SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 15 : Rival <3 2 (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6216
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 71 ครั้ง
    25 เม.ย. 62



**สร้างเรื่องนี้เมื่อ 22 ม.ค.2559**


ดูแลอย่างดี ยิ่งกว่า"แฟน" แต่ก็เป็นได้แค่ "เพื่อนกันต์"


เมื่อเรื่องราวในอดีตของคนที่ดูไม่ดีในสายตาเธอ...

Mark Part :


           ผมมาร์คต้วน ผู้ชายธรรมดาที่นิสัยไม่ดีคนนึง กำลังแอบหลงรักเพื่อนสนิทของตัวเองอย่าง กันต์พิมุกต์ ภูวกุล ซึ่งเป็นเพื่อนรุ่นเดียวกันกับผมเอง ผมแอบหลงรักเค้าตั้งแต่แรกเห็น ในวันงานรับน้องปีหนึ่งของเหล่าเด็กใหม่อย่างพวกผม ด้วยความที่เค้าแสนแสบชอบกลั่นแกล้งเพื่อนตลอด จนคนอื่นอาจจะมองว่าไม่น่ารัก แต่ผมกลับมองว่ามันน่ารักดี และผมก็ใช้คำว่า "เพื่อน" นี่ล่ะบังหน้าสิ่งที่ผมปิดบังเค้าไว้อยู่ในใจ ด้วยการค่อยๆเข้ามาหาเค้าโดยที่เค้าไม่รู้ตัว คอยดูแลและเดินไปเป็นเพื่อนเค้าตอนกลับหอเสมอทุกวัน หรือแม้กระทั่งคนที่เข้ามาจีบเค้าผมก็กันออกไปได้ทุกคโดยที่เค้าไม่รู้ตัว จนร่างบางสนิทใจและไว้ใจผมทุกสิ่งอย่าง ในทุกเรื่องของเค้าผมรู้หมดทุกอย่าง ไม่ว่าเค้าจะชอบสีชมพู ชอบอะไรที่น่ารักผิดกับนิสัยของเค้า แบมแบมเป็นคนที่ปากร้ายไปอย่างนั้น แต่ภายในใจของเค้ากลับจิตใจดี อ่อนโยนเป็นที่หนึ่ง เค้าไว้ใจผมจนกระทั่งสามารถให้ผมเรียกชื่อที่แสนหวานแหววของเค้าได้ อย่างแบมแบม แค่เพียงผมคนเดียวเท่านั้น ในขณะที่ยองแจกับยูคยอมเพื่อนสนิทของเค้ายังเรียกได้แค่ "ไอ้กันต์" เลย  แถมยังเอาน้ำส้มมาให้ผมดื่มสาบานอีกต่างหาก ว่าเราจะเป็นเพื่อนกันตลอดไปและจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง ฝันไปเถอะ!


"ไอ้มาร์ค!" ผมหันไปมองคนเขย่งเท้าแล้วกอดไหล่ผมจนแน่นอย่างร่างบางหน้าหวานมากกว่าผู้หญิงที่ตอนนี้วิ่งเข้ามากอดไหล่ผม  หลังจากที่เราสอบปลายภาคเทอมสุดท้ายของปีที่หนึ่งเสร็จเรียบร้อย


"หืม ว่าไงไอ้กันต์?" ผมหันไปเลิกคิ้วมองมันอย่างแปลกใจที่วันนี้มันมาแปลก


"งื้อออ ชู่วว!! บอกให้เรียกแบมแบมไง!!" ผมอมยิ้มใส่มันทันที เพราะเวลามันอยู่กับผมสองคนแบบนี้ มันมักจะมุ้งมุิ้งเหมือนเด็กสามขวบอ้อนขนมทุกทีไป


"ก็ได้ๆ แบมแบมมีอะไรครับบบบ" 


"ไปแดกเหล้าที่ห้องไอ้ยูคกัน พวกมันชวน!!"


"เอาดิ พรุ่งนี้ก็ปิดเทอมแล้ว  กูขอไปด้วยคน" ผมพยักหน้า พลางมองมันที่ตอนนี้หน้าตาดูตื่นเต้นที่สุดที่จะได้ดื่มเหล้า


"ดี งั้นพวกเราจะได้ฉลองปิดเทอมกันไปซะเลย เดี๋ยวก็ไม่ได้เจอกันอีกนานเลย เพราะต้องแยกย้ายกันกลับบ้านอีก!"


"อื้ม ไปกันเถอะ" คิดได้ดังนั้นผมจึงดึงข้อมือของคนข้างตัวที่ยอมให้จับอย่างง่ายดาย แล้วพาขึ้นรถของผมเพื่อไปหอของไอ้ยูค โดยที่ไอ้ยูคกับไอ้เเจมันกลับไปเตรียมของก่อนล่วงหน้านานแล้ว


"อ้าว!! ผัวเมียคู่นี้มาแล้วหรอจ๊ะ!!" 


"ไอ้สัสยูค!! ปากดีนะมึง!" หลังจากที่ผมเข้ามาที่ห้องไอ้ยูคได้สักพัก มันก็รีบทักผมกับแบมแบมทันที ด้วยคำที่มันชอบพูดล้อผมกับแบมแบมอย่างเป็นประจำ


"เอ้า! ก็กูเห็นไปไหนมาไหนก็มีไอ้แต่มาร์คตลอด กูก็นึกว่าผัวมึง!!"


"ย๊าาา ไอ้เชี่ยยูค!!" ร่างบางแทบจะเอารองเท้าที่กำลังถอดปาใส่หัวเพื่อนสนิทของมันอีกคนในแทบจะทันที จนผมต้องรีบดึงแขนห้ามมันไว้เกือบจะไม่ทัน


"แบม! พอเถอะน่า นั่งได้แล้ว มึงมาแดกเหล้าไม่ใช่หรอ?" ผมดึงแขนแบมแบมลงมานั่งข้างตัวกับผม จนร่างบางเริ่มยอมอย่างว่าง่าย


"แหมม เชื่อฟังผัวดีเป็นปี่เป็นขลุ่ยเลยนะมึง" เอาอีกแล้ว ยองแจพูดเสริมขึ้นมาอีกแล้ว  พร้อมกับเอากับแกล้มมาวางบนพื้นหน้าโซฟาที่พวกเราจะตั้งวงกันตรงนี้ แล้วผมจะได้กินไหมเหล้าเนี่ย?


"ไอ้แจไอ้ยูคมึงเลิกล้อพวกกูได้ละ! พวกกูคือเพื่อนกัน ไม่มีวันเปลี่ยนเเปลงเป็นอะไรทั้งนั้น!" ผมหันไปมองคนข้างตัวที่พูดออกมาอย่างปกติ จนหัวใจของผมเหมือนจะหล่นไปในหลุมดำที่ไหนสักแห่ง .. ใครอยากจะเป็นเพื่อน กันต์ ตลอดไปวะ?


"เออ กูรู้น่า กูก็แค่ล้อมึงเล่น! มา ชนๆๆๆ" ไอ้แจมันพูดให้แบมแบมสบายใจ พร้อมกับชูแก้วเหล้าแล้วกระดกดื่ม ส่วนพวกผมก็ทำตามมันพร้อมกับดื่มกันไปเรื่อยๆอย่างไม่รู้เวลา



"แบมแบม กลับกันเถอะมึงเมามากแล้ว!" ผมจับไหล่บางที่นั่งโงนเงนอยู่บนพื้นในห้องของไอ้ยูคที่ตอนนี้พวกผมตั้งวงกันกินเหล้าคลายเครียดกัน และที่สำคัญเมื่อผมมองไปยังพื้นก็พบกับไอ้ยูคนอนอ้าปากหวอ นอนตายซากอยู่แล้วด้วยความเมา พร้อมกับไอ้แจที่นอนหลับสนิทบนโซฟาไปเรียบร้อยแล้วอีกคน แต่ก็ยังเหลือคนดื้อเพียงคนเดียวเท่านั้น!



"งืมมม กูม่ายกลับบบ กูจาากินนต่ออออ" ร่างบางตรงหน้าสะบัดไหล่ตนเองอย่างแรงจนมือของผมหลุดจากไหล่ของเค้าจนได้



"ไอ้ยูคคค อึกก มึงงตื่นมาเดี๋ยววนี้!!" ร่างบางเอาเท้าไปสะกิดคนที่นอนตายซากบนพื้นอย่างแรง แต่มีหรอไอ้ยูคมันจะตื่น ผมจึงส่ายหน้าเบาๆ เพราะตอนนี้ก็เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว แถมพวกมันยังดวลเหล้ากันจนเมายกทีม จะเหลือแค่ผมคนเดียวเท่านั้นที่ค่อยๆดื่มเลยไม่ค่อยได้เมาอะไรมากมาย



"แบม กลับกันเถอะไม่งั้นกูกลับแล้วนะ!" ผมรีบลุกขึ้นยืน เมื่อร่างบางตรงหน้ายังดื้อเเพ่งอยู่แบบนี้ ถึงจะรู้ว่ามันเมามากมายแค่ไหนก็ตาม



"งื้ออออ ไอ้มาร์คคคอย่าปายยยอยู่กับกูก่อนนนน้าา!!!" ผมอมยิ้มกับความน่ารักของมันอย่างปิดไม่มิด เมื่อมันรีบคลานเข่ามากอดขาผมเอาไว้พลางเอาหน้าซุกหน้าขาผมอย่างแมวน้อยขี้อ้อน เอาอีกแล้วอาการแบบนี้คงเห็นว่าผมอยู่กับมันสองคนสินะ เพราะพวกนั้นมันสลบคาทีนกันไปหมดแล้ว



"กูจะกลับแล้ว มึงจะกลับกับกูไหม?" ผมเลิกคิ้วมองมัน พลางแสร้งทำเสียงแข็งใส่



"อืออ กลับบแต่กูลุกไม่ไหวว" พูดเสร็จมันก็อ้าแขนขึ้นมาตรงหน้าผม เหมือนอยากจะให้ผมอุ้ม



"อึ๊บบ หนักเป็นบ้าเลยตัวก็เล็กแค่นี้!" ผมเลยต้องจำใจโอบอุ้มคนตรงหน้าให้ลุกขึ้นอย่างโซเซ เมื่อคนตรงหน้าลุกขึ้นยืนได้โดยที่ผมประคองแล้วมันก็ทิ้งน้ำหนักตัวมาหาทางผมทั้งหมดทันที จนผมต้องลากมันออกไปจากห้องไอ้ยูคด้วยแรงของผมเท่าที่มี



"งืออ มาร์คกูร้อนน" ผมแบกร่างบางขึ้นรถ ขับมาจนมาถึงที่ห้องของมันจนได้ด้วยความยากลำบาก เนื่องจากคนข้างตัวอ้อนผมตลอด แถมยังนัวเนียอยู่ข้างซอกคอให้ผมขนลุกเล่นๆ เพราะแบมแบมชอบเมาแล้วขี้อ้อนแบบนี้เป็นประจำเสมอ



"อาบน้ำไหม? มึงลุกไหวรึเปล่า?" ผมเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้ามันเพื่อให้สร่างเมาไปบ้าง



"อื้ออ อาบน้ำให้กูหน่อยย" พูดจบมันก็ถอดเสื้อของตัวเองออกจนผมต้องกลืนน้ำลายของตัวเองอย่างหนัก เมื่อเห็นผิวสีน้ำผึ้ง ทรวดทรงองค์เอวนี้อย่างกับผู้หญิง พลางลุกขึ้นโซซัดโซเซแล้วดึงมือผมไม่หยุด จนผมต้องยอมเดินตามแรงดึงของมันจนเข้าห้องน้ำไปจนได้



"แบมมึงจะอาบก็อาบคนเดียวสิวะ!" ผมชักมือตัวเองกลับ พลางมองคนเมาแล้วไม่มีสติที่ตอนนี้มีแต่กางเกงเท่านั้นที่ใส่ไว้  หลังจากนั้นมันก็เริ่มเปิดฝักบัวของตัวเองแล้วเอามาสาดใส่หัวผมอย่างนึกสนุก พร้อมกับหัวเราะออกมา อย่างไม่ทันได้ตั้งตัวจนร่างกายของผมนี่โดนน้ำเปียกลู่ไปหมดจนถึงชั้นกางเกงใน!



"ฮ่าๆๆๆ มาอาบน้ำด้วยกันน้าาา"



"เฮ้ย ไอ้แบมมึง หยุดๆ" ผมพยายามกันคนที่ขำออกมาอย่างสนุกสนาน เมื่อมันสามารถเอาน้ำมารดบนตัวผมที่เปียกไปทั้งหมดได้สำเร็จ เลยทำให้ผมต้องรีบรวบตัวมันมากอดเอาไว้จนแน่น จนดวงตาของเรานั้นสบประสานกันพอดี



"มาร์คค ปล่อยยกูววกูอึดอัดด" ร่างบางตรงหน้าหน้าแดงเพราะความเมา พลางพูดเสียงอ่อนหวานใส่ผม เมื่อผมกอดคนตรงหน้าแน่นจนเกินไปจนมันต้องเอามือเรียวของมันตีที่อกของผมเบาๆ



"ก็มึงเล่นแบบนี้ทำไม" ผมจ้องตามันพร้อมกับเอ่ยออกมา แต่มันกลับเงียบ พลางจ้องตาผมด้วยสายตาที่หวานหยาดเยิ้มเช่นกัน ผมกับมันจึงเงียบกันจนได้ยินแต่เสียงน้ำที่ไหลออกมาจากฝักบัว 


"กูขอจูบมึงได้มั้ย" ผมอดใจไม่ไหวที่จะพูดออกไป เพราะผมมองตามันมากไปจนผมเกิดอาการหลงมันเข้าเต็มเปา



"อื้ม เอาสิ..." ร่างบางตรงหน้าหลับตาพลางยื่นหน้าเข้ามาใกล้ผม จนทำให้ใจของผมสั่นไหวอย่างแรง และผมก็จะไม่ทน! ผมจึงรีบกดจูบริมฝีปากบางนั้นแนบแน่น พร้อมกับดูดดุนริมฝีปากร่างบางตรงหน้าจนเกิดเสียงดัง



"อื้ออ อื้มมม" เสียงของร่างบางตรงหน้าครางออกมาจนทำให้ผมควบคุมอารมณ์ไม่ตัวเองไม่อยู่ ผมยิ่งกดจูบรุนแรงมากขึ้นพลางค่อยๆดันร่างบางไปชิดติดกับผนังของห้องน้ำอย่างแรง แต่แบมแบมกลับไม่ว่าอะไรผมเลยสักนิด เค้ากลับตอบรับผมด้วยการโอบกอดรอบคอของผมพลางขยุ้มกลุ่มผมสีเทาแกมทองของผมจนแน่น   จนผมรู้สึกเจ็บนิดๆที่หนังศรีษะเลยทีเดียว


"อืมม ปากมึงหวานจัง" ผมถอนจูบออกมาเมื่อมันเริ่มหายใจติดขัด เหมือนเริ่มจะขาดอากาศหายใจ พอมันหายใจได้คล่องผมก็กดจูบต่อแบบนั้นย้ำไม่มีหยุดจนมันต้องหันหน้าหนี ผมเลื่อนริมฝีปากของตัวเองมากดจูบแก้มของมันเรื่อยลงมาจนถึงซอกคอขาวของร่างบางตรงหน้าด้วยความลุ่มหลง



"อื้มม มาร์คคมึงจะทำอะไรกู" ร่างบางตรงหน้าโอบกอดคอผมแน่นขึ้น  พลางหันหน้าหนีอย่างเขินอาย



"กูขอได้มั้ย แค่ครั้งเดียว" ผมกดจูบย้ำที่ซอกคอเรื่อยลงมาจนถึงไหปลาร้าของร่างบาง  พลางกระซิบเอ่ยขอมันไปอย่างบางเบา



"อื้ม ก็เอาสิ" มันตอบตกลงผม คงอาจจะเป็นเพราะความเมาของมัน  แต่ผมไม่สนใจอีกต่อไปแล้ว และจะถือว่ามันตอบตกลงด้วยความเห็นแก่ตัวเอง  ดังนั้นผมจึงไม่รีรอที่จะดันตัวเองเข้าหาร่างบางอย่างแนบชิดพร้อมกับกดจูบดูดดุนหน้าอกสีชมพูที่ตอนนี้ตั้งชูชันให้ผมได้ลิ้มรสลองชิมความหวาน พร้อมกับมืออีกข้างที่ปรนเปรอล้วงเข้าไปในกางเกงของร่างบาง และหลังจากนั้น หลังจากที่ผมปรนเปรอร่างกายของมัน  ต่อมาผมก็สามารถเข้าไปในตัวของมันจนได้สำเร็จ และก็ขยับเขยื้อนเข้าหาพร้อมกับเสียงหวานที่ครางดังลั่นไปทั่วห้องน้ำยันถึงเตียงนอนแทบทั้งคืน


             ปั่ก!!! โอยยย ผมเจ็บและจุกจนพูดไม่ออก เมื่อลืมตาตื่นมาแล้วพบกับคนที่เมื่อคืนผมนอนโอบกอดด้วยทั้งคืน  กำลังทุบอกผมอย่างแรงพร้อมกับหน้าแดงกล่ำ ด้วยความที่เจ้าตัวโมโห!


"โอ๊ยย เดี๋ยวแบมแบมเป็นอะไรไป!" ผมรีบจับข้อมือทั้งสองข้างของร่างบางตรงหน้าที่กำลังจะทุบอกผมอีกรอบทันที


"ไอ้เชี่ย!! ไอ้เลว!! มึงทำแบบนี้กับกูได้ไง!"มันตะคอกใส่ผม พร้อมกับมองตัวเองที่ตอนนี้เต็มไปด้วยรอยรักที่ผมสร้างขึ้นมา


"ก็เมื่อคืนมึงยอมกูเอง" 


"เพี๊ยะ!!! ไอ้สัสเพราะกูเมาเนี่ยนะ!! มึงยังทำลงหรอ!!" ผมหน้าหันไปตามแรงตบของอีกฝ่าย


"กูไม่สน มึงยอมกูเอง" ผมหันมามองมันอย่างนิ่ง แต่ในใจกลับหวั่นไหวแต่ไม่แสดงออกมา


"ไหนเราสัญญาว่าเราจะเป็นเพื่อนกันไงไอ้มาร์ค!! แล้วมึงทำแบบนี้ทำไม!!!" มันเข้ามาเขย่าไหล่ของผมอย่างรุนแรง ถ้าผมเป็นตุ๊กตาหัวของผมคงจะหลุดจากบ่าไปแล้ว


"เพราะกูไม่ได้คิดว่ามึงเป็นเพื่อนไง แบมแบม!!" ผมจับไหล่มนทั้งสองข้างของร่างบางอย่างแน่นเพื่อให้มันหยุด พลางพูดความจริงออกมา


"มะ มึงหมายความว่ายังไง?" คนตรงหน้าอึ้งมองผมด้วยอาการเสียความรู้สึก



"กูไม่เคยคิดจะเป็นเพื่อนกับมึงตั้งแต่แรกแล้วแบมแบม  เพราะกูรักมึง กูอยากเป็นผัวมึง ไม่ใช่เพื่อน!!" ผมตะคอกความจริงใส่หน้ามัน



"ไอ้เลว!! พลั่ก!! แต่กูไม่ได้รักมึง!!ไม่ได้อยากเป็นเมียมึงไอ้มาร์ค!!! " มันชกหน้าผมอีกรอบ จนผมล้มลงไปนอนกับที่นอน



"แต่กูเป็นผัวมึงแล้ว" ผมลุกขึ้นแล้วหันหน้ามาแค่นยิ้มใส่มัน



"กูเกลียดมึง!!! เกลียดที่สุด!!! ออกไปจากห้องกูเดี๋ยวนี้!!! และตั้งแต่นี้ต่อไปเราไม่ใช่เพื่อนกันอีก มึงห้ามเข้ามายุ่งกับกูอีก ไปซะ!!!" มันผลักผมจนผมตกเตียง พลางยัดเยียดเสื้อผ้าให้ผมใส่ และผมก็ยอมใส่เสื้อผ้าตัวเองอย่างลวก และยอมให้มันผลักไปเรื่อยจนออกจากห้องนอนพร้อมกับกระเป๋าเป้ของผมที่มันโยนใส่หน้าแล้วปิดประตูด้วยเสียงอันดัง  ผมนั่งอยู่หน้าห้องของมันด้วยหัวใจที่สลาย เพราะแค่มันบอกว่ามันเกลียดผมที่สุดแล้วในตอนนี้


               ผมเดินออกมาจากหอของมันอย่างคนไร้ค่าไม่รู้จะทำอะไรต่อไป  ตอนนี้ผมคงไม่สามารถอยู่ใกล้คนที่ผมรักที่สุดได้แล้ว เพราะความเห็นแก่ตัวของผมเมื่อคืนนี้ที่ผมเผลอใจ   ผมค่อยๆลากขาของตัวเองไปยังรถของผมพร้อมกับขับไปหาเพื่อนสนิทของผมอีกคนนึงอย่างไอ้เจบี เพื่อนสนิทสมัยเรียนตอนช่วงมัธยมปลายของผมซึ่งตอนนี้มันก็เรียนอยู่คณะเดียวกันกับผม แต่ผมกลับไม่ค่อยไปอยู่กับมัน ก็เพราะแบมแบมไง  มันเลยปล่อยให้ผมไปตามคนที่ผมแอบรักมากกว่าตามเพื่อนสนิทอย่างมัน


"ไอ้มาร์ค มึงมาบ้านกูทำไมแต่เช้าวะ? แล้วดูสภาพมึงดิ ไอ้ห่า!" ไอ้เจบีมันรีบมาเปิดประตูบ้านมันให้ผมทันที พลางมองสภาพของผมที่ไม่ต่างจากซากศพ


"แบมแบมเกลียดกูแล้วว่ะ" ผมมองมันอย่างเสียใจพร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างคนหมดแรง


"ไอ้มาร์ค โถ่เอ๊ย มาเข้ามาก่อนเรื่องมันเป็นยังไงเดี๋ยวค่อยพูดกัน" มันดึงตัวผมเข้าไปในบ้านของมันอย่างรวดเร็ว พลางมองสภาพผมอย่างสงสารหรือสมเพชก็ไม่รู้


                หลังจากที่ผมเข้ามาในบ้านไอ้เจบีได้สักพักมันก็ให้ผมอาบน้ำ นอนพัก แถมแม่มันยังทำอาหารให้ผมกินอีก ผมเลยเอ่ยขอบคุณมันแล้วเริ่มเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้มันฟัง หลังจากที่เราสองคนได้มานั่งคุยกันจริงจังสักที


"กูผิดเองที่ห้ามใจตัวเองไม่ได้ กูเผลอไปมีอะไรกับเค้า ในตอนที่เค้าเมาไม่มีสติแบบนี้ จนเค้าต้องมาโกรธและเกลียดกูแบบนี้ไง กูจะทำไงต่อไปดีวะ!" 


"ช่วงนี้มึงก็อยู่ห่างๆมันไปก่อน  แล้วค่อยเข้าไปขอโทษมัน บางทีปิดเทอมนี้ไป  นานถึง 2 เดือนมันอาจจะลืมไปแล้วก็ได้ "


"อืม" ผมตอบกลับมันไป พลางพิงพนักโซฟาอย่างคนหมดแรง จนเจบีมันต้องมาตบบ่าผมอย่างหนักเพื่อปลอบใจ


              หลังจากวันนั้นจนมาถึงวันนี้  วันที่เปิดเทอมการศึกษาใหม่ของชั้นปีที่สอง ผมก็เพิ่งพบกับแบมแบมหลังจากสองเดือนที่ผ่านมานี้เราไม่เคยติดต่ออะไรกันเลย เพราะเค้าคงกลับบ้านของเค้าและผมก็กลับไปบ้านของตัวเองด้วยเช่นกัน และในวันนี้พอผมจะเดินเข้าไปหาเค้าที่นั่งกันอยู่ใต้ตึกคณะกับยูคยอมและยองแจ  แต่เมื่อเค้ามองเห็นผม  เค้ากลับเมินเฉยกับผมและรีบดึงเพื่อนทั้งสองคนของเค้าออกห่างจากตัวผมทันที คงยังไม่หายโกรธผมสินะ


"ไอ้ยูคไอ้แจไปกันเถอะ กูไม่อยากอยู่ที่นี่นานๆ กูเหม็นขี้หน้าคน" แบมแบมลุกขึ้น พลางดึงแขนเพื่อนทั้งสองคนให้ลุกตามขึ้นมาอย่างงงงวย


"แบมแบมฟังกูก่อน" ผมรีบจับแขนอันบอบบางที่ผมเคยจับอยู่มาเสมอทันที 


"ไอ้เชี่ย!! อย่ามาแตะต้องตัวกู! กูเกลียดมึง!! พลัวะ!!" ผมหน้าหันไปตามแรงชกของมัน แต่ผมกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไร พลางค่อยๆหันไปมองมัน ทั้งที่มุมปากผมนั้นมีแต่เลือดกรัง


"เฮ้ย!  ไอ้กันต์มึงเป็นไรวะ?" ยองแจขมวดคิ้วออกมา พลางหันมามองผมที มองแบมแบมที พร้อมกับรีบดึงแบมแบมไม่ให้เข้ามาชกหน้าผมอีก


"เออดิ  ไอ้มาร์คก็ด้วย?" ยูคยอมขมวดคิ้วพลางเอ่ยออกมาอย่างสงสัย


"กูเป็นเพื่อนพวกมึงไง! จะตามกูมา หรือ จะไปอยู่กับมันพวกมึงก็เลือกเอา!" พูดเสร็จร่างบางตรงหน้าก็เดินหนีผมไปทันที ด้วยแรงโทสะ จนเพื่อนทั้งสองคนจำใจต้องตามร่างบางไป พร้อมกับหันมามองหน้าผมกันอย่างสงสัยระคนแปลกใจ


"อดทนเข้าไว้มึง" หลังจากที่แบมแบมกับเพื่อนเดินหายไปแล้ว เจบีก็เข้ามาตบบ่าผมพร้อมกับจินยองเพื่อนสนิทของเจบีที่ยืนยิ้มอ่อนโยนให้ผมอย่างเห็นใจ มันคงจะรู้เรื่องของผมจากเจบีแล้วสินะ


"กูจะทำไงต่อไปดีวะ?" ผมถอนหายใจออกมาอย่างแรง พลางค่อยๆเอามือเช็ดมุมปากตัวเองอย่างหมดแรง


"ถ้ามึงเข้าหาแบบนี้ไม่ได้ มึงก็ต้องคอยเข้าไปกวนใจเค้าแล้วล่ะ ถ้ามึงอยากจะอยู่ใกล้ๆกับเค้านะมาร์ค บางทีน้ำหยดลงหินทุกวัน หินมันยังกร่อนเลย" จินยองแนะนำพลางเอามือมาบีบไหล่ผมบางเบา


"อืม ขอบใจนะจินยอง  มันก็คงจะต้องเป็นอย่างนั้น เพราะกูยังอยากอยู่ใกล้กับคนที่กูรักว่ะ" ผมหันไปยิ้มบางให้กับมันจนเพื่อนทั้งสองพยักหน้าตามอย่างเข้าใจ


               หลังจากนั้นมา เวลาผมเจอหน้ากับแบมแบม ผมก็มักจะคอยกวนใจมันตลอดเวลา และผมก็ยินยอม ถึงแม้จะเจ็บตัวมาเสมอด้วยแรงโทสะของมัน แต่ผมกลับไม่สนใจผมยังคงกวนมันต่อไป พร้อมกับไอ้เจบีและจินยองที่มันทั้งสองเข้าใจสิ่งที่ผมทำไปอย่างรู้ดี แต่ผมก็ไม่ได้ไปกวนมันอย่างเดียว บางสิ่งบางอย่างผมก็ต้องแอบทำอย่างเช่น คอยเดินตามไปดูมันเดินกลับหอทุกวัน คอยแอบเอาช็อคโกแลตไปส่งที่หน้าห้องของมันทุกวัน และผมก็ต้องแอบยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อมันชอบของที่ผมให้เสมอ ผมได้แต่คอยแอบมองมันมาตลอด ไม่ว่าจะไปทำอะไร ที่ไหน กับใคร ผมรู้หมด จนผมคิดว่าตัวผมเองอาจจะเป็นพวกโรคจิตไปแล้วก็ได้  ก็คงจะซักวันนึง

                จนมากระทั่งวันนี้ ปัจจุบันที่ตอนนี้ผมยังคงนั่งอยู่ข้างรถของตัวเอง  ที่เพิ่งถูกร่างบางอย่างแบมแบมถีบผมออกมา  และตอนนี้ผมทำอะไรไม่ถูกได้แต่นั่งอยู่บนพื้นตรงนี้เฉยๆ เพราะเมื่อกี้ผมดันเผลอขาดสติไป อาจจะเป็นเพราะความหึงหวงของผมมากเกินไป ที่ผมเห็นมันยิ้มให้ไอ้รุ่นพี่ฮันบินนั่นและทำตัวน่ารักให้ไอ้นั่นเห็น แต่แบมแบมเป็นเมียผมนะ ถึงแม้ว่าเค้าจะไม่ยอมรับก็ตาม ผมไม่ชอบให้ใครเข้ามายุ่งกับคนที่ผมรักหรอก! ทำไมกัน! ทีกับรุ่นพี่คนนั้นมันถึงได้ยิ้มแย้มสดใส  แต่ทีกับผมมันกลับมองผมด้วยสายตาที่รังเกียจผมอย่างไม่สนใยดี  ผมผิดอะไรมากหรอ แค่อยากจะรักเค้าในแบบคนรัก ที่ไม่ใช่ในแบบเพื่อนสนิทกัน ผมผิดด้วยหรอ


BamBam Part :

                 เมื่อรถมาจอดที่บริเวณหน้าหอ ผมจึงรีบจ่ายเงินค่าแท็กซี่แล้วรีบเดินดุ่มๆ เช็ดน้ำตาตัวเองอย่างลวกๆพร้อมกับเร่งฝีเท้าของตนเองเพื่อที่จะเข้าห้องทันที ด้วยหัวใจที่สับสนวุ่นวาย ผมจะร้องไห้ไปทำไมกันนะ ก็แค่เรื่องในอดีตบ้าบอนั่น ที่ไอ้มาร์คมันผิดสัญญาความเป็นเพื่อนกับผม แต่ช่างเถอะ! ผมจะพยายามลืมมันไปอีกครั้งก็แล้วกัน! อืม..ว่าแต่วันนี้ทำไมไม่มีช็อคโกแลตมาส่งที่หน้าห้องนะ  ผมหันซ้ายหันขวาไปมองหากล่องช็อคโกแลต เผื่อจะพบแต่วันนี้ผมกลับไม่เจอ ทำให้ผมรู้สึกใจโหวงไปเหมือนกัน


ติ้ดด  หลังจากที่ผมเข้ามาในห้องของตัวเองได้สักพัก ผมก็หันไปมองไอโฟนลูกรักคนใหม่ของผม พลางสไลด์หน้าจอกดเปิดอ่านข้อความในนี้ทันที


"น้องกันต์ครับ  มาร์คคือแฟนของน้องกันต์หรอ?" ผมอ่านข้อความนั้นพลางขมวดคิ้วสงสัยพี่ฮันบินที่ถามคำถามออกมาแบบนี้


"เปล่าครับ มันแกล้งผมให้เสียหน้าเฉยๆ เพราะผมกับมันไม่ถูกกัน" ผมรีบกดอย่างรัวเร็วพลางแก้ตัวลงไปในข้อความนี้ทันที


"อ่อ ครับพี่ชอบน้องกันต์นะ พี่แค่อยากบอกให้รู้ ก่อนที่จะสายไป ฝันดีนะครับ" ผมอ้าปากค้างมองข้อความสุดท้ายของพี่ฮันบิน พลางกลืนน้ำลายดังเอือก นี่ผมมีเสน่ห์กับเพศเดียวกันขนาดนี้เลยหรอ ให้ตายสิ! 


                    และวันนี้ก็เป็นวันเสาร์ ผมตื่นในช่วงบ่ายของวัน เนื่องจากเมื่อคืนกว่าผมจะได้นอนก็ดึกมากแล้ว วันนี้ผมเลยเดินออกมารับลมเล่นข้างนอกพร้อมกับมาหาอะไรกินอยู่คนเดียว 


"ป้าครับ เอาต๊อกโบกีสองถ้วยครับ" ผมยิ้มให้กับป้าพลางนั่งลงที่โต๊ะเพื่อรออาหาร และนั่งรอไปได้สักพักอาหารก็มาตรงหน้าอย่างหอมฉุย ผมจึงก้มหน้าก้มตากินอย่างไม่สนใจใคร จนเหมือนกับมีคนมานั่งตรงข้ามนั่นล่ะผมจึงต้องเงยหน้าขึ้นมามอง


"ไอ้มาร์ค!" ผมมองแรงใส่มัน พลางเคี้ยวต็อกโบกีไปด้วย


"...." มันไม่พูดอะไร แถมยังตั้งหน้าตั้งตากินต๊อกโบกีตรงหน้าของมันอย่างไม่สนใจผมอีกต่างหาก กวนตีน!


"มึงลุกออกไปจากโต๊ะของกูเดี๋ยวนี้ ปัง!" ผมตบโต๊ะเสียงดัง เขม่นตามองมันและข่มอารมณ์พูดออกไป จนคนรอบข้างเริ่มหันมามอง


"โต๊ะนี้มันโต๊ะสาธารณะ ไม่ใช่โต๊ะของมึงสักหน่อย" มันยักไหล่มองผมอย่างกวนตีน พร้อมกับก้มหน้ากินต่ออย่างไม่สนใจ


"เออ!! งั้นกูไปเอง!!!" ผมเลยรีบลุกขึ้นอย่างรังเกียจที่จะนั่งโต๊ะเดียวกับมัน พร้อมกับยื่นเงินให้ป้าโดยไม่ต้องทอน แต่จนแล้วจนรอดมันก็เดินตามผมจนผมรำคาญ


"ไอ้เชี่ยนี่! มึงไม่มีที่ไปรึไง?? ตามกูมาอยู่ได้ ห๊ะ!" ผมหันไปตะคอกคนที่เดินตามผมมา


"กูเดินตามเมีย ไม่ได้เดินตามมึง.." ไอ้เชี่ยนี่! ผมนี่อ้าปากพะงาบมองมันอย่างไม่รู้จะเถียงอะไรอีก


"หรือมึงยอมรับว่ากูเป็นผัวมึงแล้วล่ะ?" ไอ้มาร์คมันเลิกคิ้วมองผม พลางเดินเข้ามาชิดใกล้


"พลั่ก!! กูไม่มีวันเป็นเมียมึงอีก ไอ้มาร์ค!" ผมผลักมันออกพร้อมกับวิ่งหนีมันออกมา ผมจะต้องหนีมันแค่ไหนถึงจะจบวะ!


                หลังจากที่ผมวิ่งหนีมันออกมา  ผมก็เดินทางมายังสวนสาธารณะแห่งนี้จนถึงเกือบค่ำ ผมนั่งเหม่อมองชมบรรยากาศริมทะเลสาบน้ำนี้ไปเรื่อยอย่างไม่สนใจเวลาว่ามันจะนานสักแค่ไหน


"เฮ้ยๆ มีคนน่ารักมานั่งในที่เปลี่ยวๆแบบนี้ด้วยว่ะ!!" ผมนี่รีบหันไปมองกลุ่มวัยรุ่นกลุ่มหนึ่งประมาณสามคนทันที พอตกค่ำพวกมันก็จะเริ่มออกเดินล่าหาเหยื่อสินะ


"เออ จริงด้วยเว้ยย ขาวด้วยว่ะ!" พวกมันเริ่มเดินเข้ามาหาผมอย่างสนใจ  พลางสแยะยิ้มออกมาอย่างน่าเกลียดน่ากลัว


"อย่ามายุ่งกับกู!"ผมเอ่ยออกไปนิ่งๆ พร้อมกับเดินถอยหลังจนเท้านั้นชิดกับริมทะเลสาบในสวนสาธารณะแห่งนี้


"แหม ดุซะด้วย" หนึ่งในกลุ่มของมันยักไหล่อย่างไม่สนใจ พลางเดินเข้ามาจับไหล่ผมทั้งสองข้างจนแน่น


"ปล่อยกู!" ผมสะบัดมันอย่างแรง จนเกือบจะหงายหลังตกลงไปในน้ำ แต่มันกลับดึงตัวผมเข้าไปในอ้อมกอดที่แสนน่าเกลียดของมันได้สำเร็จ


"หึ ตัวนุ่มนิ่มซะด้วย กูอยากจะรู้แล้วสิ ว่าข้างในมันจะเป็นยังไง" พูดจบมันก็เอาหน้ามันมาซุกไซร้ซอกคอของผม พร้อมกับเพื่อนอีกสองคนของมันพากันหัวเราะตามมันไปด้วยความสนุกคึกคะนอง


"อ๊ะ!ปล่อยกู!! พลั่ก!!" ผมใช้แรงของผมเท่าที่มีผลักอกมันออกพร้อมกับชกหน้ามันอย่างแรง หลังจากนั้นผมก็วิ่งหนีพวกมันสามคนอย่างสุดชีวิต!


"คิดว่ามึงจะหนีพวกกูพ้นหรอ ตามไป!!" ผมวิ่งตามเส้นทางของสวนสารธารณะที่วันนี้ทางมันช่างแสนยาวไกลมากกว่าเก่าอย่างเหนื่อยหอบ และด้วยความรีบของผม  ขาผมจึงไปสะดุดกับตอไม้ตรงหน้าอย่างแรง  จนผมล้มลงไปนอนกับพื้นอย่างเเสนเจ็บปวดที่ข้อเท้าของตนเอง


"อ๊ะ โอยยย " ผมนอนนิ่งอยู่ด้วยความเจ็บปวด แต่สักพักก็ต้องรีบคลานหนีพวกมันที่ตามมาอย่างทรมาน


"ดื้อ จริงนะมึง!! น่ารักขนาดนี้ อย่าดื้อสิวะ!" พูดจบไอ้คนเดิมมันก็จับขาของผมเอาไว้ แล้วเลื่อนตัวเองมาขึ้นคร่อมผมจนได้


"อื้อ ปล่อยกู" มันบีบปากผม พร้อมกับจะพยายามจู่โจมฉกชิมริมฝีปากของผม  ซึ่งผมดิ้นรนอย่างไม่มีทางสู้พร้อมกับน้ำตาที่ไหลเอ่อคลอดวงตาทั้งสองข้าง


ปั่ก!! พลั่ก!! ยังไม่ทันที่ไอ้เลวนี่จะจูบผม มันก็โดนร่างหนาตรงหน้าที่ผมหนีมันมาตลอดทั้งวัน  พุ่งเข้ามาจากที่ไหนก็ไม่รู้พร้อมกับเอาไม้หน้าสามมาฟาดและถีบไอ้เลวนี่จนกระเด็นสลบเหมือดไปนอนกับพื้น พร้อมกับมาร์คที่เริ่มเข้าไปชกกับวัยรุ่นคนที่สองต่อทันที


"ไอ้สัส!!! มึงทำอะไรเมียกู!! พลัวะ!!" ร่างหนาตรงหน้าวิ่งเข้าไปชกวัยรุ่นคนที่สองอย่างไม่ยั้งมือ แต่ก็ต้องพลาดโดนมันชกกลับไปหลายทีเช่นกัน  


"มาร์ค.." ผมเอ่ยชื่อมันออกมาเสียงบางเบา เมื่อเห็นมันเริ่มเข้าไปชกปากไอ้คนที่สองสักพักจนไอ้คนที่สองร่วงลงไปกองกับพื้นพร้อมกับมันที่ขึ้นไปนั่งคร่อมแล้วต่อยไม่ยอมหยุดอีกหลายครั้ง แต่ผมก็ต้องตกใจเมื่อเห็นคนสุดท้ายที่มันเริ่มควานหาของแข็งแถวนั้นเข้ามาเพื่อจะทุบหัวร่างหนาตรงหน้า


"พลั่ก!!!!" ผมพยายามลุกขึ้นยืน แม้จะเจ็บข้อเท้ามากแค่ไหน  พร้อมกับเอาไม้หน้าสามที่ไอ้มาร์คเพิ่งเอามาตีไอ้เลวคนแรกไปตีหัวไอ้วัยรุ่นคนสุดท้ายที่มันลอบกัดลับหลังร่างหนาอย่างแรง!!


"อั่ก!!" มันล้มลงไปกองกับพื้นด้วยแรงฟาดของผมจนได้ พร้อมกับผมที่หมดแรงเพราะเจ็บข้อเท้าลงไปนั่งกองกับพื้นด้วยเช่นกัน


"แบมแบม!! มึงเป็นอะไรมากไหม" ไอ้มาร์คมันรีบวิ่งเข้ามาหาผมพร้อมกับลูบแก้มลูบแขนและสำรวจร่างกายของผมเหมือนคนขาดสติเมื่อเห็นผมเป็นแบบนี้


"ฮึกก ปล่อยกู" ผมร้องไห้ออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ ถึงในใจจะนึกขอบคุณมัน แต่ผมก็ต้องยกทิฐิของตัวเองที่ตั้งไว้เพื่อเกลียดคนตรงหน้าออกมาบดบังความรู้สึกข้างใน ที่ตอนนี้รู้สึกดีใจที่มันเข้ามาช่วยผมได้ทัน พลางเขยิบตัวหนีมันที่ตอนนี้เหมือนมันไม่มีสติพลางมองผมด้วยสายตาที่ห่วงใยมากจนเกินไป


"แบมเป็นอะไรรึเปล่า เจ็บตรงไหนมึงบอกกูได้ไหม?" มันไม่สนใจที่ผมเขยิบหนี มันคลานเข่าเข้ามาหาผมไม่หยุดพร้อมกับพูดเสียงอ่อนใส่ผม


"กูไม่เป็นไร ฮึกก อ๊ะ!" ผมค่อยๆลุกขึ้นยืนเองเพื่อจะกลับ  แต่ก็ต้องล้มลงไปนั่งกับพื้นอย่างเจ็บแสบอีกครั้งพร้อมกับน้ำตาที่ไหลพรากมากกว่าเดิม


"แบม! มึงเจ็บเท้าใช่ไหม" ไอ้มาร์คมันรีบเข้ามาหาผมพร้อมกับเอามือมันมาโอบตัวผมแล้วอุ้มผมขึ้นมาในท่าเจ้าสาว


"ฮึกก ปล่อยกู!! มึงไม่ได้ยินรึไง! " ผมร้องไห้ไปพลางตีไหล่มันไปสุดแรงด้วยความที่ยังมีทิฐิในใจอยู่ แต่มันกลับไม่สนใจพลางอุ้มผมเดินไปอย่างไม่รู้สึกรู้สา หรือรู้สึกเจ็บที่ผมตีมันไปตลอดทางเลยสักนิดเดียว


                       หลังจากที่ไอ้มาร์คมันอุ้มผมจนขึ้นรถของมันได้ ซึ่งผมก็ไม่มีแรงจะไปต่อต้านมันแล้ว  มันก็พาผมมาที่โรงพยาบาลเพื่อเช็คอาการข้อเท้าของผม ซึ่งหมอบอกว่ามันแค่เป็นอาการเท้าแพลง ไม่กี่วันก็คงหายดี หลังจากนั้นมันก็รีบชิงไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้ผมแทนทั้งหมด พร้อมกับรีบเข้ามาประคองผมอย่างห่วงใย โดยไม่สนใจเลยว่าตัวเองหน้าตาจะยับเยินเต็มไปด้วยเลือดที่เกรอะกรังเต็มใบหน้าแค่ไหน ทั้งที่พี่พยาบาลก็แนะนำให้ไปทำแผลก่อน แต่มันกลับไม่สนใจเลยสักนิด


"ไอ้มาร์ค มึงไปทำแผลเถอะ ไม่ต้องมาสนใจกู" ผมเอ่ยออกมา หลังจากที่มันเริ่มวิ่งเข้ามาประคองผม แล้วพาเดินกลับไปที่ลานจอดรถ


"กูไม่เป็นไร  แค่นี้ไม่ตายหรอก" มันไม่สนใจแถมยังประคองตัวผมไปเรื่อย 


"หน้ามึงยับขนาดนี้ ยังจะบอกว่าไม่เป็นอะไรอีกหรอ??" ผมเอานิ้วไปจิ้มมุมปากที่มีแผลของมันอย่างแรง จนมันต้องร้องออกมาเบาๆ


"ซี๊ดด มะไม่เป็นไร แผลแค่นี้กูกลับไปทำแผลเองที่คอนโดกูได้ แต่กูขอไปส่งมึงก่อนได้ไหม?" พอมันพูดเสร็จ  มันก็มองผมด้วยสายตาที่อ้อนวอนปนร้องขอให้ผมยอมทำตามที่มันบอก จนผมอดที่จะนึกสงสารมันไม่ได้


"อือ ก็ได้" หลังจากที่ผมตอบตกลงกับมัน มันก็ยิ้มจนหน้าบานแถมยังรีบโอบประคองตัวผมให้ค่อยๆเดินไปขึ้นรถของมันด้วยความดีใจ 


                 หลังจากนั้นผมก็ถูกมันประคองตัวเข้ามาจนถึงหน้าห้องของตัวเอง แต่มันก็สุภาพมากขึ้นด้วยการยืนหยุดแค่ตรงหน้าประตูห้องนอนของผมเท่านั้น โดยไม่กล้าลุกล้ำเข้ามาในห้องนอนของผมอย่างเกรงกลัว


"เข้ามาก่อนสิ กูจะทำแผลให้" ไม่รู้อะไรดลใจให้ผมพูดไปแบบนั้น อาจจะเป็นเพราะความสงสารผมจึงรีบพูด แล้วเดินเข้ามาในห้องของตัวเองทันที จนมันที่ยืนอึ้งอยู่สักพักถึงกับต้องรีบตามผมเข้ามาในที่สุด


"นั่งลงก่อน" ผมจับบ่าร่างหนาตรงหน้าที่ยืนเก้ๆกังๆเหมือนว่ามันเข้ามาในห้องนี้เป็นครั้งแรก ให้นั่งลงบนโซฟา ทั้งที่แต่ก่อนมันเข้ามาที่ห้องนี้บ่อยมากกว่าห้องของตัวเองซะอีก


               หลังจากนั้นผมก็ไปเอาผ้าชุบน้ำสะอาดและกล่องยามานั่งตรงหน้ามันที่เงียบแล้วจ้องมองการกระทำของผมอย่างไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของมันได้  ส่วนผมก็เงียบเช่นกันพลางเอาผ้าชุบน้ำสะอาดมาซับเช็ดไปทั่วใบหน้ามันและนำน้ำยาล้างแผลในกล่องยามาชุบกับสำลีพร้อมกับซับตรงแผลของมันอย่างเงียบๆเช่นกัน


"แบมแบม.." มาร์คเอ่ยชื่อผมออกมาบางเบา จึงทำให้ผมต้องละจากการจ้องมองแต่แผลมัน แล้วขึ้นมาสบสายตากับมันแทน


"กูขอโทษ ขอโทษทุกอย่างที่กูทำกับมึง ให้อภัยกูได้ไหมแบมแบม" พูดจบมันก็เอามือของมันมาจับมือผมที่ตอนนี้กำลังเอาสำลีซับมุมปากมันอยู่


"มึงทำแบบนั้นทำไม.." ผมเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาคลอ


"เพราะกูรักมึง กูไม่สามารถเป็นเพื่อนกับมึงได้แบมแบม กูขอโทษที่ทำแบบนั้นลงไป" พูดจบร่างหนาตรงหน้าก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดจนแน่น และผมก็ยอมให้มันกอดด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย


"ฮึกก กูรอคำขอโทษของมึงมานานแล้วนะไอ้มาร์คค.." ผมกอดตอบมันพร้อมกับร้องไห้ออกมา ตลอดเวลาที่ผ่านมาผมรอคำขอโทษของมันจริงๆ ถ้ามันเอ่ยคำขอโทษขึ้นมาสักคำ ผมกับมันคงไม่ต้องทะเลาะกันจะเป็นจะตายขนาดนี้


"กูขอโทษ มาร์คขอโทษ ขอโทษ ยกโทษมาร์คนะ ได้มั้ย" มันสวมกอดผมแน่นพร้อมกับเอาหน้ามามันซุกซอกคอของผม และพูดพร่ำแต่คำที่ผมต้องการได้ยินเพื่อให้ผมยกโทษให้มัน


"อืม กูยังไม่ให้อภัยมึงตอนนี้หรอก มึงต้องทำให้กูเห็นก่อนว่ามึงจะไม่โกหกหลอกลวงกูอีก" 


"ได้ จะให้กูทำยังไง บอกกูมาเลย" มาร์คมันผละตัวออกมาพลางเอามือของมันมาเช็ดน้ำตาของผมอย่างไม่นึกรังเกียจ


"มึงชอบกู ก็เข้ามาจีบกูดีๆสิวะ ไม่ใช่มาสัญญาเป็นเพื่อนแต่ใจมึงไม่ได้คิดแบบนั้น กูไม่ชอบคนผิดสัญญา เข้าใจมั้ย ไอ้มาร์ค!!!" ผมตีอกหนาตรงหน้าอย่างแรงพร้อมกับพูดในสิ่งที่ผมคิดออกไป จนทำให้มาร์คจากหน้าตาที่เศร้าสร้อยยอมให้ผมตีนั้นมีสีหน้ายิ้มแย้มดีใจขึ้นมาทันที


"มึงยอมให้กูเริ่มต้นจีบมึงใหม่ได้ใช่มั้ย?" มันรวบมือของผมทั้งสองข้างพลางเอาไปจูบไม่หยุด จนผมถึงกับอมยิ้มในสิ่งที่มันทำอย่างไม่รู้ตัว


"อื้ม" พูดจบมันก็ดึงตัวผมเข้าไปกอดจนแน่น


"ไอ้มาร์ค กูหายใจไม่ออก.." ผมผลักอกคนตรงหน้า พลางมองหน้ามันที่ตอนนี้ดูดีใจอย่างปิดไม่มิด


"งั้นกูขอจีบมึงนะ" 


"จะจีบก็จีบ ไม่ต้องมาขอ" ผมหันหน้าหนีมันอย่างเขินอาย


"ขอบคุณนะ และนี่ก็ของมึง" พอมันพูดจบมันก็เอามือไปล้วงในกระเป๋าเป้ของมัน พร้อมกับหยิบช็อคโกแลตกล่องหัวใจสีชมพูที่ผมได้รับมาเสมอทุกวัน ....อย่าบอกนะว่าคนที่คอยเอามาให้ผมทุกวันก็คือมัน... ผมมองมันอย่างอึ้งสนิท 


"เป็นมึงหรอที่เอามาวางไว้ที่หน้าห้องกูทุกวัน?" ผมเลิกคิ้วมองมันด้วยความแปลกใจพร้อมกับดีใจไปด้วยในตัว


"อืมใช่ กูรักมึงนะ จุ๊บ!" พูดจบร่างหนาตรงหน้าก็จูบริมฝีปากของผมอย่างแผ่วเบาโดยที่ผมไม่ทันได้ตั้งตัว พร้อมกับรีบลุกขึ้นคว้าเป้ของตัวเองแล้ววิ่งออกไปจากห้องของผมทันที!


"ปัง! ย่าห์! ไอ้เชี่ยมาร์ค!" ผมลูบริมฝีปากของตัวเองแล้วเผลออมยิ้มด้วยหัวใจที่เริ่มเต้นแรง พร้อมกับมองไปยังประตูที่เมื่อกี้เพิ่งปิดตัวลงไปอย่างหวั่นไหวกับมัน



                 จบตอนที่สองแล้วนะคะ ตอนนี้ตอนคู่กัด และตอนหน้าก็คือตอนจบ อยากให้คอยติดตามดูคู่หวานแห่งปีได้เลยค่ะ ฮ่าๆ ขอบคุณสำหรับคำคอมเม้นท์ และเข้ามาอ่านนิยายของไรเตอร์กันนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคน อยากให้แต่งอะไรก็บอกมาได้เลยนะ เค้าตามใจรีดเดอร์ทุกคน อิอิ  รักนะคะ แล้วพบกันตอนจบของ เรื่อง คู่กัด นี้ค่าาา.....




                      










                 
                   
 





 


























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 71 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3653 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2561 / 18:01
    จีบๆๆๆๆ วี๊ดดดดดด เขิน
    #3653
    0
  2. #3474 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มกราคม 2561 / 21:23
    จ้า จีบเลยครับจีบ
    #3474
    0
  3. #3447 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มกราคม 2561 / 10:43
    เริ่มใหม่ครั้งนี้ก็ทำดี ๆ ล่ะมาร์ค
    #3447
    0
  4. #2797 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 03:03
    จีบเลยลุยย
    #2797
    0
  5. #2514 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 13:20
    เริ่มกันใหม่นะ
    #2514
    0
  6. #2293 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 22:55
    จะโทษมาร์คทั้งหมดได้เหรอยะตัวเองสมยอมด้วยมะ เหมือนคนไม่ยอมรับตัวเองนะยะยัยแบม
    #2293
    0
  7. #1364 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2559 / 00:10
    อ่า ที่แท้ก็เป็นเพื่อนสนิทกันมาก่อนนี้เอง แง้งงงง ที่แท้แบมก็แค่รอคำว่าขอโทษ มาร์คสู้
    #1364
    0
  8. #1135 JMB195 (@JMB195) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 11:24
    ชอบมากโอ้ยนนชอบอะไรแนวนี้หน่วงจนร้องไห้ เข้าใจกันจนดีใจ เริ่มจีบเลยพี่มาก
    #1135
    0
  9. #924 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 มิถุนายน 2559 / 15:31
    แบม นี่อย่า ข่ม มาค มากนักสิ
    #924
    0
  10. #688 kobked (@kobked) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2559 / 21:44
    โอ๊ยหวานละมุนละไมมาก ชอบบบบ เขินแทน >..<
    #688
    0
  11. #620 PraY2P (@riwnakab) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 เมษายน 2559 / 14:08
    เข้าใจกันแล้ว ใช่มาร์คจะจีบก็จีบเลยไม่ต้องมาอ้างว่าเป็นเพื่อน5555555
    #620
    0
  12. #368 TaoHun DakHyo (@kim_nik) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:32
    เข้าใจกุนแล้ว

    เอาใจช่วย เร้มต้นจีบแบมใหม่นะมาร์ค
    #368
    0
  13. #351 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:09
    เข้าใจความรู้สึกแบมช่วงแรกๆนะที่เสียความรู้สึกอ่ะ ก็มาเอาเราตอนเมาเนอะ555 แต่แบมก็รอคำขอโทษของมาร์ค รอคำบอกรักตอนที่ตัวเองมีสติใช่ไหมม ชอบเรื่องแนวๆนี้นะ เป็นคู่กัดที่เคยรักกันและสุดท้ายก็กลับมาหากัน ฟินตอนมาร์คตื้อแบม >\\<
    #351
    0
  14. #276 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:28
    เย่ๆ เข้าใจกันแล้วเนอะ
    #276
    0
  15. #244 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:39
    เข้าใจกันแล้วน้าาา มาร์คต้องสู้ๆจีบแบมให้ได้
    #244
    0
  16. #171 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 22:29
    จริงอย่างแบมว่าอ่ะถ้าแกขอโทษเค้าจากใจตั้งแต่ตอนนั้นตอนนี้แกอาจจะได้เป็นสามีอย่างถูกต้องของแบมไปแล้วก็ได้
    #171
    0
  17. #160 FahSirapatsorn (@sirapatsorn00) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 09:30
    เขินแรงงง
    #160
    0
  18. #157 fafofafu (@fafofafu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 19:39
    โอ้ยยยยเขินมาก รอๆค่ะ
    #157
    0
  19. #156 pomme-ac (@pomme-ac) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 19:19
    โอ้ย น่ารักอ่ะ รอตอนจบอยู่นะคะ
    #156
    0
  20. #155 VIPKISSME13 (@u-kisseverone) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 17:02
    จะได้รักกันแล้วค่ะแม่
    #155
    0
  21. #153 LoveMB (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 12:36
    งื้อออ รอตอนจบอยู่น้าาา
    #153
    0
  22. #151 VIPKISSME13 (@u-kisseverone) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 มกราคม 2559 / 00:06
    พี่ต้วนต้องสตรอง..
    #151
    0
  23. #149 MBbelle (@MBbelle) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 มกราคม 2559 / 22:03
    งื้อออ แล้วพี่มาร์คจะทำไมอ่าา TT
    #149
    0