Four Loveอลวนวุ่นรักป่วนหัวใจ (AonBoon DewTum)

ตอนที่ 18 : >>>งอน ง้อ<<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 37
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    6 ส.ค. 57


 

BOON Part

 

 

          ช่วงสอบกลางภาคก็ผ่านพ้นไปได้เวลากลับสู่ภาวะปกติ แต่ที่ไม่ปกติคือ ตอนนี้อ้นมาอยู่กับผมบ่อยขึ้น จนทุกคนที่คณะคิดว่าผมกับอ้นเป็นแฟนกันแล้วนะเนี่ย ทั้งที่มันยังไม่ใช่ แถมผมยังรู้สึกว่าจะมีคนสนใจผมมากขึ้นกว่าเดิมอีกนะ

ตอนนี้ผมกับแคนนั่งคุยกันที่โต๊ะใต้คณะ อยู่ๆก็มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามายืนตรงหน้าผม

“สวัสดีครับพี่บูรณ์ ผมชื่อจูเนียร์ครับ” ผู้ชายคนนั้นบอกผม ผมก็มองหน้าเค้างงๆ

“คือพอดีผมเห็นว่าพี่น่ารักดี เลยอยากรู้จักอ่ะครับ” เมื่อเห็นผมไม่พูดอะไร เค้าก็พูดต่อ

“งานเข้า” แคนกระซิบข้างหูผม ผมเลยหันไปทำตาโตใส่แคน

“ขอผมนั่งด้วยคนนะครับ” จูเนียร์ถาม แล้วนั่งลงที่ตรงข้ามผมกับแคนทันที

“แล้วพี่บูรณ์ยังไม่ไปทานข้าวเหรอครับ”

“พี่บูรณ์กำลังรอแฟนอยู่” อ้นที่กำลังเดินมาที่โต๊ะตอบแทนผมทันที่ที่จูเนียร์ถามจบ

“งานเข้ารอบสอง” แคนกระซิบข้างหูผมอีกที ตอนนี้ผมได้แต่มองหน้าอ้นแบบอึ้งๆ ไม่คิดว่าอ้นจะบอกแบบนี้

“เอ่อ พอดีเพิ่งนึกขึ้นได้ว่านัดแฟนทานข้าวไว้อ่ะ ไปก่อนนะ โชคดี” แคนพูดขึ้นและเดินไปทันที ทิ้งกันแบบนี้เนี่ยนะ ผมอยากจะบ้าตาย

“ผมเพิ่งรู้นะครับว่าพี่บูรณ์มีแฟนแล้ว” จูเนียร์หันมาพูดกับผม

“เอ่อ คือ” ผมไม่รู้จะตอบยังไง ได้แต่มองหน้าอ้นที่ยืนข้างๆผมด้วยหน้างงๆ ไม่คิดว่าอ้นจะพูดแบบนี้

“แล้วนายเป็นใครพี่บูรณ์ถึงต้องบอกว่ามีแฟนหรือไม่มีแฟน” อ้นมองหน้าจูเนียร์อย่างหาเรื่อง

“แล้วนายเป็นใครมายุ่งอะไรด้วย” จูเนียร์ถามกลับ

“แก!!” อ้นเดินมากระชากคอเสื้อจูเนียร์

“อ้น! หยุด” ผมยืนขึ้นไปจับแขนอ้น อ้นหันมามองหน้าผม ก่อนจะปล่อยมือจากคอเสื้อจูเนียร์

“ไปกินข้าวกันเถอะ หิวแล้ว” ผมรีบตัดบท ก่อนที่สองคนนั้นจะหาเรื่องกันไปมากกว่านี้

“ผมขอไปด้วยนะครับ” จูเนียร์ถาม ผมก็พยักหน้า

“งั้นก็ไปกันสองคนเหอะ” อ้นบอกและเดินออกไปทันที อะไรของเค้าเนี่ย

 

          ผมกับจูเนียร์ก็มาทานข้าวกันที่โรงอาหาร ผมอยากบอกว่าจูเนียร์เป็นคนที่คุยสนุก และตลกมาก ทำให้ผมรู้สึกดีที่ได้คุยกับเค้า

“พี่บูรณ์พี่มีแฟนจริงๆแล้วเหรอครับ” จูเนียร์ถามตอนที่เดินมาส่งผมที่คณะ เพราะผมมีเรียนต่อตอนบ่าย

“จะบอกว่าไงดีล่ะ อ่อ มีคนที่ดูๆกันอยู่อ่ะ” ผมบอกจูเนียร์ไป

“ว้า แย่จัง งั้นผมก็คงหมดสิทธิ์แล้วสินะครับ” จูเนียร์ถามผมด้วยรอยยิ้ม ผมก็ยิ้มตอบแล้วพยักหน้าให้จูเนียร์

“อิจฉาคนๆนั้นจัง แต่ไม่เป็นไร งั้นผมขอเป็นน้องชายพี่บูรณ์นะครับ” จูเนียร์ถามผมอีก

“ได้สิไอ้น้องชาย555” ผมว่าแล้วตบบ่าจูเนียร์เบาๆ

“พี่ไปเข้าเรียนก่อนนะ” ผมบอก

“ครับผม แล้วเจอกันนะครับพี่ชาย” จูเนียร์บอกแล้วก็เดินไป ผมก็เข้าห้องเรียนและไปนั่งข้างแคนที่นั่งรออยู่แล้ว

“เป็นไง ไปกินข้าวสามคน อร่อยป่ะ” พอเห็นผมแคนก็ถามทันที

“สามคนที่ไหน สองคน ฉันไปกินข้าวกับจูเนียร์” ผมบอก

“เฮ้ย!! บูรณ์แกทำแบบนี้ได้ไง” แคนว่าผม

“อะไร” ผมถามแคน

“แกไปกับคนอื่นแล้วทิ้งอ้นเนี่ยนะ อยากจะบ้าตาย แกไม่แคร์เค้าเลยเหรอวะ ทั้งที่เค้าแคร์แกมากขนาดนี้ น่าสงสารอ้นว่ะ” แคนว่าผมเป็นชุดเลยอ่ะ ทีแรกก็ไม่รู้สึกอะไรหรอกนะ พอแคนพูดแล้วรู้สึกเลย

ผมเลยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาอ้น แต่เค้าก็ไม่ยอมรับสายผม ผมเลยส่งไลน์ไปหาเค้า

Me:อ้น ทานข้านรึยัง

Me:มีเรียนต่อมั้ย

Me:ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่

แต่ละข้อความที่ผมส่งไปขึ้นว่าอ่านแล้วแต่อ้นไม่ตอบผมเลย

“งานเข้า ง้อยาวแน่ๆเพื่อนรัก” แคนบอกพร้อมกับตบไหล่ผมเบาๆ แล้วผมจะยังไงเนี่ย แค่คิดก็ยากแล้ว

 

 

 

 

AON Part

          ตอนนี้ผมมานอนเซ็งอยู่ที่ห้องแล้วครับ หลังจากที่อดทนยืนมองพี่บูรณ์ยิ้มแล้วหัวเราะให้กับไอ้หน้าจืดนั่น พี่บูรณ์ก็อีกคนทั้งที่ผมพยายามห้ามไม่ให้ไอ้นั่นมายุ่งด้วยโดยการบอกว่ามีแฟนแล้ว แต่ก็ยังให้มันไปกินข้าวด้วย หึ บอกได้เลยว่าผมงอน น้อยใจด้วย และยิ่งเห็นว่าพี่บูรณ์ยิ้มให้กับไอ้หน้าจืดนั่นอีก ผมก็ยิ่งน้อยใจ

ครืด ครืด โทรศัพท์ผมดังก็เห็นว่าพี่บูรณ์โทรมาผมก็ไม่รับ

ครืด ครืด

ครืด ครืด

ครืด ครืด พี่บูรณ์โทรมาจนท้อเลยส่งไลน์มาหาผมแทน

ปิ๊บๆ

BooN:อ้น ทานข้านรึยัง

BooN:มีเรียนต่อมั้ย

BooN:ทำไมไม่รับโทรศัพท์พี่

ผมอ่านแต่ก็ไม่ตอบ เพราะผมงอนอยู่แล้วอยากรู้ด้วยว่าพี่บูรณ์จะง้อผมยังไง

 

“กลับมาแล้ว” เสียงพี่บูรณ์ตะโกนเข้ามาในห้อง สงสัยพี่บูรณ์จะกลับมาแล้ว ผมก็เงียบ ทำเป็นไม่สนใจ

ก็อกๆ ก็อกๆ “อ้น อยู่ในห้องใช่มั้ย” พี่บูรณ์มาเคาะและถามผม ผมก็ไม่ตอบ

พี่บูรณ์ก็เงียบ ซักพักผมก็ได้ยินเสียงเคาะประตูอีกครั้ง

ก็อกๆ ผมก็มองไปที่ประตูก็เห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ใต้ประตู ผมเลยเดินไปก้มหยิบมาอ่านดู ก็เห็นข้อความสั้นๆที่ผมเห็นแล้วยิ้มออกมาทันที

ขอโทษ:(

ผมเลยเดินกลับมาที่โต๊ะเผื่อเอากระดาษกับปากกามาเขียนตอบพี่บูรณ์ แต่ผมคงไปนานเกินไป เพราะกลับมาก็มีกระดาษอีก 5 แผ่นแล้ว และในนั้นก็มี

 

ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:( ขอโทษ:(

ดีกันนะครับJ

 

ผมนี่ยิ้มปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว แต่ก็แกล้งงอนต่อ โดยเขียนข้อความกลับไปว่า

พี่มาขอโทษผมทำไมครับ???

ซักพักพี่บูรณ์ก็ตอบกลับมาว่า

ก็ที่พี่ไปกินข้าวกับจูเนียร์ไง พี่ขอโทษนะ ดีกันนะครับJ

ผมอ่านไปอมยิ้มไป โอ๊ย ทำไมพี่บูรณ์น่ารักแบบนี้เนี่ย ผมเลยตัดสินใจเปิดประตูออกไป ก็เห็นพี่บูรณ์ยืมยิ้มอยู่ที่หน้าประตู

“อ้น” พี่บูรณ์เรียกผม

“ครับ” ผมทำหน้านิ่งตอบกลับพี่บูรณ์ไป ทั้งที่ในใจยิ้มกว้างมากอ่ะ

“ดีกันนะ” พี่บูรณ์ไม่พูดเปล่า ชูนิ้วก้อยมาตรงหน้าผมด้วย ผมกลั้นยิ้มไม่ไหวก็เลยยิ้มออกไป พี่บูรณ์เห็นแบบนั้นก็ขยับเข้ามาใกล้ผมอีก

ดีกันนะครับ พี่บูรณ์บอกผม ผมก็พยักหน้ารับ และเกี่ยวก้อยกับพี่บูรณ์

“อย่าไปกินข้าวกับไอ้หน้าจืดนั่นอีกนะ” ผมบอกพี่บูรณ์ และแอบเอามืออีกข้างโอบเอวพี่บูรณ์เบาๆ

“อืม” พี่บูรณ์บอกรับปาก ผมก็ก้มไปหอมพี่บูรณ์ 1 ที

“อ้น” พี่บูรณ์โวยวายและเอามือจับแก้มไว้

“ลงโทษที่ทำให้ผมงอนครับ” ผมบอกและยิ้มหวานให้พี่บูรณ์ ผมอยากจะบอกว่าผมรักพี่บูรณ์ที่สุดเลย 555 วันนี้เป็นอีกวันที่ผมมีความสุข จะว่าไปมีไอ้หน้าจืดนั่นเข้ามาก็ดีเหมือนกันนะ เพราะมันทำให้รู้ว่า ยังไงพี่บูรณ์ก็แคร์ผม 5555

................................................................................................................................

กลับมาแล้วจร้า หลังจากไปหาแรงจูงใจมา (นานไปนะ5555) และคอมเม้นจากคนที่ติดตาม  ขอบคุณมากนะคะที่เม้นให้

ปล.หายไปเป็นชาติ ไม่รู้ว่ามีใครลืมเรื่องนี้รึยัง555 ถ้าลืมก็อ่านอีกรอบก็ได้นะจ๊ะ  ยินดีต้อนรับคนที่มาอ่านเพิ่มด้วยจร้า

เราสัญญานะว่าจะอัพเรื่องนี้ให้จบ หวังว่าจะไม่มีใครทิ้งเราไปก่อนนะ

 

 

 

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะจ๊ะJ

98 ความคิดเห็น

  1. #96 Jajjah (@jajjah) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 15:42
    ฟินเลยวิธีลงโทษเนี่ย >///<
    #96
    0