คัดลอกลิงก์เเล้ว

A story of the night before Valentine's...

โดย LifeOnL

"พี่ฟาน...หนูอยากไปดูปลากระเบน"

ยอดวิวรวม

99

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


99

ความคิดเห็น


0

คนติดตาม


0
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  14 ก.พ. 56 / 22:33 น.
นิยาย A story of the night before Valentine's... A story of the night before Valentine's... | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
"พี่ฟาน...หนูอยากไปดูปลากระเบน อยากไปกินขนมที่นั่น"

"อืม...ไว้จะพาไปนะ"

"อยากไปตอนเนี้ย!"

"พี่ทำงานอยู่..."

"งั้นพรุ่งนี้!"

"...วันเสาร์ละกันนะ"

"มะรืนนี้!"

"มะรืนนี้วาเลนไทน์นะ...พี่นัดกับแฟนไว้"

"อะไรกัน...แล้วน้องละ?"

"เอางี้...พรุ่งนี้พี่จะกลับมาเล่นด้วยเร็วๆ แต่ปลากระเบนค่อยไปหามันวันเสาร์ได้มั้ย?"

"อ่า.....อะๆ ก็ได้ สัญญาแล้วนะ?"

"อืม สัญญา"

 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 14 ก.พ. 56 / 22:33


                ดวงตาใสแป๋วของเด็กผู้หญิงวัยเก้าขวบกำลังมองแมลงวันหัวเขียวที่เกาะอยู่ขอบชามต้มจืดตำลึงของเธออย่าเลื่อนลอย เวลาเดินต่อไปเป็นปกติของมัน แต่เด็กน้อยกลับรู้สึกว่ามันเดินช้า...

                “ไม่กินข้าวละลูก จ้องอยู่อย่างนั้นเดี๋ยวพ่อแย่งกินหมดนะ”คุณพ่อแหย่ลูกสาวคนเล็กที่มักจะหวงอาหารโปรดอยู่เสมอ แต่เด็กน้อยกลับเบ้หน้า

                “หนูจะรอกินข้าวกับพี่ฟาน”เสียงใสๆตอบ และคำตอบนั่นทำให้คนเป็นพ่อได้แต่เลิกคิ้ว นี่อารมณ์ไหนเนี่ย...

                “วันนี้พี่ฟานน่าจะกลับดึกเหมือนเดิมแหละนะ ถ้าหนูรอพี่ฟานพ่อว่าหนูไม่ได้กินข้าวแน่ๆคืนนี้ จะไม่กินต้มจืดหรอ...คุณยายทำให้หนูเลยนะ กินสิ เดี๋ยวคุณยายเสียใจน่า...”คุณพ่อยังพยายามคะยั้นคะยอ แต่ลูกสาวก็ยังส่ายหน้า

                “พรุ่งนี้วาเลนไทน์ พี่ฟานก็ต้องไปเที่ยวกับแฟน ไม่มีเวลาเล่นกับหนู พี่ฟานสัญญาแล้วว่าวันนี้จะกลับบ้านเร็วมาเล่นกับหนู ไม่งั้นหนูไม่ให้พี่ฟานไปกับแฟนนะ!”เด็กน้อยทำแก้มป่องอย่างงอนๆ เหตุผลที่ได้ยินทำเอาคุณพ่ออยากหัวเราะดังๆแต่ก็ทำได้แค่อมยิ้มเท่านั้น...ก็ลูกสาวคนนี้ขี้งอนจะตายไป หัวเราะออกมาคงจะโดนงอนตามไอ้ลูกชายคนโตที่ตอนนี้ไม่รู้หายหัวไปอยู่ไหนแน่ๆ

                “งั้นน้องเฟิร์นก็ต้องกินข้าวตุนแรงไปจัดการพี่ฟานไง กินข้าวเถอะนะๆ พ่อหิวแล้ว เฟิร์นกินข้าวเป็นเพื่อนพ่อนะ”

                “...อ่า..........ก็ได้ค่ะ กินก็ได้”

 

                ทางด้านชายหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่สัญญากับน้องไว้ว่าจะกลับไปเล่นด้วยเองก็เลื่อนลอยไม่แพ้กัน ดวงตาของเขาล่องลอยคล้ายคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง ภาพเบื้องหน้าดูจะเลือนรางไปหมด ภาพที่ชัดเจนกลับเป็นภาพที่ไม่อยากจะจำได้เลยสักนิด

                “ถามตัวเองหน่อยเถอะว่าที่ผ่านมามันคือความรักจริงๆเหรอ...ถ้ารักมันคงไม่เป็นแบบนี้หรอก”

“เลิกกันเหอะนะ”

                เหตุการณ์เพิ่งเกิดขึ้นเมื่อประมาณชั่วโมงเศษๆ...ติดตาคมชัดทั้งภาพและเสียง

                อยากจะร้องไห้ก็ร้องไม่ออก...

                ...รู้สึกเหมือนมีดปักอก...

 

                เพลงฮิปฮอปที่ใช้เป็นเสียงเรียกเข้าดังขึ้นจากกระเป๋ากางเกง ฟานสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะล้วงออกมารับสาย

                “ฮัลโหลพ่อ”

                “นี่แกอยู่ไหน?”เมื่อพ่อถาม...เขาถึงเพิ่งนึกได้ว่าเวลานี้เขาควรจะอยู่บ้านแล้ว

                “เอ่อ...อยู่ในห้องน้ำเซ็นทรัลเวิลด์”ฟานตอบขณะมองรอบตัว

                “แกไปนั่งระบายทุกข์อะไรอยู่ในห้องน้ำห้างตอนสามทุ่มครึ่ง...กลับบ้านได้แล้ว น้องแกถามหา ตอนแรกไม่ยอมกินข้าว เขาจะรอกินพร้อมแก”เมื่อฟังพ่อพูด...เขาก็เพิ่งนึกได้อีกว่าสัญญาอะไรกับน้องไว้

                “ผมควรจะกลับไงดีอะพ่อ”ฟานถามกลับอย่างคนสมองหยุดทำงาน นั่นทำให้ผู้เป็นพ่อผงะไปเล็กน้อย นี่ใช่เด็กอายุสิบเจ็ดคนที่เคยซิ่งวินมอเตอร์ไซค์กลับบ้านเองตอนสี่ทุ่มรึเปล่า...

                “ฟาน...นี่เป็นอะไรรึเปล่า?”คนเป็นพ่อถามกลับโดยสัณชาตญาณ

                “ไม่ค่อยดีอะพ่อ เอาจริงๆคือแย่...”เมื่อได้ยินคำตอบจากลูกพ่อจึงตัดสินใจ

                “งั้นแกรออยู่นั่น เดี๋ยวพ่อไปรับ ให้ยายดูแลเฟิร์นก่อนก็ได้ ใกล้ถึงแล้วจะโทรบอก”

                “ครับพ่อ...”

                เมื่อวางสาย ชายหนุ่มก็พาตัวเองออกจากห้องน้ำในสภาพหมดอาลัยตายอยาก เดินหาทางไปลานจอดรถเห็นคนรักกันเดินด้วยกันก็ยิ่งหดหู่  เดินก็หลงบ้างเลี้ยวผิดบ้าง เริ่มจะนึกเกลียดคนสร้างห้างที่ทำห้างใหญ่เกินไป ทางเดินชวนปวดหัว เห็นอะไรก็อยากพาลใส่ไปหมด กว่าจะเดินถึงลานจอดรถที่นัดพ่อประจำก็พอดีเวลาห้างปิด ไม่นานเท่าไรพ่อก็โทรเข้ามาและจอดรถข้างหน้าเขา...

                “ขึ้นรถมาเร็วเข้า”พ่อกดกระจกลงเรียก ซึ่งฟานก็เดินขึ้นรถอย่างเนือยๆ

                “โหย...สภาพ...ตกลงแกเป็นอะไรเนี่ยบอกพ่อได้มั้ย”พ่อถามขณะออกรถกลับบ้าน

                “แฟนบอกเลิก”สั้นๆ ง่ายๆ และได้ใจความ...ในจังหวะเดียวกับที่ซีดีเพลงที่พ่อเปิดไว้ขึ้นอินโทรเพลงอกหัก ฟานจึงยื่นมือกดปิดวิทยุแบบไม่ต้องมอง

                คนเป็นพ่อเหลือบมองลูกชายแล้วเอามือตบบ่า ทั้งคู่นั่งกันเงียบๆอยู่นาน ก่อนที่พ่อจะพูดขึ้น...

                “ก่อนที่พ่อจะเจอแม่แก พ่อก็เคยคบกับผู้หญิงคนอื่นแล้วก็โดนบอกเลิกเหมือนกันนั่นแหละ”เมื่อพ่อพูดแบบนั้น ฟานจึงเหลือบมองพ่อ

                “แกเอ๊ย พ่อน่ะตัดใจไม่ได้อยู่ตั้ง 2-3 ปี ซึมเป็นหมาหงอย...แต่สุดท้ายเป็นไงล่ะ ก็ได้เจอแม่แก ผู้หญิงที่ดีที่สุดในโลกกกกก”พ่อพูดพลางทำมือประกอบว่าโลกนี้ใหญ่มาก ฟานจึงยิ้มขำๆ

                “ผู้หญิงแบบแม่หายากจะตาย ถ้าผมรอเจอผู้หญิงแบบแม่คงแก่ตายก่อน”ฟานมองออกไปนอกหน้าต่าง คิดถึงแม่ที่จากเขาไปหลายปีแล้ว พ่อหัวเราะเบาๆ

                “เดี๋ยวถึงบ้านแกไปหาน้องหน่อยละกัน วาเลนไทน์พรุ่งนี้ว่างแล้วนี่”

                “หึ...ว่างสนิท แต่ป่านนี้นอนแล้วมั้งพ่อ...”

 

                แต่คนเป็นพี่คิดผิดถนัด เมื่อน้องสาวตัวแสบยังนอนลืมตาใสแจ๋วอยู่ในความมืดเพราะคุณยายให้ปิดไฟนอนได้แล้ว แต่คนมันไม่ง่วง...จะไปฝืนหลับยังไงได้ ถึงพรุ่งนี้ต้องตื่นเช้าไปโรงเรียนก็เถอะ

                “ไอ้พี่บ้า พี่ใจร้าย นัดน้องแล้วไม่มา พรุ่งนี้ก็ทิ้งน้องอีก คอยดูนะ...”น้องเฟิร์นพึมพำคนเดียวอยู่บนเตียง จ้องหน้าตุ๊กตาที่พี่ชายให้เป็นของขวัญวันเกิดอย่างอารมณ์ไม่ดี บางคนก็ว่าเธอติดพี่ชายมากไป แต่ในเมื่อบ้านมีแต่คุณยายขี้บ่น คุณพ่อขี้แกล้ง คุณแม่ก็ไปสวรรค์นานแล้ว ก็มีแต่พี่ฟานที่ตามใจ...ไม่ค่อยว่าอะไรยกเว้นเธอทำผิดจริงๆ แล้วพี่ฟานก็ไม่เคยบอกว่ารำคาญเธอสักหน่อย แค่ช่วงปีหลังๆนี่ไม่ค่อยจะกลับบ้านเร็วมาเล่นด้วยเท่านั้นแหละ...

                “นิสัยไม่ดีที่สุดเลย...”ว่าพลางก็ต่อยหน้าตุ๊กตาในมือไปทีสองที แต่สักพักนึงก็มีเสียงเปิดประตูบ้านและเสียงหมาเห่า น้องเฟิร์นสะดุ้งตัวขึ้นมาจากที่นอนทันที

                “คุณพ่อกับพี่ฟานกลับมาแล้ว!”เด็กน้อยชะเง้อมองนอกหน้าต่าง แต่สุดท้ายก็กลับมานอนแล้วพูดกับตัวเองว่า

                “แต่ไม่เห็นจะต้องสนใจเลย...”สุดท้ายก็กลับไปนอนอย่างเดิม เด็กน้อยพลิกตัวไปมาเพราะนอนไม่หลับ แต่เมื่อได้ยินเสียงคนเดินมาทางห้องนอน เธอก็แกล้งหลับ

                ฟานเปิดประตูเข้ามาดูว่าน้องนอนรึยัง แต่เมื่อเห็นอาการของน้องสาว ก็เดาได้ง่ายๆเลยว่าแกล้งหลับอยู่

                “อ้าว...หลับแล้วหรอเนี่ย”ฟานเดินเข้ามาแล้วย่อตัวลงสะกิดๆน้องสาว แต่คนแกล้งหลับก็ยังแกล้งหลับต่อไป

                “ว้า...ว่าจะมาบอกซะหน่อยว่าพรุ่งนี้ว่าง กะจะพาไปเที่ยว...”คราวนี้คนแกล้งหลับเริ่มหูผึ่ง แต่ก็ยังหลับตาอยู่

                “เห็นบอกว่าอยากไปอควาเรียม ไปดูปลากระเบน ไปกินโลลี่ป๊อปกับสายไหมที่ขายข้างใน”...คนแกล้งหลับเริ่มไม่นิ่ง

                “กะว่าจะไปรับเองหลังเลิกเรียนนะเนี่ย แต่ไม่งั้นก็ช่างมันเถอะ อุตส่าห์มาบอกแล้วยังแกล้งหลับเนี่ย!

                “ง่า...พี่ฟานอ่า รู้ได้ไง”เด็กน้อยลุกขึ้นมาเบ้หน้าอย่างคนโดนขัดใจ พี่ชายจึงยิ้มแล้วทำมือเก๊กหล่อ

                “เก่งไง”คนเป็นน้องเจอคำตอบแบบนี้แล้วอยากจะแหวะให้ แล้วก็หันไปกอดอกงอนเหมือนเดิม

                “โอ๋ๆๆๆ ขอโทษนะ ไม่ได้บอกก่อนว่าจะกลับดึก แต่พรุ่งนี้ว่างจริงๆนะ ว่างมากด้วย จะรีบไปรับเลย”ว่าพลางชูสามนิ้วตะเบ๊ะอย่างลูกเสือ

                “พูดแล้วทำไม่ได้อย่าพูดเถอะ”เด็กน้อยยังไม่หายงอน ฟานอ้าปากค้าง...น้องสาวแก่แดดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไร

                “จริงๆนะ อ้ะสัญญาเลย...เฟิร์นก็รู้พี่ไม่ผิดสัญญา”

                “เหรออออ”

                “ไม่นับวันนี้ไง...”

                “ไม่นับได้ไง!

                “ตกลงจะไปไม่ไป?”

“...”

ฟานทำท่าลุกเดินออกจากห้อง น้องเฟิร์นเม้มปากก่อนจะตะโกนตามไป

“พี่ฟานไม่ไปกับแฟนแล้วหรอ?”ฟานหันกลับมายิ้มให้น้องแล้วส่ายหน้า

“ทำไมอะ?”คนเป็นน้องยังคงซักต่อตามประสาเด็กช่างถาม

“ก็แค่...ไม่ไปแล้ว”ฟานตอบส่งๆไป และนั่นทำให้น้องสาวแก้มป่องหงุดหงิด แต่ในเมื่อพี่ชายไม่ตอบจะทำไงได้...

“งั้นไปก็ได้...แต่ต้องมารับจริงๆนะ!

 

ฟานเดินกลับห้องตัวเอง เมื่อเขาหันไปเจอกล่องสี่เหลี่ยมที่ตกแต่งอย่างน่ารักบนโต๊ะหัวเตียงก็ได้แต่ยิ้มอย่างเศร้าๆให้กล่องของขวัญที่เตรียมไว้ให้แฟนวันวาเลนไทน์

 

เอาน่ะ...ไปเที่ยวกับน้องในวันแห่งความรักมันก็ไม่ต่างกันนักหรอก...

ผลงานอื่นๆ ของ LifeOnL

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

0 ความคิดเห็น