SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 14 : Rival <3 1 (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9097
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 79 ครั้ง
    23 เม.ย. 62

    VS   



***แต่งเมื่อวันที่ 17 ม.ค.2559***


นานแล้วนะที่เราเป็นได้แค่ "คู่กัด" แล้วเมื่อไหร่ เราจะได้ "คู่กันต์...."



            ยามเช้าอันสดใสภายใต้ตึกของคณะวิศวะกรรมศาสตร์  ที่ตอนนี้ผมเรียนมาได้สองปีแล้ว จะเรียกว่ามาเรียนอย่างเดียวก็รู้สึกอายปากตัวเอง เอาเป็นว่ามันเป็นสถานที่เรียนไปและนั่งเล่นไปของผมก็แล้วกัน  ผม นายกันต์พิมุกต์  ภูวกูล ชื่อเล่น แบมแบม แต่ชื่อเล่นเนี่ยผมไม่ให้ใครเรียกหรอกนะ นอกจากครอบครัวของผมเท่านั้น  ก็เพราะชื่อมันดูตุ๊ด!ไปไงล่ะ  เพื่อนสนิทของผมอย่างไอ้ยองแจกับไอ้ยูคยอมที่มันนั่งกับผมอยู่ตอนนี้ ผมยังบังคับให้พวกมันเรียกผมว่า "พี่กันต์" เลยเพราะชื่อมันแมนและดูเป็นโอปป้ามากกว่าไง!


"ไอ้พี่กันต์ครับ!!! เลิกเป็นสังคมก้มหน้าได้แล้วครับมึง!  นู่นผัวมึงเดินมานู่นแล้ว! "  


"ไอ้สัสยูค!! มันไม่ใช่ผัวกู พลั่กก!!" ผมถีบเพื่อนตัวดีของผมจนมันตกเก้าอี้ เมื่อมันเรียกผมให้ละจากหน้าจอไอโฟนรุ่นใหม่ล่าสุด ที่เพิ่งถอยมาไม่กี่วัน  เพื่อให้มองหน้าไอ้ห่าหัวทองตัวขาวเหมือนผงซักฟอกนั่น!  ที่มันกำลังเดินเข้ามาทางผมพร้อมกับกลุ่มเพื่อนของมัน!


"โอยย ไอ้เชี่ยกันต์!!" ไอ้ยูคร่างโตก่อนวัยจำต้องลูบก้นของตัวเองอย่างเจ็บแสบ หลังจากที่มันโดนผมถีบก้นมันไง!


"แต่ก่อนก็เห็นมึงกับมันเดินตัวติดกัน  ตามกันต้อยๆอย่างกับผัวเมีย แต่พอมาตอนนี้  แม่ง!เสือกไม่ถูกกันซะงั้น!" ยองแจรีบเอ่ยถึงอดีตเพื่อนเก่าอย่างมาร์ค ที่ตอนนี้อยู่ดีๆก็ย้ายกลุ่มไปอยู่กับพวกเจบีโดยไม่รู้สาเหตุเพราะว่าอะไร  ซึ่งแต่ก่อนมาร์คกับแบมแบมนี่เรียกได้ว่า แฝดประจำกลุ่มเชียวล่ะ!  แต่ตอนนี้ทั้งสองคนกลับแยกกันอยู่พร้อมกับแบมแบมที่เวลาเจอหน้ามาร์ค หรือ ใครพูดให้ได้ยินทีไรก็มักจะอารมณ์ร้ายใส่คนรอบข้างเสมอ


"นั่นมันแต่ก่อน แต่ตอนนี้มันก็คือ ศัตรู ของกู!" ผมนี่มองแรงใส่เพื่อนทั้งสองคนอย่างไม่สนใจคนที่เดินเข้ามาหามาผมอย่างระยะประชิดตัว


"ศัตรูอะไรหรอ น้องแบมแบม" นั่นไง ยังไม่ทันพูดจบ ไอ้ห่ามาร์ค คนที่ตอนนี้ผมเกลียดมันเข้าไส้หนักหนา เสือกมายืนพูดกระซิบข้างหูของผม  จนผมนี่ขนลุกไปหมด!


"ไอ้เชี่ย!มาร์ค!  มึงเรียกใครว่า แบมแบม!!!" ผมรีบผลักมันออกไป  พร้อมกับถกแขนเสื้ออย่างเตรียมพร้อมจะสู้  จนเพื่อนของมันอย่างไอ้เจบี และ ไอ้จินยองถึงกับอมยิ้มมองผมอย่างขบขัน


"กูก็เรียกมึงไง น้องแบมแบมของพี่มาร์คจะใครที่ไหนวะ มาจุ๊บหน่อยมา จุ๊บๆ" ไอ้มาร์คมันยังไม่เลิกล้อผม พร้อมกับยื่นหน้าทำปากจู๋เข้ามาหาผมอย่างกวนตีน!


"ไอ้เชี่ย!! กูไม่ใช่แบมแบมของมึง! พลั่ก!" ผมชกหน้ามันด้วยอารมณ์เลือดขึ้นหน้าสุดๆ  เมื่อมันเรียกชื่อเล่นตุ๊ดๆแบบนี้กับผม! พร้อมกับจะเดินเข้าไปชกและทึ้งหัวมันอีกสักครั้ง แต่เพื่อนของผมกลับมาดึงตัวผมห้ามเอาไว้ซะก่อน


"ไอ้กันต์ ใจเย็นก่อนสิวะ!" ไอ้แจกับไอ้ยูคต้องรีบมาจับแขนทั้งสองข้างกันผมไม่ให้เข้าไปซัดไอ้หมานี่อีกครั้งนึง ด้วยความรวดเร็ว


"อูยย แรงแค่นี้หรอวะ อย่างกับแมวต่อยข้างฝา" หลังจากที่ผมชกมันหน้าหัน  แต่มันกลับไม่สะทกสะท้าน พลางเช็ดปากตัวเองแล้วยักไหล่พูดออกมา  ส่วนเจบีและจินยองก็ยืนเฉยๆมองยิ้มขำกันเป็นลูกคู่ไอ้มาร์ค จนผมนี่อยากจะต่อยแม่งเรียงตัว! สัส! บ้านพวกมึงเปิดคณะแป๊ะยิ้มกันรึไง!!


" ปล่อยกู! ดูดิมันยังกวนตีนใส่กูอีก!!" ผมสะบัดตัวเองไปมาด้วยอารมณ์โกรธ แต่ก็สู้แรงยักษ์ของไอ้เพื่อนตัวดีอย่างไอ้ยูคไม่ไหว ที่ในตอนนี้มันล็อคแขนผมซะแน่น!


"ไอ้กันต์!! มึงจะทะเลาะกันทำไมวะ! เจอหน้าทีไรก็เห็นทะเลาะกับมันทุกที เป็นอะไรของพวกมึงวะ!" ไอ้เเจตะโกนว่าผมกับมันอย่างรำคาญ ที่เห็นผมกับมันทะเลาะกันตลอดเวลาที่เจอหน้ากัน


"ก็เพราะกูเกลียดมันไง เกลียด เกลียด เกลียด กูเกลียดมึง!" ผมตะคอกใส่คนที่ยืนตรงหน้าผมด้วยแรงโทสะ ทำให้คนตรงหน้ามองผมอย่างนิ่งเงียบไปสักพัก จนเจบีมันต้องมาจับแขนไอ้มาร์คเพื่อเรียกสติมัน มันถึงค่อยยิ้มออกมา  พลางเถียงกับผมต่อแบบหน้าตาย เหมือนไม่รู้สึกอะไรที่ผมด่าว่าเกลียดมันไปเมื่อกี้นี้


"เกลียดอะไรก็ระวังจะได้อย่างนั้นแล้วกัน หึ! " ไอ้มาร์คมันยักไหล่ให้ผม พลางแสยะยิ้มแล้วเดินหันหลังกลับไปพร้อมกับพวกเพื่อนของมันอย่างกวนบาทาผมทันที!


"เหอะ! กูไม่มีวันได้สิ่งที่กูเกลียดหรอก !!" ผมตะโกนใส่มัน ที่กำลังเดินหันหลังหนีผมจนลับตาโดยที่มันไม่หันกลับมามองผมอีกเลย


"ไอ้กันต์ครับ มึงพอได้แล้ว ช่วยอารมณ์เย็นกว่านี้หน่อยเถอะมึง กูรู้ว่ามึงฮาร์ดคอร์ แต่ช่วยหน้าบางหน่อยก็ดีครับ มึงดูรอบๆมึงสิ!" ไอ้ยูคที่มันจับล็อคตัวผมจนแน่น พูดแล้วให้ผมหันไปมองรอบๆที่ตอนนี้คนเริ่มมองมาแต่พวกผมกันหมด จนผมต้องสงบสติตัวเองพร้อมกับนั่งลงอย่างกระแทกกระทั้น!


"เออ ให้มันได้อย่างนี้!" ไอ้แจถึงกับถอนหายโล่งอกขึ้นมา  เมื่อมันเห็นผมอารมณ์เย็นลงได้


               หลังจากที่ผมใจเย็นลงได้ จนตอนนี้ก็เข้าสู่ช่วงเวลาบ่ายแก่ๆแล้ว  ผมจำเป็นต้องระเห็จมาที่หอสมุดกลางของมหาวิทยาลัยเพื่อมายืมหนังสือไปทำรายงาน ด้วยตัวคนเดียวต่อ โอ๊ย! อย่าคิดว่าผมรักเรียนอะไรเลยนะครับ ผมคงไม่มาเหยียบที่นี่หรอก ถ้าไอ้ยองแจมันไม่ขู่ผม ว่าถ้าผมไม่มาเอาหนังสือที่ห้องสมุดนี้ไปให้มันทำรายงาน มันจะเตะผมออกจากกลุ่มและให้ผมทำรายงานเองคนเดียว ผมเลยต้องหน้ามุ่ยเดินมาที่ห้องสมุดคนเดียว  เพื่อยอมมันที่กำลังนั่งพิมพ์รายงานเฉียดร้อยหน้ากับไอ้ยูคอยู่ที่ใต้คณะไง เอาเถอะ!ถือว่าการหาข้อมูลมันง่ายกว่ามานั่งทำรายงานก็แล้วกัน!


"อ้าว น้องกันต์!!" ผมรีบหันไปมองคนที่เรียกผม พอเห็นหน้าเท่านั้นล่ะ ผมถึงกับยิ้มหวานใส่เค้าอย่างไม่ปิดบัง


"พี่แจ็คสัน" ผมเดินเข้าไปใกล้ๆพี่เค้าที่ตอนนี้นั่งอยู่กับเพื่อนอีกสามคน ซึ่งเป็นรุ่นพี่ปีสามในคณะของผมทั้งหมด  ส่วนพี่แจ็คสันนี่คือพี่รหัสที่แสนดีของผมเอง 


"วันนี้ลมอะไรพัดน้องรหัสพี่ให้เข้ามาที่ห้องสมุดได้ครับ?" พี่แจ็คสัน พี่รหัสของผม ซึ่งเป็นเด็กเรียนดีติดทุนการศึกษาทุกปี พูดจาสุภาพ เป็นกันเอง จนผมนี่คิดไม่ถึงเลยว่าทำไมพี่เค้าถึงมาเรียนคณะเถื่อนๆอย่างวิศวะนี้ได้


"อ๋อ พอดีไอ้แจมันให้มาหาหนังสือไปทำรายงานนิดหน่อยน่ะครับ" ผมยิ้มพลางมองพี่แจ็คสัน และละสายตาไปมองเพื่อนๆของพี่เค้าที่มองผมกันเป็นตาเดียว อย่างพี่ฮันบิน  พี่จองกุก และพี่จินฮวาน


"น้องกันต์หาเล่มไหนหรอ? ให้พี่ช่วยหามั้ยครับ?" พี่ฮันบินรีบลุกขึ้นยืน พลางเสนอตัวและยังคงจ้องหน้าผมไม่เลิกสักที


"ไม่เป็นไรครับ ผมเกรงใจ เดี๋ยวผมไปหาเองดีกว่า" ผมยิ้มรับแล้วก้มหัวให้พี่ฮันบิน จนพี่เค้าต้องพยักหน้าตามใจผม พร้อมกับนั่งลงไปยังที่เดิมของตนเอง


"น้องกันต์อย่าลืมวันศุกร์นี้นะ ไปรับน้องรหัสปีหนึ่งคนใหม่ของเราด้วยกัน" พี่แจ็คสันยิ้มให้กับผม พลางเตือนความจำของคืนวันศุกร์นี้ ซึ่งเหลืออีกแค่สองวันที่ผมซึ่งเป็นพี่รหัส และพี่แจ็คสันที่เป็นถึงลุงรหัสต้องไปต้อนรับน้องรหัสคนใหม่ร่วมกัน


"ไม่ลืมแน่นอนครับพี่แจ็คสัน" ผมยิ้มพร้อมกับก้มหัวลา เพื่อจะเดินไปยังโซนหนังสือที่ผมจะต้องเอาไปให้กับไอ้แจ


             หลังจากที่ผมเดินห่างออกมาจากกลุ่มพี่รหัสของผม ผมรีบก็ตรงดิ่งมายังโซนหนังสือเพื่อหาหนังสือให้เพื่อนตัวเองอย่างไม่อยากเสียเวลาอยู่ที่นี่นานสักเท่าไหร่


"อ่า อยู่ไหนวะ ทฤษฎีการวัดแรงดันสูง..." ผมไล่ตามองไปยังหนังสือที่เรียงไปถึงสี่ชั้นของตู้หนังสือ ไล่สายตาไปมาได้สักพัก ในที่สุดก็พบ! แต่มันติดปัญหาอยู่แค่อย่างเดียว


"ฮึ๊บ! 1 2 3 ฮึ๊บ!!" ผมกระโดดเหยงๆอยู่หน้าตู้หนังสือตู้นี้ด้วยความพยายามจะหยิบไอ้ทฤษฎีการวัดแรงดันสูงนี่ ที่ดันอยู่ชั้นที่สามของตู้ ซึ่งผมนั้นเอื้อมไม่ถึง! ไม่ว่าจะกระโดดเขย่งเท้าตัวเองสักแค่ไหนก็เอื้อมไม่ถึงอยู่ดี  รู้งี้น่าใส่ที่เสริมส้นมาดีกว่า!


"เชี่ยเอ๊ย! ทำไมมึงต้องไปอยู่บนชั้นนั้นด้วย ไอ้หนังสือ!!" ผมว่าหนังสืออย่างหงุดหงิดใจ


พรึ่บ! แล้วผมก็ต้องหยุดชะงักกับการเขย่งเท้าของตัวเองเอาไว้ เมื่อมีมือขาวๆของคนที่ยืนซ้อนผมจากทางด้านหลังที่น่าจะสูงกว่าผมแล้วเอื้อมถึง ช่างใจดีเอื้อมมือมาหยิบหนังสือให้ จนผมนี่ถึงกับยิ้มหน้าบานและหันไปเพื่อจะขอบคุณเค้าทันที


"ขะ ขอบ อะ ไอ้เชี่ยมาร์ค!!!" กะว่าจะหันไปขอบคุณสักหน่อย พอเห็นหน้าคนที่ยืนทำหน้ากวนตีนผมอยู่  ผมนี่ถึงกับขมวดคิ้วแล้วหุบยิ้มด้วยความโมโหอย่างรวดเร็ว


"อะไรเอ่ย ตัวสั้นๆเอื้อมไปหยิบหนังสือไม่ถึง??? ก็แบมแบมน้อยไง!" ผมนี่กัดฟันแน่น เมื่อมันชูหนังสือไปมาพลางพูดล้อผมไปด้วย


"ไอ้เชี่ยมาร์ค!!! มึงว่ากูเตี้ยหรอ!! " ผมถกแขนเสื้อตัวเองอีกครั้ง ภายในวันนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว ก็เพราะมัน!


"เปล่ากูพูดลอยๆ" ร่างที่หนาและดูสูงกว่าผมเล็กน้อย  ยืนยักไหล่แล้วปรายตามองผมแล้วยิ้มอย่างสบายอารมณ์


"สัส! เอาหนังสือกูคืนมา!" ผมขี้เกียจเถียงกับมันเลยตัดบทขอหนังสือคืนกับมันอย่างดีดี


"ไหนหนังสือของมึง? นี่ของกู กูเป็นคนหยิบได้ก่อน กูเอาไปทำรายงานก่อนนะ  บาย!" พูดจบมันก็หันหลังเดินหนีผมพร้อมกับหนังสือเล่มนั้นที่ผมดั้นด้นค้นหาอยู่นี่เป็นนานสองนาน  แล้วคิดว่าผมจะยอมไหมล่ะ!!! 


"ไอ้มาร์คคคค นั้นมันหนังสือของกู!! ย่าห์!" ในเมื่อมันพูดดีๆไม่รู้เรื่อง ผมจึงกระโดดขี่หลังแล้วกัดหูมันอย่างแรง! 


"โอ๊ยย!! หูกู!!" ไอ้มาร์คมันรีบปล่อยหนังสือลงพื้นทันทีเพราะความเจ็บหูที่ผมกัดมันไปจนแดงเถือก หลังจากนั้นผมจึงลงจากหลังมันพร้อมกับรีบคว้าหนังสือที่ตกอยู่เอามากอดไว้แนบอกอย่างแน่นหนา


"เฮอะ สมน้ำหน้า ไอ้พวกชอบแย่งของคนอื่น!" ผมแลบลิ้นล้อเลียนใส่มัน จนมันหันขวับมามองผมแล้วยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์


"กูไม่เคยแย่งของใคร  กูหยิบได้ก่อนก็ต้องเป็นของกูสิวะ!" ผมนี่เดินกอดหนังสือถอยหลัง จนเกือบจะชนตู้หนังสืออย่างแรง  เมื่อไอ้มาร์คมันเดินดุ่มๆเข้ามาหาผมพร้อมกับเอามือทั้งสองข้างกันตัวผมเอาไว้ไม่ให้ออกไปไหนได้


"มึงจะทำอะไรกู!" ผมเขม่นตามองมัน พร้อมกับกอดหนังสือแน่น


"เปล่า กูแค่คิดถึงเมีย.." พูดจบมันก็เข้ามากดจูบดูดปากผมซะแน่นจนผมต้องร้องออกมาในลำคออย่างบางเบา!!     



"อื้อออ ไอ้เชี่ย! กูไม่ใช่เมียมึง!!! พลั่ก!!" ผมเตะกลางเป้ามันไปอย่างแรง จนมันร้องโอดโอยพร้อมกับลงไปนอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บน้องน้อยของมัน จังหวะนี้ผมเลยเช็ดปากตัวเองอย่างแรง พร้อมกับรีบวิ่งหนีออกไปจากที่นี่ด้วยความไวแสง!



พลั่ก!! ผมวางหนังสือทฤษฎีการวัดแรงดันสูง ลงไปบนโต๊ะที่ไอ้แจกับไอ้ยูคนั่งทำรายงานอย่างแรงด้วยความหงุดหงิด  พร้อมกับหัวใจที่สั่นอย่างรุนแรงไม่หยุด อาจจะเป็นเพราะความโมโห มันถึงได้สั่นเป็นจังหวะกลองอย่างบ้าระห่ำแบบนี้!


"ไอ้กันต์ มึงไปตั้งนานนี่มึงได้มาแค่เล่มเดียว??" ไอ้แจมันเลิกคิ้วมองผม พลางมองหนังสือตรงหน้าเเล้วเปิดออกมาดูรายละเอียดในนั้น


"เออ! เอาไปเล่มเดียวก่อน กูหามาได้แค่นี้!" ผมนั่งลงข้างไอ้ยูคอย่างแรง จนคนข้างตัวถึงกับต้องหันมามองกับอารมณ์ของผม


"ปากมึงไปดูดกับใครมา??" ไอ้ยูคมันเลื่อนหน้าเข้ามาหาผมอย่างใกล้ชิด พลางเอาแต่จ้องปากผมที่บวมเจ่ออยู่ตอนนี้


"ดะ  ดูดอะไรของมึง! ปัญญาอ่อนละ! ทำงานสิวะทำงาน!" ผมพูดตะกุกตะกักใส่มัน พร้อมกับเอามือดันหน้ามันออกให้ไปทำงานต่อ หลังจากนั้นผมก็รีบฟุบหน้าลงบนโต๊ะเพื่อเช็ดปากของตัวเองอย่างแรง ... ไอ้เชี่ยมาร์ค!!


"อย่าไปสนใจมันเลยไอ้ยูค  ช่วงนี้ไอ้กันต์มันสติไม่ค่อยจะดีสักเท่าไหร่ ทำงานเถอะ!" เชี่ยแจ.. ผมนี่รีบเงยหน้าขึ้นมามองมันทันใด  ถ้าผมไม่กำลังง้อให้มันทำรายงานกลุ่มอยู่นะ ผมคงถีบมันตกเก้าอี้ไปนานแล้ว!


                     หลังจากที่ผมนั่งดูดโคล่ามองพวกมันทำรายงานกลุ่ม  ในที่สุดมือพิมพ์ฉมังเวทย์อย่างไอ้ยองแจก็ทำเสร็จไปได้เกินครึ่ง พวกเราก็เลยหยุดพัก ไอ้ยองแจมันก็เลยเก็บแล็ปท็อปของมันใส่ในประเป๋าเป้ พร้อมกับผมและไอ้ยูคที่ค่อยๆลุกขึ้นยืนบิดตัวไปมา


"เย็นนี้ไปกินข้าวก่อนกลับหอกันพวกมึง!" ไอ้ยูคมันเอ่ยออกมาคนแรก หลังจากที่มันยืนบิดตัวด้วยความเมื่อยเป็นคนแรก


"ไปที่ไหนดีวะ?" ผมเลิกคิ้วมองมัน


"มีร้านเปิดใหม่เยื้องกับมหาลัยเรานี่ เป็นร้านราเม็ง พวกมึงสนใจไหมล่ะ?" ไอ้แจรีบเสนอร้านอาหารที่เปิดใหม่ให้ผมกับไอ้ยูคฟังอย่างน่าลิ้มลอง


"เออ ก็ดีเพราะกูก็เดินผ่านร้านนี้มาหลายรอบแล้วเหมือนกัน" ผมพยักหน้า แล้วหันไปมองไอ้ยูคที่มันยังไงก็ได้ พลางพยักหน้าตามผม พวกเราสามคนจึงตกลงที่จะไปกินราเม็งแถวๆมหาวิทยาลัยกัน


            พวกผมสามเกลอเดินมาถึงยังหน้าร้านราเม็ง ร้านนี้จนได้ พอได้เข้าไปในร้านนี้ ผมก็ชอบร้านสไตล์นี้ทันที เนื่องจากภายในร้านตกแต่งประดับประดาเต็มไปด้วยดอกไม้จากญี่ปุ่น อย่างเช่นดอกซากุระ สีชมพู..  เห็นเป็นพี่กันต์คนแมนแบบนี้ แต่ผมชอบสีชมพูนะ  ก็ได้แต่เก็บไว้ในใจไม่เคยแสดงออกมา


"ร้านนี้แม่งเลี่ยนว่ะมีแต่ดอกไม้สีชมพู กูจะแดกข้าวได้ไหมวะ" ผมนี่หันขวับไปมองไอ้ยูค ที่มันไม่มีศิลปะในหัวใจทันที



"กูว่าไม่เลี่ยนหรอก  บางคนเค้าอาจจะชอบดอกไม้สีชมพูเต็มๆแบบนี้ก็ได้มึง" ผมนี่แก้ต่างกับมันอย่างเนียนๆ แทนดอกซากุระสีชมพูที่รักของผม


"ไอ้คนที่ชอบก็คงมีแต่ผู้หญิง กับตุ๊ดว่ะ!"  หือออ ผมนี่พยายามข่มอารมณ์ไว้ในใจทันที ทำไมวะผู้ชายชอบสีชมพูนี่มันต้องตุ๊ดทุกคนรึไง!



"เฮ้ยๆพอๆเลิกวิจารณ์ร้านเค้าได้แล้ว  แม่ค้าเค้าเดินเข้ามารับออเดอร์แล้วพวกมึง!" ยองแจที่นั่งฟังอยู่นาน รีบพูดออกมาอย่างไว เมื่อเห็นแม่ค้าเดินเข้ามาทางโต๊ะพวกเราแล้ว


"รับอะไรดีจ๊ะ" แม่ค้าที่เป็นคุณป้าวัยกลางคนยืนยิ้มแย้มพร้อมกับถามพวกผมอย่างรู้งาน


"เอาราเม็งมิโซะสองที่ครับ ไอ้กันต์มึงจะกินอะไร?"ยองแจมันสั่งเสร็จก็หันมามองผม ผมเลยมองไปที่ไอ้ยูคกับไอ้แจที่มันสั่งเหมือนกัน พลางหันมามองเมนูในมือของตัวเองที่ยังไม่เลือกเมนูสักที


"เอาราเม็งซากุระที่หนึ่งครับ" สองคนนี่ถึงกับหันขวับมามองผมด้วยความแปลกใจ


"ได้จ๊ะ รอสักครู่นะ" หลังจากที่ออเดอร์เสร็จ  คุณป้าจึงเดินกลับไป


"ไอ้กันต์มึงจะกินราเม็งซากุระ?" ไอ้ยูคเลิกคิ้วมองผมอย่างแปลกใจ 


"เออ กูอยากลองกินดูเฉยๆ ก็เห็นมันติดหน้าร้านว่าเมนูแนะนำ" ผมตอบมันไปว่าอยากลองกินเฉยๆ แต่เปล่าเลยเพราะราเม็งซากุระมันมีส่วนผสมของน้ำซุปที่ทำมาจากดอกซากุระ ทำให้มันมีกลิ่นหอมจากดอกซากุระไง แถมในชามยังเป็นน้ำสีชมพูอีก ก็ผมชอบนี่นา


"มุ้งมิ้งว่ะสัด!" 


"ไอ้ยูคมึงว่ากูหรอ?" ผมถลึงตามองมัน พร้อมกับเอามือตบหัวมันอย่างแรง!!


"โอ๊ยย เอะอะก็ทำร้ายร่างกายกู กูไม่ใช่ทาสในเรือนเบี้ยมึงนะไอ้กันต์!!" ไอ้ยูคมันลูบหัวตัวเองป้อยๆ ส่วนยองแจมันก็แค่ส่ายหัวเบาๆกับการทะเลาะของผมกับไอ้ยูคที่เห็นจนชินตาแล้ว


"งั้นทีหลังมึงก็อย่ามาว่าคนแมนอย่างกูว่ามุ้งมิ้งอีก!" ผมชี้หน้ามันพลางมองไปทางคุณป้าที่นำชามราเม็งร้อนๆมาเสิร์ฟถึงโต๊ะ 


"มาแล้วจ๊ะ" 


"ขอบคุณครับ" ผมอมยิ้มกับตัวเอง พลางมองชามราเม็งน้ำสีชมพูที่หอมกลิ่นจากดอกซากุระนี้ อย่างน่าลิ้มลอง


"ชอบอะไรที่มุ้งมิ้งก็บอกมาตรงๆ พวกกูรับได้ครับไอ้กันต์" ยองแจที่มันจ้องผมอยู่นาน เอ่ยออกมาตรงๆ เลยทำให้ผมที่กำลังลิ้มรสน้ำซุปดอกซากุระนี้อยู่ถึงกับสำลัก


"แค่กก ปะเปล่าา กูไม่ได้ชอบ!" ผมตอบมันพลางดื่มน้ำเปล่าไปอึกใหญ่


"เออออ ครับพี่กันต์คนแมน กูจะเชื่อมึงนะ!"ไอ้ยองแจมันส่ายหน้าบางเบาแล้วตอบผมกลับมา จนผมนี่ไม่อยากเถียงมันอีก เลยตั้งหน้าตั้งตากินราเม็งของตัวเองอย่างเอร็ดอร่อยต่อไป


              หลังจากที่ผมอิ่มสบายท้องเราทั้งสามก็แยกย้ายกันกลับหอใครหอมัน เพราะพวกผมสามคนอยู่กันคนละหอ ผมจึงต้องเดินกลับหอของตนเองคนเดียว ที่มันอยู่ใกล้กับมหาวิทยาลัยแค่นี้เอง  เพราะจะสะดวกในเวลาที่ผมตื่นสายไปเรียนได้ดีเชียวล่ะ ผมคิดอะไรเพลินๆเดินไปเรื่อยๆ จนมายืนอยู่หน้าห้องของตัวเองแล้ว และผมก็ต้องเผยรอยยิ้มออกมา เพราะวันนี้กล่องช็อคโกแลตรูปหัวใจสีชมพู ได้มาวางไว้ที่หน้าประตูอีกตามเคย ใช่! กล่องปริศนานี้มาวางไว้ที่หน้าห้องของผมทุกวัน แถมยังเป็นของดีมียี่ห้ออีกด้วย โดยที่ผมไม่รู้ว่าใครนำมาให้หรอก อาจจะเป็นสาวๆที่แอบชอบผมก็ได้ แหม! ก็พี่กันต์ออกจะเสน่ห์แรงและหล่อลากดินขนาดนี้นี่ครับ


"ทานให้อร่อยนะ My heart" ผมอ่านออกเสียงเบาๆตามกระดาษที่แปะติดใต้กล่องนี้ เมื่อเห็นข้อความนี้ผมถึงกับต้องลอบยิ้มออกมา พลางหันซ้ายหันขวาไปมองเผื่อมีใครเห็นว่าผมหยิบกล่องสีชมพูแหววนี้รึเปล่า!  และดูเหมือนคนที่นำช็อคโกแลตมาให้ผม จะรู้ว่าผมชอบสีชมพูซะด้วย คงไม่หรอกมั้ง อาจจะเป็นความบังเอิญ  เพราะผมไม่เคยบอกใครเลยนะ! คิดเสร็จจึงเปิดประตูแล้วเข้าห้องพักของตนเอง พร้อมกับเดินไปเปิดตู้เย็นเพื่อนำกล่องใหม่อันนี้ไปไว้บนกองกล่องหัวใจสีชมพูอันเก่าอีกเป็นสิบกว่ากล่องที่เกือบจะล้นตู้เย็นอยู่แล้ว!





ช็อคโกแลต แบบกล่องรูปหัวใจยี่ห้อ Godiva


           และแล้ววันนี้ก็มาถึงวันศุกร์ ศุกร์แห่งชาติที่พรุ่งนี้ผมจะได้หยุดและนอนสบายในวันเสาร์อาทิตย์  ผมเลยยิ้มอารมณ์ดีเดินเข้ามาภายในคณะ จนไอ้ยูคกับแจที่มันรอเข้าช็อปอยู่ถึงกับมองผมมาอย่างสงสัย


"แหม อารมณ์ดีจังนะกันต์พิมุกต์!" ไอ้ยูคเอ่ยทักผมขึ้นมาคนแรกพร้อมยิ้มล้อเลียนผม จนผมนี่หันกลับไปยิ้มหวานหลอกล้อมันกลับเช่นกัน


"ก็กูอารมณ์ดีเพราะวันนี้คือวันศุกร์แห่งชาติไงวะ!" พูดเสร็จผมก็ยักไหล่ให้มันอย่างสบายอารมณ์


"เอ้อ เมื่อกี้กูเพิ่งเจอพี่แจ๊คสันมา  เค้าฝากกูให้มาบอกมึงว่าพี่ฮันบินจะไปรับมึงแทน แล้วให้ไปเจอพี่เค้าที่ผับ S ตอนสองทุ่มนี้ได้เลย คือไรวะ?" ยองแจถามผมพลางขมวดคิ้วอย่างสงสัย


"อ๋อ วันนี้กูมีนัดรับน้องรหัสใหม่ของกู" ผมพยักหน้าตามที่มันพูด  พร้อมกับอธิบายในสิ่งที่มันสงสัยใน


"อ๋อ ไอน้องเจมส์น่ะหรอ?" ผมพยักหน้าตอบมันไป เพราะยองแจกับยูคยอมมันก็เคยเห็นหน้าน้องเค้าแล้ว


"งั้นเย็นนี้กูกลับก่อนพวกมึงนะ จะได้ไปเตรียมตัวหล่อๆรับน้องรหัสกูสักหน่อย" ผมยกยิ้มที่คิดว่าตัวเองหล่อส่งไปยังเพื่อนทั้งสองของผมที่มันมองผมตั้งแต่หันจรดทีน


"ถ้ามึงหล่อ กูว่ากูคงเป็นเทพบุตรจุติลงมาเกิดยังโลกมนุษย์แล้วล่ะไอ้กันต์!"


"ไอ้สัสยูค!!! มึง!!" ผมวิ่งไล่เตะมัน ที่วิ่งหนีผมอย่างสุดชีวิตไปยังห้องช็อปของวันนี้ทันที 


"โอ๊ยย พวกมึงง รอกูด้วย!!" ยองแจที่เห็นเพื่อนทั้งสองวิ่งไล่เตะกัน จึงรีบวิ่งตามเพื่อนทั้งสองไปเข้าช็อปด้วยเช่นกัน


                    หลังจากที่ผมวิ่งตามเข้ามาเพื่อจะเตะไอ้ยูค ผมจำต้องหยุดชะงักการกระทำนี้ไว้ เนื่องจากผมลืมไปสนิท ว่าทุกวันศุกร์ ผมต้องเข้าช็อปห้องเดียวกันกับไอ้มาร์คนี่ไง!


"โอ๊ะ น้องกันต์ของมึงมาแล้วว่ะไอ้มาร์ค" ไอ้เจบีมันรีบสะกิดไอ้มาร์คที่ตอนนี้ยืนหันหลังใส่หน้ากาก กำลังอ็อกเหล็กอยู่อย่างตั้งใจ 


"หวัดดีน้องกันต์" จินยองมันยิ้มตาหยีพลางเอ่ยทักทายผมอย่างเป็นมิตร 


"กูไม่ใช่น้องมึง!" ผมเมินพวกมันพลางเดินไปจุดอ็อกเหล็กประจำของผม จนไอ้จินยองมันยักไหล่แล้วหันไปทำงานของมันต่อ


"ไม่ใช่น้องแต่ก็ตัวเล็กเหมือนเด็กสามขวบล่ะวะ" ไอ้มาร์คมันถอดหน้ากากออกมาแล้วยิ้มแป้นใส่ผม


"ใครตัวเล็ก?? มึงน่ะหรอ หัดดื่มนมให้สูงขึ้นกว่านี้หน่อยนะ กูดูสูงกว่ามึงตั้งเยอะ!"  ผมพูดตอกกลับมันไปอย่างรวดเร็ว เมื่อมันดูถูกผมจนไอ้ยูคกับไอ้แจต้องถอนหายใจออกมาอย่างแรงไม่รู้กี่ครั้งต่อวัน คงเพราะผมกับมันจะทะเลาะกันอีกแล้วไง


"พูดอะไรนี่เข้าตัวเองหมดเลย รู้ไหมครับแบมแบม" หนอยยย!! เอาอีกละ! หาเรื่องกูอีกแล้ว!!


"กูชื่อกันต์ สะกดไม่เป็นรึไงวะ??" ผมนี่เดินเข้าไปเงยหน้ามองประจันหน้ากับคนตรงหน้าทันที แต่ไอ้มาร์คกลับลอบยิ้มแล้วก้มลงมองผมอย่างเฉยเมย


"กู สะ กด ไม่ เป็น ว่ะ! แบม แบม!" มันค่อยๆเน้นทีละคำอย่างกวนทีน 


"วันนั้นมึงยังไม่เข็ดอีกใช่มั้ย??"  ผมกัดฟันแน่นพร้อมกับเริ่มเอามือของตัวเองเตรียมจะสอยหน้าหล่อๆของมันเเล้ว ถ้า...


"ทำอะไรน่ะ กันพิมุกต์ ภูวกุล!!!!!!!" ผมนี่รีบหดมือลงไว้ข้างตัวทันที พลางเขม่นตามองไอ้มาร์คที่ตอนนี้มันยืนยิ้มกว้างมองมาที่ผมอย่างเยาะเย้ยที่ผมทำอะไรมันไม่ได้! ก็เพราะอาจารย์เข้ามาแล้วน่ะสิ!


"เปล่าครับอาจารย์" ผมหันไปเคารพอาจารย์


"งั้นไปที่ของตัวเองได้แล้ว!" อาจารย์สุดโหด ช่างฝีมืออ็อกเหล็กยอดเยี่ยมอย่างอาจารย์ซีวอน ถึงกับถลึงตามองผมมาอย่างโหดเหี้ยม จนผมต้องทำตามคำสั่งเค้า แล้วหันไปพูดแบบไร้เสียงให้ไอ้มาร์คที่มันมองผมอยู่ว่า 'ฝากไว้ก่อนเถอะมึง!'


                หลังจากที่ผมเข้าช็อปเพื่ออ๊อกเหล็กส่งงานให้อาจารย์ซีวอนในท้ายคาบนั้น ผมก็ทำสำเร็จไปได้ด้วยดีโดยไม่มีไอ้มาร์คมากวนใจ เนื่องจากวันนี้อาจารย์ซีวอนมักจะเดินวนไปวนมาจนไม่มีใครกล้าเล่นหรือทำอะไร ทุกคนจึงได้แต่ตั้งใจกันทำงานอย่างเเข็งขัน พอหมดคาบปุ๊ป ผมก็หน้าระรื่นพร้อมกับรับโทรศัพท์แล้วเดินผ่านไอ้หมามาร์คที่มองมาทางผมพอดี อย่างไม่สนใจใยดีมันเลยสักนิด 


"อื้ม น้องเจมส์ เดี๋ยวพี่ฮันบินมารับเราที่หน้าหอพี่ อื้ม ไปที่ผับ S ครับ"  ผมเดินยิ้มคุยโทรศัพท์ไปด้วย  แล้วปรายตามองเลยไอ้มาร์คไปด้วย จนยองแจกับไอ้ยูคมันจึงต้องรีบเดินตามผมแล้วออกจากช็อปที่วันนี้ต้องแยกย้ายกันกลับไปทำธุระของตัวเอง


"ไอ้ยูคไอ้แจวันนี้กูกลับก่อนนะเว้ย แล้วเจอกัน" ผมหันไปบอกลาพวกมันทั้งสองคน ที่เดินด้วยกันจนมาถึงหน้ามหาลัย แล้วต่างพากันแยกย้ายไปคนละทางในวันนี้ 


                  ประมาณทุ่มครึ่งผมจึงมายืนรอน้องเจมส์และพี่ฮันบินที่หน้าหอได้สักพัก น้องเจมส์พ่อหนุ่มตัวบางแต่สูงกว่าผมมากกว่ารีบวิ่งเข้ามาหาผมอย่างหอบจนตัวโยน


"ไม่ต้องรีบๆ พี่รออยู่แล้วน่า" ผมยิ้มมองน้องรหัสของผมที่ยืนหอบ  พลางก้มหัวให้ผมเพื่อทำความเคารพ


"สวัสดีครับ พี่กันต์ ขอโทษที่ผมมาช้า"


"ไม่เป็นไร  พี่ฮันบินเพื่อนพี่แจ็คสันที่เค้าวานให้มารับเราสองคนยังไม่มาเลย" ผมชะเง้อคอมองไปมาตามถนนหน้าหอเพื่อรอรุ่นพี่เพื่อนของพี่เเจ็คสัน


"นั่นไง! ใช่รถคนนั้นหรือเปล่า เหมือนกำลังจะเข้ามาจอดที่หน้าหอเรา" เจมส์ชี้ไปยังรถ BMW สีขาวตรงหน้าทันที ที่ตอนนี้มาจอดเทียบข้างทาง   พร้อมกับมีการเปิดกระจกรถเพื่อให้ผมเห็นหน้าเขาได้ชัดเจน


"ขึ้นมาเถอะครับน้องกันต์" พี่ฮันบินนั่นเอง ผมเลยก้มหัวทักทายเค้าแล้วส่งยิ้ม พร้อมกับพยักหน้าให้เจมส์ขึ้นรถไปด้วยกัน ผมเข้าไปนั่งข้างหน้าข้างคนขับ เพื่อให้เกียรติพี่ฮันบิน พร้อมกับเจมส์ที่ต้องนั่งอยู่ข้างหลังคนเดียว


"น้องกันต์หิวน้ำไหม  พี่ซื้อน้ำมาให้ครับ" พี่ฮันบินส่งยิ้มให้ผม พลางยื่นขวดน้ำเปล่าให้ผม ผมจึงรับเอาไว้ แล้วยิ้มตอบในความมีน้ำใจของเค้าไป


"ขอบคุณครับ เจมส์ดื่มน้ำมั้ย?" ผมหันไปถามน้องรหัสด้วยเช่น แต่น้องรหัสของผมเพียงแค่ยิ้มแล้วส่ายหน้าออกมาบางเบา


"งั้นไปแล้วนะครับ" พี่ฮันบินจึงออกรถเพื่อเดินทางไปยังผับ S ทันที เมื่อเห็นว่าผมทั้งสองคนพร้อมแล้ว


"น้องกันต์! น้องเจมส์! ทางนี้ครับ!" เมื่อมาถึงยังผับ S ผมกับเจมส์และพี่ฮันบินต่างหันไปมองตามเสียงตะโกนของพี่แจ็คสัน พอเห็นพี่เค้าแล้วพวกเราจึงเดินไปหาเค้าที่นั่งโต๊ะติดกับข้างเวทีทันที


"ยินดีต้อนรับนะน้องเจมส์ คืนนี้ลุงรหัสจะเลี้ยงเอง!" ผมยิ้มมองทั้งสองคนที่กอดคอกันสั่งเครื่องดื่ม ส่วนผมก็นั่งข้างกับพี่ฮันบิน พลางโคลงหัวไปตามเสียงเพลงที่เปิดภายในผับแห่งนี้อย่างสบายอารมณ์  


"ว่าแต่พี่อูฮยอนไม่มาหรอครับ??" ผมนั่งฟังเพลงคลอไปได้สักพัก ก็ต้องขมวดคิ้วสงสัยเพราะพี่อูฮยอนนั้นคือปู่รหัสของเจมส์ด้วยอีกคน


"พี่อูฮยอนเค้าติดงานทางบ้านเค้า วันนี้เลยมาร่วมไม่ได้ ไม่เป็นไรใช่มั้ยเจมส์?" เจมส์มันพยักหน้ายิ้มๆ แล้วมองพี่แจ็คสันด้วยสายตาเป็นประกาย


"โห ดูท่าเจมส์มันจะติดลุงรหัสมากกว่าพี่รหัสของมันแล้วมั้ง?" ผมเอ่ยแซวน้องรหัสของผมทันที พลางหันไปมองพี่ฮันบินที่ตอนนี้ยื่นน้ำแก้วเหล้าสีอำพันมาวางไว้ตรงหน้าผม พร้อมกับคนอื่นๆก็ได้รับเช่นกัน


"ไอ้ฮันบิน มึงนี่มีประโยชน์กับกูจริงๆ" พี่แจ็คสันคลี่ยิ้มพราย แล้วหยิบแก้วเหล้าของตัวเองมายกขึ้นดื่ม 


"พี่ฮันบินนี่เป็นคนดีจังเลยนะครับ  คอยช่วยเหลือ ดูแลดี เทคแคร์ทุกอย่างเลย" ผมหันไปมองคนข้างตัวที่พอได้ยินคำชม ก็ยิ้มหน้าบานเลยทีเดียว


"ดูแลเฉพาะคนที่มันชอบมากกว่ามั้ง..." พี่แจ็คสันพูดออกมาลอยๆ จนผมนี่ถึงกับต้องหันไปมองคนพูดอย่างรวดเร็ว


"ไอ้แจ็คสัน มึงก็พูดมั่วไปกูดูแลทุกคนนั่นล่ะ!" พี่ฮันบินที่เงียบมานานรีบพูดออกมาเพื่อแก้ต่างให้กับตัวเอง  พลางมองตาผมแวบเดียวแล้วก็หลบสายตาไปมองทางอื่นแทน


"เออๆ มาชนแก้ว ฉลองต้อนรับน้องเจมส์กัน!!" พี่แจ็ตสันตัดบทด้วยการยกแก้วขึ้นมาจนพวกผมทั้งหมดต้องยกตาม


"เย้!!" พวกผมทั้งสี่คนต่างเฮฮายกเหล้ากระดกดื่มกันไปเรื่อย ส่วนผมพอได้รับแอลกอฮอลด์เข้าเส้นเลือดแล้วก็นึกอยากจะเต้นขึ้นมา เลยลุกขึ้นไปโชว์เสต็ปกลางฟลอร์หน้าเวทีคนเดียวซะเลย


ตึก ตึก ตึก เสียงลำโพงกระแทกบีสท์หนักของจังหวะดนตรีในค่ำคืนนี้ พร้อมกับร่างของผมที่จมไปกับผู้คนที่เริ่มออกมาเต้นกันอย่างสนุกสนาน  ผมโยกตัวเองไปตามทำนองของเสียงเพลงอย่างสุดเหวี่ยง พร้อมกับคนรอบข้างที่ต่างเข้ามาหาเพื่อเต้นกับผมสักนาทีนึงก็ยังดี  จนผมนี้เพลินไปกับเสียงเพลงจนลืมเวลาไปเสียสนิท


"น้องกันต์ครับ!!" ผมที่เต้นอยู่จำต้องหันไปมองคนที่ตะโกนและพยายามจะเข้ามาหาตัวผมอย่างพี่ฮันบิน ที่ตอนนี้กำลังมุดผู้คนที่หนาแน่นเต้นกันเพื่อเข้ามาหาผมจนได้


"อ่าา พี่ฮันบินมีอะไรรึเปล่าครับ?" ผมยังเต้นไม่หยุด พลางหันไปยิ้มมองและเต้นสีข้างๆตัวเค้า ที่ยืนนิ่งเหมือนก้อนหินให้ผมสีข้างอยู่อย่างนั้น  อย่างนึกสนุกที่จะแกล้งคนคนนี้


"ไอ้แจ็คสันมันกลับไปกับน้องเจมส์แล้ว" 


"อะไรนะครับ?" ผมเลื่อนหูตัวเองเข้าไปใกล้พี่ฮันบินที่พูดออกมาเสียงบางจนผมไม่ได้ยิน เพราะมีแต่เสียงเพลงกลบไปหมด


"คือไอ้แจ็คสันมันพาน้องเจมส์กลับแล้ว เพราะนี่มันจะตี 1 แล้ว ส่วนน้องกันต์เดี๋ยวพี่ไปส่งเองครับ" พี่ฮันบินเลยต้องมากระซิบข้างหูของผมแทน


พลั่ก!!!! อยู่ดีๆร่างของพี่ฮันบินก็กระเด็นออกไปไกลจากตัวผม  เมื่อร่างหนาตรงหน้าอย่างไอ้มาร์ค ที่มันมาจากที่ไหนก็ไม่รู้มันเข้ามาผลักพี่ฮันบินออกห่างจากตัวผมอย่างแรง พร้อมกับลากข้อมือของผมจนแน่น เพื่อที่จะเดินออกจากผับแห่งนี้ให้ได้!


"เดี๋ยว! หยุดก่อน! อะไรของมึงเนี่ยไอ้มาร์ค ปล่อยกู!!!" ผมพยายามสะบัดข้อมือตัวเอง แต่สะบัดยังไงก็ไม่ออกจากมือแกร่งนี้ได้


"ปล่อยน้องกันต์เดี๋ยวนี้มาร์ค!!" พี่ฮันบินที่เพิ่งถูกผลักไปเมื่อกี้นี้  พอตั้งสติได้ก็รีบมาดึงมืออีกข้างหนึ่งของผมทันที


"ไม่ปล่อย!! เมียผมเดี๋ยวผมพาไปส่งเอง!!" ไอ้มาร์คทำหน้าตาหน้ากลัวเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ ใส่พี่ฮันบินอย่างไม่เกรงกลัว ว่าตัวเองคือรุ่นน้อง พลางกระชากข้อมือของผมที่กำลังอึ้งกับสิ่งที่มันพูดออกมา จากมือพี่ฮันบินที่จับผมไว้แน่น จนตอนนี้เค้ายอมปล่อยมือผมออกไปอย่างง่ายดายเมื่อได้ยินสิ่งที่ไอ้มาร์คพูดเมื่อกี้นี้


"ไอ้มาร์ค!! ปล่อยกู!!!" ผมพยายามสะบัดแขนออกจากมัน แต่ด้วยความที่สู้แรงของมันไม่ไหว มันเลยสามารถยกตัวผมขึ้นมาพาดบ่าได้อย่างง่ายดาย!


"อย่าดื้อ! แบมแบม!" มันไม่ฟังผมสักนิด แถมยังเดินอย่างรวดเร็ว พร้อมกับอุ้มผมพาดบ่าจนเมื่อมาถึงรถของมัน  มันจึงสามารถจับยัดผมเข้าไปบนรถในส่วนของเบาะหลังรถของมันจนได้


"อ๊ะ! ไอ้เชี่ยมาร์ค ปล่อยกู!!!" ผมตะโกนลั่นเมื่อมันเข้ามาแล้วขึ้นคร่อมผม  กันไม่ให้ผมลุกหนีไปไหนได้!


"ทำไม! กูมันไม่ดีกว่าไอ้ฮันบินมันตรงไหน แบมแบม!" ไอ้มาร์คมันตะคอกใส่ผมอย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ พลางจับข้อมือทั้งสองข้างของผมจนแน่น


"เพราะมึงมันพวกชุบมือเปิดไง ไอ้มาร์ค มึงมันคนหลอกลวงปริ้นปร้อน มึงมันผิดสัญญากับกู!!!" ผมจ้องหน้ามันอย่างมันไม่ลดละ แต่ในใจผมนี้เจ็บข้อมือที่มันกำเอาไว้จนแน่นอย่างมากมาย


"กูผิดสัญญาตรงไหน คืนนั้นมึงยอมกูเอง!"


"หยุดพูดเรื่องนั้น!!! ไอ้เชี่ยมาร์ค กูไม่อยากฟัง!!" ผมหันหน้าหนีมันทันที


"หึ มึงไม่อยากฟังว่ากูเคยเป็นผัวมึงแล้วน่ะหรอ?" ผมรีบหันหน้าตัวเองมามองมันอย่างโกรธเคือง 


"หุบปากของมึงซะ!!!!" พูดจบผมก็เอาหน้าผากตัวเองกระแทกใส่หน้ามันอย่างแรงจนมันร้องโอดโอย หลังจากนั้นผมจึงได้จังหวะถีบมันออกจากรถแล้วมันจึงลงไปนอนกองกับพื้นได้ในที่สุด


"ฮึกก" ผมวิ่งออกมาไกลเรื่อยๆพลางโบกมือเรียกรถแท็กซี่แล้วขึ้นรถกลับห้องทันที  พอบอกทางไปหอพักกับคนขับได้สักพัก  อยู่ดีๆน้ำตาของผมก็ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย เมื่อผมต้องมานึกย้อนอดีตไปถึงเรื่องของคืนนั้น ระหว่างผมกับไอ้มาร์คเรื่องระหว่างเราแค่เพียงสองคน ที่รู้ดี





            เอาล่ะ!!! เปิด SF อันใหม่ที่มีมากกว่า 1 ตอน ฮ่าๆ ขอให้รีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนอ่านกันอย่างมีความสุขนะคะ ส่วนในตอนหน้านี้จะเป็นตอนเปิดเผยว่าทำไมสองคนนี้ถึงไม่ถูกกันน้า   แล้วพบกันตอนที่สองค่า ^__^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 79 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3788 Praewa_nm (@0943972359) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 เมษายน 2562 / 20:22
    อยากอ่านตอน wild แล้วอ่าห์~~~เปิดลัดตอนได้มั้ยคะ&#128514;&#128514;&#128514;&#128514;
    #3788
    0
  2. #3652 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 16:41
    เป็นอะไรรรรรร
    #3652
    0
  3. #3473 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:14
    เอ๊ ลูกแม่ทำมัยฝังใจขนาดนั้น
    #3473
    0
  4. #3446 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 09:56
    มาร์คทำอะไรไว้อ่ะ
    #3446
    0
  5. #3032 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 22:37
    หื้มมมมมมม เกิดอะไรขึ้นนะ
    #3032
    0
  6. #2796 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 02:55
    คืนนี้มีไรร
    #2796
    0
  7. #2513 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:06
    เคยมีอะไรกันนนนแล้วทำไมถึงเป็นแบบนี้นะ
    #2513
    0
  8. #2292 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 21:58
    น้องแบมหนูยอมพี่มาร์คเองป้ะลูก
    #2292
    0
  9. #1363 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 00:00
    คือมาร์คได้แบมแต้สัญญากันไว้ว่าจะำม่ทำอะไรปะ แล้วตอนนั้นแบมยังไม่พร้อมหรอ เลยทำให้มีอคติจนถึงวันนี้
    แต่ฮันบินอาจจะชอบแบมปะ มาร์คนี้ก็หวงแรง
    #1363
    0
  10. #1291 มอนเตอร์ღ (@-ben00-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 18:17
    มาร์คทำไรแบมห้ะะะ
    #1291
    0
  11. #923 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 14:30
    ใจเย็นๆๆๆกันนะ
    #923
    0
  12. #682 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 18:42
    แบมโกรธมาร์คเพราะมีลอะไรกับใาร์คหรอ?
    #682
    0
  13. #619 PraY2P (@riwnakab) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 13:50
    ชอบความมุ้งมิ้งของแบมมันน่ารักดีอยากรู้ว่าทำไมแบมถึงไม่ถูกกลับมาร์คนะ
    #619
    0
  14. #367 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:25
    เกิดอะไรขึ้น   ทำไหม
    #367
    0
  15. #350 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:00
    ต้องเผลอได้กันแน่ๆ5555 แต่มาร์คดูชอบแบมนะ ส่วนแบมเหมือนแค่อายเฉยๆ ก็กันต์คนแมน ไม่ใช่แบมแบมน้อยที่ยื่นไม่ถึงนี่! >\\\<
    #350
    0
  16. #275 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:13
    เมื่อก่อนมันเคยเกิดอะไรขึ้นนะ
    #275
    0
  17. #243 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:21
    ว่าแล้วเชียวพี่กันต์ผู้ไม่รู้หัวใจตัวเอง
    #243
    0
  18. #213 Chiaki04 (@Chiaki04) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 15:04
    เกิดไรขึ้นเหรอ
    #213
    0
  19. #170 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 21:50
    เกิดอะไรขึ้นเหรอจากเพื่อนรักถึงได้กลายมาเป็นศัตรูคู่อาฆาตแบบนี้น่ะมาร์คไปทำอะไรแบมไว้บอกมาซะดี ๆ 
    #170
    0
  20. #148 LoveMB (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 20:21
    ตามาร์ค ใจเย็นๆนะคะลูก....
    #148
    0
  21. #147 Cherrynim (@waranya_cherry) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 มกราคม 2559 / 12:51
    มาร์คกินกันต์แล้วนี่เอง แบมถึงโกรธขนาดนี้
    #147
    0
  22. #146 VIPKISSME13 (@u-kisseverone) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 20:00
    อ้าวพี่มาร์ค... จะกลับมาสนิทกันมั้ยย
    #146
    0
  23. #145 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 19:26
    งานนี้ พี่กันต์ดราม่ามาเต็มค่ะ
    #145
    0
  24. #143 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 09:25
    กรี๊ด ได้กันแล้ว >< ขออดีตรัวๆ ^^3
    #143
    0
  25. #142 พี่มัคคค. (@mmtuan) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 08:48
    โอ้ยอยากอ่านต่อแรงมากกกกกกกกก ม้าคต้องเข้าหาแบมใจเย็นกว่านี้นะ;__;
    #142
    0