Unlucky combo วิกฤตการณ์ปีศาจอลเวง

ตอนที่ 4 : ตอนที่ 3 ทาสรับใช้ผู้มีอดีต (รีไรท์)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,064
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    1 พ.ย. 56

ตอนที่ 3 ทาสรับใช้ผู้มีอดีต

 

"ฉันว่าอย่าดีกว่านะ ที่นี่ดูไม่ค่อยปลอดภัยยังไงก็ไม่รู้" วิลอ้อนวอน

"อย่ากังวลไปเลยนายท่าน แถวนี้ไม่มีใครผ่านมาหรอก ต่อให้ทำเสียงดังแค่ไหนก็ไม่มีใครว่าหรอกขอรับ"

"ตะ... แต่ว่า"

"งั้นอย่ารอช้าเลยนะขอรับ!"

"อ๋าเดี๋ยวก่อน!"

ปัง! ปัง! ปัง!

กิลเลียนทุบประตูที่ทำจากแผ่นไม้ขนาดใหญ่ ซึ่งเก่าจนเป็นสีเทาซีด แถมรั้วที่กั้นรอบบริเวณไว้ก็จับไปด้วยเถาวัลย์ ตอนแรกที่กิลเลียนพาเขามา วิลยังคงแปลกใจอยู่เลยว่าแถวนี้มีบ้านคนด้วย  

"มีใครอยู่ไหมขอรับ!" กิลเลียนป้องปากตะโกนไปยังบ้านสองชั้นหลังใหญ่ แต่ไม่มีเสียงใดตอบกลับ

ก็น่าจะเป็นแบบนั้น สภาพเก่าทรุดโทรมตั้งแต่หน้าบ้านไปจนถึงหลังคาผุๆ พังๆ แบบนั้น ดูยังไงก็ไม่น่าจะมีคนอาศัยอยู่หรอก

"ที่รกร้างแบบนี้จะมีใครอยู่เล่า" วิลถอนใจ

หลังจากกิลเลียนเข้ามาเห็นสภาพห้องพักเขา เจ้าตัวก็บ่นกระปอดกระแปดว่ามันคับแคบเกินกว่าจะยอมให้ นายท่านผู้สูงศักดิ์ อาศัยได้ พอกิลเลียนอาสาจะหาที่อยู่ให้ใหม่ วิลก็เลยไม่ขัด คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะทำให้ไอ้หมอนี่เลิกวุ่นวายกับเขาสักพัก แต่ที่ไหนได้ กิลเลียนดันไปหาที่พักใหม่จริงๆ แล้วที่พักที่ว่าก็คือบ้านที่มองเผินๆ นึกว่าบ้านผีสิงหลังนี้!

"แปลกจริงๆ เมื่อวานข้ายังเห็นคนอยู่ที่นี่เลย"

"นายแน่ใจนะว่าที่เห็นน่ะคนจริงๆ แล้วนายเคยมาที่นี่มาก่อนเหรอ"

"ขอรับ ข้าอ่านเจอป้ายนั่น คิดว่ามันต้องเหมาะที่จะใช้เป็นที่พักแน่ๆ" พูดแล้วกิลเลียนก็ชี้ไปยังป้ายที่ซุกอยู่ข้างกำแพง ซึ่งตอนแรกวิลไม่ทันสังเกต เพียงแต่ป้ายที่เห็นนั่นทำเอาเขาขนลุกไม่น้อย เพราะมันเขียนด้วยตัวหนังสือสีแดงเลือด วาดด้วยแปรง ทำให้สีไหล่หยดเป็นหย่อม โดยใจความมีอยู่ว่า

'รับคนดูแลบ้านหลังนี้ มีที่อยู่ที่กินให้ฟรี พร้อมค่าดูแลรายเดือน'

"จริงเหรอเนี่ย แค่ดูแลบ้านแถมมีที่อยู่ที่กินฟรีอีก อะไรจะขนาดนั้น" วิลวิจารณ์อย่างไม่ค่อยวางใจ แต่พอมองบ้านหลังใหญ่ใต้เงาไม้ และเมฆดำอึมครึม ถ้าจะลดแลกแจกแถมเพื่อหาคนมาดูแล มันก็น่าจะเป็นไปได้ เพราะคนปกติ คงไม่มีใครอยากเข้ามาแถวนี้หรอก แต่บ้านหลังใหญ่โตแถมโทรมขนาดนั้น ฉันคนเดียวจะดูแลได้ยังไง

"ไม่เป็นไรหรอกขอรับ ข้าจะช่วยทำความสะอาดเก็บกวาด อีกอย่างนายท่านจะได้มีที่พักสบายๆ ไม่ต้องอุดอู้อยู่ในห้องแคบๆ ไม่ต้องออกไปทำงานพิเศษทุกวัน แค่ดูแลที่นี่ก็มีเงินแล้ว"

 "มันก็ดีหรอกนะ แต่ว่า..."

แอ๊ด...

ประตูที่ปิดสนิทเปิดแง้มช้าๆ เงาสีเทาเลือนรางที่ยืนอยู่ระหว่างรอยแง้มของประตู ทำให้วิลถึงกับเบิกตาโต ก่อนกระโดดเข้าไปเกาะหลังกิลไว้แน่น

"ผีออกมาแล้ววว!~"

"ว่าใครผีย๊ะ ไอ้เด็กไร้มารยาท!"

"โอ๊ย!"

วิลกุมศีรษะเมื่อโดนบางอย่างฟาดเข้าให้ ชายหนุ่มหยุดโวยวายแล้วหันไปมองผีที่ว่าชัดๆ

ร่างเล็กๆ ที่เห็นไม่ค่อยถนัดในตอนแรก แท้ที่จริงคือคุณยายคนหนึ่ง ผมสีขาวม้วนเป็นมวยสูง ดูแล้วอายุไม่น่าจะน้อยกว่าเจ็ดสิบ เพียงแต่ท่าทางยังแข็งแรงเอาเรื่อง (วัดได้จากแรงฟาดเมื่อครู่) แล้วไอ้ที่ฟาดหัวเขาก็น่าจะเป็นพัดจีบที่ถืออยู่ในมือคุณยายนั่นเอง

"พวกเธอเป็นใคร มาโวยวายอะไรอยู่หน้าบ้านฉันย๊ะ" คุณยายท้าวเอว แหงนหน้าขึ้นมองพวกเขาจนคอแทบตั้งบ่า วิลกับกิลเลียนสบตากัน ก่อนที่ปีศาจหนุ่มจะยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"พอดี ข้าเห็นป้ายประกาศนั่นก็เลยสนใจ ไม่ได้ตั้งใจจะมาสร้างความรำคาญ ต้องขออภัยด้วย"

ท่าทีไม่รับแขกของคุณยายค่อยคลายลง อันที่จริงวิลคิดว่าใครก็ตามที่ได้คุยกับกิลเลียน ต่อให้โมโหแค่ไหนแต่พอเห็นหน้าตายิ้มแย้มลั้ลล้าแบบนี้ ก็คงโกรธไม่ลง

จากนั้นวิลกับกิลก็เข้ามานั่งอยู่ภายในห้องรับแขกของบ้าน ด้านหนึ่งเป็นระเบียงที่กั้นด้วยประตูเลื่อนกระจก มองออกไปเห็นสวนขนาดใหญ่กับบ่อเลี้ยงปลาที่ตอนนี้น้ำในสระเป็นสีเขียวปี๋ ถึงสภาพภายนอกดูไม่น่าพิสมัยนัก แต่ภายในบ้านกลับได้รับการดูแลอย่างดี แม้ข้าวของเครื่องใช้ เฟอร์นิเจอร์หลายอย่างจะเป็นของเก่า แต่ก็สะอาดสะอ้าน

"พวกเธอชื่ออะไร" คุณยายถามหลังจากที่วางแก้วน้ำให้พวกเขา จากนั้นก็ขึ้นไปนั่งบนเก้าอี้นวมที่ข่มให้ร่างเล็กๆ ราวกับเด็กที่นั่งอยู่บนรถเข็น

"ข้าชื่อกิลเลียน เป็นเซนทอร์ เดินทางมาจากโลกปี..."

วิลรีบใช้มือปิดปากกิลเลียนไว้ก่อนจะสาธยายที่มาของตัวเองให้ความแตก

"ผมชื่อวิลเลียม ส่วนนี่กิลเลียนครับ คือพวกเราเป็นนักศึกษาน่ะครับ ฮะฮะฮะ"

คุณยายขยับแว่นอย่างไม่วางใจ พลางมองสำรวจกิลเลียน

"แต่งตัวพิลึกแบบนี้คงไม่ใช่พวกจิ๊กโก๋หรอกนะ"

"อะไรคือจิ๊กโก๋หรือขอรับ" กิลเลียนหันมากระซิบถามวิลที่ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี เลยปฏิเสธไปให้จบๆ

"ไม่ใช่หรอกครับคุณยาย"

"ฉันน่ะไม่ไว้ใจพวกเด็กหนุ่มๆ สมัยนี้หรอก"

ทำอย่างกับยายท่าทางน่าไว้ใจนักงั้นล่ะ...

"ผมมีบัตรนักศึกษาติดตัวมาด้วย" วิลยื่นบัตรจากกระเป๋าเงินให้ดู "จะว่าไป ผมเกิดแล้วก็โตที่เมืองนี้แท้ๆ แต่ไม่เคยรู้เลยว่าแถวนี้มีบ้านอยู่ด้วย"

"แถวนี้เป็นที่ดินส่วนตัว คนนอกไม่มีใครผ่านมานักหรอก เดี๋ยวนะ รู้สึกเหมือนฉันจะเคยเห็นเธอในเมืองครั้งสองครั้ง เด็กประหลาดๆ ที่ชอบปั่นจักรยานผ่านหน้าสถานีรถไฟตอนเย็น ท่าทางเหมือนหนีอะไรมา"

วิลยิ้มค้าง... ก่อนหน้านั้น หลังรับหน้าที่ผู้พิทักษ์ เขาก็ถูกพวกปีศาจไล่ตามบ่อยๆ เพียงแต่พวกปีศาจกาฝากส่วนใหญ่ คนทั่วไปมองไม่เห็นเท่านั้นเอง

นี่คนอื่นๆ มองเขาเป็นคนพิลึกแบบนั้นไปแล้วเหรอเนี่ย...

"เธอเป็นลูกชายของแซม หัวหน้าเจ้าหน้าที่การไฟฟ้าในเมืองใช่ไหม"

"เอ๋ รู้จักพ่อด้วยเหรอครับ"

"ใช่จริงๆ สินะ ถ้าเป็นลูกของแซมก็คงไว้ใจได้ เพราะถ้าเธอทำอะไรเสียหาย ฉันจะได้บอกพ่อเธอให้จัดการทันที"

ไหง...เป็นงั้นไปได้ล่ะเนี่ย!

"แต่เธอ..." คุณยายหันไปทางกิลเลียน ขยับแว่นเล็กน้อยแล้วเริ่มตั้งคำถาม "เธอเป็นใคร ไม่ใช่คนเมืองนี้ใช่ไหม ฉันไม่รับพวกไม่รู้หัวนอนปลายเท้าเข้ามาในบ้านฉันหรอกนะ อย่างน้อยฉันก็ต้องรู้ว่าเธอเป็นลูกเต้าเหล่าใคร"

วิลแอบสังเกตเห็นสีหน้าสลดเล็กน้อยของกิลเลียน ราวกับถูกคำถามนั้นทิ่มแทงใจ แต่สุดท้ายก็ยังยิ้มรับเมื่อตอบอย่างตรงไปตรงมา

"บ้านของข้าอยู่ไกลจากที่นี่มาก ที่บ้านของข้ามีท่านพ่อ ท่านแม่และพี่ชาย แต่เราไม่ได้พบหน้ากันนานแล้ว ถ้าท่านยายไม่ไว้ใจข้า ขอแค่ให้นายท่านอยู่ที่นี่ และอนุญาตให้ข้าคอยคุ้มครองนายท่านได้ ข้าก็พอใจแล้วขอรับ"

วิลแอบชำเลืองมองไปยังคุณยาย สีหน้าท่าทางสงบจึงเดาไม่ออกว่าคุณยายจะให้คำตอบอย่างไร แต่ถ้ากิลเลียนไม่ได้อยู่ด้วย วิลก็คงไม่คิดจะรับทำงานที่นี่แน่ๆ

"เธอบอกว่าไม่ได้พบครอบครัวมานานแล้วงั้นเหรอ"

ขอรับ

นานแค่ไหนแล้วล่ะ

ข้าเองก็จำไม่ได้เหมือนกัน แต่คิดว่าอีกไม่นานคงมีโอกาสกลับไปเยี่ยมครอบครัวแน่นอน... ถ้าพวกเขายังต้อนรับ"

คุณยายพยักหน้ารับช้าๆ

"งั้นเธอก็คงคุ้นเคยกับการอยู่ตัวคนเดียวสินะ แล้วทำอะไรได้บ้างล่ะ"

"ถ้าท่านยายวางใจ ข้าอยากมีโอกาสซ่อมบ้านหลังนี้ขอรับพอได้ยินคำถามคล้ายๆ ใจอ่อน กิลเลียนก็รีบตอบอย่างกระตือรือร้น สวนข้างนอกนั้นกว้างมาก แถมมีต้นไม้เยอะแยะเต็มไปหมด ถ้าดูแลทำความสะอาดให้ดี ข้าเชื่อว่าจะต้องทำให้บ้านหลังนี้กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้งแน่"

อย่างนั้นเชียวเหรอคุณยายหัวเราะเบาๆ ท่าทางหัวเราะแบบนั้น ทำให้วิลรู้สึกคุ้นๆ ชอบกล ฉันกำลังจะย้ายไปอยู่กับลูกๆ ที่เมืองอื่น แต่จะทิ้งที่นี่ไปโดยไม่เหลียวแลก็ทำไม่ได้ ถ้ามีพวกเธอคอยดูแลทางนี้ก็คงเบาใจ"

"หมายความว่าคุณยายจะให้พวกเราเข้ามาเป็นผู้ดูแลงั้นหรือครับ" วิลโพล่ง

พอคุณยายพยักหน้ารับแล้วยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบอย่างใจเย็น วิลกับกิลเลียนก็หันไปแปะมือไชโยด้วยความดีใจ

"แต่มีเรื่องที่ต้องบอกเธอไว้ก่อน หวังว่าพวกเธอคงจะเข้าใจ"

"ได้เลยครับ" วิลรีบรับคำ

"ฉันซื้อบ้านหลังนี้มาช่วงสมัยสงคราม มันเป็นบ้านของนายทหารคนหนึ่ง แต่หลังจากถูกยึดอำนาจพวกศัตรูก็บุกเข้ามาฆ่าเขาที่นี่ เพราะงั้น... เธอไม่จำเป็นต้องไปสนใจรอยเลือดตามผนังนักก็ได้ อ้อ ไม่จำเป็นต้องพยายามเช็ดหรือทาสีใหม่ด้วย เพราะมันเช็ดไม่ออก แล้วก็ทาสีทับไม่ได้ด้วย"

รอยยิ้มของวิลค้างเติ่ง ก่อนจะหมุนคอแข็งๆ ไปยังมุมห้อง

ไอ้รอยสีน้ำตาลซีดๆ นั่นคืออะไร?

แล้วไอ้เงาจางๆ บนผนังเหมือนรูปใบหน้าคนกำลังโหยหวนนั่นอีก!

"บางคืนเธออาจจะได้ยินเสียงคนเดินไปทั่วบ้าน หรือเห็นอะไรผลุบๆ โผล่ๆ ในสวน ดวงไฟพวกนั้นก็คิดซะว่าเป็นหิ่งห้อยก็แล้วกันนะ หรือถ้าได้ยินเสียงคนร้องไห้คร่ำครวญดึกๆ ดื่นๆ ก็คิดซะว่าเป็นเสียงหมาเสียงแมวก็แล้วกัน อ้อ เมื่อทำสัญญาแล้ว เธอจะได้รับเงินล่วงหน้าสามเดือน กับเงินค่าบำรุงบ้านอีกต่างหาก แต่ถ้าย้ายออกไปก่อนครบสามเดือน เธอต้องชดใช้เงินคืนฉันสิบเท่า ตกลงตามนี้นะจ้ะ"

พูดจบคุณยายก็ส่งยิ้มหวาน

 

"อย่างน้อยนายท่านก็ได้อยู่ในบ้านที่มีห้องน้ำ ห้องครัว ห้องรับแขก ห้องหนังสือ แถมห้องนอนส่วนตัวด้วยนะขอรับ" กิลเลียนพยายามให้กำลังใจคนที่นั่งกอดเข่า เหม่อมองพระอาทิตย์ตกดินบนกระดานลื่น "ตอนเช้าเรื่องทำอาหาร ทำความสะอาด ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของข้าเอง นายท่านจะได้มีเวลาทำอะไรที่อยากทำไงขอรับ"

"หลวมตัวเข้าไปอยู่ในบ้านผีสิง ฉันยังจะมีกะใจทำอะไรอีกล่ะ" วิลก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆ ดันโดนจับเซ็นสัญญาไปแล้ว ถ้าเขาย้ายออกไปเขาก็ต้องชดใช้เงินคืนคุณยายหน้าเลือดเป็นแสน บ้าที่สุดเลย!

ผีไม่น่ากลัวหรอกนะนายท่าน

นายเป็นปีศาจก็พูดได้สิรู้ไว้ซะด้วย ฉันกลัวผียิ่งกว่ากลัวเจ้าชายปีศาจสองตัวรวมกันอีก!” วิลแยกเขี้ยวว๊ากกลับแล้วก้มหน้าร้องไห้กระซิกๆ อีก

แต่ยังไงในฐานะผู้ติดตามรับใช้ ข้าทนเห็นนายท่านอยู่ในห้องแสนคับแคบแบบนั้นไม่ได้หรอกนะขอรับ แต่ถ้านายท่านไม่ชอบ งั้นข้าจะบุกไปยึดปราสาทสักหลังให้นายท่านดีไหม!

อย่าเลยกิล ตอนนี้ฉันเดือดร้อนมากพอแล้วล่ะ...

นายท่านกิลเลียนเดินเข้ามายืนสุดปลายไม้กระดานลื่น สีหน้าหงอยราวกับลูกหมา นายท่านบอกว่าเคยอยู่กับท่านพ่อท่านแม่ แล้วทำไมถึงต้องออกมาอยู่คนเดียวล่ะ การได้อยู่กับครอบครัวไม่ดีงั้นหรือขอรับ

มันไม่ใช่แบบนั้นวิลส่ายหน้า พูดไปนายก็ไม่เข้าใจ ฉันน่ะอยากพึ่งพาตัวเองให้มากๆ ไม่อยากให้พ่อแม่หรือพี่ๆ มองว่าเป็นคนไม่ได้เรื่อง ฉันอยากเท่าเทียมกับพี่น้องคนอื่นๆ ถึงจะไม่สมบูรณ์แบบเท่าพวกเขา แต่อย่างน้อยฉันก็ดูแลตัวเองได้

ข้าเข้าใจนะขอรับ

หา?”

วิลมองร่างสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ด้านล่างกระดานลื่น แสงอาทิตย์ที่ใกล้ลับฟ้าไปสะท้อนเป็นภาพสีแดงอยู่ข้างหลังกิลเลียน ใบหน้าคมเข้มถึงจะดุกระด้างไปบ้าง แต่แววตาของเขาเต็มเปี่ยมไปด้วยความเข้าอกเข้าใจ

ครั้งหนึ่งข้าเองก็เคยพยายามทำแบบนั้น อยากออกไปสู่โลกภายนอก พึ่งพาตัวเองและหยัดยืนให้ครอบครัวได้เห็นว่าข้าเป็นคนที่มีเกียรติ นายท่านขอรับ ข้ากิลเลียนคนนี้ เข้าใจความรู้สึกของนายท่าน และไม่มีวันมองว่ามันเป็นสิ่งไร้สาระแน่นอนกิลเลียนกำหมัดทั้งสองแน่น แล้วพูดคำพูดแน่วแน่ ถ้านี่คือความปรารถนาของนายท่าน ข้าจะไม่ยอมให้ใครมาดูถูกเด็ดขาด!

วิลทำหน้าอึ้งๆ กระทั่งที่สุดแล้วเขาก็ต้องยอมแพ้ให้กับลูกดื้อของปีศาจนี่ตามเคย

เอาเถอะ เรื่องความปรารถนาอะไรนั่นอย่าเพิ่งไปพูดถึงเลยวิลพูดพลางไถลตัวลงมาจากกระดานลื่น ลงไปยืนตรงหน้ากิล ฉันว่าเรากลับกันดีกว่า คุณยายบอกว่าพรุ่งนี้ก็ให้เราย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย ฉันต้องไปบอกเจ้าของห้องพัก จะได้เตรียมย้ายข้าวของได้ทัน

งั้นข้าจะช่วยเอง นายท่านวางใจเถอะ!

นายเลิกเรียกฉันว่านายท่านๆ สักทีเถอะ ฟังแล้วมันจั๊กจี้ชอบกล อีกอย่างเวลาคนอื่นได้ยินเดี๋ยวก็ถูกเข้าใจผิดเขาพูดพลางชี้มาที่ตัวเอง นายเรียกชื่อฉันก็ได้ เรียกว่าวิลเฉยๆ น่ะ

กิลเลียนยังส่ายหน้าอย่างแน่วแน่

จะทำแบบนั้นได้ยังไง เซนทอร์อย่างข้าเป็นได้อย่างมากก็แค่องครักษ์ หรือไม่ก็ผู้รับใช้เท่านั้น

รับชงรับใช้อะไรกัน ฉันไม่เหมาะจะเป็นเจ้านายใครหรอก มันทำตัวไม่ค่อยถูก ฉันกับนายน่ะเรามาเป็นเพื่อนกันดีกว่านะกิล

คราวนี้กิลเลียนทำตาโตยิ่งขึ้น และเป็นอีกครั้งที่คิ้วเข้มขมวดเข้าหากัน มุมปากที่ขยับขึ้นเป็นรอยยิ้มช้าๆ ปะปนไปกับความดีใจและสับสน แถมวิลรู้สึกเหมือนจะเห็นฝ้าน้ำจางๆ คลออยู่ในดวงตาคู่นั้นด้วย กิลเลียนยกมือขึ้นแตะขมับตัวเองแล้วพึมพำเสียงเครือ

แปลกจัง จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนเคยมีใครเรียกข้าแบบนี้มาก่อน แต่มันนานมากเสียจนข้าจำไม่ได้แล้ว

เอ๋ ไม่เคยมีใครเรียกนายว่ากิลมาก่อนงั้นเหรอวิลเอียงคอด้วยความสงสัย

ขอรับ ท่านพ่อ ท่านแม่ พี่ชายของข้า ทุกคนที่รู้จักข้า ต่างเรียกข้าว่ากิลเลียนทั้งนั้น ไม่มีใครเรียกข้าว่ากิลเฉยๆ เซนทอร์อย่างพวกเราเป็นนักรบ เรายึดถือศักดิ์ศรีเหนือสิ่งอื่นใด การเรียกชื่อสั้นๆ แบบนั้นแสดงถึงความผูกพัน และความผูกพันสำหรับพวกเรา เป็นสัญลักษณ์ของความอ่อนแอ เซนทอร์จะอ่อนแอไม่ได้ ใครอ่อนแอคนนั้นก็ไร้ค่า

วิลไม่ชอบคำพูดรันทดหดหู่แบบนั้นเลย เขาไม่รู้หรอกว่ากิลเลียนเติบโตมาจากสถานที่แบบไหน แต่ถึงจะถูกฝึกมาเพื่อให้เป็นนักรบ แต่นักรบที่ห้ามผูกพัน ห้ามห่วงใย ดูยังไงมันก็ไม่ใช่ลักษณะที่กิลเลียนเป็น กิลเลียนแสนใจดีอ่อนโยน แล้วเขาจะกลายเป็นเซนทอร์ที่ไร้หัวใจแบบนั้นได้ยังไง... แต่ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ สถานที่ที่กิลเลียนเคยอยู่ ก็คงทำให้เขาเจ็บปวดมาก

ถ้านายไม่สบายใจ ฉันเรียกนายว่ากิลเลียนก็ได้

ไม่ขอรับไม่ ไม่ใช่แบบนั้นชายหนุ่มรีบโบกไม้โบกมือ เรียกข้าว่ากิลเถอะ อีกอย่างตอนนี้ข้าไม่ได้อยู่ที่วาเลอเลียสไม่มีใครสนใจหรอก ว่าใครจะเรียกข้ายังไง

วาเลอเลียส?” วิลทวน

อ๋อ บ้านเกิดข้าเอง เป็นส่วนหนึ่งของดินแดนทางใต้ที่กว้างใหญ่ ถึงจะเป็นอาณาจักรที่อยู่กลางภูผา แต่ที่นั่นอุดมสมบูรณ์และสวยงามมาก ข้าหวังว่าสักวันหนึ่งเมื่อสิ้นสุดการเดินทางจะได้กลับไป แต่ไม่รู้ว่าพวกเขาจะยินดีต้อนรับหรือเปล่า

นายพูดเหมือนครอบครัวไม่อยากให้นายกลับไปนะวิลพอจับใจความได้ ตั้งแต่ที่ได้ยินกิลเลียนพูดกับคุณยายแล้ว แต่พอเห็นกิลเลียนทำเหมือนไม่อยากเล่าวิลก็ไม่กล้าซักไซ้นัก ช่างเถอะๆ ถ้านายไม่อยากพูดก็ไม่ต้องพูด เรากลับกันดีกว่า นอนพักเอาแรง พรุ่งนี้ยังมีอะไรต้องทำอีกแยะ

พูดจบวิลก็เดินนำหน้าออกไป แต่เดินหน้าได้ไม่กี่ก้าวชายหนุ่มก็ฉุกคิดเรื่องสำคัญได้

"มีอะไรหรือขอรับ" กิลเลียนถาม เมื่อเห็นจู่ๆ วิลก็หยุดนิ่ง สีหน้าเปลี่ยนเป็นครุ่นคิดกังวล

จริงสิ เขาลืมเรื่องนี้ไปได้ยังไง ถ้าย้ายไปตอนนี้เกิดรูธกับนอร์มากลับมาจะทำยังไง ถึงรู้ว่าการตามหาเขาในเมืองนี้ไม่น่าจะเป็นเรื่องยากสำหรับเจ้าพวกนั้น แต่ปัญหาคือ ถ้ารูธกับนอร์มาปรากฏตัวต่อหน้ากิลเลียน ก็เท่ากับเปิดเผยฐานะว่าเขาคือผู้พิทักษ์ จากนั้นถ้ากิลเลียนยังคิดจะฆ่าเขาอีก ยังไงก็ไม่พ้นการเผชิญหน้ากับรูธและนอร์มาแน่ๆ ขืนปล่อยให้ปีศาจระดับซุปเปอร์อภิมหาทำลายล้างสามตัวสู้กันที่โลกนี้ มีหวังได้เกิดเรื่องปั่นป่วนยิ่งกว่าตอนฝูงปีศาจบุกโลกแหงๆ ที่สำคัญเกิดพ่อรู้เรื่องเข้า เขาต้องถูกพ่อฆ่าตาย แล้วตามไปฆ่าเขาซ้ำอีกครั้งในนรกแน่ๆ

แบบนี้มีแต่ซวยกับซวย!

สายลมพัดวูบเข้ามาอย่างปุบปับ แต่เพราะมัวคิดฟุ้งซ่านวิลเลยไม่รู้สึกว่ามีความผิดปกติเกิดขึ้น

ท่านวิลระวัง!

จ๊ากกก!

จู่ๆ ของหนักๆ ก็ร่วงลงมาทับวิลจนล้มลงไปหมอบกับพื้น ตามด้วยเสียงทะเลาะแว่วๆ ที่นึกอยากแกล้งทำเป็นจำไม่ได้ ดังมาจากเจ้าสิ่งที่ทับอยู่บนหลังของเขา

ไอ้ก้อนมันจูเฮงซวยเอ๊ย ตื่นได้แล้ว เพราะแกคนเดียว เมื่อกี้เกือบร่วงลงมาคอหักแล้วเห็นหรือเปล่า

ครอกกก ฟี้~~”

หางไฟ ปลุกไอ้หมอนั่นตามมาเร็วๆ เข้า ข้าหิวจนตาลายแล้วนะ เดี๋ยวก็จับกินซะหรอก

แคว่กแคว่ก!

มะ... ไม่นะ ไม่จริงใช่ไหม เขาหูฝาดไปใช่ไหม วิลนอนตัวแข็งเหงื่อแตกพลั่ก นี่มันเป็นความฝัน นี่มันเป็นความฝันไอ้สองตัวนั่นคงไม่โผล่มาที่นี่ตอนนี้หรอกใช่ไหม แล้วทำไมเขาต้องโดนไอ้สองตัวนี่ร่วงลงมาทับทุกทีด้วยล่ะ!

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อนรูธทำจมูกฟุดฟิดในอากาศ กลิ่นแบบนี้มัน กลิ่นของวิลนี่นา

ไม่! นั่นไม่ใช่ฉัน ฉันคือก้อนหิน ฉันคือก้อนหิน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฉันคือก้อนหิน!

วิลทำไมเจ้ามานอนอยู่ที่นี่ได้

ดูเหมือนชีวิตเขาจะไม่สามารถรอดพ้นหายนะจากเจ้าปีศาจแคระนี่ได้จริงๆ สินะ

ถ้ารู้แล้วก็รีบลงไปจากตัวฉันเสียทีสิเฟ้ยเจ้าเตี้ย!” วิลหันกลับไปตะคอกใส่คนบนหลัง เล่นเอารูธหงายท้องเก๋ง ส่วนนอร์มาที่นอนหงาย พุงน้อยๆ กระเพื่อมขึ้นลงครู่หนึ่ง เจ้าตัวจึงงัวเงียตื่นขึ้นพร้อมน้ำลายไหลย้อย ให้ตายสิพวกนายหายไปไหนตั้งหลายวัน บทจะโผล่มาก็โผล่มาแบบนี้นะเหรอ จะมาปกติหน่อยไม่ได้หรือไง

คำพูดต่อมาคล้ายจะติดอยู่แต่ลำคอ เมื่อสบสายตาหยาดเยิ้มของรูธ อะไรกันน่ะไอ้เตี้ยหัวแดงนี่ พูดจาไม่มองหน้าสายตาอยู่แค่ระดับคอ...

คอเหรอ? มะ ไม่นะ แกไม่ได้กำลังคิดเรื่องนั่นอยู่ใช่ไหมรูธ!

รูธตบมือแปะเข้าหากันแล้วตั้งท่าพนมมือขอบคุณพระเจ้า จากนั้นดวงตาสีทับทิมก็เหลือบขึ้นมองเขาเป็นประกาย พร้อมแยกเขี้ยวกว้าง

หิวจังเลย ขอหม่ำล่ะน๊าาา

ไอ้บ้าอย่าเข้ามาน๊า!” วิลร้องโหยหวนเมื่อจู่ๆ เจ้าปีศาจแคระก็กระโจนเข้ามา พร้อมน้ำลายไหลเยิ้ม ราวกับเห็นเขาเป็นชิ้นเนื้อแสนโอชะ แต่ก่อนจะถึงตัว เท้าเล็กๆ ข้างหนึ่งก็เข้ามาขวางไว้ ถีบรูธจนหน้าหงาย

อย่าให้มันมากนักเจ้าปีศาจตะกละ

นอร์มาขอบใจนะที่ช่วยฉัน ฉันรู้ว่ามีแค่นายคนเดียวเท่านั้นที่จะปกป้องฉันได้วิลประสานมือเข้าด้วยกัน น้ำตาแทบไหลปริ่มด้วยความซาบซึ้งใจ เอ๋!...

วิลเหงื่อตก เมื่อถูกมือคู่หนึ่งกระชากคอเสื้อจนแบะออก กระดุมกระเด็นหลุดไปคนละทาง พอเงยหน้าที่ยังยิ้มค้างขึ้นถึงพบว่า บัดนี้นอร์มาคืนสภาพเป็นปีศาจหนุ่มเต็มตัว แถมใช้รูปร่างแข็งแรงกว่ายึดตัวเขาไว้ ริมฝีปากเจ้าชายปีศาจตะวันออกเผยอขึ้น เผยคมเขี้ยวยาวเป็นเงางาม น่ากลัวพอๆ กับดวงตาสีขาวสว่างโล่ด้วยความหิวกระหาย

หยุดนะไอ้นอร์มา!” รูธโผล่เข้ามาพร้อมกระโดดถีบเท้าคู่ใส่ อย่ามาแย่งอาหารเย็นของข้านะเฟ้ย!

นี่พวกเจ้าสองคนหยุดเดี๋ยวนี้นะ ปล่อยนายท่านเดี๋ยวนี้!

กิลเลียนตะโกนมาจากที่ไหนสักแห่ง ท่ามกลางความชุลมุนแลกหมัดกันตุบตับจนฝุ่นตลบ ไม่มีใครสังเกตเห็นวิลที่ร้องไห้กระซิกๆ ขณะคลานหนีตายออกมา มือหนึ่งกุมคอเสื้อที่ถูกดึงจนหลุดลุ่ย ราวสาวน้อยพรหมจรรย์ แต่ถึงจะมีเสียงตะโกนห้ามอย่างไร เจ้าชายทั้งสองก็ไม่มีทีท่าจะหยุด จนกิลเลียนเริ่มหมดความอดทน

ข้าบอกว่าให้หยุดเดี๋ยวนี้!!!

สิ้นเสียงร้องเตือนเป็นครั้งสุดท้าย วิลก็เบิกตาโตเป็นไข่ห่าน แสงสว่างสาดแสงวาบมาจากร่างของกิลเลียน จากนั้นท่อนล่างตั้งแต่ช่วงเอวของเขาลงไป ก็กลายเป็นลำตัวของม้าสีขาวตัวใหญ่ เซนทอร์หนุ่มยกสองเท้าหน้าขึ้นสูง จังหวะเดียวกับที่รูธกับนอร์มาเริ่มสัมผัสถึงอันตรายแล้วหันกลับมา

 

เรื่องมันก็เป็นแบบนี้แหละวิลอธิบายจบ ก็มองไปยังเจ้าชายตะวันตกกับตะวันออกที่นั่งเบียดกันภายในพื้นที่แคบๆ ของห้องครัว แถมบนหน้าผากแต่ละคนยังมีรอยเกือกม้าประทับอยู่คนละอันด้วย เขาคิดว่าฉันเป็นต้นเหตุทำให้แอเรียน่าพบภัยพิบัติก็เลยตามมาแก้แค้น

แช่แข็งมันซะนอร์มาสรุป แม้สีหน้าจะเรียบเฉยไร้อารมณ์

สับเป็นพันชิ้นแล้วโยนให้แร้งกินรูธเค้นเสียงเหี้ยมเกรียมพร้อมปล่อยจิตสังหารเข้มข้น

ปีศาจอย่างพวกนายนี่เอะอะก็มีแต่ฆ่าแกงกันหรือไงวิลเหล่มองแต่ละคนอย่างเอือมระอา

ถ้าเกิดมันรู้ว่าเจ้าเป็นใคร เจ้านั่นแหละจะเดือดร้อนรูธพูดใส่หน้าวิลโดยมีนอร์มากอดอกพยักหน้าเห็นด้วย

ไม่หรอกน่า กิลน่ะเป็นคนดีจะตาย เขาช่วยฉันจากปีศาจ หาบ้านให้ฉันอยู่ ทั้งจริงใจและมีน้ำใจ เขาไม่ฆ่าใครอย่างไรเหตุผลหรอก อีกอย่างฉันชอบกิลนะ...วิลหยุดพูด เมื่อรู้สึกว่ารังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากเจ้าชายปีศาจทั้งสองเข้มข้นยิ่งขึ้น

แช่แข็งมันไว้ในน้ำแข็งพันปี แล้วเอาไปถ่วงกลางมหาสมุทรนอร์มากระซิบ ปล่อยกระแสพลังเยือกแข็งเป็นไอกรุ่นออกมาจากตัว ดวงตาสีขาวเปล่งแสงสว่างจ้า

สับมันเป็นหมื่นๆ ชิ้นแล้วเผาไม่ให้เหลือซากรูธเค้นเสียงเหี้ยม จิตสังหารก่อตัวเป็นพลังสีแดงเพลิงปะทะกับพลังของนอร์มา จนเกิดประจุไฟฟ้าดังเปรี้ยะๆ ในอากาศ

 วิลเห็นแล้วก็ได้แต่คอตก การพยายามอธิบายอะไรสักอย่างให้เจ้าสองตัวนี่ฟัง มันช่างกินพลังงานชีวิตเขาจริงๆ

ท่านวิลขอรับกิลเลียนที่นั่งรออยู่ด้านนอกเรียกเข้ามาอย่างเกรงใจ ถ้าท่านกับสหายมีเรื่องอยากปรึกษากัน ข้าจะออกไปรอข้างนอกก่อนก็ได้นะ

ไม่เป็นไรหรอกวิลรีบบอกแล้วหันมากระซิบกับเจ้าชายทั้งสองอย่างขู่เข็ญ เอาเป็นว่าตามนั้นแหละ พวกนายอย่าเพิ่งบอกอะไรกิล อย่างน้อยก็รอให้ฉันคิดได้เสียก่อนว่าจะบอกเขายังไงดี

เฮอะ ไร้ประโยชน์เปล่าๆ

รูธอุบอิบแต่วิลแสร้งทำเป็นไม่เห็น พอเดินออกมาเขาก็รู้สึกว่าการมีผู้ชายสี่คนอัดอยู่ด้วยกัน (ถึงตัวหนึ่งจะเตี้ยกลม) ห้องของเขาก็แคบเสียจนไม่ต่างกับกล่องใส่รองเท้า

ฉันจะแนะนำให้รู้จักนะ นี่นอร์มา ส่วนเจ้าเตี้ยหัวแดงนั่นชื่อรูธ พวกเขาเป็นเพื่อนฉันเองถึงจะแนะนำว่าตัวเองรู้จักปีศาจถึงสองตัว แต่กิลเลียนกลับไม่แปลกใจเลย

อย่างนี้นี่เอง พลังปีศาจที่ข้าสัมผัสได้จากห้องนี้และตัวนายท่าน มาจากพวกเจ้าสองคนนี่เอง

ดูเจ้าไม่แปลกใจเลยนะนอร์มาถาม

คงเพราะข้าสัมผัสพลังของพวกเจ้าได้ตั้งแต่ก่อนหน้านั้น อีกอย่างปีศาจระดับพวกเจ้า การจะเดินทางไปมาระหว่างโลกปีศาจกับโลกมนุษย์คงไม่ใช่เรื่องยาก จะแปลกใจนิดหน่อยก็แค่ทำไมถึงรู้จักนายท่านได้

แล้วแกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงรูธสอดบ้าง ดูเหมือนรูธจะไม่ถูกชะตากับกิลเลียนกว่าใครเพื่อน เพราะเจ้าชายแคระพุงป่องถึงกับลุกขึ้นท้าวเอวจ้องเขม็ง โดยไม่นึกถึงสารรูปตัวเองสักนิด นี่ขนาดว่ามันยืดสุดตัวแต่ความสูงยังไม่ถึงไหล่กิลเลียนที่นั่งพับเข่าอยู่กับพื้นเลย

ถึงจะเป็นสหายของนายท่าน แต่ข้าไม่มีหน้าที่ตอบคำถามพวกเจ้า รู้ไว้แค่ว่านับจากนี้ไปข้าคือองครักษ์ของนายท่านวิล พวกเจ้าสองคนห้ามทำตัวเสียมารยาทกับนายท่านอีกเข้าใจไหม

ว่าไงนะ วิลนะเป็นของข้า เพราะงั้นข้าจะทำอะไรก็ได้

ห้ามพูดจาแบบนั้นนะ!” กิลเลียนเสียงแข็งไม่ยอมแพ้ จนวิลที่นั่งฟังอยู่กึ่งกลางชักร้อนๆ หนาวๆ ดูเหมือนพอหันหน้าเข้าหาปีศาจด้วยกัน กิลเลียนก็กลายเป็นปีศาจหัวแข็งไม่ยอมใครง่ายๆ เจ้าเอาแต่พูดว่านายท่านเป็นของเจ้า ทั้งๆ ที่ตัวเองไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรเสียหน่อย ช่างเป็นปีศาจที่ไร้มารยาทสิ้นดี

คะ คือว่า กิล นายอย่าไปใส่ใจคำพูดไอ้หมอนี่เลยนะ

ไม่ได้นะขอรับ ในฐานะองครักษ์ ข้าจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องหรือหยามเกียรติท่านเด็ดขาด ปีศาจที่คิดทำร้ายแม้แต่มนุษย์อ่อนแอไร้ทางสู้น่ะ ไม่มีศักดิ์ศรีของปีศาจและความเป็นลูกผู้ชายสักนิด!

ซวย... วิลคิดในใจแล้วปรายตามองไปยังรูธ สองไหล่เล็กสั่นระริก แม้ริมฝีปากจะแสยะยิ้ม หากก็เห็นชัดๆ ว่าไอ้หมอนี่ใกล้ฟิวส์ขาดเต็มที

แกบังอาจพูดว่าข้าไร้ศักดิ์ศรี แถมไม่ใช่ลูกผู้ชายงั้นเหรอ” รูธขู่กรอด พลังสีแดงเพลิงพวยพุ่งออกมาจากตัว

"มะ ไม่ใช่นะรูธใจเย็นๆ ก่อน กิลไม่ได้หมายความแบบนั้นสักนิด ใช่ไหมนอร์มา...

"ครอก ฟี้~"

วิลแทบปล่อยโฮเมื่อเห็นนอร์มานั่งคอพับ หลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

จะหยามข้าเกินไปแล้ว เป็นแค่เซนทอร์ที่เกิดมาเพื่อเป็นทาสรับใช้ อย่าบังอาจมาตีเสมอข้านะ!

อ๊าม่ายยยมันจะแปลงร่างอีกแล้ววว!!

เปลวไฟสีแดงลุกโอบล้อมตัวรูธ พอพลังที่ระเบิดออกมาจากตัวพัดสลายไป วิลก็ถูกมือใหญ่ที่มีกรงเล็บคมกริบดึงจนตัวปลิวเข้าไปหา กระทั่งชนเข้ากับหน้าอกแข็งๆ

แกฟังให้ดี!” รูธที่คืนสภาพเป็นเจ้าชายปีศาจหนุ่มเต็มตัวตะคอก พร้อมใช้ดาบชี้หน้ากิลเลียนที่ได้แต่ตกตะลึง วิลคือผู้พิทักษ์ของโลกมนุษย์ และข้าได้รับคำสั่งให้มาที่นี่เพื่อดูแลเขาอยู่แล้ว ดังนั้นต่อให้ไม่มีแกก็ไม่สำคัญหรอกเฟ้ย รีบไสหัวไปซะ!

ไอ้บ้ารูธธธธแกไปบอกมันทำม๊ายยย!

วิลนึกอยากบีบคอไอ้ปีศาจปากพล่อยนี่ให้ตายคามือ หรือไม่ก็บอกให้มันเอาดาบแทงเขาให้ตายซะจะได้หมดเรื่องหมดราว

อา... ชีวิตวัยหนุ่มของเขาถึงฆาตเร็วขนาดนี้เชียวเหรอ ไม่นะ เขายังไม่อยากตาย!

วิลสะดุ้งโหยงเมื่อจู่ๆ กิลเลียนก็ลุกพรวดขึ้น มั่นใจว่าอีกไม่กี่นาที คงเรียกหอกออกมาแล้วทิ่มลงกลางหัวใจเขาแน่ๆ พ่อครับ แม่ครับ จูเลียต พี่ๆ ทุกคน ลาก่อน...

ทว่ามือที่ยื่นเข้ามาหาไม่ได้แตะต้องวิลแม้แต่ปลายเล็บ แต่กลับตะปบลงบนต้นแขนของรูธแน่น จนรูธเองยังแปลกใจ

สีหน้าของกิลเลียนทั้งสับสนงุนงง หลังมองขึ้นๆ ลงๆ ครู่หนึ่ง เขาก็เอ่ยคำพูดเบาหวิวออกมา

ทะ... ท่านไมเออร์” 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

403 ความคิดเห็น

  1. #330 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 15:34
    งานนี้ยิ่งกว่าศึกชิงนาง เชียร์ใครดีหวา~~><
    #330
    2
    • #330-1 shirai-ss (@shiraishi413-ss) (จากตอนที่ 4)
      23 มีนาคม 2558 / 11:42
      เอาหมดเลย ฮุฮุ
      #330-1
    • #330-2 shirai-ss (@shiraishi413-ss) (จากตอนที่ 4)
      23 มีนาคม 2558 / 11:42
      เอาหมดเลย ฮุฮุ
      #330-2
  2. #185 ... (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กันยายน 2556 / 16:35
    เอิ่ม ตอนอ่านเล่มแรกจบก็ว่าส่อวายน่าดูแล้วนะ พอมาอ่านตอนนี้... ยิ่งคล้ายสุดๆ โดยเฉพาะตอนวิลบอกว่า  มะ ไม่นะ ไม่ได้กำลังคิดเรื่องนั้นอยู่ใช่ไหม แล้วยังร้องว่า อย่าเข้ามาน๊า ปีศาจอีกตนก็กระชากคอเสื้ออีก 



           

        (กลัวผีมากกว่ากลัวปีศาจสองตนรวมกัน ก็แหงล่ะ วิลเขกหัวปีศาจ2ตนนั้นได้นี่นา)
    #185
    0
  3. #150 Joker Mask (@gamsor) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 15:57
    เจอกันก็ตีกันเลยน่ะ คุยกันดีๆสิ อย่าแย่งกัน วิลรักทุกคนอยู่แล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า
    #150
    0
  4. #129 GreeN_MatCha (@matcha_tiamfha) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 เมษายน 2556 / 18:44
    กร๊าก เมื่อกี้เพิ่งบอกไปไม่ใช่เรอะว่าให้เก็บเป็นความลับ ตารูธก็ดันพูดออกมาจนได้ (ตบโต๊ะ 5555)
    บทนี้เหมือนศึกชิงนางจริงๆ  เอาเล้ยกิล แม่ชอบ! ><
    #129
    0
  5. วันที่ 19 เมษายน 2556 / 20:04
    สนุกมาก
    #119
    0
  6. #96 Angel Evil (@fatazi) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 มกราคม 2556 / 13:05
    -..-ยิ่งอ่านยิ่งฟิน อ้ากกกกกกกก ภาคนี้เป็นภาคศึกชิงนายหรือหนิ ออกเป็นเล่มก็คงดี><
    #96
    0
  7. วันที่ 11 มกราคม 2556 / 23:57
    ฟินนนนนนนน

    จิ้นนนนนนนน

    คลั่งงงงงงงงงง

    4P  โอววววววว

    //จิ้นหนักๆๆ =w=

    ไม่ได้มาอ่านนาน แต่นิยายของท่านจิ้งก็ยังจิ้น.. เอ่อ.. ยังสนุกเหมือนเดิม=w=b!!!
    #81
    0
  8. #67 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 8 มกราคม 2556 / 17:16
    เอ้า ไม่ฆ่าวิลแล้วเหรอ นี่ความจำนายกำลังจะกลับมาใช่ไหรืเปล่าเนี่ย
    งง
    งง
    #67
    0
  9. #64 Izaga (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 มกราคม 2556 / 09:40
    เอิ้ม...ฟิน เปลี่ยนจากunluckyเป็นศึกชิงนายแทนได้ไหม

    จะบอกว่าฟินมากตอนที่รูธมันประกาศปาวๆว่า "วิลของข้า" "วิลของข้า"

    เรื่องมันจะเครียดอยู่แล้ว

    ดันมาตลกก็ตอนที่พ่อเจ้าประคุณนอร์มาหลับคอพับคออ่อนนี้ล่ะ ก๊ากกก
    #64
    0
  10. #63 hypha (@nana-ai) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 21:58
    อุกรี๊ดฟินสุดๆอ่ะ
    นึกภาพรูธดึงวิลเข้าไปในอ้อมกอด
    แล้วเอาดาบชี้หน้ากิลจังแล้วมัน...
    แต่ว่ากิลจังต้องไม่ใช่คนร้ายนะ
    ไม่ยอม
    #63
    0
  11. #62 Belphegol (@knotnicenety) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 17:08
    นอร์มากับรูธนี่จ้องเเต่จะงาบวิลอย่างเดียวเลยสินะ 555555
    เเล้ว....กิลเป้นตัวอะไรกันเเน่ ?
    #62
    0
  12. #60 PaNaTa [พานาตา] (@tototo) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 16:25
    อะไร.. มันเกิดอะไรขึ้นนนนนนนนน

    ว่าแต่ นอร์มา... นึกว่านายจะช่วยวิล ที่ไหนได้  เตรียมเต็มที่เลยนี่หว่า = ___ =
    #60
    0
  13. #58 demine (@demine) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 มกราคม 2556 / 15:17
    ตกลงมันยังไงกันแน่..../ซีด
    #58
    0