Unlucky combo วิกฤตการณ์ปีศาจอลเวง

ตอนที่ 20 : ตอนพิเศษ Moment in Time (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 737
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    14 พ.ย. 56

ตอนพิเศษ Moment in Time (1)

 

กิลเลียนควงหอกในมือพร้อมๆ กับฟันร่างของปีศาจกาฝากที่รุมล้อม พอร่างของพวกมันสลายไป มือจำนวนมากที่ยึดตัวเขาไว้กับที่ก็สลายไปด้วย เซนทอร์หนุ่มมองไปรอบตัวอย่างตื่นตระหนก กระทั่งเห็นว่าปีศาจที่เป็นตัวการกำลังเล่นงานวิลเลียมอยู่

นายท่านของเขาถูกผลักจนล้มลงไปนอนกับพื้น แต่ถึงเช่นนั้นก็ยังพยายามสู้ยิบตา ปีศาจที่มีร่างกายคล้ายมนุษย์แต่มือเท้าของมันประกอบไปด้วยกรงเล็บแข็งแกร่ง ใบหน้าดุจภูตผีกำลังแยกเขี้ยวพยายามกัดเขา

"คิดจะกัดฉันงั้นเรอะ เอานี่ไปกินเถอะแก!" วิลคว้าท่อนไม้แล้วฟาดใส่ใบหน้าของมันจนสะบัด แต่ไอ้ปีศาจบ้านั่นหนังหนาเป็นบ้า นอกจากไม่มีบาดแผลแล้วท่อนไม้ในมือเขาต่างหากที่หักเป็นสองท่อน

"นายท่าน!" กิลเลียนถีบเท้าส่งตัวเองขึ้นไปในอากาศ เขาเหินเข้าไปหาไอ้ปีศาจนั่น เงื้อหอกขึ้นหมายจ้วงแทงลงกลางหลัง แต่จู่ๆ พลังป้องกันก็ถูกสร้างขึ้น เขาลืมคิดไปว่าไอ้ปีศาจบ้านี่ไม่ใช่ระดับธรรมดา ผลคือหอกของเขาหักเป็นสองท่อน ใบหอกที่แตกเป็นชิ้น กระเด็นเฉียดใบหน้าเขาจนเป็นแผลบางๆ

กิลเลียนสบถออกมา พร้อมกับที่ได้ยินเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด

ไอ้ปีศาจระยำนั่นง้างกรงเล็บคมขึ้น ก่อนข่วนลงบนท่อนแขนวิลที่ยกขึ้นปกป้องตัวเอง ริ้วสี่ริ้วปรากฏขึ้นบนผิวของเขา แผลลึกพอที่จะเห็นเนื้อถูกแยก และเลือดไหลออกมาเป็นทาง เพียงเท่านั้นการควบคุมตัวเองของเขาก็ขาดผึ่ง กิลเลียนเตรียมพุ่งเข้าใส่อีกครั้ง แต่จู่ๆ พลังบางอย่างก็ถูกซัดเข้ามา อัดร่างไอ้ปีศาจนั่นกระเด็นออกไป ประจุพลังที่เหมือนหอกแหลมคมแทงทะลุหน้าอก และเสียบคาแบบนั้นอึดใจก่อนที่จะระเบิดไปพร้อมกับร่างของปีศาจ

"ไม่ไหวเลยนะเจ้านี่ แค่ถูกทำให้เสียขบวนหน่อยเดียวก็สติแตกแล้ว" เขาพูดเอือมละอาของรอยด์ไม่ได้เข้าหูกิลเลียนแม้แต่น้อย ชายหนุ่มรีบเข้าไปประคองวิลที่นอนอยู่กับพื้นขึ้น

"นายท่านเป็นยังไงบ้าง" เขามองบาดแผลและเลือดที่ไหลไม่หยุด สีหน้าบิดเบ้ของวิลแทบทำให้หัวใจเขาสลาย

"ให้ตาย" รอยด์มองภาพอย่างอเนจอนาถใจ "ข้าว่าต้องพาเขาไปหาหมอแล้วล่ะ ข้ากับเจ้ารักษาบาดแผลไม่ได้" และมนุษย์ก็อ่อนแอเกินกว่าที่ปีศาจจะไปแตะต้องด้วย...

"หุบปากไปซะ เจ้าไปไหนมาทำไมถึงเพิ่งโผล่มาตอนนี้!" กิลเลียนตะคอกใส่คนที่เบ้หน้ารับ

"ข้าเองก็ไล่ตามปีศาจอีกกลุ่มไปเหมือนกัน คิดว่านั่งอยู่เฉยๆ หรือไง"

"แต่ข้าสั่งให้เจ้าคอยคุมครองนายท่านระหว่างที่ข้ารับมือกับพวกมันไม่ใช่หรือ!"

"นายท่านของเจ้าไม่ใช่นายท่านของข้านี่นา ทำไมข้าต้องรับผิดชอบชีวิตเจาด้วยล่ะ"

"นี่เจ้า!" กิลเลียนเบาเสียงลงเมื่อได้ยินเสียงร้องครวญครางของวิล

"ขอร้องล่ะ ถ้าพวกนายอยากเถียงกัน เอาไว้พาฉันไปหาหมอก่อนได้ไหม" วิลอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร

 

ยี่สิบนาทีให้หลังกิลเลียนกับรอยด์ก็นั่งอยู่ในคลีนิกแห่งหนึ่ง ก่อนหน้านั้นกิลเลียนเสนอจะอยู่ช่วยคุณหมอทำแผลให้ แต่สุดท้ายก็ถูกไล่ตะเพิดออกมา ไม่ใช่เพราะเขาตัวโตเกะกะเท่านั้น แต่เพราะเขาคอยเรียกแต่นายท่าน นายท่าน ทุกๆ สิบวิจนวิลเองก็ทนไม่ไหวจนเป็นคนออกปากไล่เขาอย่างนุ่มนวลว่า ไปสงบสติอารมณ์ข้างนอกไป!

รอยด์ที่นั่งเอนตัวพิงเก้าอี้มือทั้งสองประสานอยู่หลังท้ายทอย ชำเลืองมองกิลเลียนที่จู่ๆ ก็เรียกหอกคู่ใจออกมาถือไว้ หอกที่หักและเสียหายไปแล้วยังอยู่ในสภาพเดิม แต่เขารู้ดีว่ามันเป็นเพียงพลังที่ถูกสร้างให้มีรูปร่างเท่านั้น ไม่ว่าจะเสียหายสักกี่ครั้งก็สามารถคืนสภาพเดิมได้ เพียงแต่พลังของมันกำลังลดลงเรื่อยๆ

"นี่ ขืนทำอะไรแบบนั้นไม่ดูที่ดูทาง อาจทำให้พวกมนุษย์ตื่นตกใจได้นะ" เขาเตือนเนือยๆ แต่ดูท่ากิลเลียนไม่ได้สนใจเลย หัวใจของเขาจดจ่ออยู่แต่กับเจ้ามนุษย์งี่เง่าตัวหนึ่งเท่านั้นเอง "ต่อให้เขาเป็นผู้พิทักษ์ แต่เขาก็เป็นมนุษย์ เจ้ายังทำใจเรื่องนี้ไม่ได้อีกหรือ"

"ไม่ใช่ความผิดที่นายท่านเป็นมนุษย์ แต่ผิดที่ข้าอ่อนแอเสียจนมนุษย์คนเดียวก็ยังปกป้องไม่ได้" กิลเลียนตอบ ส่วนรอยด์ทอดถอนใจรับ

"พวกเขาเปราะบาง ขณะที่พวกเราแข็งแกร่ง และหน้าที่ที่เขาต้องเผชิญก็อาจนำเขาไปสู่ความตายสักวัน ดังนั้นข้าว่าเจ้าควรหัดปลงเสียบ้าง" พอเห็นดวงตาสีทองส่งประกายไม่พอใจ รอยด์ก็ขยับยิ้มรับ ย้ำความจริงลงไปอีก "ทำไม? หรือเจ้าจะปฏิเสธ พวกเราน่ะสามารถมีอายุต่อไปได้อีกนับพันปี ขณะที่เจ้ามนุษย์นั่นเป็นได้แค่เศษเสี้ยวความทรงจำของพวกเรา บางทีเจ้าอาจจะลืมเขาไปในสักวันก็ได้ ดังนั้นอย่าไปยึดติดหรือให้ความสำคัญกับสิ่งที่ไม่ต่างกับภาพลวงตานั่นเลยน่า"

"ห้าร้อยปีที่ข้าถูกขังไว้ เวลาของข้าหยุดนิ่งอยู่แค่วันแรกที่ถูกกักขัง" กิลเลียนกล่าวเรียบๆ ไม่บ่งบอกอารมณ์ประชดประชัน แต่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่เขาอยากบอกเล่า "ใช่ เวลาของพวกเรายาวนานมาก แล้วยังไงล่ะ ก่อนที่จะเดินทางไปถึงเวลาอีกพันปีข้างหน้า พวกเราก็ยังนับผ่านเวลา ณ จุดนี้ไปพร้อมกันไม่ใช่เหรอ"

พอคิ้วเหนือดวงตาสีฟ้ายกขึ้น กิลเลียนก็พูดต่อว่า "เวลาของข้ามีความหมายทุกนาที และข้าจะไม่ยอมปล่อยให้มันว่างเปล่า ไร้การจดจำเหมือนห้าร้อยปีที่เสียไป"

ทั้งคู่ประสานตากัน รอยด์มองลึกลงไปในดวงตาสีเหลืองทอง มันช่างซื่อตรงเหลือเกิน... ซื่อตรงจนความชั่วร้ายในตัวเขานึกอยากลวงล่อ

ประตูห้องพยาบาลเปิดออกพร้อมกับวิลที่เดินออกมา ท่อนแขนข้างขวามีผ้าพันแน่นหนา ใบหน้าของชายหนุ่มที่ต้องแสงไฟยิ่งทำให้เห็นชัดว่าซีดเซียวแค่ไหน  

"แผลลึกมากเลยนะ อันที่จริงเธอควรจะไปโรงพยาบาลมากกว่า" คุณหมอที่เป็นชายวัยกลางคนกล่าว "แล้วตกลงแผลนี่ไปโดนอะไรมากันแน่ มันเหมือนถูกกรงเล็บสัตว์"

"ไม่ใช่หรอกครับ" วิลโบกมือปฏิเสธ และรีบขอตัวก่อนที่จะถูกสอบสวนไปมากกว่านี้ "ไว้พรุ่งนี้ผมจะไปที่โรงพยาบาลอีกครั้ง ขอบคุณมากนะครับ นี่พวกนายไปกันได้แล้วล่ะ"

"นายท่านเดินไหวหรือขอรับ" ตอนนี้กิลเลียนแทบจะกลายร่างเป็นหน่วยกู้ชีพอยู่แล้ว เพราะมือของเขาไม่ยอมอยู่ห่างจากตัววิลเลย จนวิลต้องยืดอกขึ้นยืนยันหนักแน่น

"ไหวสิ!"

 

"มนุษย์น้อ มนุษย์" รอยด์พึมพำทั้งเวทนา ทั้งสมเพช ในตอนที่กิลเลียนประคองวิลที่เขาต้องให้ขี่หลังกลับบ้าน เพราะทันทีที่เจ้าตัวประกาศว่าเดินเองไหว ก็หน้ามืดล้มตึงลงไปในทันที ส่วนกิลเลียนนอกทำเหมือนจะตายตามเจ้านายตัวเองไปด้วย นี่เขาจะต้องอยู่ดูภาพนายบ่าวแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กันนะ

"นอกจากบาดแผล การสร้างมิติปิดกั้นระหว่างต่อสู้กับปีศาจ ก็ทำให้นายท่านอ่อนแอไปด้วย" กิลเลียนวางมือลูบบนหน้าผากเจ้านาย ที่แม้ตอนนี้จะหลับเพราะความอ่อนเพลีย แต่ก็กระสับกระส่ายอย่างเห็นได้ชัด กิลเลียนเพิ่งสำนึกในความผิดพลาดอย่างหนึ่ง ต่อให้เขาเป็นนักรบที่ถูกฝึกฝนมาดีแค่ไหน รู้จักวิธีการเอาตัวรอดอย่างไร แต่เขากลับไม่รู้วิธีที่จะดูแลมนุษย์คนเดียวในเวลาที่เขาเจ็บป่วย แถมรูธกับนอร์มาก็ไม่อยู่เพราะถูกเรียกตัวกลับโลกปีศาจอีก อย่างน้อยนอร์มาก็น่าจะรู้จักวิธีเยียวยามนุษย์บ้าง

"งั้นถ้าหมดเรื่องแล้ว ข้าไปนอนก่อนก็แล้วกันนะ เพราะข้าก็เพลียเป็นบ้า" รอยด์ยืดแขนบิดขี้เกียจ แม้จะแอบปรายตามองวิลที่นอนหน้าซีด มีเหงื่อผุดเต็มไปหน้าอยู่บนเตียง แต่มนุษย์คนนั้นจะอยู่หรือตาย ก็ไม่เกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว กิลเลียนเองก็ไม่ได้ใส่ใจกับสิ่งที่เขาพูด รีบโฉบออกไปจัดแจงหาผ้ากับอ่างน้ำ เพื่อเช็ดตัว รอยด์เห็นแล้วก็ได้แต่กลอกตา เขาจะไม่ยุ่งกับสองคนนี่ก็แล้วกัน

 

เอาข้าจริงๆ ดูท่าความตั้งใจที่จะไม่สนไอ้บ้าสองตัวนั่นแทบเป็นไปไม่ได้เลย... รอยด์หลับตาลงช้าๆ อย่างข่มใจจากนั้นก็เหลือบขึ้นมองเพดาน เขายังได้ยินเสียงฝีเท้ากิลเลียนเดินขึ้นๆ ลงๆ ตลอดทั้งคืน ถึงนี่จะเป็นห้องใต้ดินแต่ประสาทรับรู้ฉับไวของปีศาจ ดังนั้นทุกฝีก้าว รอยด์จึงรู้สึกเหมือนมีกิลเลียนมาเดินอยู่บนหัวก็ไม่ป่าน

เพล้ง!

ปัดโธ่เว้ย! รอยด์สะบัดผ้าห่มออกแล้วลุกขึ้นจากเตียง เขากลับขึ้นมาจากห้องใต้ดิน แล้วเห็นเจ้าเซนทอร์งี่เง่านั้นกำลังก้มลงเก็บเศษแก้วอยู่กับพื้นอย่างเงอะงะ

"นี่เจ้าทำบ้าอะไรของเจ้าอยู่ไม่ทราบ ข้าคิดว่าตอนนี้ข้าควรจะได้นอนหลับไม่ใช่เหรอ" รอยด์พยายามใช้สุ้มเสียงอย่างเป็นมิตรที่สุด รอยยิ้มของเขาไม่เคยจางหายไปจากใบหน้า เพียงแต่มันเป็นรอยยิ้มเย็นชาที่บอกว่าใกล้หมดความอดทนแล้ว

"รอยด์เหรอ ขอโทษที นายท่านตัวร้อนมากข้าพยายามเช็ดตัวให้เขา แต่ทำยังไงไข้ก็ไม่ยอมลด"

พอเก็บเศษแก้วลงถังขยะ กิลเลียนก็เปิดน้ำลงในอ่างใหม่ รอยด์สังเกตว่ามือของชายหนุ่มสั่น... เขาไม่เข้าใจว่าจะตื่นตกใจไปทำไม กับแค่ชีวิตมนุษย์คนเดียว สำหรับเขามนุษย์ก็ไม่ต่างกับมดปลวก ไร้ประโยชน์ อ่อนแอ การเอาความหวัง ความเอาใจใส่ไปทุ่มให้กับสิ่งไร้ประโยชน์แบบนั้น มันจะมีความหมายอะไร ยิ่งเห็นว่านักรบที่ถูกเล่าขานว่าแข็งแกร่งและไร้หัวใจที่สุด กำลังตัวสั่นงันงกเพราะกลัวว่ามนุษย์คนหนึ่งจะตาย เห็นแล้วมันทำให้เขารู้สึกสมเพชเป็นบ้า

"มือเจ้าสั่นไปหมดแล้ว" พอถูกทักท้วง กิลเลียนก็รีบกำหมัดแล้วซ่อนไว้ "เขาไม่ตายหรอกน่า อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในทันที"

"ข้าไม่รู้รอยด์ ข้าไม่รู้อะไรเกี่ยวกับมนุษย์เลย ข้าไม่รู้แม้แต่ความเจ็บปวดมากน้อยแค่ไหนถึงสามารถดับลมหายใจพวกเขาได้ แต่ไม่ว่ามันจะมากหรือน้อย ข้าก็ไม่อยากให้เกิดขึ้น"

รอยด์มองแผ่นหลังกว้างที่ก้มอยู่เหนืออ่างน้ำ มือทั้งสองกำแน่นอยู่กับเคาน์เตอร์ ความสิ้นหวังราวกับจะเอ่อท่วมกิลเลียน จนแค่ผลักดันอีกสักนิดเจ้าเซนทอร์นั่นก็อาจจะร่วงลงเหวไปเลย มานึกๆ แล้วเขาคิดว่ากิลเลียนตอนที่มีแต่ความบ้าคลั่งแบบเซนทอร์ดูน่าสนใจกว่าตั้งแยะ แต่เขาคงจะกลับไปเป็นแบบนั้นไม่ได้อีก ถ้าตราบใดที่มนุษย์นั่นยังอยู่ เจ้าหมอนี่ก็จะเป็นแค่ม้าเชื่องๆ ที่ถูกจับใส่อาน จูงจมูก

"ข้าว่าเจ้าใจเย็นๆ ก่อนเถอะ" รอยด์เดินเข้าไปหา จงใจลูบแผ่นหลังกว้างอย่างปลุกปลอบ "มันไม่ใช่ความผิดของเจ้าเสียหน่อย"

"ถ้าข้าระวังตัวกว่านี้ นายท่านก็จะไม่บาดเจ็บ" กิลเลียนกล่าวอย่างมีอารมณ์ "ข้าจะช่วยปลดปล่อยเซนทอร์ทั้งหมดได้ยังไง ในเมื่อเพียงแค่คนคนเดียวข้ายังปกป้องไม่ได้!"

"นายท่านของเจ้าเป็นมนุษย์ แต่ก็เป็นมนุษย์ที่มีความพิเศษ ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้านะ เจ้าอยากช่วยเหลือแบ่งเบาภาระของเขา เพราะวันหนึ่งรูธกับนอร์มาก็ต้องกลับโลกปีศาจอย่างถาวร เพื่อทำหน้าที่ดูแลอาณาจักรของพวกเขา ที่นี้ก็เหลือแค่นายท่านของเจ้าที่ต้องต่อสู้กับปีศาจชั้นต่ำที่นี่" รอยด์ทอดถอนใจเมื่อรู้สึกถึงความตึกเครียดบนแผ่นหลังกว้าง "เขาเป็นมนุษย์ที่จิตใจดี มีเมตตา คงน่าเศร้ามากเลยนะถ้าเขาจะต้องพบเจอเรื่องหนักหนาแบบนั้นคนเดียว"

"นายท่านยังมีข้าอยู่"  ใบหน้าคมกร้านหันมาที่รอยด์ ย้ำคำพูดแน่วแน่ "ข้าจะไม่มีวันทิ้งเขาไปไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม"

"แหม ข้าว่าถ้าเขาได้ยินเข้าคงซึ้งจนน้ำตาไหลแน่" รอยด์ไม่ปิดบังอาการกลอกตาอย่างเบื่อหน่าย "หมายความว่าเจ้าไม่คิดจะกลับไปช่วยเหลือพวกพ้องของเจ้าแล้วสินะ ต่อให้เจ้าสามารถจัดการปีศาจทั้งหมดในโลกมนุษย์ได้ แต่การจะกลับไปปลดปล่อยเซนทอร์ ยังไงก็ต้องใช้เวลา แล้วเวลาของโลกมนุษย์กับโลกปีศาจ เราไม่มีทางคาดเดาได้ว่ากว่าที่เจ้าจะทำหน้าที่สำเร็จ นายท่านของเจ้าก็คงไม่อยู่รอเจ้าแล้วล่ะ"

"ข้า..." จู่ๆ กิลเลียนก็พูดไม่ออก คำพูดของรอยด์วนอยู่รอบตัวเสมือนคำต้องสาป

"เขาวางใจเจ้ามากเลยนะ แบบว่าเขาคงเองก็คงอยากฝากความหวังไว้ที่เจ้า ต่อให้ชีวิตแสนสั้นของเขาจบลง เขาก็คงอยากฝากปณิธานไว้ให้เจ้าสานต่อ แต่ว่า..." รอยด์เดินอ้อยอิ่งผ่านร่างสูงมาอีกด้าน "ปีศาจอย่างพวกเราเมื่ออยู่ที่โลกมนุษย์ ก็อ่อนแออย่างที่เห็น แม้แต่เจ้าที่เก่งกล้าสามารถ ก็ยังพลาดท่าได้ มันน่าเสียใจนะ"

"นี่เจ้าคิดจะพูดอะไรกับข้ากันแน่รอยด์"

"เปล๊า ข้าไม่ได้คิดอะไร ข้าก็แค่มองทุกสิ่งอย่างตรงไปตรงมา แล้วคิดว่าทำแบบไหนจะเกิดประโยชน์มากที่สุดเท่านั้นเอง"

กิลเลียนเม้มริมฝีปาก หว่างคิ้วทั้งสองขมวดมุ่นเมื่อรู้สึกว่าฝ่ามือของรอยด์ลูบขึ้นมาตามลาดไหล่ พร้อมกันนั้นเสียงกระซิบก็ดังขึ้นข้างๆ หู

"เจ้าเคยลิ้มรสดวงวิญญาณของเขาแล้วไม่ใช่เหรอ รู้สึกใช่ไหมว่ามันสร้างพลังมหาศาลได้ มันไม่น่าเสียดายหรอกเหรอ ถ้าจะปล่อยให้วิญญาณนั่นสลายไปพร้อมกับร่างกาย"

ฉับพลันตัวรอยด์ก็ถูกพลังมหาศาลยกขึ้นจากพื้น แผ่นหลังชนกับผนัง ชายหนุ่มเบิกตาโพล่งเมื่อเห็นว่ากิลเลียนใช้มือแค่ข้างเดียวคว้าคอเสื้อเขาแล้วยกขึ้นอย่างง่ายดาย ใบหน้ากระด้าง แข็งกร้าวเกือบเหมือนตอนที่เขาถูกไนท์แมร์ควบคุม

"อย่าบังอาจมาเป่าหูข้า" เขาคำราม "และถ้าเจ้าคิดจะแตะต้องนายท่านด้วยวิธีสกปรกแบบนั้น ข้าจะฉีกเจ้าเป็นชิ้นๆ!"

"ใจเย็นๆ" ปีศาจหนุ่มรีบยกมือขึ้นปราม แม้เขาจะชอบที่ได้เห็นสัญชาตญาณดิบแบบปีศาจเช่นนี้ แต่มันคงไม่สวยเท่าไหร่ ถ้าความป่าเถื่อนแบบนั้นจะมาลงที่เขา "ข้าแค่กำลังบอกว่าเจ้าสามารถทำอะไรได้เท่านั้นเอง"

"ด้วยการหลอกให้ข้ากินวิญญาณ ของคนที่เป็นเสมือนผู้ให้ชีวิตใหม่ข้าน่ะเรอะ!"

"ข้าเห็นแล้วว่าเขาให้อะไรกับเจ้า ดังนั้น... เจ้าเลยจะอยู่เฉยๆ แล้วมองเขาตายไปงั้นเหรอ กิลเลียน ปีนี้ข้าอายุ หนึ่งร้อยยี่แปดปี แล้วเจ้าล่ะ? ข้าเดาว่ามันต้องมากกว่าห้าร้อยปีแน่ๆ และคนที่สามารถขึ้นมาเป็นราชาปีศาจได้ พลังที่เขาได้รับจากเงื่อนไขการปกครอง จะทำให้มีอายุเพิ่มอีกน้อยๆ หนึ่งหรือสองพันปี" รอยด์เม้มปากยิ้ม "เพียงแต่หลับตาลง ไม่แน่ว่าตื่นมาอีกครั้ง นายท่านของเจ้าก็คงกลายเป็นเถ้าธุลีไปแล้ว ถึงเวลานั้นเจ้าทนได้เหรอ เจ้า... ไม่อยากให้เขาอยู่กับเจ้าตลอดไปเหรอ"

"ว่าไงนะ"

"ร่างกายของมนุษย์อาจสลายไปตามกาลเวลา แต่วิญญาณไม่ใช่สิ่งที่จะแหลกสลายไปโดยทันที ถ้าเจ้าเก็บดวงวิญญาณของเขาไว้ในตัวเจ้า เจ้าก็จะสามารถนำเขากลับมาได้อีกครั้ง"

"เจ้าคิดจะให้ข้าเปลี่ยนเขาเป็นปีศาจ เหมือนที่นอร์มาเสนองั้นเหรอ" มือกิลเลียนกำแน่นขึ้น

"ไม่ๆ มันคนละอย่างกัน การเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นปีศาจ กับการคืนชีพมนุษย์ไม่เหมือนกัน" รอยด์รีบอธิบาย

"คืนชีพมนุษย์?"

"การเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นปีศาจ ก็เหมือนการหยดหมึกดำลงไปในน้ำสะอาด เปลี่ยนให้วิญญาณบริสุทธิ์เป็นวิญญาณร้าย ใส่พลังปีศาจเข้าไปสลายความเป็นมนุษย์ แล้วถือกำเนิดใหม่ในฐานะปีศาจ นั่นคือวิธีของนอร์มา แต่สำหรับข้าไม่ใช่ ปีศาจอย่างเราสามารถกินและเก็บวิญญาณดวงหนึ่งไว้ในร่างได้ ปกติวิญญาณอาจสลาย กลายเป็นส่วนหนึ่งของเรา แต่มันก็มีวิธีที่จะทำให้ดวงวิญญาณนั้นคงอยู่ได้นานที่สุด จนกว่าจะหาร่างกายที่สมบูรณ์พร้อม แล้วย้ายวิญญาณดวงนั้นไปสู่ร่างใหม่ ถ้าทำแบบนี้นายท่านของเจ้าก็จะสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานเท่าที่ใจปรารถนา และตัวเจ้าก็จะได้รับผลดีจากการเก็บวิญญาณของเขาไว้ เจ้าจะแข็งแกร่งขึ้น ปกป้องโลกที่นายท่านของเจ้ารักนักหนา รอคอยจนกว่าเขาจะกลับมาอีกครั้ง และอีกครั้ง แบบนี้ไม่ดีหรอกเหรอ"

กิลเลียนแน่นิ่งไปครู่หนึ่ง สีหน้าของเขาดูสับสน ปะปนไปกับความหวังที่ก่อตัวขึ้น มือที่กำคอเสื้อรอยด์ไว้คลายออก ปล่อยเท้าทั้งสองลงกับพื้น

"ไม่ได้"

"อะไรนะ" รอยด์ถามซ้ำ คล้ายจะฟังไม่ถนัด

"ข้าทำแบบนั้นไม่ได้" กิลเลียนหมุนตัวกลับไปปิดน้ำที่เปิดทิ้งไว้จนล้นอ่าง

"นี่ข้าอุตส่าห์พูดจนปากเปียกปากแฉะไปนั่น เจ้าเข้าใจอะไรบ้างหรือเปล่า เจ้าไม่อยากให้เขามีชีวิตต่อไปชั่วนิรันดร์ โดยที่ยังคงเป็นมนุษย์อย่างที่เขาต้องการหรอกเหรอ"

"ไม่ นั่นไม่ใช่การเป็นมนุษย์แบบที่นายท่านต้องการ เจ้าเข้าใจผิดแล้ว การเป็นมนุษย์สำหรับนายท่านคือได้ทำหน้าที่ของตัวเองในช่วงชีวิตมนุษย์อย่างเต็มที่ เขาไม่ได้ต้องการชีวิตชั่วนิรันดร์ และหากข้าดึงดันทำแบบนั้นก็ไม่ต่างกับกักขังเขาไว้ในชีวิตที่จะทำให้เขาเจ็บปวดไปตลอดกาล ข้าทำไม่ได้"

"กิลเลียน เจ้าอย่าโง่ไปหน่อยเลย อย่างน้อยการเก็บดวงวิญญาณของเขาไว้ก็จะเกิดประโยชน์ เอ่อ ข้าหมายถึงเจ้าจะมีพลังมากพอที่จะปกป้องโลก ตามความต้องการของนายท่านเจ้า และปลดปล่อยพวกพ้องของเจ้าได้อีกด้วย"

กิลเลียนหันกลับมามองรอยด์แล้วถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย

"เจ้าน่ะมองหาแต่ความสมบูรณ์แบบสินะ"

"อะไรนะ?"

"รู้ไหมรอยด์ เวลาห้าร้อยปีสอนอะไรข้า มันสอนว่าไม่มีสิ่งใดในโลกสมบูรณ์แบบ เพราะทุกอย่างสมบูรณ์ในตัวของมันอยู่แล้ว บางทีการที่ข้าถูกกำหนดมาให้เป็นปีศาจ และได้รู้จักนายท่านที่เป็นมนุษย์ ก็อาจเป็นสิ่งที่ถูกกำหนดไว้เช่นกัน เพราะเมื่อเราอยู่ด้วยกัน เราจะได้รับความสมบูรณ์แบบเอง"

"ข้าไม่เคยขาดอะไร" รอยด์ไหวไหล่ไม่แยแส

"แน่ใจเหรอ"

"ก็อย่างที่เจ้าพูด ข้ามองหาแต่ความสมบูรณ์แบบ และข้าก็คิดว่าตัวเองมีสิ่งนั้นพร้อมอยู่แล้ว" รอยด์หยุดพูด คิ้วกระตุกนิดๆ เมื่อรู้สึกว่าแววตาของกิลเลียนที่มองเขา ทำราวกับเขาเป็นเด็กน้อย ส่วนตัวเองนั้นเป็นผู้สูงวัยที่ผ่านอะไรมามาก จนทำให้คุณปู่อายุกว่าห้าร้อยขวบคนนี้ ทำราวกับเขาไม่เคยพาลพบโลกของผู้ใหญ่อย่างแท้จริง... น่าหงุดหงิดจริงๆ ที่ถูกมองแบบนั้น

"เอาเถอะ ข้าไม่มีสิทธิ์ไปวิจารณ์เจ้า ข้าผิดเอง"

"หา?"  คำพูดที่จู่ๆ ก็กลับลำเอาดื้อๆ ทำเอารอยด์ตามไม่ทัน เขามองตามกิลเลียนที่เดินผ่านบันไดขึ้นไปสู่ชั้นสอง

"เจ้าอยู่กับสิ่งที่เจ้าภาคภูมิใจมานาน การจะทำให้เปลี่ยนความคิดปุบปับคงทำไม่ได้ อีกอย่างข้าก็ไม่มีสิทธิ์ไปดูถูกหรือบอกว่าสิ่งที่เจ้ายึดติดไม่ดี แต่ว่า... การยอมรับว่าตัวเองก็มีข้อบกพร่อง มันอาจทำให้เจ้าเข้าใจอะไรมากขึ้น ความสมบูรณ์แบบที่ไม่มีใครเลย กับความสมบูรณ์แบบเมื่อมีใครสักคนอยู่ด้วย มันต่างกันมากนะรอยด์"

รอยด์กอดอก พิงไหล่กับขอบประตู มองเส้นผมสีขาวยาวที่รวบเป็นหางม้าเล็กๆ ของกิลเลียน

"เจ้านี่ไม่น่าจะเกิดมาเป็นนักรบเลยนะ คำพูดของเจ้าน่าจะเป็นพวกนักบวชมากกว่า ถ้าเกิดข้าอยากขอความช่วยเหลือจากเจ้า เจ้าคิดจะช่วยข้าฟรีๆ โดยไม่ขออะไรตอบแทนหรือไง"

มีเสียงหัวเราะ หึ กลับมาเบาๆ ใบหน้าที่แต้มรอยยิ้มของกิลเลียนเบือนกลับมา

"ก็ต้องช่วยสิ ข้ารู้ในบรรดาพวกเรา เจ้าจำเป็นต้องมีใครดูแลที่สุด"

กิลเลียนทิ้งรอยยิ้มน้อยๆ ไว้ให้คนที่เบิกตาโต อ้าปากค้าง

เชอะ! รอยด์ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม พร้อมๆ กับความรู้สึกยุ่งยากใจที่เกิดขึ้น...

ทำเป็นรู้ดี คิดว่าตัวเองมองเขาได้ทะลุปรุโปร่งงั้นหรือ จะมากเกินไปแล้ว ปีศาจหนุ่มใช้หลังมือถูแก้มตัวเอง ไม่ค่อยชอบใจที่จู่ๆ เลือดในหัวใจของเขากลับสูบฉีดขึ้นสู่ผิวหน้าแทน คอยดูเถอะ เขาจะทำให้ไอ้เซนทอร์นั่นต้องหัวปั่นและนึกเสียใจที่คิดว่าตัวเองรู้จักเขาดี!

ร่างสูงของกิลเลียนเซไปข้างหน้าเล็กน้อย เมื่อจู่ๆ ก็มีร่างกลมป้อมเหมือนตุ๊กตากระโดดเข้ามาเกาะหลัง ก่อนจะไต่ขึ้นมานั่งกอดอกไขว้ห้างบนไหล่ข้างหนึ่ง เขามองเจ้าของใบหน้าที่ตอนนี้เปลี่ยนเป็นรูปซาลาเปา แถมด้วยแก้มยุ้ยสีชมพูน่าดึงเล่น กำลังทำหน้าบูดใส่

"ไม่นอนแล้วเหรอ?"

"จะให้นอนยังไงในเมื่อเจ้าเดินขึ้นเดินลงอยู่บนห้องนอนของข้า ไหนๆ ก็ตื่นแล้วจะช่วยดูนายท่านที่รักของเจ้าเป็นเพื่อนก็แล้วกัน"  

พอได้ยินแบบนั้น กิลเลียนก็หัวเราะเบาๆ ให้คนที่เชิดหน้าจองหองใส่

"นี่เขาเรียกว่าโรคปากไม่ตรงกับใจใช่ไหม"

"พอข้าปากตรงกับใจเจ้าก็หาว่าข้าปากเสีย ไร้มารยาท จะเอายังไงกันแน่!"

"เอายังไงก็ได้ตามใจเจ้าเถอะ" เขายังตอบอย่างตามใจ เพราะคร้านจะเถียงด้วย

   

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #400 Pineapple (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 21:41
    ตอนแรกคิดว่าจะเข้าฮาเร็มวิลซะอีก...แต่ไหงพวกนายไปจับคู่กันเองซะล่ะ...?กิลรอยด์=[]=...?



    อันนี้เป็นความดาร์กส่วนตัวที่อยากเห็น'วาระสุดท้ายของวิล'...

    เราคิดว่าคงเป็นฉากที่สวยงามทีเดียวเลยล่ะ

    //แม้จะต้องอ่านไปกินน้ำตาไปก็ตาม แง้งงงงง หนูวิลลลลลลล#กระโดดเกาะวิลด้วยความอาลัย
    #400
    0
  2. #394 hayama aya (@marioto) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2557 / 00:25
    ️ได้คู่ใหม่เเล้วล่ะสิ️
    #394
    0
  3. วันที่ 21 มีนาคม 2557 / 10:20
    ขอพาร์ท2ค่ะ!!!
    //เลือดกำเดาไหล
    #392
    0
  4. #367 ... (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2556 / 12:18
    พี่เลี้ยงกับเด็กจอมดื้อสินะ
    #367
    0
  5. #366 lovenamthip (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 16:16
    จิ้น>
    #366
    0
  6. #365 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2556 / 13:49
    เปลี่ยนจนตามไม่ทัน สรุปรอยด์กับกิลเลียน ก็น่ารักดีนะจ๊ะ
    #365
    0
  7. #364 ชิน บลัด (@mumpam) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 22:56
    ได้คู่ใหม่มาเฉยๆ ฮ่าๆๆ
    #364
    0
  8. #363 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 21:23
    แอบจิ้นอีกแล้ว กิลกับรอยด์ น่ารักอะคู่นี้ ชอบๆ
    #363
    0
  9. #362 KongKwanZz (@a-dark-devil) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 20:19
    โอ้ คู่นี้ .จิ้นกระจาย คึคึ -..-
    #362
    0
  10. วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 17:20
    โฮะๆๆๆๆ กิลเลียนนายมันยอดดดดด
    #361
    0
  11. #360 MooK_KunG_Zaa (@letsdance12) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 14:18
    คู่ใหม่บังเกิดแล้วววววววววววววววว อร้ายยย
     มุ้งมิ๊งสุดๆ


    แล้วสองสามีของวิลเมื่อไหร่จะกลับ หาาาา  วิลน้อยบาดเจ็บแล้วเห็นไหม
    #360
    0
  12. #359 Guestupa Zerason (@kwozz) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 07:25
    เอ๊ะ! สองคนนี้มันยังไง อะไรเนี่ย ไอ้บรรยากาศแบบม่วงนิดๆชมพูหน่อยๆ นี่อาราย
    #359
    0
  13. #358 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 06:48
    คู่นี่ให้ความรู้สึกประมาณ8059 555ชอบอ่าน่ารักเว่อร์ๆ ><
    #358
    0
  14. #356 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 01:44
    เคลิ้มมมมเลย คู่นี้น่ารักจัง ♥



    #กิลรอยด์ ♥
    #356
    0
  15. #355 แอปเปิ้ลแดง (@apfelwein) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 00:37
    นี่มันอัลไล รอยด์มุ่งมิ้งมากกกกกกกกก
    #355
    0
  16. วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 21:18
    อร๊าย.ย.ย.ฟิน
    #354
    0
  17. #352 MaMon (@dragonasist) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 19:56
    อารมณ์แบบนี้มันอัลลัยยยยยยยย

    รอยด์ทำตัวเป็นเคะดื้อได้น่ากรี้ดเกินไปแล้วนะ อ็ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก //ปิดหน้าโวยวาย
    #352
    0
  18. #351 The White Rose of Death (@nali-rabanos) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 19:39
    โอ๊ยยย ฟินนนนนนน จะบ้าตาย!!

    ว่าแต่ธูร นอร์มาไปไหนอ่ะ!!! มันต้องมา3Pกับวิลไม่ใช่เหร๊อ!!!?
    #351
    0
  19. #350 William (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 19:32
    ความมุ้งมิ้งนี่มันอะไรกัน... (' ' )

    ม่ายยยยย อุตส่าห์เชียร์ฮาเร็มของวิลแล้วเชียว... orz
    #350
    0
  20. #349 White Rabbit (@romance-tm) (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:57
    ฮั่นแหนะ อะไรกันน่ะคู่นี้ มุ๊งมิ๊งไปแล้วนะ=v=
    #349
    0