GOT7 | (SF/OS) jaebum x jinyoung | BNIOR/NIORB #วนบน

ตอนที่ 35 : all that you are (4/6)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,898
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    20 พ.ย. 60



all that you are (4/6)

#วนบน


จินยองเป็นคนตื่นเช้าอยู่แล้วตั้งแต่ตอนยังเรียนหนังสือ เป็นแบบนี้แม้กระทั่งในวันหยุด เขาไม่ค่อยได้นอนตื่นสายนักนอกเสียจากว่าอดนอนมาในวันก่อนหน้าหรือว่าป่วย จินยองจึงชอบใช้เวลาช่วงเช้าในวันหยุดเสาร์อาทิตย์บางวันออกมาวิ่งออกกําลังกายรอบๆ ละแวกแถวบ้าน บางครั้งก็วิ่งเลยไปถึงสวนสุขภาพ ซึ่งแทบทุกครั้ง จะมาจบที่คาเฟ่เล็กๆ ตรงข้ามกับอพาร์ตเมนต์ของเขาเพื่อซื้ออาหารไม่ก็ขนมก่อนกลับเข้าห้อง 

สิบโมงตรงของวันเสาร์ จินยองผลักประตูเปิดเข้าไปในร้านพร้อมกับขวดน้ําเปล่าในมือที่พร่องไปเกินครึ่ง มือขาวใช้ผ้าขนหนูซับเหงื่อตามใบหน้ากับซอกคอของตัวเองขณะกําลังคิดว่าวันนี้จะกินอะไร และทุกอย่างก็จะเป็นไปตามปกติ จินยองจะเดินไปสั่งอาหารที่เคาท์เตอร์กับพนักงานซึ่งคุ้นเคยกันเป็นอย่างดี นําอาหารกลับไปกินที่ห้อง และเริ่มใช้เวลาวันหยุดอย่างส่วนตัวในแบบที่เคยทํามาตลอด 

ชีวิตในวันหยุดของจินยองจะเป็นแบบนั้น 

ถ้าหากว่าคนที่ต่อคิวอยู่ตรงหน้าไม่ใช่คนที่จินยองไม่คิดเลยว่าจะได้เจอ ..ที่นี่ ใน เวลานี้ 

“คุณแจบอม?”

คือ อีหัวใจ ถ้าจะเต้นแรงขนาดนี้แล้วก็หลุดออกมาจากอกเลยเถอะ 



ทว่า ยิ่งไปกว่าการเจอคุณแจบอมที่ร้านหน้าบ้าน ยิ่งกว่าเหตุการณ์อะไร ทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้นไปแล้ว จินยองไม่อยากจะเชื่อเลยจริงๆ ว่าเหตุการณ์แบบนี้จะเกิดขึ้น 

เหตุการณ์แบบนี้ 

:


จินยองนั่งดูดช็อคโกแล็ตเย็นอยู่บนเตียง ทั้งที่ยังอยู่ในชุดออกกําลังกายเด๋อๆ ซึ่งไม่ใช่เสื้อกับกางเกงระบายอากาศระบายเหงื่อราคาแพง เป็นเพียงเสื้อกีฬาสมัยมัธยมปลายสีแดงแปร๊ดสั้นเต่อคู่กางเกงวอร์มขายาวแบบเชยๆ สนนราคาที่ตัวละไม่กี่พันวอนเท่านั้น 

เขามองออกไปนอกหน้าต่าง ขณะฟังเสียงน้ําจากในห้องน้ํา...ห้องน้ํา...


คุณแจบอมกําลังอาบน้ําอยู่ในห้องน้ําของเขา 


‘ซุปฟักทองกับขนมปังอบเนยค่ะ’ 


การเปลี่ยนแปลงของแผนการประจําวันที่หนึ่ง คือสถานที่ในการรับประทานอาหารเช้า 

จากที่ปกติแล้ว จินยองจะซื้ออาหารแบบกลับบ้าน กลับไปอาบน้ําที่ห้องให้หายเหนียวตัวก่อนแล้วค่อยเริ่มรับประทานอาหารมื้อสายคนเดียว แต่การพบเจอคุณแจบอมโดยบังเอิญและความจริงที่ว่าจินยองจะต้องไปสิงคโปร์ในอีกสิบวัน ทําให้เขาเลือกตอบรับคําชวน ‘กินข้าวด้วยกันมั้ย?’ ของคุณแจบอมได้อย่างง่ายดาย 

และอย่างง่ายดาย จินยองลืมไปเสียสนิทว่าการเมินเฉยจากคุณแจบอมที่ผ่านมาเคยทําให้จินยองรู้สึกแย่ยังไง 

อาหารของคุณแจบอมถูกนํามาเสิร์ฟก่อน ซุปฟักทองสีส้มดูน่ากิน กลิ่นหอมเนย จากขนมปังหนานุุ่มก็ชวนให้น้ําลายสอ แต่ยังไม่ทันทีที่คุณแจบอมจะได้เริ่มแบ่งอาหารใส่ชามที่คุณแจบอมขอมาเพิ่มให้จินยองซึ่งกําลังรอออมเล็ตชีสของตัวเองได้แอบชิมซุปร้อนๆ นี่ก่อน ก็เกิดอุบัติเหตุไม่คาดฝันขึ้น 

จินยองไม่เห็นอย่างแน่ชัดว่ามันเริ่มต้นได้อย่างไร แต่ดูเหมือนว่าจะเป็นตอนที่คุณแจบอมยกแขนขึ้นเพื่อร่นแขนเสื้อเชิ้ตให้ถึงศอก และบังเอิญว่าคุณแจบอมวางแขนลงผิดท่าทางไปหน่อย ข้อศอกจึงเผลอกระแทกกับถาดอาหารในส่วนที่เลยขอบโต๊ะออกมา และทําให้ซุปฟักทองในชามกว้างหกรดใส่เสื้อกับกางเกงเต็มๆ 

จากตอนที่เพิ่งเจอกันตรงหน้าเคาท์เตอร์ บทสนทนาตามมารยาทดําเนินไปตามปกติ คุณแจบอมมาทําอะไรแถวนี้ครับ จินยองมาทําอะไร จินยองจึงรู้ว่าคุณแจบอมมาแถวนี้เพราะมีนัดนอกเวลากับลูกความตอนบ่าย ทว่าที่ออกจากบ้านมาแต่เช้าเป็นเพราะอยากหาอะไรกินก่อน จินยองก็รู้แค่นั้น ไม่ได้รู้อย่างแน่ชัดว่าคุณแจบอมจะไปที่ไหน กี่โมง อะไรยังไงแต่ที่รู้แน่ๆ คือคุณแจบอมไม่สามารถไปพบลูกความในชุดเสื้อเชิ้ตสีกรมท่ากับกางเกงสีดําย้อมซุปฟักทองได้อย่างแน่นอน 

การเปลี่ยนแปลงของแผนการประจําวันที่สอง จึงได้ทําให้ทุกอย่างในแผนการประจําวันหยุดของจินยองผิดแผนไปหมด 

‘คุณแจบอม ไปอาบน้ําเปลี่ยนเสื้อผ้าที่ห้องผมก่อนไหมครับ?’


‘หืม?’

‘ผมอยู่ตึกตรงข้ามนี้...แถวนี้ก็มีร้านซักแห้งอยู่นะครับ ใกล้ๆ ตรงนี้ เดินไปแป๊บเดียวถึง’


‘อ๋อ ไม่เป็นไรจินยอง ผมมีเสื้อผ้าตัวอื่นในรถอยู่น่ะ’

‘อ๋อ ครับ’


‘แต่ว่าถ้าได้อาบน้ําด้วยคงดี...คงต้องขอรบกวนจินยองนิดหนึ่งนะ’ 


และเพราะอย่างนั้น ในตอนนี้จินยองจึงยังคงนั่งอยู่ในชุดออกกําลังกายแสนเสร่อ เปิดแอร์ต้อนรับแขกทั้งที่ปกติแล้วจะเปิดแค่เวลานอนบางคืนด้วยความประหยัดอย่างสุดกําลัง เขาเพิ่งอิ่มจากออมเล็ตชีสซึ่งจําใจนั่งกินทั้งที่เนื้อตัวยังเต็มไปด้วยคราบเหงื่อเหนอะหนะเพราะทนหิวไม่ไหว มือเรียววางแก้วช็อคโกแล็ตเย็นที่พร่องลงไปแล้วกว่าครึ่งลงกับโต๊ะข้างหัวเตียง พร้อมกันกับที่ประตูห้องน้ําถูกเปิดออก 

จินยองลุกขึ้นยืน หันไปมองอีกฝ่ายที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องน้ําในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวตัวใหม่กับกางเกงสีเทาอ่อนดูเข้ากันดี เส้นผมเปียกหมาดที่คุณแจบอมกําลังใช้ผ้าขนหนูเช็ดทําให้จินยองนึกได้ว่าอีกฝ่ายน่าจะต้องการอะไร เขาเดินไปหยิบไดร์เป่าผมจากในลิ้นชักมาส่งให้ พร้อมกันกับกระปุกแว็กซ์และเจลแต่งทรงผมซึ่งจินยองเองก็ใช้เป็นประจําในเวลาไปทํางาน 

“ขอบคุณครับ” 

จินยองนึกอยากขอตัวไปอาบน้ําเพราะทนสภาพตัวเองไม่ได้ และจินยองก็ไม่รู้ว่าทําไม แต่คําพูดที่เขาใช้เพื่อบอกความต้องการนั้นฟังดูนอบน้อมเกินไปจนจินยองยังรู้สึกเองได้ว่ามันแปลก “ผมขออนุญาตไปอาบน้ําก่อนนะครับ แป๊บเดียวครับ” 

คือจะขออนุญาตทําไมกัน ทั้งที่นี่ก็ห้องของเขาเองแท้ๆ 

จินยองใช้เวลาอาบน้ําไม่นานอย่างที่บอกไป เขาเดินออกมาในชุดที่ก็ไม่ได้ต่างจากเดิมมากนัก ชุดอยู่บ้านแบบที่ใส่เป็นประจําเป็นเสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นสีดํา มือเรียวเช็ดผมที่เปียกชื้นด้วยผ้าขนหนู และเห็นว่าคุณแจบอมใช้ไดร์เป่าผมเสร็จแล้วพอดี 

คุณแจบอมขยับตัวออกจากหน้ากระจกเล็กน้อยให้เขาได้ใช้พื้นที่ด้วย ไดร์เป่าผมถูกเปิดให้ทํางาน จินยองเงยหน้ามองเงาตัวเองในกระจก และพยายามอย่างยิ่งที่จะควบคุมอาการสั่นไหวในใจของตัวเอง...ซึ่งเกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว 

เพียงเพราะจินยองได้เห็นคุณแจบอมในตอนนี้ 

จินยองขอถอนคําพูดที่เคยพูดในใจตัวเองว่าคุณแจบอมมีลุคเดียว คือผมเซ็ตเปิดหน้าผาก เสื้อเชิ้ต–กางเกงขายาว–รองเท้าหนัง เพราะถึงเสื้อผ้าของคุณแจบอมในตอนนี้จะเป็นแบบเดิมก็จริง...แต่... 

ผมของคุณแจบอมเวลาที่ไม่ได้เซ็ต ทิ้งตัวลงตามปกติ กลายเป็นทรงแสนธรรมดาที่ทําให้คุณแจบอมดูอ่อนเยาว์ลงไปอีกหลายปี 

และ 

จินยองรู้สึกว่าตัวเองกําลังพ่ายแพ้...แบบสุดๆ 

“จินยอง” 

“ครับ ?” ไหล่บางสะดุ้งขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกใจกับเสียงเรียกที่ดังลอดผ่านเสียงไดร์เป่าผม เขากดปิดไดร์แล้วหันไปหาอีกฝ่าย 

“เป่าผมต่อสิ ยังไม่แห้งเลยไม่ใช่หรือ”

“ก็คุณแจบอมเรียกผม มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“เป่าผมให้เสร็จก่อนสิ”

“ครับ” เป็นอีกครั้งที่จินยองทําตามคําบอกกล่าวของคุณแจบอมราวกับเป็นหุ่นยนต์ เขาหันกลับไปเป่าผมของตัวเองจนแห้งสนิท ก่อนจะเก็บไดร์ให้เรียบร้อยแล้วจึงหันไปหาอีกรอบ ส่งสายตาใช้แทนคําถามที่ค้างคาอยู่ก่อนหน้านี้ 

คุณแจบอมพูดแค่ว่า “รบกวนหน่อยนะครับ” แล้วก็ยื่นเนคไทแบบเส้นสีเทาส่งมาให้เขา 

จินยองนึกอยากถามว่าคุณแจบอมผูกเองไม่เป็นหรือ แต่นั่นก็ดูจะเป็นคําถามที่โผงผางไปนิด แล้วครั้นจะถามว่า ต้องผูกด้วยหรือครับ ไม่ได้เข้าออฟฟิศนี่ ก่อนหน้านี้ก็ยังไม่เห็นคุณแจบอมผูกเลยด้วย จินยองก็จะกลายเป็นคนสอดรู้สอดเห็นเกินความจําเป็นไปโดยทันที และด้วยฐานะลูกจ้างผู้อยู่ต่ําต้อยกว่า จินยองทําได้แค่ตอบรับว่า “ครับ” รับเนคไทเส้นนั้นมา ก่อนจะยืนงง 

งงจริงๆ

เพราะเขาไม่เคยผูกเนคไทให้คนอื่น จินยองเงยหน้าขึ้นมองคุณแจบอมที่ยืนหน้านิ่งรออยู่ ก่อนจะก้มหน้าลงมองเนคไทในมือ และจับมันมาคล้องคอตัวเองเพื่อที่เริ่มต้นผูกแบบหลวมๆ ให้เสร็จ ก่อน แล้วค่อยนําไปสวมให้คุณแจบอมและปรับให้พอดีอีกที 

“ขออนุญาตนะครับ” แจบอมก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อให้จินยองสวมให้ได้สําเร็จ ก่อนเงยหน้าขึ้นให้จินยองติดกระดุมเสื้อเม็ดบนสุดให้ 

“คุณ” เสียงทุ้มพูดขึ้นเบาๆ ขณะที่จินยองกําลังใจจดจ่ออยู่กับการผูกเนคไทจนจวนจะเสร็จแล้ว “ไม่ชอบผมหรือเปล่า” 

คําบอกกล่าวว่า ‘เรียบร้อยครับ’ ที่กําลังจะหลุดปากถูกกลืนลงคอ 

มือเรียวจับเนคไทเส้นสีเทาอย่างนิ่งค้าง ตาจ้องมองปกเสื้อสีขาว คิ้วขมวดเข้าหากันจนยุ่ง 

นี่จินยองไม่ได้ฟังอะไรผิดไปใช่ไหม 

ความเงียบบรรจุมวลความอึดอัดไว้มากพอสมควร บวกกับระยะใกล้ชิดในตอนนี้ ซึ่งทําให้หายใจลําบากมากขึ้นทุกที มือเรียวจึงปล่อยออกจากเนคไทราคาแพง ถอยออกมาหนึ่งก้าว และพยายามคิดให้ดีๆ ว่าสิ่งที่ตัวเองได้ยินนั้นถูกต้องแน่ชัดจริงๆ... 

แม้จะยังไม่อยากเชื่อเท่าไหร่ 

“นั่นควรจะเป็นคําถามของผมนะครับ” และ โอ้ พระเจ้า ที่จินยองไม่อยากจะเชื่อยิ่งกว่าการที่คุณแจบอมถามแบบนั้นคือการที่ตัวเองตอบกลับคุณแจบอมไปแบบนี้นี่แหละ แล้วเหมือนจะเพิ่งได้สติตอนที่ตัวเองพูดออกไปแล้วด้วย โอเค จินยองได้บีบคอตัวเองตายไปแล้วในความคิด 

โอย นี่มันอะไรกัน 

รู้สึกเหมือนแข้งขาพาลหมดเรี่ยวแรง แผ่นดินสั่นไหวเหมือนโลกจะถล่ม สั่นพอๆ กับก้อนเนื้อในอกซ้าย จินยองคนขี้ขลาด เขาได้แต่ก่นด่าตัวเองซ้ําๆ ไม่กล้าสู้หน้าคุณแจบอมทั้งที่เมื่อครู่นี้เพิ่งเผลอปากกล้าพูดจาแบบนั้นไป และสิ่งที่ทําให้จินยองยิ่งรู้สึกเครียดจนอยากจะร้องไห้ ก็คือการที่คุณแจบอมเงียบ...ไปอีกแล้ว 

เงียบอยู่นานมากจนขอบตาของจินยองร้อนผ่าวขึ้นมาจริงๆ 

จินยองได้ยินเสียงคุณแจบอมถอนหายใจ ขณะที่เขาได้แต่ก้มหน้ามองพื้น มือไม้เกะกะจนได้แต่ยกขึ้นมาเกาหูเกาหัวอย่างงุ่มง่าม 

“งั้นแปลว่าอวัจนภาษาของผมทํางานได้ไม่ดีเลยสินะ” พลันการกระทําทุกอย่าง ได้หยุดกลางคัน เมื่อน้ําเสียงทุ้มของคุณแจบอมที่อ่อนลงจนแทบจะขาดหายไปกับอากาศดังขึ้น “ความหมายที่อยากสื่อถึงคุณ มันเลยตรงกันข้ามไปหมดแบบนี้” 

จินยองมีเวลาแค่ไม่กี่วินาทีเท่านั้นในการตีความคําพูดของคุณแจบอม 

คุณแจบอมยื่นมือออกมาเพื่อจับมือข้างหนึ่งของเขา...ขึ้นไปทาบลงกับตําแหน่งตรงอกซ้ายของตัวเองมันเต้นแรงเป็นจังหวะเดียวกันกับจินยองจนเขาทําอะไรไม่ถูก และเผลอกําเสื้อเชิ้ตตรงอกคุณแจบอม...ไว้แน่น... 

กําไว้แน่นในชนิดที่ว่าถ้าออกแรงกระชากนิดเดียว คุณแจบอมอาจคิดว่าจินยองอยากจะกระชากคุณแจบอมเข้ามาต่อยก็เป็นได้ 

‘คุณ...ไม่ชอบผมหรือเปล่า’

‘นั่นควรจะเป็นคําถามของผมนะครับ’ 

‘งั้นแปลว่าอวัจนภาษาของผมทํางานได้ไม่ดีเลยสินะ.....

....ความหมายที่อยากสื่อถึงคุณ มันเลยตรงกันข้ามไปหมดแบบนี้’ 

และในวินาทีที่จินยองทบทวนคําพูดเมื่อครู่นี้ของคุณแจบอมได้แล้ว เข้าใจความหมายที่อีกฝ่ายต้องการจะสื่อได้หมดแล้ว จินยองก็รู้สึกได้ถึงใบหน้าร้อนผ่าว... มือยังคงกําค้างไว้อยู่ที่เดิม จินยองเงยหน้าขึ้นมองคุณแจบอม 











แจบอมไม่รู้ว่าจินยองกําลังโกรธหรืออะไร 

เพราะใบหน้าขาวๆ ของจินยองที่อยู่ตรงหน้ากําลังซับสีเลือดแดงก่ํา แดงจนไปถึงหูทั้งสองข้าง มือเรียวกําเสื้อเชิ้ตของเขาไว้แน่นราวกับว่าจะกระชากเขาเข้าไปต่อยได้ทุกเมื่อ ริมฝีปากอิ่มเม้มจนสั่นระริก คิ้วทั้งสองข้างขมวดเข้าหากัน นัยน์ตาสีน้ําตาลเข้มจ้องมองเขาเขม็ง 

แจบอมไม่รู้ว่าจินยองกําลังโกรธหรืออะไร 

แต่ตอนนี้...จินยอง...กําลังดูน่ารักมาก...มาก...มากจนแจบอมเพิ่งจะได้รู้เป็นครั้งแรกในชีวิต...ว่าอาการใจละลายนั้นมีอยู่จริง 

ทว่าเป็นเพราะแจบอมไม่รู้ว่าจินยองกําลังโกรธหรืออะไร เขาจึงไม่รู้ว่าควรจะทําอย่างไรต่อ ความรู้สึกของเขากําลังเต็มล้นจนเกินกว่าจะคิดหาคําพูดใดมาใช้ได้ และแจบอมก็ไม่อยากคาดเดาสิ่งที่จินยองกําลังรู้สึก ไม่อยากคิดไปเอง 

เขาจึงได้แต่เงียบ ก่อนที่ใจจะหล่นวูบเมื่อมือเรียวกระชากเสื้อเขาเข้าไปหาอย่างแรง สรุปว่าจินยองอยากจะต่อยหน้าเขาจริงๆ งั้นหรือ?

“...!” 

แต่สุดท้าย... 

แจบอมก็ได้ยิ้มออกมาด้วยความโล่งใจ 

เพราะใบหน้าที่ซุกลงกับบ่าของเขาหลังจากที่เจ้าของมือขาวๆ คู่นี้ได้ดึงเขาเข้าไปหาตัว ทําให้แจบอมมั่นใจได้ว่าจินยองไม่ได้โกรธเขา และเสียงครวญครางฟังไม่ได้ศัพท์ในลําคอของจินยองซึ่งดังอู้อี้อยู่ตรงอกก็ทําให้แจบอมแทบจะหัวเราะออกมา ให้กับความน่ารักที่สุดแสนจะแปลกประหลาด...จินยอง...กําลังเขินหรืออะไรกัน? 

แต่เหนือสิ่งอื่นใด นอกเหนือจากรอยยิ้มกว้างๆ บนใบหน้าของเขาเพราะรู้สึกขําขันกับการกระทําของเด็กน้อยตรงหน้า นอกเหนือจากชีพจรที่ทํางานผิดจังหวะเพราะอารามตกใจด้วยความใกล้ชิดโดยไม่ทันได้ตั้งตัวนี้...แจบอมรู้สึกได้ถึงแรงบีบรัดที่ก้อนเนื้อในอกซ้าย...คล้ายว่าจะเจ็บ แต่ก็ไม่ใช่ 

เพราะมันบีบรัดพร้อมความรู้สึกหอมหวานแสนอุ่นอวลได้ก่อตัวขึ้นจนเริ่มร้อนเร่า กระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วร่างกาย แจบอมก้มหน้ามองศีรษะกลมที่ซุกอยู่กับอกของเขา...และคล้ายกับว่าจะหายใจไม่ออกขึ้นมาเสียดื้อๆ

มันผ่านมานานแล้วจริงๆ...นาน....จนแจบอมจําไม่ได้แล้ว.... 

...ว่าครั้งล่าสุดที่หัวใจได้เต้นแรงแบบนี้เพียงเพราะการมีอยู่ของใครสักคน...คือเมื่อไหร่ 




จินยองไม่ได้กลิ่นน้ําหอมของคุณแจบอม มีเพียงกลิ่นน้ํายาปรับผ้านุ่มบนเสื้อผสมกับกลิ่นสบู่ของเขาเท่านั้น มือเรียวยังคงกําเสื้อของคุณแจบอมไว้แน่นอย่างเดิม ใบหน้าร้อนฉ่ามุดเข้ากับบ่ากว้าง การกระทํานี้ไม่มีเหตุผลอะไรทั้งนั้นนอกเหนือจากว่าจินยองกําลังเขินจนจะบ้าตายจนทนจ้องหน้าคุณแจบอมไม่ได้แล้วก็เลยต้องหาวิธีหลบหน้าไม่ให้คุณแจบอมเห็น และจินยองก็เพิ่งจะนึกขึ้นได้เมื่อกี้นี้เลยว่าวิธีนี้อาจเป็นวิธีที่ผิด 

เพราะตอนนี้...จินยองกําลังอายยิ่งกว่าที่ตัวเองกําลังอายจนไม่กล้าจะเงยหน้าไปสู้หน้าคุณแจบอมอีก 

พัคจินยองคนโง่มากที่สุดขอบีบคอตัวเองตายอีกรอบในความคิด 

มือเรียวเริ่มสั่นระริกมากขึ้นเรื่อยๆ จนควบคุมไม่อยู่ ยิ่งคิดย้อนไปถึงคําพูดของคุณแจบอม เขาก็ยิ่งสับสน 




และแจบอมกําลังทนไม่ไหวจริงๆ 

ทุกสิ่งที่จินยองเป็น...กําลังรุนแรงกับหัวใจของเขามากเกินไปแล้ว 

นี่พวกเขามาถึงจุดนี้กันได้ยังไง



พลันหัวใจดวงน้อยที่กําลังเต้นแรงหล่นวูบทันทีที่ไหล่ทั้งสองข้างถูกดันออก

“…”

คุณแจบอม ยังเหมือนเดิมที่จินยองคนขี้ขลาดทําได้แค่ส่งเสียงร้องเรียกอยู่ในใจเท่านั้น 

นัยน์ตาสีเข้มสั่นระริก จ้องมองใบหน้าของคุณแจบอม...ที่เรียบนิ่งดูไร้อารมณ์จนทําให้จินยองใจเสีย...หัวใจที่เพิ่งจะวูบวาบไปด้วยความรู้สึกตื่นเต้นดิ่งลงไปอยู่เฉียดพื้นทันที 

หรือคุณแจบอมจะโกรธจินยอง....เมื่อครู่นี้จินยองทําตัวไม่เหมาะสมใช่ไหม... 

หากแต่คุณแจบอมไม่ทิ้งเวลาเหลือไว้ให้จินยองต้องคิดมากหรือสงสัยกับอะไรไปนานกว่านั้น วินาทีต่อมาตัวของจินยองได้ถูกดันชิดกับกําแพงห้องด้านหลัง ริมฝีปากอิ่มอ้าค้างออกเล็กน้อย ดวงตาเรียวเบิกกว้างด้วยความตกใจ 

ก่อนที่เปลือกตาจะค่อยปิดลงช้าๆ... เมื่อความหวานได้แผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มทั้งหัวใจ 

คุณแจบอมกําลังจูบจินยอง 













แจบอมรู้สึกเหมือนใจกําลังจะขาดเอาเสียให้ได้ 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบใครสักคน ไม่ใช่ครั้งแรก...ที่เขาได้เป็นครั้งแรกของใครสักคน และไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสคนที่บริสุทธิ์ ทว่า... 

แจบอมตั้งใจจะถอนจูบออกเป็นครั้งที่สองเพราะรับรู้ได้ว่าจินยองกําลังหายใจไม่ทันอีกแล้ว แต่เขากลับพ่ายแพ้ให้กับความต้องการส่วนลึกในใจอีกครั้ง พ่ายแพ้ให้กับความไม่รู้อะไรเลยของจินยอง จินยองที่ไม่รู้แม้กระทั่งการปรับจังหวะการหายใจไม่รู้ว่าต้องตอบสนองอย่างไร แต่กลับยืนนิ่งอย่างไม่ขัดขืน ปล่อยให้แจบอมกดริมฝีปากแนบย้ําสัมผัส ทั้งบดเบียดและดูดดึงกลีบเนื้อนุ่มซ้ําๆ อย่างเอาแต่ใจ 

และทั้งที่รู้ดีว่ายิ่งจูบ... ก็ยิ่งมีแต่จะทําให้การยับยั้งชั่งใจนั้นทําได้ยากขึ้นทุกที เพราะจินยองไม่ปฏิเสธทั้งที่ไม่ประสีประสาสักนิด จินยองปล่อยให้เขาดันตัวบางๆ ติดกับกําแพง ปล่อยให้เขาจูบซ้ําๆ อยู่เนิ่นนาน 

จนเมื่อแจบอมได้ตัดใจผละริมฝีปากออกเพราะทนรู้สึกผิดกับตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป เขาก็ได้ลืมตาขึ้นมองใบหน้านวล...เห็นริมฝีปากอิ่มสีสดแดงช้ํา...นัยน์ตาปรือปรอยฉ่ําน้ําของคนในอ้อมแขน 

และใจของเขาก็จะขาดให้ได้จริงๆ 

“จินยอง” 

“...” 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาจูบใครสักคน 

“จินยอง...” ปลายจมูกโด่งคลอเคลียผิวแก้มนุ่ม มือหนาประคองใบหน้าจินยอง นิ้วโป้งคลึงกลีบปากอิ่มอย่างแผ่วเบา “ตกใจหรือเปล่า” 

“น...นิดหน่อยครับ” 

ไม่ใช่ครั้งแรก...ที่เขาได้เป็นครั้งแรกของใครสักคน 

“แล้วทําไมไม่บอกให้ผมหยุด” 

“ก็...” 

“...” 

ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาได้สัมผัสคนที่บริสุทธิ์ เพียงแต่.. 

“ผม...” จินยองก้มหน้าลง มือทั้งสองกําชายเสื้อของตัวเองแน่น “...ไม่ได้รู้สึก อยากให้คุณแจบอมหยุด” 

“…”

ไม่เคย... มีความบริสุทธิ์ของใคร 

“ผม...รู้สึกดี...” 

ไหล่บอบบางของจินยองอยู่ในมือของเขาและแจบอมพบว่าการพยายามควบคุมมือซนๆ ของตัวเองให้อยู่กับที่นั้นทําได้ยากเหลือเกิน “จินยองกําลังทําให้ผมเป็นคน ไม่ดี...” เสียงทุ้มกระซิบบอกขณะที่ริมฝีปากคลอเคลียอยู่กับซอกคอขาว “รู้ตัวไหม” 


ไม่เคย... มีความบริสุทธิ์ของใคร 

ทําร้ายหัวใจของแจบอม...ได้อย่างจินยองเลย 


ดวงตาคมมองใบหน้าของคนที่นอนอยู่ใต้ร่าง สองแขนของเขาคร่อมทับร่างบอบบาง แววตาใสเป็นประกายที่มองกลับมายิ่งทําลายประสิทธิภาพในการทํางานของจิตสํานึก แจบอมโน้มใบหน้าลงไปแนบจูบลงบนกลีบปากอิ่ม 

“บอกให้ผมหยุดได้นะ” มือหนาแตะลงบนท่อนแขนขาว ลูบไล้ผิวเนื้อนุ่มช้าๆ อย่างเลื่อนลอย เขาควบคุมสติของตัวเองไม่ได้แล้ว “จินยองจะผลักผมออกก็ได้...” จึงได้แต่ส่งคําขอผ่านคําพูด...เขาต้องการความช่วยเหลือจากจินยอง 

“แต่ผมไม่ได้รู้สึกอยากทําแบบนั้นนะครับ” และมัน...ล้มเหลว 

จินยองไม่รู้ว่าความรู้สึกที่กําลังเกิดขึ้นนั้นเรียกว่าอะไร เพราะไม่เคยมีใครทําให้เขารู้สึกแบบนี้ ไม่เคยรู้ด้วยว่าความรู้สึกแบบนี้จะมีอยู่จริง เพราะไม่เคยได้สัมผัส... 

และเพราะว่าจินยองไม่รู้อะไรทั้งนั้น 

เขาจึงทําได้แค่ตอบ...ในสิ่งที่คุณแจบอมถามไปตามความจริง และรับรู้...ในสิ่งที่คุณแจบอมทําให้รู้สึก 

แจบอมรู้สึกว่าตัวเองกําลังข้ามขั้นตอนอย่างมาก สิ่งที่กําลังทํานั้นผิดความตั้งใจตั้งแต่แรกของเขาไปเสียสนิท แจบอมไม่เคยคิดจะทําแบบนี้กับจินยอง...อย่างน้อยก็ในเวลานี้...และไม่รู้ว่าเป็นเพราะสถานการณ์ที่เป็นใจเกินไปหรืออะไร แต่ในตอนนี้ แจบอมทําได้แค่ปล่อยให้ใจซึ่งหลอมละลายไปแล้วนําทางการกระทําทุกอย่าง เขาเกี่ยวชายเสื้อยืดของจินยองให้เลิกขึ้นเผยผิวเนื้อขาวนวลด้วยริมฝีปาก แม้ความต้องการเบื้องลึกจะยังคงโต้เถียงกับความถูกต้องอยู่ในความคิด 

‘แล้วทําไมไม่บอกให้ผมหยุด’ 

‘ผมไม่ได้รู้สึกอยากให้คุณแจบอมหยุด’
‘ผม...รู้สึกดี...’

‘จินยองจะผลักผมออกก็ได้...’

‘แต่ผมไม่ได้รู้สึกอยากทําแบบนั้นนะครับ’


จินยองอย่าพูดแบบนี้ได้ไหม...
อย่าทําแบบนี้... อย่าเป็นเด็กดีจนเกินไปแบบนี้ อย่า...อย่าเชื่อฟังจนยอมให้เขาทุกอย่างแบบนี้ 

อย่าบอกความรู้สึกของตัวเองตรงๆ แบบนี้ เพราะแจบอมไม่ใช่คนดี ความอดทนของเขาในเรื่องนี้ก็มีอยู่น้อยนิด และจินยองไม่เคยรู้หรอกว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา จินยองทําให้ใจเขาร้อนรนมากขนาดไหน ไม่รู้หรอกว่าตัวเองได้ทําลายทุกความตั้งใจในการสร้างระยะห่างของเขา... 

...ด้วยทุกสิ่งที่จินยองเป็นโดยไม่ได้พยายามสักนิด 

จินยองไม่เคยรู้เลยว่ารอยยิ้มอันสดใสของตัวเองได้ถูกบันทึกภาพด้วยสายตาของเขามาเนิ่นนานเท่าไหร่ จินยองไม่รู้เลยว่าตัวเองน่าเอ็นดูแค่ไหนตอนที่เดินง่วงๆ มึนๆ อยู่ในชุดเสื้อผ้าสบายๆ ไม่เซ็ตผมในเช้ามืดวันที่จะไปฮ่องกง จินยองคงไม่รู้ด้วยว่าทุกการกระทําของจินยองทําให้แจบอมคิดมากแทบบ้า ไม่รู้เลยว่าใจของเขา ต้องว้าวุ่นไปกับอาการนิ่งเฉยแทบจะตลอดเวลาของจินยองมากแค่ไหน การขอแยกไปเดินเที่ยวฮ่องกงทั้งวันทําให้คุณแจบอมเป็นห่วงจนหัวปั่นไม่เป็นอันทําอะไรจนได้ แต่นั่งเฝ้านั่งรออยู่ที่ล็อบบี้แต่สุดท้ายก็กลับคลาดกันเพราะเขาเผลอหลับไปเสียอย่างนั้น และจินยองคงไม่รู้ตัวด้วยว่าในคืนนั้นที่ตัวเองยืนเมาหน้าแดงก่ํา คอพับคออ่อนอยู่ที่บาร์ แจบอมต้องหักห้ามใจตัวเองมากแค่ไหนไม่ให้เผลอทําอะไรเกินเลยทั้งที่ได้มีจินยองอยู่ในอ้อมแขนอย่างนั้น...ไม่รู้...จินยองไม่รู้.... 

จินยองไม่เคยรู้เลยว่าคุณแจบอมน่ะชอบจินยองมาตั้งนานแล้ว 

หนึ่งปีที่ผ่านมา แจบอมทํางานหนักเหมือนที่ทํามาตลอด และเขาก็ยังคงเป็นเขาที่บ้างานจนแทบไม่อยากเจียดเวลาให้เรื่องอื่น หายใจเข้าออกเป็นงานจนไม่คิดอยากจะมีใครในชีิวิต และตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมานั้น แจบอมก็ล้มเหลวในการประคับประคองความสัมพันธ์อยู่บ่อยครั้งจนคิดจะเลิกพยายาม 

จนกระทั่งได้เจอจินยอง 

แจบอมไม่มีเหตุผลที่ดูดีในการรองรับความรู้สึกที่เขามีให้อีกฝ่าย เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ําว่ามันเริ่มต้นขั้นตั้งแต่ตอนไหน เขาเคยคิดว่าที่เขาสนใจและประทับใจจินยอง เป็นเพราะอีกฝ่ายขยันและทํางานเก่ง ที่เขาชอบมองจินยองก็แค่เป็นเพราะว่าจินยองน่ารักน่ามองในทุกอิริยาบท ไม่ว่าจะเป็นตอนที่นั่งจดจ่ออยู่กับจอคอมพิวเตอร์ หรือตอนที่เผลอนั่งเหม่อเป็นพักๆ 

แต่เมื่อความรู้สึกนั้นล้ําหน้าไปไกลมาก แจบอมจึงต้องยอมรับในที่สุด...ว่าเขาไม่ได้คิดกับจินยองแค่ลูกน้อง

ทว่าแจบอมกลับไม่รู้เลยว่าเขาควรจะเริ่มต้นเดินหน้าอย่างไรดี แจบอมเคยคิดว่าบางทีสายตาที่เขาใช้มองจินยองอาจจะทําให้จินยองรู้ตัวได้ เนื่องจากว่าแจ็คสันกับยูคยอมก็จับได้ว่าเขาคิดอะไรกับจินยองเพราะเห็นจากสายตา แต่เพราะจินยองเป็นจินยอง จินยองที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยแถมยังขีดเส้นความเป็นเจ้านาย–ลูกน้องขวางคั่นอย่างชัดเจนไม่ให้เขาข้ามไปง่ายๆ อีกทั้งแจบอมเองก็ทําตัวไม่ถูกอยู่เสมอเวลาได้อยู่กับจินยอง และพอนึกถึงจินยองมากๆ จนเริ่มว้าวุ่นใจเขาก็พาตัวเองกลับไปจมกับงาน งาน และงาน เวลาจึงล่วงเลยผ่านไปหลายเดือนโดยไม่มีอะไรคืบหน้าสักนิด 

และแจบอมก็คงจะปล่อย...ให้ตัวเองกลายเป็นผู้ชายที่เก่งเรื่องงานในสายตาคนนอก แต่ภายในเป็นเพียงคนขี้ขลาดที่ทําได้แค่แอบมองจินยองห่างๆ ต่อไป ถ้าหากว่าจินยองจะยังคงอยู่ให้เขาเห็นในทุกเช้าที่ออฟฟิศ... 

แจบอมเกลียดตัวเองเหลือเกินที่เขาไม่อยากให้จินยองไปสิงคโปร์เลย 

“ผม...” น้ําเสียงขาดห้วงของคนใต้ร่างดังขึ้นแทรกลมหายใจที่ติดขัด แจบอมตั้งใจฟังแต่ก็ยังแนบริมฝีปากอย่างแผ่วเบาไปตามลาดไหล่เนียนที่เปิดเผยให้เห็น เพราะเขาเพิ่งเกี่ยวคอเสื้อของจินยองออก 

จะหาว่าจินยองบ้าก็ได้ แต่ตลอดเวลาที่คุณแจบอมนัวเนียอยู่กับร่างกายของเขา ความรู้สึกมากมายได้เกิดขึ้นในใจของจินยองอย่างขัดแย้งกันมากที่สุด 

จินยองรู้สึกดีกับสัมผัสของคุณแจบอมมากๆ แต่...แต่ว่ายิ่งคุณแจบอมเริ่มเปิดตรงนั้น...สัมผัสตรงนี้ของจินยองมากขึ้นเรื่อยๆ จินยองก็ยิ่งอาย...อายจนอยากให้คุณแจบอมหยุดทว่าก็ไม่กล้าจะพูดตรงๆ เพราะกลัวจะดูเสียมารยาท เขาจึงนอนคิด เรียบเรียงประโยคคําพูดที่จะใช้อยู่นาน... 

ในขณะที่ปล่อยให้คุณแจบอมจูบไปแทบจะทั้งตัวแล้ว 

จนกระทั่งนึกขึ้นมาได้ในตอนที่มือของคุณแจบอมเกาะอยู่ตรงขอบกางเกง ว่าเดี๋ยวคุณแจบอมจะต้องไปพบลูกความต่อ ใช่ คุณแจบอมต้องไปทํางาน เขาจึงประคับประคองเสียงสั่นๆให้เรียบเรียงออกมาเป็นคําพูดให้ได้ “คือ...คุณแจบอม...ต้องไปทํางานต่อใช่ไหมครับ...” และเพราะอย่างนั้น คุณแจบอมจะมานอนกอดจินยอง แบบนี้นานๆ ไม่ได้นะ “คุณแจบอมต้องไปทํางาน แต่..ทํา..แบบนี้..เดี๋ยว...เดี๋ยว เสื้อผ้าจะยับเอานะครับ” แล้วภาพลักษณ์ของคุณแจบอมจะดูไม่เป๊ะด้วย และอีกอย่างคือจินยองรีดเสื้อไม่เก่ง ถ้าเกิดว่าเสื้อยับขึ้นมามากจริงๆ แล้วจินยองทําให้มันเรียบกริบแบบเดิมไม่ได้ จินยองจะรู้สึกผิดมาก 

ทว่า “จินยองอยากให้ผมถอดหรือ” 

ม..ไม่ใช่นะ!

“…”

หรือว่า...?

“ค...คุณแจบอมอยากถอดหรือครับ?” 

ความเงียบลอยเคว้งอยู่ในอากาศอยู่ชั่วขณะ 

แจบอมถอนสัมผัสออกจากผิวเนื้อเนียน เม้มริมฝีปากแน่นเพื่อกลั้นขํา...มองดวงตากลมที่กะพริบปริบๆอยู่ตรงหน้า ก่อนที่สุดท้ายเขาจะทนไม่ไหว ก้มหน้าลงซุกกับไหล่บางแล้วหัวเราะออกมาจนตัวสั่น 

จินยองหน้าแดงก่ําด้วยความอาย “คุณแจบอม...” น้ําเสียงอ่อนบางของจินยอง ทําให้แจบอมเอ็นดูจนต้องฝังปลายจมูกกับริมฝีปากเข้ากับแก้มขาวทั้งสองข้าง จูบฟัดด้วยความหมั่นเขี้ยวอยู่สักพักก่อนจะยอมลุกออกไปในที่สุด 


tbc.

ติดแท็กได้ที่ #วนบน นะคะ <3





? cactus
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

658 ความคิดเห็น

  1. #645 wouldumind (@wouldumind) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 12:40
    น้องไม่ประสีประสา คุณแจบอมใจเย็นนนนนๆๆๆๆๆๆๆๆ เมตตาน้องด้วยยย
    #645
    0
  2. #644 wouldumind (@wouldumind) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2561 / 12:40
    กี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดด
    #644
    0
  3. #619 Kwan_Z.E* (@kwan-kirenez) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 3 มีนาคม 2561 / 13:24
    น้องโดนฟัดดดดด น่ารักจังเลยค่ะ งื้ออออ
    #619
    0
  4. #590 juland (@agnessyyzyy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2560 / 23:19
    ฮืออยากฟัดจินยองด้วย พี่แจบอมอ่ะะะะ เขินว้อยยย
    #590
    0
  5. #584 tkfriedck (@napatsawanearn) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2560 / 01:17
    จินยองโคตรน่ารักเลยฮืออออออ
    #584
    0
  6. #573 Seefahhh (@seefahhha) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 13:19
    แงงงงงง น้องงงงงงงงงง จินยองงทำไมหนูน่ารักอย่างงี้ล่ะลูกกกกก ฮื่อออออ เราเขินมากเขินแบบจะบ้าแล้ว คุณแจบอมทำไมละมุนอย่างนี้ โง้ยยยยย
    #573
    0
  7. #567 salipae (@salipae) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:24
    จินยองแค่กลัวเสื้อคุณแจบอมยับน่ะ เพราะจินยองรีดผ้าไม่เรียบนะ แงงงงง น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น่ารักมากๆค่ะ
    #567
    0
  8. #558 งิจังอีโช่ (@chinaphon_m) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 23:38
    จินยองน่ารักเกินไปแล้ว คุณแจบอมหักห้ามใจตัวเองหน่อยสิคะ;///;
    #558
    0
  9. #555 btoeyk_27 (@btoeyk_27) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2560 / 12:48
    เขินแบบไม่ไหวแล้วเขินนนนนน จินยองทำไมน่ารักขนาดนี้อ่ะ น่ารักมาก มากกก นี่เป็นคุณแจบอมก็ทนไม่ไหวอ่ะ จับฟัด! แล้วคือบอกชอบกันที่ละมุนสุดชอบๆๆ
    #555
    0
  10. #548 xxmrch (@xxmrch) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 21:47
    โง้ยยยยยยน่ารักๆๆๆๆๆ><
    #548
    0
  11. #544 กีกี้ส์ :-*) (@pokiekung) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:03
    โง้ยยยยยยยยยยย จัน! เอาซุปฟักทองมาราดตัวฉันซิ้!! สอนำนรไนไๆผหผใปหงไขพยะรดากาดาดาเทเาดาำากา ฉันพูดอะไรไม่ออกเลยค่ะคุณขาา ถ้ารู้ว่าเป็นแบบนี้นะ ปล่อยให้เอาราดตัวไปนานแล้วว งุ้ยยยยยย
    #544
    0
  12. #538 L'ossimoro (@eye-hibari) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 14:34
    สำสหสหวหสหสกวกสกนวกยกสกสกสหาหทหาไาหสกสก ขอบคุณซุบฟักทองนะคะ แงงงงงง
    #538
    0
  13. #527 ampppese (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 20:35
    จาบ้าหลออออออออ แงงงงงงเป็นการสารภาพว่าชอบที่นุ่มนวลที่สุดเลยฮือออออ สฟสหากากา่กหฟวหวกสกกสงก่่สเวด
    #527
    0
  14. #522 May Alissara (@maymy-kiki) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 16:57
    ไม่มีอะไรจะพูดค่ะฟาห่เกเห่ก่ดาหากาดากากาห่กา่กำ่่ำ
    #522
    0
  15. #517 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 15:26
    อะไรวะ55555555555555 โอ้ยยยยย จินยองหนูลูกทำไมน่ารักจังเว่ยยยย นี่ลองคุณแจบอมนะจับฟัดไปแล้ววววว555555555555555
    #517
    0
  16. #511 phitchayathidada (@phitchayathidada) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 12:56
    อะไรอ่ะ..จะบ้าเหรอ.ละมุนนุ่มนวล เหมือนได้กลิ่นหอมๆออกมา. คือดีอ่ะ ตั่ยแล้ว จินยองใสมากลูก
    #511
    0
  17. #507 TuesThursday (@TuesThursday) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2560 / 03:00
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก คุณแจบอมทำไรลูกช้านนนนนนนนนนนนน โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยย ซื้ออะไรขนาดนี้ กรั๊ดดดดดดดดดดดดดดกกกกกก
    #507
    0
  18. #494 mAjjcs (@milkpy) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 23:22
    เขินหนักมากกก ฮือออออ มันดูแบบเอ้อออ อยู่ๆ ก็รับรู้ความรู้สึกกัน คือมันน่ารักมากนะ น่ารักทั้งคู่เลย ยิ่งความบริสุทธิ์ของจินยองนี่ยิ่งน่ารัก ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้ แง้วววว
    #494
    0
  19. #492 V'vitaaa (@tanjn21_15) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:31
    ฮืออออ ชอบมากกกเขินมากกก มันดูช้าๆสบายๆแต่รุนแรงต่อใจมากค่ะ เหลืออีก2ตอนจะมาอ่านห้จบ ชอบคาเเรกเตอร์คุณแจบอมมากๆ จินยองก็น่ารักมาก
    #492
    0
  20. #491 V'vitaaa (@tanjn21_15) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:29
    ฮืออออ ชอบมากกกเขินมากกก มันดูช้าๆสบายๆแต่รุนแรงต่อใจมากค่ะ เหลืออีก2ตอนจะมาอ่านห้จบ ชอบคาเเรกเตอร์คุณแจบอมมากๆ จินยองก็น่ารักมาก
    #491
    0
  21. #479 pommiezzz (@pommiezzz) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 16:47
    งื้อออออ น่ารักกกกกกกก จินยองน่ารักเกินไปมากๆเลยค่ะะะะ TTTTTT อดยิ้มตอนอ่านไม่ได้เลย เพื่อนต้องหาว่าบ้าแน่ๆ 55555555
    #479
    0
  22. #477 ❛F tO THE N 。 (@superfon) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 16:03
    โห้ยยยย นี่จะข้ามขั้นกันไปปไหนนน ฮืออออ เขินอ่าาาา ดีต่อใจจจ แง้ พี่แจบอมมมมม บอกแล้ววน้องจะยังไปสิงคโปร์ยู่ไหมอ่าาาา น้องน่ารักกนะะะ เอ็นดู
    #477
    0
  23. #467 Harukim (@aileehan) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 13:17
    น้องลูกหนูน่ารักน่าหมั่นเขี้ยวน่าฟัดแบบนี้ต่อหน้าพี่ พี่เขาจะทนไหวได้ไงคะลูก
    #467
    0
  24. #455 Yunau (@Yunau) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 09:39
    เขินมากกกกกน้องจินยองของมามี๊ใสซื่อที่สุดเลย
    #455
    0
  25. #446 got2luvu (@got2loveu) (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 03:48
    อ่าาาา มันดีมากเลยค่ะ เขินมากกกก หวานมากกก  ฟินมากกก  กรี๊ดดดดดดด  เขาใจตรงกันค่ะแม่  โอยยย ไม่รู้จะบรรยายอย่างไรให้มันสมกับความดีที่ไรท์เขียนออกมา  ชอบมากกกกค่า
    #446
    0