Unlucky combo วิกฤตการณ์ปีศาจอลเวง

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 2 นักโทษที่ถูกลืมเลือน(รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    1 พ.ย. 56

ตอนที่ 2 นักโทษที่ถูกลืมเลือน

 

ล้อเล่นใช่ไหมเนี่ย วิลถามตัวเองเป็นครั้งที่สาม หลังอ่านจดหมายที่สอดไว้หน้ารั้วบ้านตัวเองจบ โดยใจความของจดหมายมีอยู่ว่า

ถึงวิลลูกรัก

เนื่องจากโบนัสปลายปีพ่อออก พ่อกับแม่เลยตกลงจะไปฮันนีมูนทางเหนือสักสองอาทิตย์ ส่วนจูเลียตไปเก็บตัวนักกีฬาระดับประถมกับโรงเรียน ถ้าหากลูกมีปัญหาอะไร ให้ติดต่อพี่ๆ ก็แล้วกันนะจ้ะ ฝากความคิดถึงรูธกับนอร์มาด้วยนะ ว่าหม่าม้าคิดถึง

ปล. อย่าทานบะหมี่สำเร็จรูปมากเกินไปนะลูก ผงชูรสไม่ดีกับสุขภาพ รักลูกนะ จุ๊บๆ 

จาก แม่

พ่อกับแม่บ้าที่สุดเลยยย!

วิลเลียมแหงนหน้าขึ้นตะโกนด้วยความแค้นใจ ขย้ำจดหมายจนเป็นก้อน ก็รู้อยู่ว่าใกล้สิ้นเดือนแบบนี้เขาถังแตกแค่ไหน ถึงจะทำงานพิเศษหามรุ่งหามค่ำ แต่เพราะมีปีศาจสองตัวคอยล้างผลาญถึงไม่เคยเก็บเงินได้สักที นี่ชีวิตวัยรุ่นของเขาจะต้องหมดไปกับงานพิเศษจนตายจริงๆ นะเหรอ ไม่เอานะเขาไม่อยากเป็นเด็กส่งพิซซ่าไปตลอดชีวิตหรอก เขาอยากได้สาวน้อยมานั่งซ้อนท้ายรถไม่ใช่พิซซ่าาา!!

นายวิลเลียมอายุยี่สิบสอง ชีวิตเด็กมหาลัยปีสุดท้ายของเขากำลังจะจบลง ความหวังที่จะมีแฟนเป็นสาวน้อยน่ารักคงไม่ต่างกับใบไม้แห้งที่ค่อยๆ ปลิดปลิวจากต้น มันช่างอ้างว้างเหน็บหนาวเหลือเกิน อื้อๆ~

จริงสิ แล้วแม่เอากุญแจบ้านไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย เขาอุตส่าห์ตั้งใจแวะมาเอาของที่ลืมไว้ อย่าบอกนะว่าแม่เอากุญแจบ้านไปด้วย

ช่วยไม่ได้ งั้นปีนเข้าไปก็แล้วกัน บ้าจริงเชียว ทำไมฉันจะต้องมาปีนรั้วบ้านตัวเองแบบนี้ด้วยนะ!

วิลพยายามตะเกียกตะกายปีนข้ามรั้ว แต่ปีนได้ไม่ถึงครึ่งทางเสียงนกหวีดแหลมก็ดังขึ้น  

หยุดเดี๋ยวนี้นะไอ้หัวขโมย!

เสียงตะโกนทำให้วิลตกใจจนแทบร่วงลงไปก้นจ้ำเบ้ากับพื้น พอหันไปยังถนน ก็เห็นยามเฝ้าหมู่บ้านปั่นจักรยานด้วยความเร็วจนฝุ่นตลบเข้ามา มือหนึ่งยังชี้กระบองมาที่เขาด้วย

ดะ เดี๋ยวก่อน ผมไม่ใช่ขโมยนะครับ!

เชื่อก็โง่แล้ว ยอมให้จับซะดีๆ เถอะไอ้หนู!

ปัดโธ่ก็บอกว่าไม่ใช่ไงเล๊า!

 

วิลนอนหอบหายใจแฮ่กๆ หลังปั่นจักรยานหนีจากยามสำเร็จ เขาก็หมดแรงจนต้องทิ้งรถจักรยานไว้ข้างทาง แล้วนอนหมอบกระแตอยู่กับสนามหญ้า ตั้งแต่เช้าเพราะต้องรีบไปส่งหนังสือพิมพ์ก็เลยยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง แถมเงินทำงานพิเศษอาทิตย์นี้ยังไม่ออกด้วย ทำไมชีวิตเขาถึงได้รันทดแบบนี้ ทั้งๆ ที่พี่ๆ น้องๆ ของเขาแต่ละคนต่างประสบความสำเร็จ พี่ชายได้เป็นเจ้าของธุรกิจส่วนตัว พี่สาวเป็นถึงเลขาของสามีที่เป็นเจ้าของกิจการรับเหมาใหญ่โต ส่วนน้องสาวคนเล็ก ขนาดอยู่ประถมก็ได้ทุนการศึกษาเรียนต่อถึงปริญญา แถมเป็นนักกีฬาโรงเรียนด้วย แล้วเขาล่ะ เขามีอะไร!

นายวิลเลียมอายุยี่สิบสอง ชีวิตหนุ่ม(เหลือ)น้อยที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง นอกจากชีวิตนี้จะไม่เคยแอ้มสาว ไม่เคยได้ใช้ชีวิตช่วงสุดท้ายอันสดใสอย่างวัยรุ่นทั่วไป ตอนนี้ยังต้องมาเป็นผู้พิทักษ์ของมวลมนุษย์

ใช่เขาน่ะเป็นถึงซุปเปอร์ฮีโร่ปกป้องโลกนะแล้วทำไมฮีโร่อย่างเขาถึงกลายเป็นคนถังแตก ที่ไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อข้าวกินแบบนี้

บ้าที่สุดเลย ฉันทนไม่ไหวแล้วนะ ใครก็ได้ส่งทาสผู้ซื่อสัตย์มารับใช้ฉันสักคนเถอะ---!!

ตู้มมม!

"อ๊ากกก!!" วิลผุดลุกขึ้นร้องเสียงหลง จากนั้นก็รีบหันไปตามเสียงระเบิดรุนแรงจนนกที่เกาะอยู่บนต้นไม้บินหนีกระเจิง ฝุ่นผงลอยตลบขึ้นไปในอากาศ มองเห็นชัดเจนจากจุดที่เขายืนอยู่

เมื่อกี้เสียงอะไรน่ะ เหมือนมีบางอย่างหล่นลงมาจากฟ้าเลย วิลคิดแล้วกลืนน้ำลายเอื๊อก

ยะ อย่าบอกนะว่าปีศาจอีกแล้ว พระเจ้าครับผมขอโทษผมจะไม่ขออะไรท่านอีกแล้ว อย่าส่งปีศาจมาให้ผมอีกเลยน๊าาา!!

บ้าเอ๊ย ตั้งแต่รูธกับนอร์มาไม่อยู่ เขาก็มัวแต่ยุ่งวุ่นวายกับเรื่องอื่น จนลืมเรื่องพวกปีศาจไปเลย เอาเถอะ เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ก่อนที่พวกปีศาจจะรู้ตัว เขารีบชิ่งหนีดีกว่า... วิลคิดพร้อมกับหันหลัง สืบเท้าหนีห่างจากจุดเกิดเหตุให้มากที่สุด

ไม่ได้นะ!... จิตใจด้านดีอันน่าชิงชังตบกะโหลกเขาให้หยุด

เขาน่ะเป็นผู้พิทักษ์ที่ถูกเลือก หน้าที่ของเขาคือปกป้องผู้คนในเมืองนี้จากพวกปีศาจ ตอนนี้พ่อก็ไม่อยู่ รูธกับนอร์มาก็ไม่อยู่ ถ้าเขาเมินเฉย เกิดพวกปีศาจอาศัยจิตใจอ่อนแอของพวกมนุษย์ ชักจูงให้คนพวกนั้นก่อเรื่องร้ายแรง ก็เท่ากับเขาละเลยหน้าที่ ที่สำคัญถ้าพ่อรู้เรื่องเข้า... ในฐานะอดีตผู้พิทักษ์ วิลก็ไม่อยากคิดหรอก ว่าพ่อจะทำโทษเขาด้วยวิธีไหน

หลังจากทำใจอยู่ครู่หนึ่ง วิลจึงตัดสินใจเดินไปยังจุดเกิดเหตุ เสียงสั่นครืนยังลอยอยู่ในอากาศ จนถ้ามีใครผ่านมาก็ต้องรู้ตัวแน่ๆ

วิลมองไปรอบตัวอีกครั้ง นี่มันสวนสาธารณะที่เขาเคยพบรูธครั้งแรกนี่นา ให้ตายสิ ที่นี่มันเป็นจุดดับของเมืองหรือไงนะ ถึงได้มีเหตุการณ์พิลึกพิลั่นเกิดขึ้นที่นี่อยู่เรื่อย พอวิ่งเข้าไปใกล้อีกนิด วิลก็ได้ยินเสียงต่อสู้มาจากข้างหน้า

แย่แล้วคงไม่ใช่ว่ามีคนหลงเข้ามาแล้วถูกทำร้ายเข้าหรอกนะ วิลคิดแล้วเร่งฝีเท้าเร็วขึ้น

เสียงกรีดร้องแหลม กับบรรยากาศอึดอัดที่สัมผัสได้ บอกว่าสิ่งที่เกิดขึ้นต้องเป็นฝีมือพวกปีศาจไม่ผิดแน่ มันต้องแหงอยู่แล้วละ สามเดือนมานี่เขารับมือกับพวกมันนับครั้งไม่ถ้วน (หรืออีกนัยคือ วิ่งหนีนับครั้งไม่ถ้วน)

พอมาถึง สิ่งแรกที่วิลมองเห็นก็คือ ร่างของปีศาจตนหนึ่งถูกฟันเป็นสองท่อนต่อหน้าต่อตา ก่อนร่วงลงไปกองกับพื้นราวกับหุ่นไม้

นะ นี่มันอะไรกันเนี่ย...

วิลเบิกตากว้าง มองฝูงปีศาจกาฝากที่มีรูปร่างผอมแห้ง บางตัวมีแต่หนังหุ้มกระดูก กับปีกรูปร่างหงิกงอที่ไม่น่าจะทำให้พวกมันสามารถบินโฉบไปมาบนอากาศได้ ที่สำคัญตอนนี้ปีศาจเหล่านั้นกำลังทะลักออกมาจากช่องมิติปิดกั้นที่ถูกเปิดออก จนเหมือนหลุมสีดำอยู่บนท้องฟ้า แล้วคนที่ยืนอยู่ข้างล่างปากทางนั่น ก็คือชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่ง

ผู้ชายคนนั้นยืนเผชิญหน้ากับพวกปีศาจอย่างไม่เกรงกลัว ท่อนแขนกำยำตวัดกวัดแกว่งหอกยาวในมืออย่างคล่องแคล่ว แค่ตวัดหอกครั้งเดียว ปีศาจตรงหน้าเกือบทั้งหมด ก็ถูกฟันสลายเป็นเถ้าธุลี ภาพที่เห็นนั่น คงพูดได้คำเดียวว่า... สุดยอด!

ไอ้หมอนั่นคนเดียวลุยเดี่ยวกับปีศาจเป็นโขยง จนในที่สุดพวกปีศาจทั้งหมดก็พร้อมใจกระโดดเข้าไปเกาะบนตัวของเขา แต่ในตอนที่วิลคิดว่าผู้ชายคนนั้นกำลังจะเสียท่า การระเบิดพลังพร้อมเสียงคำรามกึกก้อง ก็ทำให้พวกปีศาจทั้งหมดถูกพลังที่ระเบิดออมาซัดกระเด็นไปคนละทิศละทาง และบางส่วนแหลกละเอียดเป็นผุยผง ชายหนุ่มยื่นมือไปยังช่องทางมิติ จากนั้นก็ส่งพลังเข้าไปบีบให้ช่องทางนั้นปิดเข้าหากัน  พอร่างสูงใหญ่หมุนตัวกลับมา วิลถึงเห็นว่าไหล่กว้างกับแผงอกล่ำบึ้กกว่าวิลสักสองเท่า กำลังขยับขึ้นลงด้วยแรงหอบหายใจ 

ปีศาจ... ไอ้หมอนั่นเป็นปีศาจแน่ๆ คนที่ทำอะไรแบบนั้นได้ มีแต่พวกปีศาจเท่านั้นแหละ เพียงแต่ปีศาจแบบไหนกันที่สามารถเปิดและปิดมิติปิดกั้นระหว่างโลกมนุษย์กับโลกปีศาจได้ เท่าที่เขารู้มาคนที่ทำแบบนั้นได้ มีแค่ราชาปีศาจไม่ใช่เหรอ

ขณะที่วิลมัวแต่ขบคิดจนไม่ทันระวังตัว จู่ๆ ใบหน้าเหี้ยมเกรียมของปีศาจตนนั้นก็หันมายังเขา ดวงตาสีเหลืองทองหรี่แคบลง อันเป็นสัญญาณเตือนให้เขารีบหนีเอาตัวรอด แต่ทว่าก็ยังช้ากว่าการเคลื่อนไหวของเจ้าปีศาจนั่น เพราะพริบตาเดียว ร่างใหญ่โตทว่าว่องไวอย่างน่าเหลือเชื่อก็พุ่งเข้ามา ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งต่อหน้าวิลราวกับหายตัวได้

หวา!!” วิลร้องลั่น ประสานไปกับเสียงขู่คำรามของปีศาจหนุ่ม

ช่วงเวลาเพียงไม่กี่อึดใจเรียกปฏิกิริยาเอาตัวรอดของวิล เขาก้มลงคว้าท่อนไม้ที่อยู่ใกล้มือที่สุด

หอกยาวพุ่งเข้ามา แล้วเฉียดผ่านต้นคอเขาไป

เสียงกรีดร้องดังมาจากข้างหลัง

และ... วิลเหวี่ยงไม้ในมือออกไปสุดแรงเกิด!

ผัวะ!

แอ๊ก!

วิลหลับตาปี๋ ยืนแข็งทื่ออยู่ในท่าหวดไม้แบบนักเบสบอลมืออาชีพ ก่อนจะได้ยินเสียงของหนักๆ ร่วงลงตุบลงกับพื้น

เมื่อกี้เขาได้ยินเสียงคนร้อง แอ๊ก! หรือเปล่านะ...

ชายหนุ่มค่อยๆ ลืมตาขึ้น จึงเห็นว่าปีศาจหนุ่มตนนั้น ร่วงลงไปนอนหมอบกระแตกับพื้น โดยมีรอยปูดสวยงามอยู่บนศีรษะ ขณะที่ข้างหลังเขา หอกยาวที่พุ่งออกไป บัดนี้เสียบเข้ากับร่างของเจ้าปีศาจกาฝากตัวหนึ่ง ยึดร่างของมันติดอยู่กับต้นไม้ข้างหลัง เจ้าปีศาจดิ้นรนอยู่อึดใจก่อนที่จะสลายไปพร้อมกับหอก

วิลมองรอยคมหอกที่เสียบต้นไม้จนทะลุเป็นรู ก่อนหันมายังร่างที่นอนหมดสติอยู่แทบเท้า

นั่นคือการพบกันระหว่างวิลกับกิลเลียน จุดเริ่มต้นแห่งความวุ่นวายครั้งใหม่...

 

วิลนั่งพับเข่าอยู่บนเบาะนั่งภายในห้องพัก ส่วนคนที่นั่งหันหน้าเข้าหากัน คือปีศาจที่เขาเพิ่งรู้จัก ใบหน้าคมสันของปีศาจหนุ่ม อายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับรูธหรือนอร์มา แต่ก็อย่างว่า อายุของพวกปีศาจคาดเดาจากภายนอกไม่ได้หรอก  

หลังจากหนีออกมาจากสวนสาธารณะ ไอ้หมอนี่ก็ตามเขามาถึงบ้านพัก แม้จะไม่อยากต้อนรับ แต่การที่มีปีศาจท่าทางพิลึกๆ แหกปากตะโกนเรียก นายท่านขอร๊าบ นายท่านขอร๊าบ แบบนั้น มีแต่จะเรียกให้คนเข้ามามุงดู แล้วผลสุดท้ายเขาอาจถูกป้าเจ้าของห้องพักไล่ออกจากที่นี่ไปด้วย

ช่างเถอะ ปัญหาตอนนี้คือเขาจะจัดการยังไงกับไอ้หมอนี่ต่างหาก หลังจากพิจารณาปีศาจหนุ่มครั้งแล้วครั้งเล่า วิลก็สรุปเอาเองว่า เจ้าหมอนี่คงเป็นปีศาจระดับสูงเช่นเดียวกับรูธและนอร์มา

เดิมทีพวกปีศาจมีจุดกำเนิดสองแบบ แบบแรกคือพวกที่เกิดจากจิตใจของมนุษย์บนโลก จิตที่เต็มไปที่ความโกรธ เกลียด เคียดแค้นจะกลายเป็นจิตดำมืดที่ตกค้างและนานวันเข้าพวกมันจะรวมตัวเป็นปีศาจกาฝากขึ้นมา ซึ่งดูแล้วเจ้าหมอนี่ไม่น่าจะใช่ปีศาจชั้นต่ำแบบนั้นแน่ ส่วนแบบที่สองคือปีศาจที่กำเนิดในโลกปีศาจ ก่อนจะหลุดเข้ามาในโลกมนุษย์ ปีศาจพวกนี้จะมีพลังสูงกว่าปีศาจที่เกิดในโลก ซึ่งเป็นหน้าของวิลในฐานะผู้พิทักษ์ที่จะต้องกำจัด หรือไม่ก็ส่งกลับโลกปีศาจไปซะ

แต่หลังจากได้เห็นฝีมือเจ้าหมอนี่ ถ้าต้องสู้กันตัวต่อตัว วิลก็เห็นจุดจบตัวเองได้รางๆ แล้วล่ะ

เอ่อ...วิลยิ้มฝืดๆ คือนายน่ะเป็นปีศาจสินะ

ขอรับ

ที่ว่ามาที่โลกเพื่อตามหาผู้พิทักษ์นั่นน่ะ...

ไม่เป็นไรขอรับ ข้ากิลเลียนพูดคำไหนคำนั้น ในเมื่อข้าสาบานว่าจะตอบแทนบุญคุณ ข้าก็จะทำให้สำเร็จให้จงได้ สำหรับเซนทอร์ไม่มีอะไรสำคัญไปกว่าการรักษาคำสาบานหรอก!

นายไปสาบานอะไรตอนไหน ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย... วิลได้แต่เฝ้าถามตัวเอง แล้วจะให้มาอยู่กับปีศาจที่คิดจะเอาชีวิตตัวเองแบบนี้ จะต่างอะไรกับการอยู่กับปีศาจสองตัวที่จ้องจะเขมือบเขาเป็นอาหารล่ะ

นายจะตอบแทนบุญคุณฉันยังไง นายเป็นปีศาจ ส่วนฉันเป็นแค่คนธรรมดา นายรู้วิธีตอบแทนบุญคุณมนุษย์ด้วยเหรอ” ใช่อีกอย่างฉันไม่ได้ช่วยนายเลยนะเฟ้ย ฉันน่ะเป็นคนจงใจตีหัวนายเองเจ้าทึ่ม เพราะงั้นรีบกลับโลกปีศาจไปซะชิ้วๆ

พอถูกถามอีกฝ่ายก็ก้มหน้าครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นยืนยันหนักแน่น

ข้าอาจไม่รู้ แต่แค่นายท่านสั่งมา ต่อให้บุกน้ำลุยไฟ เหินขึ้นฟ้า ฆ่ามังกร ข้าก็จะทำความปรารถนาของนายท่านให้สำเร็จให้จงได้ขอรับ!

เลิกเรียกฉันว่านายท่านทีเถอะ มันจั๊กจี้...

แต่ว่า ถ้าปีศาจอย่างนายมาอยู่ที่โลกมนุษย์นานเกินไป ก็จะอ่อนแอลงเรื่อยๆ ไม่ใช่เหรอ ถ้านายอ่อนแอลงก็ช่วยเหลืออะไรฉันไม่ได้อยู่ดีวิลแสร้งส่ายหน้า ยกแก้วน้ำขึ้นดื่ม ไม่ได้ทันสังเกตดวงตาสีเหลืองทองเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยในอาการแปลกใจ

นายท่าน... ข้าสงสัยตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว นายท่านรู้เรื่องปีศาจดีจังเลยนะขอรับ อีกอย่างตั้งแต่พบนายท่าน ข้าก็สัมผัสพลังปีศาจตกค้างอยู่รอบๆ ตัวท่านด้วย หรือว่า... ท่านจะเป็นมนุษย์ที่มีพลังพิเศษที่ข้าตามหา

พรูดดดดด!!

น้ำในปากพุ่งออกมาใส่หน้ากิลเลียนทันที 

มะ ไม่ใช่นะ นายคิดไปเองแล้ววิลรีบโบกไม้โบกมือเป็นพัลวัน อันที่จริงแล้วฉัน คือ... เอ่อ จริงๆ แล้วฉันเป็นมนุษย์ที่มีญาณวิเศษแรงกล้า สามารถมองเห็นภูตผีปีศาจได้ยังไงล่ะ!ฟิ้ว~ วิลยกมือขึ้นปาดเหงื่อเมื่อหาข้อแก้ตัวได้

มนุษย์ที่มีญาณวิเศษงั้นหรือกิลเลียนงึมงำ จะว่าไปก็เคยได้ยินว่ามีมนุษย์ประเภทนั้นอยู่เหมือนกัน ข้านี่คิดอะไรก็ไม่รู้ นายท่านคงไม่มีทางเป็นผู้พิทักษ์ที่ข้าอุตส่าห์เดินทางมาเพื่อฆ่าหรอกเนอะ ฮ่า ฮ่า ฮ่า

ช่ายเลย จะเป็นไปได้ยังไงเล๊า ฮ่า ฮ่า ฮ่า” รูธ นอร์มา พวกนายอยู่ไหน... วิลพยายามเก็บกักน้ำตาที่แทบไหลเอ่อไว้

ถ้าอย่างนั้นจากนี้ไป หากมีเรื่องเดือดร้อนอะไรก็เรียกใช้ข้าได้เลย ข้าจะไม่ถือว่าเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่ท่านไหว้วาน เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับคำสาบาน

หมายความว่ายังไง

ก็หมายความว่า ข้ากิลเลียนจะไปก็ต่อเมื่อสามารถทำความปรารถนาที่สำคัญที่สุดของนายท่านให้เป็นจริงได้เท่านั้น ส่วนเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ข้ายินดีช่วยเหลือด้วยใจ ไม่เกี่ยวกับการทดแทนบุญคุณ

หมายความว่าถ้าเขาขอร้องให้หมอนี่ทำเรื่องสำคัญๆ  พอสำเร็จก็จะไปเองงั้นเหรอ งั้นแค่คิดหาเรื่องอะไรสักอย่างส่งๆ ให้ทำ ไอ้ปีศาจนี่ก็จะไปจากชีวิตเขาใช่ไหม วิลคิดด้วยความยินดีจนเกือบพลั้งปากไป ถ้าไม่เพราะจู่ๆ กิลเลียนก็ก้มศีรษะลงทำความเคารพเขาอย่างนอบน้อม ยิ่งพอเงยหน้าขึ้นสบดวงตาสีทองสุกใส กับรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า วิลก็พูดอะไรไม่ออก

เรื่องกลับโลกปีศาจนายท่านไม่ต้องห่วง ข้าเป็นเซนทอร์ บรรพบุรุษของเราถือกำเนิดที่นี่โลกแห่งนี้ ทำให้เราเป็นเผ่าปีศาจเผ่าเดียวที่เข้าออกโลกมนุษย์ได้อย่างอิสระ แม้การอยู่ในโลกมนุษย์จะทำให้เหลือพลังแค่ครึ่งหนึ่ง แต่แค่นั้นก็มากพอที่จะปกป้องนายท่านได้แน่นอน!

นายเล่นพูดแบบนี้ ฉันเกรงใจนะพอวิลปฏิเสธไม่ออก มือใหญ่แข็งแรงทั้งสองก็ยื่นเข้ามากุมมือเขาไว้แน่น

ข้าดีใจจริงๆ ที่ได้พบนายท่าน ข้าสัมผัสได้ว่านี่คือโชคชะตา เซนทอร์อย่างข้าถือกำเนิดขึ้นมาเพื่อเป็นอัศวินรับใช้ การที่เราได้รับใช้เจ้านายที่เราเลือก ใช้ความสามารถเพื่อผู้เป็นนายอย่างสุดกำลัง แม้ตายก็ถือเป็นเกียรติอันสูงสุด ข้าใฝ่ฝันมาตลอดว่าสักวันข้าจะได้รับใช้บุรุษที่ยิ่งใหญ่ และท่านก็คือเจ้านายที่ข้าเลือก

จะบอกว่า นายไม่เคยมีเจ้านายมาก่อนงั้นเหรอ

พอถูกถามสีหน้าของกิลเลียนก็พลันสลดลงทันที

อาจจะเคยหรือไม่เคย ข้าจำไม่ได้แล้ว

จำไม่ได้? อย่าบอกนะว่านายโดนทุบหัวจนความจำเสื่อมวิลหน้าซีด นี่เขาต้องมารับภาระดูแลปีศาจความจำเสื่อมงั้นเหรอ!

ไม่ใช่แบบนั้นหรอกขอรับกิลเลียนโบกมือไปมา จากนั้นก็ลูบท้ายทอยอย่างเก้อเขิน ความทรงจำบางอย่างของข้าดูเหมือนจะหายไปตั้งแต่ก่อนหน้านี้แล้ว ที่เหลืออยู่ก็เป็นแค่ความทรงจำที่ขาดๆ หายๆ ปะติดปะต่ออะไรแทบไม่ได้ แต่ช่างเถอะ แค่ตอนนี้ข้ามีความทรงจำเกี่ยวกับนายท่าน อดีตที่ลืมไปแล้วก็ไม่มีความหมายหรอก

พอเห็นหน้าตาไม่ทุกข์ร้อน แถมยังดูเป็นมิตรขนาดนั้น วิลจึงได้มีโอกาสพิจารณารายละเอียดต่างๆ บนตัวปีศาจนามกิลเลียนคนนี้อีกครั้ง บนตัวเขามีรอยลักษณะประหลาดๆ ที่สักอยู่บนตัวเต็มไปหมด ถ้าไม่นับสัญลักษณ์บนหน้าผากที่พวกปีศาจส่วนใหญ่ในแอเรียนน่ามีกัน กิลเลียนยังมีรอยสักพันอยู่รอบลำคอ ข้อมือและอาจจะส่วนอื่นๆ ภายใต้เสื้อผ้านั่นด้วย มองๆ ไปแล้ว อย่างกับเขาถูกรอยสักพวกนั้นพันธนาการไว้เลย...

บางทีอดีตที่หายไปของกิลเลียน อาจไม่ใช่เพราะเขาความจำเสื่อม แต่อาจเป็นเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่อยากจดจำก็ได้ละมั้ง ภายใต้รอยยิ้มบริสุทธิ์ไม่ต่างกับเด็ก ช่างตรงข้ามกับความน่าเกรงขามภายนอกโดยสิ้นเชิง ไม่ว่าจะมองยังไง วิลก็เชื่อว่ากิลเลียนจะต้องผ่านเรื่องราวต่างๆ มาอย่างมากมายแน่ๆ

ด้วยเหตุผลที่ไม่อาจระบุได้ วิลถอนใจออกมาอย่างยอมแพ้แล้วยิ้มให้ปีศาจหนุ่ม

ช่วยไม่ได้ งั้นคงต้องลำบากนายแล้วล่ะนะ เพราะฉันยังคิดไม่ออกเลยว่าฉันมีความปรารถนาอะไรตอนนี้

แล้วคำตอบที่เขาได้รับก็คือรอยยิ้มและคำขานรับอันมุ่งมั่น

ขอรับข้าจะรอจนกว่านายท่านจะมีความปรารถนานั้น

 

พ้นเทือกเขาน้อยใหญ่ที่เต็มไปด้วยหน้าผาสูงชัน ท้องฟ้าที่ปกคลุมด้วยเมฆสีดำดุจน้ำหมึก ก่อให้เกิดบรรยากาศอึมครึมคละเคล้าไปกับพลังแห่งม่านมนตรา

อาณาจักรแดนใต้อันไกลโพ้นที่แทบไม่เคยมีใครย่างเหยียบเข้าใกล้มาหลายร้อยปี บัดนี้กลับกลายเป็นสถานที่ที่เรียกให้กองทัพปีศาจทั่วทุกสารทิศมุ่งมา แม้แต่ราชาไมเออร์ผู้ปกครองดินแดนตะวันตก และราชาแกรนเซียผู้ปกครองดินแดนตะวันออก ราชาที่มีอำนาจสูงสุดของแอเรียน่า ก็ยังมาอยู่ที่นี่

ท้องฟ้าส่งเสียงคำราม สายฟ้าแล่นปราดเป็นริ้วสีเงินผ่านกลุ่มเมฆ เผยให้ดินแดนที่ตกอยู่ในความมืดมาช้านานเผยโฉม เงาของยอดปราสาทขนาดมหึมาปรากฏเบื้องหน้า ท่ามกลางบรรยากาศกดดันของผู้ที่ยืนอยู่ที่นี่ กองทัพปีศาจนับร้อยได้แต่ยืนนิ่ง กลืนน้ำลายช้าๆ ราวกับที่สุดแล้วปีศาจอย่างพวกเขา ก็มีสิ่งที่หวาดกลัวจนอยากวิ่งหนี นอกเสียงฟ้าคำราม กับกระแสลมแรงที่โบกพัดธงทัพปีศาจดังพั่บๆ ก็ไม่มีสรรพเสียงใดแทรกผ่านมาตลอดหลายชั่วโมง

ท่านพ่อ

ราชาแกรนเซียหันไปตามเสียงเรียก ก่อนสบเข้ากับดวงตาสีขาวสว่างของลูกชายที่เดินเข้ามา ดวงตาของนอร์มากวาดมองไปรอบตัว ก่อนหยุดนิ่งที่ปราสาทสีดำ มันดูคล้ายเงาอสูรกายที่รอคอยบางอย่างเงียบๆ ในความมืด

ตั้งแต่เรื่องที่เกิดขึ้นคราวก่อน ตอนที่พ่อกับไมเออร์ไม่อยู่ ไม่คิดเลยว่าแม้แต่ที่นี่จะได้รับผลกระทบไปด้วย

ใบหน้าหล่อเหลาที่ไม่ต่างกับชายหนุ่มวัยยี่สิบต้นๆ ของราชาปีศาจยิ้มเคร่งขรึม ถ้าไม่ติดว่าบนศีรษะมีเขายาวสีดำทั้งหก ราชาแกรนเซียคงถือได้ว่าเป็นปีศาจที่ดูเป็นมิตรมากตนหนึ่ง ยกเว้นก็แค่ผมยาวสีดำที่รวบไว้แบบง่ายๆ หากแต่ยาวจนบางส่วนลงไปกองอยู่กับเสื้อคลุมบนพื้น ที่ทำให้เขาดูทรงอำนาจและลึกลับอยู่ภายใต้ใบหน้าอ่อนโยน

อาจจะมีเหตุผลอื่นที่มันหลุดออกมาก็ได้ อีกอย่างราชาไมเออร์รู้ใช่ไหมครับ ว่าตอนนี้มันหนีไปซ่อนตัวที่ไหน

ราชาแกรนเซียขยับแว่นกรอบเดียวที่ติดอยู่กับตาข้างซ้ายก่อนพูดต่อ  

บางสิ่งบางอย่างนะ อาจไม่ได้เป็นอย่างที่เราเห็น... และไม่ได้เป็นตั้งแต่แรก

นอร์มามองพ่อ ก่อนจะมองตามสายตาคู่นั้นไปยังราชาปีศาจอีกหนึ่ง ที่ยืนนิ่งอยู่ท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้ายโดยไม่ไหวติง จะมีก็แค่เพียงผมสีแดงยาวรุงรังพัดโบกไปตามกระแสลม

ครู่หนึ่งเสียงฝีเท้าของขบวนม้ากลุ่มหนึ่งก็วิ่งเรียบเข้ามา ปีศาจหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่และมีลักษณะที่มองแว่บแรก เรียกว่าถอดแบบมาจากราชาปีศาจไมเออร์ทุกประการ ก็กระโดดลงมาจากหลังม้า

สภาผู้เฒ่าปีศาจตกลงจะเปิดประชุมแล้วสุ้มเสียงรายงานหงุดหงิด ถ้ายังจัดการตัวปัญหานั่นไม่ได้ พวกนั้นจะเรียกสอบสวนท่านด้วย

ฟ้าคำรามอีกครา คราวนี้เม็ดฝนเริ่มโปรยปราย รูธเดินเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังของราชาไมเออร์ผู้เป็นพ่อ หลังสิ้นคำรายงานอันแสนรวบรัด ก็ยังไม่มีปฏิกิริยาตอบรับใดๆ ตั้งแต่ก่อนหน้าที่เขาจะไปรับฟังคำตัดสินใจจากสภาผู้เฒ่าปีศาจ พ่อก็เอาแต่ครุ่นคิดอะไรอยู่คนเดียวแบบนั้น

ท่านพ่ออย่าเอาแต่เงียบจะได้ไหม ท่านจะปล่อยให้ตาแก่พวกนั้นมาตัดสินท่านได้ยังไง ท่านเป็นคนจับมันขังไว้ ถึงตอนนี้มันจะหลุดออกมา แต่ท่านต้องรู้อยู่แล้วใช่ไหมว่ามันอยู่ที่ไหน บอกข้ามาสิ ข้าจะไปจัดการมันเอง

ใจเย็นๆ ก่อนเถอะรูธแกรนเซียเข้ามาขัดจังหวะ ดวงตาสีดำดุจนิลยังจับอยู่ที่เสี้ยวหน้ากระด้างของไมเออร์ คนที่เป็นตั้งคู่ปรับและสหายที่อยู่กับเขามายาวนานที่สุด หลังผ่านไปครู่หนึ่ง แกรนเซียจึงตัดสินใจพูดต่อ ท่านเป็นคนผนึกมันไว้ ถ้าตราบใดที่ผนึกยังไม่สลายไป ท่านรู้ใช่ไหมว่ามันซ่อนตัวอยู่ที่ไหน

สายฝนเริ่มตกหนักเรื่อยๆ ท้องฟ้าสว่างวาบขึ้นเมื่อสายฟ้ากรีดเส้นสีเงินผ่าน จากนั้นน้ำเสียงทุ้มลึกทรงอำนาจจึงกล่าวออกมาเป็นประโยคแรก

มันไม่ได้อยู่ที่นี่แล้วไมเออร์กล่าวในที่สุด เสียงทุ้มกังวานฟังชัดเจน แม้จะอยู่ท่ามกลางสภาพอากาศเลวร้าย

หมายความว่ายังไงท่านพ่อ ที่บอกว่าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว

ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละไมเออร์กล่าว ก่อนสะบัดเสื้อคลุมที่พันไหล่ข้างหนึ่งออก จากนั้นก็หมุนตัวเดินกลับออกมาท่ามกลางความงุนงงสงสัย   

เราจะตามหามันได้ไหมแกรนเซียถามซ้ำ นี่เป็นเรื่องสำคัญมากนะไมเออร์ ถ้าท่านคือราชาที่เป็นศูนย์กลางของแอเรียนน่า เรื่องนี้ย่อมเกี่ยวพันกับความปลอดภัยของปีศาจทั้งหมด ท่านจะปรานีไม่ได้เด็ดขาด

มุมปากของไมเออร์กระตุกขึ้นเป็นรอยยิ้มเหี้ยม เผยคมเขี้ยวยาวด้านหน้า

ปรานีงั้นหรือ อย่างข้าน่ะหรือมีคำว่าปรานี จะดูถูกกันเกินไปแล้วมั้ง

รูธมองพลังเปลวไฟที่รวมตัวกันในมือขวาของผู้เป็นพ่อ ก่อนที่มันจะถูกซัดขึ้นสู่ท้องฟ้า เส้นริ้วสีแดงพุ่งผ่านเมฆหนาแล้วหายลับไป ก่อนที่อึดใจต่อมาแสงสว่างจะกระจายไปทั่วท้องฟ้า แล้วหล่นร่วงลงมาเป็นฝนดาวตก แผ่กระจายไปทั่วดินแดนที่ถูกปกคลุมในความมืด เผยให้เห็นปราสาทสีดำทะมึนไม่ต่างกับซากแห่งความตาย รูปปั้นมากมายเรียงรายอยู่เหนือกำแพงดุจซากศพ แต่สิ่งที่เด่นชัดคือ รูปปั้นเซนทอร์ที่เด่นตระหง่านอยู่เหนือยอดปราสาทที่พังทลาย สองขาหน้ายกขึ้นสูงราวกับจะโผนกระโจนไปข้างหน้า ในมือถือโล่และหอกยาว

ที่นี่คือสถานที่คุมขังปีศาจ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยสั่นคลอนแอเรียน่าจนแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ

รูธ!

รูธหันมาตามเสียงเรียก เมื่อราชาไมเออร์เดินลงมาจากเนินหิน แม้ตอนนี้เขาจะอยู่ในร่างปีศาจหนุ่มเต็มตัว แต่พอมีพ่อยืนอยู่ใกล้ๆ เขาก็รู้สึกว่าตัวเองถูกข่มจนกลับไปตัวหดเล็กเหมือนเดิม

ครับ

ไปที่โลกมนุษย์

คำสั่งนั้นให้ปีศาจหนุ่มทำหน้าฉงน ก่อนจะค่อยๆ เข้าใจความหมายนั้น เช่นเดียวกับปีศาจตนอื่นๆ ที่พอได้ยินก็ต่างกระซิบกระซาบกันด้วยความตื่นตระหนก

มัน... อยู่ที่โลกมนุษย์งั้นเหรอ

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #329 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 15:19
    กิลช่ายม้ายยยยยย วิลนายนี่เก็บปีศาจได้แต่พวกแปลกๆนะ 555
    #329
    0
  2. #128 GreeN_MatCha (@matcha_tiamfha) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:24
    จะใช้กิลรึเปล่าอ่า  แล้วถ้าใช่มันจะเกิดอะไรขึ้น(อ่านต่อ)
    #128
    0
  3. วันที่ 19 เมษายน 2556 / 19:56
    สนุกมาก
    #118
    0
  4. #111 #kimki-'mine (@lovewonbum) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 19:04
    ทางวิลก็ฮา
    ทางรูธก็เครียด
    ไปไม่เป็นเลยฉัน 5555
    #111
    0
  5. #95 Angel Evil (@fatazi) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 12:51
    ไนท์แมร์นี้กิิลป่าวหว่า เพราะไนท์แมร์นี้ก็มีส่วนคล้ายม้านะ-0-
    #95
    0
  6. #66 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 17:07
    ไนท์แมร์คือ กิล เลียน เอ มีคน คิด เหมือนๆ กัน นะ อิอิ
    #66
    0
  7. #57 Izaga (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 5 มกราคม 2556 / 14:30
    มาแล้วซินะภาคสอง วะฮะๆๆ

    ภาคนี้ท่าทางจะเข้มข้นกว่าเดิม งานนี้คงจากหารสองเป็นหารสาม

    วิลเอ๊ย ซวยได้อีกจริงๆ

    แต่...นอร์มาน่ารักอ๊ะ ไปกระจุกในตู้เย็น ฮ่าๆๆ

    ดูน่าเลี้ยงกว่ารุธอีก(โครม เจอสกายคิกรูธ)



    กิลเลียตออกจะน่ารักนะ ไม่น่าจะเป็นไนท์แมร์(ชื่อหลอน)

    เอาใจช่วยวิลต่อไป ดูซิจะซวยอะไรอีก หุๆๆ

    #57
    0
  8. #56 hypha (@nana-ai) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 13:42
    ถึงบางครั้งไนท์แมร์จะมีรูปร่างเป็นม้า
    แต่ว่า...แต่ว่า...
    ต้องไม่ใช่กิลจัง!!!!!!!!

    ไม่มีทางเป็นไปได้ซะหรอก
    มันต้องเป้นการเข้าใจผิด!!

    พี่จิ้ง!!!

    พี่หายไปนาน~~~มาก
    แล้วกลับมาทำให้ข้าน้อยช๊อค! อย่างเน้น่ะหรา

    ไม่ๆๆๆๆ กิลจังของแม่~~~

    แล้วมาต่ออีกน้า
    อย่าหายไปนาน รู้ป่ะว่าคิดถึง~~

    #56
    0
  9. #55 ภาณุมาศ (@Sakuratsuka) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 มกราคม 2556 / 12:52
    ตามมาเชียร์ ยังไงเราก็รักและดันเรื่องนี้สุดใจขาดดิ้น
    #55
    0
  10. #54 demine (@demine) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 18:41
    เบาะแสอยู่ใกล้ตัว สุดๆ
    #54
    0
  11. #53 Noble (@qeen-of-night) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 18:30
    บางทีไนท์แมร์ก็คล้ายๆกับม้านะ '^'
    #53
    0
  12. #52 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 18:29
    วิลเอ๊ย วิล
    ไม่สิ
    รูธ ไม่ต้องหาแล้ว
    อยู่ใกล้ตัวมากกว่าที่คิดอีกนะ = ___ =
    #52
    0
  13. #51 Belphegol (@knotnicenety) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 3 มกราคม 2556 / 17:31
    ไนท์แมร์นี่ จะต้องเป็นกิลเลียน หรือมีอะไรซักอย่างเกี่ยวข้องกันแหงๆเลย ' '
    ผมเชื่ออย่างนั้น 555
    #51
    0