Four Loveอลวนวุ่นรักป่วนหัวใจ (AonBoon DewTum)

ตอนที่ 6 : >>>พิสูจน์ใจ/ มีหวัง<<<

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 111
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 ธ.ค. 56

AON Part

            เมื่อคืนกว่าผมจะหลับได้ ผมใช้เวลาตั้งนาน ไม่รู้ทำไมแค่มีพี่บูรณ์นอนอยู่ข้างหลังก็ทำให้ผมนอนไม่หลับ โอ๊ย !!!! เครียดนะเนี่ย ดีนะที่ตื่นมาแล้วพี่บูรณ์ไม่อยู่ เพราะถ้าตื่นมาแล้วเจอพี่บูรณ์ผมคงต้องใจเต้นแรงอีกแน่ๆ ผมไม่เข้าใจตัวเองจริงๆว่าผมเป็นแบบนั้นได้ไง ผมว่าวันนี้ผมไม่ไปเรียนดีกว่า รู้สึกเจ็บมืออยู่

 

ตอนที่ผมกำลังจะกลับเข้าไปที่ห้องตัวเอง ผมก็เห็นตั้มนั่งดูทีวีอยู่ที่โซฟาผมเลยเข้าไปนั่งข้างตั้มที่โซฟา

“อ้าว ทำไมไม่ไปเรียนอ่ะ” ผมถามตั้ม ตั้มก็หันมามองและยิ้มหวานให้ผม ผมว่าผมชอบรอยยิ้มนี้นะ

“เมื่อวานดื่มมาอ่ะ เลยแฮงค์”ตั้มบอก และยังยิ้มเหมือนเดิม แต่ทำไมใจผมไม่เต้นแรงล่ะ

“แล้วนายทำไมไม่ไปเรียนอ่ะ” ตั้มถามผม ผมก็เลยโชว์มือทั้งสองข้างที่แดงเพราะโดนความร้อนให้
ตั้มดู

“เฮ้ย! ไปโดนอะไรมา” ตั้มว่า และจับมือทั้งสองข้างของผมไปดู ตั้มจับมือผม แต่ทำไมใจผมถึงเต้นปกติ อารายเนี่ย ทำไมไม่เต้นแรงเหมือนตอนพี่บูรณ์จับล่ะ

“อ้น!!!!” ตั้มเรียกผมเสียงดัง ผมถึงได้สติ

“อ่อ ซุ่มซ่ามนิดหน่อย” ผมตอบ และยิ้มโชว์ฟันเหล็กให้ตั้ม ตั้มก็หัวเราะผม

“นายนี่มัน” ตั้มว่าและจับหัวผมโยกเบาๆ ผมว่าผมต้องพิสูจน์ใจผมแล้วสินะ

“เดี๋ยวมานะ” ผมบอกตั้ม และลุกไปทำธุระส่วนตัว

 

ตอนนี้ผมกลับมาหาตั้มที่นั่งอยู่โซฟาแล้ว ผมยื่นยาให้ตั้ม ตั้มมองหน้าผมงงๆ

“ทายาให้หน่อย” ผมบอกตั้ม และทำหน้าอ้อน ตั้มก็พยักหน้าแล้วรับยาจากผมไป ผมจะพิสูจน์ใจว่าผมจะใจเต้นแรงกับตั้มตอนที่เราใกล้ชิดกันเหมือนพี่บูรณ์มั้ย

“โอ๊ย!!!!!!” ผมร้องออกมา เพราะตั้มทายามือหนักมาก

“ขอโทษ”ตั้มบอก และขยับมาใกล้ผม ผมก็ขยับเข้าใกล้ตั้ม ตอนนี้ผมกำลังจ้องหน้าตั้มอยู่ ตอนที่ตั้มทายาให้ผม เงียบ ไม่ใช่ผมกับตั้มนะ แต่เป็นใจผมนี่แหละ ผมพยายามจ้องตั้มอีก ตั้มคงรู้สึกว่าผมจ้องเค้า เค้าเลยจ้องตาผมกลับ เราจ้องตากันซักพัก และก็เป็นผมที่หลบตาตั้ม ทำไมผมไม่รู้สึกอย่างที่รู้สึกกับพี่บูรณ์ล่ะผมว่าผมต้องหาที่ปรึกษาเรื่องนี้แล้วล่ะ

 

 

DEW Part

            เมื่อคืน มันช่างเป็นคืนที่ผมมีความสุขที่สุด เพราะตั้มเค้าหอมแก้มผม และเรายังได้นอนเตียงเดียวกัน แต่ผมมัวมองตั้มนอน จะหลับก็ปาเข้าไปตี3 ต้องตื่นมาเรียน 7 โมง เพราะกลัวพี่บูรณ์เข้ามาปลุกแล้วเจอตั้มอยู่กับผม เป็นเรื่องแน่ตอนนี้ผมมานั่งรอพี่บูรณ์เรียนอยู่ ที่จริงผมก็มีเรียนนะ แต่ผมโดด เพราะผมเชื่อว่าถ้าผมไปเรียนผมต้องนั่งหลับแน่ๆ

“ป่ะดิว ไปหาไรกินเหอะหิว” พี่บูรณ์เรียนเสร็จ และเดินมาหาผม ผมก็แย่งหนังสือพี่บูรณ์มาถือ

“เราซื้อไปกินที่คอนโดนะ” ผมบอก เพราะไม่รู้ว่าตั้มมาเรียนมั้ย พี่บูรณ์ก็พยักหน้า

 

 

ตอนนี้ผมกับพี่บูรณ์มาถึงคอนโดแล้ว ก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้องเลย หรือว่าตั้มไปเรียนแล้ว

แกร็ก เสียงปิดประตูจากห้องนอนทั้ง2ห้อง ก็ทำให้รู้ว่าตั้มกับอ้นไม่ไปเรียน

“มากินข้าว” พี่บูรณ์บอกพวกผม3 คนเพราะพี่เค้าแกะกับข้าวที่ซื้อมาหมดแล้ว

“อ้นมานั่งนี่เดี๋ยวป้อน” ตั้มบอกให้อ้นไปนั่งข้างๆ แล้วจะป้อนอ้นทำไม ผมก็มองงงๆ

“อ้นเจ็บมือ” พี่บูรณ์บอกผม แล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง ผมเห็นตั้มป้อนอ้นก็รู้สึกแย่แฮะ ผมว่าผมรีบกินดีกว่า ไม่อยากอยู่ตรงนี้นานๆ แต่ผมสงสัยอยู่อย่างหนึ่งคือทำไมพี่บูรณ์กลับมานิ่งๆ เงียบๆ ไม่ร่าเริงเหมือนเดิมอีกแล้วนะ

“อิ่มแล้ว ขอตัวนะ” พี่บูรณ์บอกแล้วเดินเข้าห้องตัวเองไป

“พี่ก็อิ่มไปนะ ฝากล้างด้วย” ผมบอก2 คนที่นั่งกินข้าวกันอยู่ และเดินตามพี่บูรณ์ไปที่ห้อง

ผมว่าพี่บูรณ์ต้องมีอะไรในใจแน่ๆ ผมต้องสืบซะแล้ว

“พี่บูรณ์ เป็นไรอ่ะ บอกผมได้นะ” ผมไปนั่งข้างพี่บูรณ์ และโอบไหล่ไว้

“เปล่า”พี่บูรณ์บอก แล้วเอาหัวมาซบไหล่ผม นั่นไง มีอะไรในใจชัวร์

“พี่บูรณ์ เรารู้จักกันนานแล้วนะ พี่ไม่เคยป็นแบบนี้ มีอะไรก็บอก ผมมานะ ผมขอร้อง” ผมบอกและทำหน้าอ้อนใส่พี่บูรณ์

“ดิวน้องรัก”พี่บูรณ์เงยจากไหล่ และยิ้มหวานให้ผม

“บอกผมนะ” ผมบอกพี่บูรณ์พี่บูรณ์ส่ายหัว และดึงผมเข้ามากอด

“ถ้าพี่พร้อมพี่จะบอกนะ” พี่บูรณ์บอก และผมก็กอดตอบพี่บูรณ์

“พี่บูรณ์ เฮ้ย!”ตั้มเดินเข้ามาในห้อง ผมกับพี่บูรณ์เลยผละออกจากกัน และมองตั้มที่ยืนอึ้งอยู่ตรงประตู

“ขอโทษ” ตั้มบอกและวิ่งออกไปจากห้องนอนเลย

“เอ่อ เคลียร์เองนะ” พี่บูรณ์บอก ผมก็ทำหน้านิ่ง

“ไม่ต้องหรอกพี่” ผมบอกและเดินออกจากห้องไป ตั้มเค้าไม่ได้คิดอะไร ทำไมผมต้องเคลียร์ พอออกมาก็ไม่เห็นตั้ม

“ตั้มไปไหนอ้น”

“ออกไปไหนไม่รู้ว่ะพี่” อ้นบอก ไปไหนของเค้านะ สงสัยจะออกไปกับเพื่อน ฮึ!ผมนิก็บ้าเนอะแอบคิดแอบหวังว่าตั้มจะเสียใจที่เห็นผมกับพี่บูรณ์กอดกันทั้งที่มันไม่มีทางเป็นจริง

ผมเข้ามานอนเอามือก่ายหน้าผาก คิดเรื่องตั้ม

~ฉันกำลังขอร้องอ้อนวอนเธออย่าไป ~ไอ้ฮั่นโทรมาหาผม ผมมองนาฬิกาก็เห็นว่าหนึ่งทุ่มแล้ว นี่ผมเผลอหลับไปเมื่อไหร่เนี่ย

“ว่าไงมึง”

(ไอ้ดิว เด็กมึงอ่ะ มาถึงก็ดื่มเอาดื่มเอา ไปทำไรเค้ามาวะ)ไอ้ฮั่นบอก ผมถึงกับอึ้ง และก็ดีใจไม่น้อยที่รู้ว่าตั้มแคร์ผม ผมมีหวังแล้วล่ะสิ

“เดี๋ยวกูไป” ผมบอกไอ้ฮั่น และก็ไปที่ผับทันที รู้สึกดีจังแฮะที่เป็นแบบนี้  นี่พี่โอกาสกับนายแล้วใช่มั้ยตั้ม

........................................................................................................................................................................

จบไปแล้วจร้า ซึ่งตอนนี้มี 2 ชื่อ พิสูจน์ใจ เป็นของอ้น มีหวังเป็นของดิวจร้า

รีดรู้สึกยังไงกันบ้าง ก็เม้นบอกไรต์ด้วยนะจ๊ะJ ขอบคุณทุกเม้นจ้า

นอกเรื่อง..........ดีใจกับตั้มที่ได้เป็นThe Star9แล้ว เราเชื่อนะว่าสิ่งที่ตั้มพูดวันนั้น ตั้มทำได้

และหลังจากนี้ไปทุกคนจะติดตามผลงานของThe Star9ทั้ง8คนน๊า

ขอให้มีความสุขกับการอ่านนะจ๊ะJ

 

Let's Fun! 
 
 

98 ความคิดเห็น

  1. #84 Jajjah (@jajjah) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 สิงหาคม 2557 / 12:08
    น่อววววว ดิวเริ่มมีหวัง
    #84
    0
  2. #66 DucK77 (@duck77) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 มีนาคม 2557 / 00:34
    คริคริ น่ารักอ่ะ
    #66
    0
  3. #35 Ⓐ ҚїмÎ Thayaboon (@ampkhamakorn) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2556 / 20:21
    ชอบเสียงโทรศัพท์พี่ดิวจังง (ไม่เกี่ยววว 555) 
    #35
    0
  4. #27 Joonior JR (@pearloverit) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2556 / 01:09
    น่ารักที่สุด
    #27
    0
  5. #25 (-F4hbreaker.-) (@fcbabozadektay) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2556 / 22:14
    พี่ตั้มหึง
    #25
    0