกงขาสั้นรัดติ้วตัวเดียว

อืม หลังคาด้วยเหรอเนี่ย... ช่วงนี้มีร้านขายวัสดุก่อสร้างแถวไหนลดราคาบ้างนะ

เพล้ง!!

วิลหลับตาลงราวกับเสียงแตกกระจายนั่นบาดลึกลงไปในอก ประตูบานเลื่อนฝั่งห้องนั่งเล่น ถูกพลังทำลายระเบิดจนเป็นผุยผง กลุ่มควันลอยฟุ้งไปทั่วสนามหน้าบ้าน ตามด้วยเสียงหาวหวอดของคนที่เดินออกมาหลังกลุ่มควัน 

รอยด์อ้าปากหาว ดวงตาหรี่ปรือ ปีศาจหนุ่มยีผมสีทองอร่ามพลางถามงัวเงีย 

"เสียงเอะอะอะไรกันน่ะ"

"ไอ้บ้ารอยด์ แกกลับไปใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลยนะ!!" วิลตะคอกอย่างสุดทนจนได้

"อะไรกันเจ้ามนุษย์งี่เง่าเองเหรอ อย่าทำเสียงดังให้ชาวบ้านเขาเดือดร้อนสิ ไม่มีมารยาทเอาซะเลย" รอยด์ยังกอดอกพูดหน้าตายโดยไม่สำเหนียกสภาพตัวเองแม้แต่น้อย

"นั่นมันคำพูดของฉันต่างหาก!"

ในตอนนั้นเองที่หางไฟกระโจนข้ามออกไปนอกกำแพงบ้าน เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น กระทั่งมีเสียงคนร้องโวยวายดังเข้ามา จากนั้นหางไฟก็กระโดดข้ามกำแพงกลับเข้ามาอีกครั้ง พร้อมกับคาบอะไรติดปากมาด้วย

"คนเหรอ?"

"ใช่ คนจริงๆ นั่นแหละ"

"อืม คนจริงๆ ด้วย"

"ทำไมมีคนมาอยู่แถวนี้ได้นะ"

วิลไม่สนใจเสียงงึมงำข้างหลัง เพราะกำลังช็อคกับภาพคนคนหนึ่งกำลังพยายามตีแขนตีขาเอาตัวรอด

"หยุดนะหางไฟ คายออกมาเดี๋ยวนี้!"

หางไปเองที่ดูจะไม่ได้พิศวาสรสชาติมนุษย์ที่ดิ้นอยู่ระหว่างปากตัวเองอยู่แล้ว จึงพ่นออกมาจนร่างนั้นกลิ้งขลุกๆ เข้ามาหยุดที่ปลายเท้าวิล  

"เอ๋... นาย" วิลยิ่งงุนงงมากขึ้น เมื่อเห็นหน้าคนคนนั้นชัดๆ "โลแกนไม่ใช่เหรอ"

"นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!" โลแกนที่เพิ่งหายใจหายคอได้พยายามลุกขึ้น เนื้อตัวเหนียวเหนอะไปด้วยน้ำลายของหางไฟ

"ฝ่ายนี้ต่างหากที่ควรจะเป็นคนถาม แกเข้ามาทำอะไรที่นี่ไอ้มนุษย์ รู้หรือเปล่าว่ามาก่อกวนตอนที่ข้ากำลังหลับ จะได้รับโทษยังไง" รูธยกมือขึ้นกอดอก ยิ้มเหี้ยมไปยังโลแกนที่เพิ่งจะเห็นว่ามีปีศาจฝูงหนึ่งล้อมตัวเองอยู่

"บุกรุกสินะ กล้าดีนี่" นอร์มาหรี่นัยน์ตาลงจับผิด

"มะ ไม่ใช่นะ ฉันไม่ได้บุกรุกเข้ามาสักหน่อย"

"ถ้าไม่ได้บุกรุกแล้วกับดักจะทำงานได้ยังไงกันเจ้าโง่เอ๊ย" รอยด์แบมือพลางไหวไหล่

"นี่ อยู่นิ่งๆ หน่อยสิ" กิลเลียนดุ เพราะทำให้เขาผูกผ้ารอบสะโพกของรอยด์ได้ไม่ถนัด

"เดี๋ยว กับดักงั้นเหรอ กับดักอะไรกัน?" วิลถามด้วยความตกใจ "นี่พวกนายคงไม่ได้ไปทำอะไรพิเรนทร์ลับหลังฉันใช่ไหม โดยเฉพาะนาย รอยด์"

"ไม่ใช่ความผิดของข้าสักหน่อย เจ้าพวกนี้เป็นคนขอร้องให้ข้าทำ ข้าเองว่างๆ เลยวางกับดักเวทมนตร์เอาไว้คอยดักปีศาจก็เท่านั้น" รอยด์พูดพลางตวัดนิ้วไปทางเจ้าชายปีศาจคนอื่นๆ "แต่ถึงจะไม่มีกับดัก ถ้าเป็นปีศาจหรือผู้มีพลังพิเศษที่สามารถสัมผัสพลังปีศาจของพวกเราได้ ก็คงไม่มีใครหน้าไหนกล้าเฉียดเข้ามาแถวนี้หรอก สรุปว่าเจ้าหมอนี่โง่เองที่กล้าบุกรุกเข้ามา"

"ก็บอกว่าไม่ได้บุกรุกไงเล่า!" โลแกนที่ยังนั่งอยู่กับพื้นประท้วง "แล้วฉันก็ไม่ได้อยากมาที่นี่ด้วย แต่ที่ต้องมาเพราะปู่สั่งให้มาต่างหาก คิดว่าฉันดั้นด้นข้ามภูเขามาเพราะอยากเจอปีศาจอย่างพวกแกหรือไง!"

"ปู่เหรอ มีปัญหาอะไรหรือเปล่า" วิลรีบถาม เพราะคิดว่าถ้าไม่มีเรื่องสำคัญจริงๆ โลแกนคงไม่ถึงกับมาหาเขาแบบนี้

"อะไรกัน ท่านอายังไม่ได้บอกอีกเหรอ ผู้พิทักษ์คนอื่นเขามีการประชุมสรุปเรื่องของนายไปแล้ว"

"เรื่องของฉัน" วิลชี้มาที่ตัวเอง และยิ่งงุนงงมากขึ้น "ทำไมต้องประชุมเรื่องฉันล่ะ"

"มันก็แหงอยู่แล้ว ตอนนี้มีเจ้าชายปีศาจมาอยู่ที่โลกตั้งสี่คน พวกผู้พิทักษ์ก็ต้องรีบเตรียมการป้องกันสิ คิดว่าการที่นายเชื่อใจเจ้าพวกนั้น ผู้พิทักษ์คนอื่นๆ จะต้องเชื่อใจด้วยหรือไง ที่สำคัญช่วงหลายวันมานี่มีผู้พิทักษ์ตามเขตต่างๆ ถูกปีศาจเล่นงาน ทุกคนเลยยิ่งเพ่งเล็ง ว่าบางทีในบรรดาเจ้าพวกนั้น อาจจะมีใครสักคนออกไปก่อเรื่องเข้า"

"ว่าไงนะ แกมีหลักฐานหรือไง!" รูธคำรามจนโลแกนรีบผงะถอยห่าง "ข้าบอกแล้วไง ว่านอกจากวิลข้าไม่สนใจมนุษย์หน้าไหนทั้งนั้น"

"นั่นนะสิ อีกอย่างพวกเราก็อยู่แค่ในพื้นที่แถบนี้ ไม่มีใครออกไปไหนเลยสักคน หรือว่าพวกเจ้าแอบออกไปก่อเรื่องอย่างที่พวกผู้พิทักษ์กล่าวหา" กิลเลียนถามไปยังเจ้าชายปีศาจคนอื่นๆ ที่ต่างพากันส่ายหน้า วิลเองก็ไม่เชื่อเหมือนกันว่ารูธ นอร์มา กิลเลียน หรือต่อให้รอยด์เป็นคนที่ไว้ใจได้น้อยที่สุด แต่เจ้าหมอนี่ก็ไม่ทำแบบนั้นแน่

"อาจจะเป็นปีศาจตัวอื่นที่หลุดเข้ามาก็ได้ ทำไมถึงคิดว่าเป็นพวกเรา" นอร์มาถามต่อ

"ก็ปีศาจที่ว่านั่นจู่โจมผู้พิทักษ์ด้วยการกินวิญญาณนะสิ ตอนนี้ปีศาจที่รู้ว่าวิญญาณผู้พิทักษ์มีประโยชน์กับพวกปีศาจ ก็มีแค่พวกแกเท่านั้น ถ้าไม่ใช่พวกแกแล้วจะเป็นใคร!"

 ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย วิลไม่อยากเชื่อ แบบนี้มัน...

"หมายความว่ามีปีศาจพวกอื่นนอกจากนี้ รู้ถึงจุดอ่อนของผู้พิทักษ์แล้วงั้นเหรอ" วิลหน้าซีด "แบบนี้ก็แย่นะสิ รูธ นอร์มา พ่อๆ ของพวกนายเคยบอกหรือเปล่า ว่านอกจากนี้แล้วยังมีปีศาจที่ไหน รู้จุดอ่อนนี้อีก"

"ไม่มีหรอก" รูธยืนยันเช่นเดิม "แต่ถ้ามีปีศาจที่รู้จุดอ่อนนั้นจริง มันก็ต้องไม่ใช่ปีศาจระดับธรรมดาแน่ แล้วถ้าปีศาจระดับนั้นหลุดเข้ามาในโลกมนุษย์ พวกเราก็ต้องรู้สึก"

"แล้วผู้พิทักษ์คนอื่นๆ สรุปเรื่องนี้ยังไงหรือ" กิลเลียนถามไปยังโลแกน "จะไล่พวกเราไปจากโลกนี้งั้นเหรอ"

"ฉันก็อยากให้เป็นแบบนั้นเหมือนกัน แต่ท่านปู่เป็นผู้อาวุโสของเหล่าผู้พิทักษ์ ท่านอาก็เป็นผู้พิทักษ์ที่ทุกคนให้ความนับถือเลยไม่มีใครอยากขัดใจ อีกอย่างการส่งตัวพวกแกมาที่นี่ ก็เป็นการตัดสินใจของราชาปีศาจ ถ้าเกิดพวกเราขับไล่ ก็อาจจะเกิดปัญหาได้ พวกเขาเลยให้คอยจับตาดูพฤติกรรมพวกแกไปก่อน แล้วคนที่ต้องซวย มารับหน้าที่นี่ก็คือฉันไงล่ะ!" ประโยคท้ายโลแกนตะคอกอย่างเหลืออด มิน่าเจ้าหมอนี่ถึงได้ดูไม่พอใจนัก "แล้วนี่ฉันต้องมาเจออะไร กับดักของพวกปีศาจ แล้วก็ยังถูกกิ้งก่าปีศาจเขมือบหัวเอาด้วย!"

วิลหัวเราะฝืดๆ อย่างน้อยทุกอย่างก็ไม่ได้ย่ำแย่ เขาคงต้องรีบขอบคุณปู่กับพ่อซะแล้ว

"ขอโทษทีนะ เอาเป็นว่าฉันขอรับความผิด แล้วก็ขอบใจที่นายอุตส่าห์มา"

โลแกนมองมือที่ถูกยื่นให้ เพื่อดึงตัวเขาขึ้น แต่ชายหนุ่มปัดมือนั่นออกไปแล้วลุกเอง

"อย่าคิดว่าปู่กับอาเข้าข้าง แล้วฉันจะเห็นดีเห็นงามไปด้วย ฉันมาที่นี่เพื่อจับผิดพวกแกจำไว้ แล้วถ้ามีหลักฐานอะไรที่ทำให้แน่ใจว่าพวกแกคนใดคนหนึ่งเป็นคนทำ ฉันไม่ปล่อยไว้แน่"

"จ้า จ้า" วิลยกมือย้อมแพ้ เพราะเถียงไปก็เท่านั้น ถึงภายนอกโลแกนจะดูเหมือนผู้ใหญ่ แต่ลึกๆ ก็เด็กหัวดื้อดีๆ นี่เอง "งั้นฉันว่านายเข้าไปข้างในก่อนไหม ตัวนายสกปรกไปหมดแล้ว เฮ้ หางไฟพาโลแกนเข้าไปในบ้านหน่อยสิ"

"อะไรนะ เหวอ!" โลแกนร้องลั่นเมื่อถูกเจ้าหางไฟคาบคอเสื้อข้างหลังขึ้นจนเท้าห้อยต่องแต่ง "ปล่อยฉันนะไอ้ปีศาจ อย่างมาแตะต้องฉันนะ ปล่อยฉ๊านน!!"

พอเสียงเอะอะลับหายจากไป วิลก็กลับไปขบคิดอีกครั้ง การปล่อยให้ปีศาจที่รู้จักจุดอ่อนของผู้พิทักษ์อยู่ในโลกแบบนี้ยังไงก็วางใจไม่ได้

"จริงสิกิล ฉันมีเรื่องหนึ่งที่ยังสงสัยอยู่"

"อะไรหรือขอรับ" กิลเลียนเอียงคอ มองนายท่านที่ลูบปลายคางในอาการขบคิด

"ตอนที่เจอนายครั้งแรก นายบอกว่านายรู้ถึงจุดอ่อนของผู้พิทักษ์ใช่ไหม แล้วนายรู้ได้ยังไงว่าเลือดกับวิญญาณของผู้พิทักษ์สามารถเพิ่มพลังให้พวกปีศาจได้"

พอถูกถามกิลเลียนก็แน่นิ่งไปเช่นกัน ไม่ใช่แค่วิลเท่านั้นที่สงสัย รูธ นอร์มา กับรอยด์เองก็สงสัยเช่นกัน เพราะที่ผ่านมาคนที่รู้เรื่องนี้มีแค่ไม่กี่คน ไม่น่าจะมีใครนอกจากนี้เอาเรื่องไปแพร่งพรายได้ โดยเฉพาะกิลเลียนที่ถูกผนึกไว้ตั้งห้าร้อยปี ยิ่งไม่น่าจะรู้เรื่องนี้

"เอ่อ ถ้าจำไม่ผิดละก็ น่าจะเป็นหลังจากที่ฟื้นขึ้นมาจากผนึกครั้งแรกน่ะขอรับ" กิลเลียนพยายามทบทวนเหตุการณ์ในครั้งนั้น "ข้าบังเอิญแอบได้ยินปีศาจเถียงกัน"

"เถียงกันเหรอ?"     

"ขอรับ ข้าบังเอิญไปเจอปีศาจสองตัวแถวๆ จุดดับรอบวาเลอเลียส แต่เห็นหน้าไม่ถนัดนัก เพราะตอนนั้นมืดมากแถมฝนก็ตก ปีศาจพวกนั้นทะเลาะกัน ว่าใครสมควรจะได้กินวิญญาณของผู้พิทักษ์มากที่สุด พวกนั้นเถียงกันประมาณ... 'เขาเป็นของข้านะ วิญญาณกับเลือดของเขาควรเป็นของข้าด้วย' แล้วอีกตัวก็ด่ากลับว่า 'ไอ้ปีศาจตะกละไปกินหญ้าซะไป ไม่ว่ายังไงข้าก็ไม่ยกเขาให้หรอก' แล้วอีกตัวก็เถียงกลับว่า 'เขาเป็นของข้าต่างหาก ข้าเจอเข้าก่อน!' ข้าไม่แน่ใจว่านอกจากข้าแล้วจะมีปีศาจตัวอื่นๆ แถวนั้นได้ยินอีกหรือเปล่า เพราะพวกเขาเถียงกันเสียงดังมาก จะว่าไป รู้สึกคุ้นๆ บทสนทนาแบบนี้ชอบกลนะขอรับ" 

จู่ๆ รอยด์ก็ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น ปีศาจหนุ่มหัวเราะตัวงอ หัวเราะจนน้ำตาไหลพราก ส่วนวิลได้แต่ยืนหน้าซีดตัวแข็งทื่อ ยิ่งพอปรายตาไปทางเจ้าชายปีศาจอีกสองตัวที่ทำท่าจะย่องหนี วิลก็ระเบิดความโกรธออกมาทันที

"ไอ้พวกบ้า!" วิลง้างเล็บแล้วกระโจนเข้าใส่รูธกับนอร์มาสุดตัว

"ข้าไม่ได้เริ่มก่อนนะ" รูธรีบแก้ตัว "เจ้านอร์มาต่างหากที่เริ่มก่อน!"

"ใครกันแน่ที่เริ่ม"

"หนวกหู ฉันจะฆ่าพวกแกสองคนให้จบๆ ไปซะ!"

 ท่ามกลางเสียงเอะอะและเสียงหัวเราะ คืนนี้ก็ยังไม่ใช่คืนแห่งความสงบสุขแท้จริงของวิลเช่นเคย หรือบางทีอาจไม่มีวันที่ชีวิตเขาจะสงบสุขอีกเลยก็ได้ ตราบใดที่มีปีศาจพวกนี้ผูกติดกับชีวิต ทุกๆ วันคงจะเต็มไปด้วยเรื่องราวอลเวงชวนปวดหัว... ต่อไป

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #381 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 มกราคม 2557 / 03:19
    อยากให้มีภาคต่อจัง
    #381
    0
  2. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 20:49
    แหม่ม ไม่ผิดก็เหมือนผิดอ่ะ5555+

    #353
    0
  3. #347 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2556 / 10:53
    คิดเหมือนคห.ที่317ค่า ฮ่าๆๆคู่นี้ก็ฮาดีนะ แต่ไอเรื่องวิญญาณผู้พิทักษ์น่ะตอนแรกก็นึกว่าจะมี่เงื่อนงำมากกว่านี้ ที่ไหนได้ดันมีปีศาจสองตัวที่คุณก็รู้ว่าใคร(ไอประโยคนี้ก็คุ้นๆใช่มะ)มาทะเลาะกะน ฮ่าๆๆแถมยังใช้ประโยคชวนเข้าใจผิด(หรือถูกแล้วเอ่ย)อีกแต่จะว่าไปปกติก็พูดทำนองนี้นี่นา ยิ่งอ่านยิ่งไม่อยากให้จบเอาซะเลย เพราะฉะนั้นอยากบอกไรเตอร์ว่า ขอภาคต่อ เถอะค่ะ ถ้ามีก็จะรอแต่ถ้าไม่มีก็อยากให้มีนะคะ(เอ๊า ไอนี่) ขอบคุณที่แต่งให้ได้อ่าน ได้จิ้น ได้ฟินกระจายนะค๊าาาาาา คาราวะไรต์
    #347
    0
  4. #333 lovenamthip (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 16:34
    ถ้ามีภาคต่ออีก คงจะไม่มีเจ้าชายปีศาจคนที่สี่โผล่มาหรอกใช่ไหม(พูดพร้อมกับทำหน้าสงสัย)
    #333
    0
  5. #326 White Rabbit (@romance-tm) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 12:59
    อร๊ายยย จบแล้ว มันจะมีภาคต่อมั้ยค๊า
    #326
    0
  6. #318 lovenamthip (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 17:25
    ภาคต่อ!จะเอาภาคต่อ!!!
    #318
    0
  7. #316 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2556 / 15:33
    จะมีภาคต่ออีกใช่มั้ย อยากอ่านมากๆ
    #316
    0
  8. วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 08:52
    รอย.. นี่นายนุ่งลมห่มฟ้าเลยเรอะ!! วิลจะโชคดีไปใหน หนุ่มๆปานน้ำลายหกถึงได้ล้อมรอบตัวแบบนี้ แบ่งมาให้ซบซักคนดิ้!! ภาคต่อไปขอเวอร์วิสจูบเยอะๆๆๆๆๆ นะค๊า...อิอิ
    #314
    0
  9. #313 l88O ~ bansai !!!! (@love-1880-8018) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2556 / 05:46
    กำเนิดคู่ใหม่ กิลxรอยด์ ฮ่าๆ ปล.จงมีภาคต่อๆๆๆ
    #313
    0
  10. #310 Lady Archer (@archer) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 21:26
    สรุปว่ามีวิลอยู่ที่ไหน ก็มีเรื่องซวยเกิดขึ้นได้ทุกที่ทุกเวลา 
    เอ๊ะ ไม่ใช่สิ ตัวพาเรื่องมาให้มีอยู่ตั้งสองหน่อ หน่อแรกก็รูธ ลากวิลมาซวยตั้งแต่ภาคแรกแล้ว หน่อที่สองก็นอร์มาสินะ 
    นี่ถ้ามีภาคต่อ คงได้เพิ่มเบอร์สามกับเบอร์สี่อย่างกิลเลียนกับรอยด์แหงมๆ
    #310
    0
  11. #309 cystalsky (@mueanfan_sapapak) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 20:33
    อ้าย ภาคต่อๆนะๆอยากอ่านต่ออ่ะ มีโลแกนมาอยู่ด้วยคงสนุกพิลึก 555
    #309
    0
  12. #308 KongKwanZz (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 20:16
    จบอย่างงี้ แยดงว่ามีภาคต่อแหงๆ ติดตามๆ ! >< 
    #308
    0
  13. #307 srikoon (@lekjomphol) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 19:41
    สนุกดีครับ ไม่น่ารีบจบเลย ชอบ
    #307
    0
  14. #306 Pepper Cheek (@lovery1859) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 18:31
    จงมีภาคต่อ จงมีภาคต่อ จงมีภาคต่อ จงมีภาคต่อ
    #สะกดจิต
    #306
    0
  15. #305 รเช (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 18:09
    นั่นไง รูธกับนอร์ทำเรื่องเเตกเเว้ว5555+
    #305
    0
  16. #304 เฟรด (@chanapa-nako) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 17:54
    แหมที่แท้เรื่องก็มาจากเจ้า2ตัวนี้นี่เอง
    ปล.มีภาคต่อเถอะค่ะ
    #304
    0
  17. #303 เอกเองครับ (@kujaku01) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 16:14
    เจ้าสองตัวนี่เอง ตัวการทำเรื่องแตก
    #303
    0
  18. #300 :: Mosifer :: (@hellkid) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2556 / 15:51
    อ๊ากกกก จบค้างค่าาา
    ขอภาคต่อเถิดดดดดดดด
    แต่แหม สองคน(?)นั้นก็แย่งกันไม่เกรงใจเลย
    ไม่เป็นไร ไม่ต้องแย่งกัน วิลเป็นของทุกคน กร๊ากกกด
    ขอภาคต่อเถิดค่าาา พลีสสสส
    ปล.โลแกนจะมาเป็นหนึ่งในฮาเร็มของวิลหรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป #ผิด
    #300
    0