SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 28 : "Pout" (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5937
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    19 มิ.ย. 62

 

**สร้างเมื่อ 25 มี.ค.2559**

"อาการ น้อยใจ ไม่ใช่เรียกร้องความ "สนใจ""
"แต่เรียกร้องความ "ใส่ใจ" ก็เท่านั้น..."


"พี่มาร์คอยู่ที่ไหน? ทำอะไร? อยู่กับใคร? นั่นเสียงใคร? ตอบแบมมานะ!!" เสียงหวานใสที่ดูหงุดหงิดเล็กน้อย กำลังกรอกเสียงเข้าไปในโทรศัพท์สมาร์ทโฟนยี่ห่อดังนี้อย่างไม่มีหยุดหย่อน เนื่องจากกำลังตั้งคำถามใส่คนรักของตนเองอยู่ ที่ตอนนี้มันเกินเวลาหกโมงเย็นไปเกือบสองนาทีกว่าแล้ว เพราะก่อนเวลาหกโมงเย็นของทุกวัน จะต้องเป็นเวลาที่ มาร์ค ต้วน ผู้จัดการฝ่ายการตลาดสุดหล่อ ที่ทำงานภายในห้างสรรพสินค้าใหญ่ใจกลางกรุงโซล แฟนหนุ่มของแบมแบม คนขี้งอน ขี้น้อยใจคนนี้จะต้องกลับมาถึงที่บ้านทุกวันก่อนหกโมงเย็นอย่างตรงเวลาเสมอ


'พี่ยังอยู่ที่ทำงานอยู่เลยครับ กำลังตกลงกับลูกค้าเรื่องค่าโฆษณาภายในห้างอยู่ เดี๋ยวพี่โทรกลับนะครับ'


"ไม่! พี่มาร์คห้ามวางสายนะ! ถ้าพี่มาร์คกดวาง แบมจะกลับไปนอนที่ร้านของแบมเดี๋ยวนี้!"ร่างบางหน้าหวาน แก้มป่อง ผมสีทองรีบทำปากยื่น พร้อมกับไม่สนใจว่าคนตรงหน้านี้จะทำอะไรอยู่  พลางขู่คนในสายอย่างเอาแต่ใจ ถ้าหากร่างหนาไม่รีบกลับมา ร่างบางก็จะไปนอนร้านขายดอกไม้ของตัวเองที่เปิดหุ้นกับเพื่อนสนิทอย่างยองแจ เพื่อประชดคนรักอย่าง มาร์ค ต้วน ที่คบกันมาได้ถึง 1 ปีกว่าแล้ว


'แบม.. มีเหตุผลหน่อยสิครับ ตอนนี้ลูกค้าของพี่กำลังรอพี่อยู่นะครับ'


"อ๋อ พี่มาร์คเห็นลูกค้าคนนั้นสำคัญกว่าแบมใช่มั้ย อื้ม ก็ใช่สิ แบมมันคนไม่สำคัญนี่ เชิญเลย เชิญไปคุยกันให้พอเลย!"


'แบมแบม..'


'คุณมาร์คคะ สรุปว่ายังไงดีคะ?'


"ไปคุยกับคนสำคัญของพี่มาร์คต่อเถอะ! ไปเลยนะ! แล้วไม่ต้องกลับมาหาแบมด้วย ติ๊ด!" ร่างบางเบะปากอย่างน้อยใจ พลางกดวางสายอย่างรวดเร็ว หลังจากที่ได้ยินเสียงของผู้หญิงคนนั้นแทรกเข้ามาในสายสนทนา


"เหอะ คนบ้า! ไหนสัญญาว่าจะกลับบ้านก่อนหกโมงเย็นทุกวันไง แล้วในที่สุด วันนี้ก็ออกลาย!!" สบถออกมาเสร็จสรรพ หลังจากนั้นร่างบางจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางหยิบกระเป๋าสะพาย แล้วเดินดุ่มออกไปนอกบ้าน เพื่อที่จะไปนอนยังร้านขายดอกไม้ของตัวเองตามที่บอกประชดประชันกับร่างหนาเอาไว้


"กริ๊ง.. อ้าวมึง! กลับมาที่ร้านอีกทำไมวะ? หรือ ลืมของอะไรไว้?" ยองแจ เพื่อนหน้าขาวตาตี่ ที่อาศัยอยู่ชั้นสองของร้านต้องเลิกคิ้วมองเพื่อนสนิท หุ้นส่วนของร้านอีกคนนึงอย่างแปลกใจ ที่เห็นร่างบางเดินหน้ามุ่ยเข้ามาภายในส่วนของร้าน พลางนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้านี้อย่างกระแทกกระทั้น ซึ่งตอนนี้ยองแจกำลังเคลียร์ดอกไม้สดใส่ตู้แช่เย็นเพื่อที่จะปิดร้านอยู่พอดี


"คืนนี้กูจะนอนที่นี่" 


"เอาอีกแล้วไง แฟนมึงขัดใจอะไรมึงอีกล่ะ?" ยองแจถึงกับถอนหายใจแรงแล้วนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับร่างบาง พลางเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน


"วันนี้เค้ากลับบ้านหลังหกโมงเย็น เค้าผิดสัญญากับกู!" ร่างบางเบะปากออกมาทันที เมื่อนึกถึงคนรักของตนเอง


"อีเชี่ย! เเค่นี่อ่ะนะ?? เอาอีกแล้วนะมึง นิสัยขี้งอน ขี้น้อยใจ ของมึงเนี่ย แม่ง! ไม่หายสักที! "


"ไม่รู้ล่ะ!! คืนนี้ กูจะนอนที่นี่! มึงดูสิ กูออกจากบ้านมาตั้งชั่วโมงนึงแล้ว เค้ายังไม่โทรกลับมาหากูเลย! " ร่างบางเบะปาก พลางหยิบสมาร์ทโฟนของตัวเองขึ้นมาดูหน้าจอ ซึ่งไม่เห็นสักข้อความนึงจากร่างหนา หรือ แม้กระทั่งสายโทรเข้า พอไม่เห็นว่าคนรักโทรมาสักที ร่างบางเลยจัดการปิดเครื่องเพื่อประชดซะเลย!


"เฮ้อ! มึงเนี่ยนะระวังเอาไว้เถอะ! สักวันพี่มาร์คเค้าจะเบื่อมึงเหมือนแฟนเก่าแต่ละคนที่มึงเคยคบด้วย" ยองแจถึงกับถอนหายใจแรง พลางส่ายหน้าใส่คนเบะปากตรงหน้า ที่มีนิสัยขี้น้อยใจ ขี้งอน ขี้เหวี่ยงนี้ไม่เคยหายไปสักที แฟนเก่าของแบมแบมแต่ละคนต่างขอเลิกด้วยเหตุผลเดียวกันหมด เนื่องจากทนไม่ไหวที่แบมแบมชอบตามติด และขี้งอนมากจนเกินไป จะมีก็แต่พี่มาร์ค แฟนล่าสุดคนนี้ ที่ยองแจยังคิดอยู่เลยว่า ร่างหนาทนเพื่อนของเค้าไปได้ยังไง??



"งื้อ! ทำไมมึงพูดแบบนี้ล่ะ!" 



"ก็เพราะมึงนิสัยแบบนี้ไง กูถึงได้พูด"


"ไม่รู้ล่ะ พี่มาร์คต้องรับกูได้สิ เค้าไม่มีวันทิ้งกูหรอก!" พูดจบร่างบางก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินกระแทกเท้าปึงปังขึ้นไปยังชั้นที่สองของร้านนี้ ซึ่งมีสองห้องนอนสำหรับร่างบางและเพื่อนสนิทอย่างยองแจ ที่แต่ก่อนเราก็อยู่กันแค่สองคน เพราะยองแจและแบมแบมเป็นเด็กต่างจังหวัดด้วยกันทั้งคู่  แต่พอแบมแบมมีแฟน ร่างบางจึงจำต้องย้ายไปอยู่กับร่างหนาที่บ้านเดี่ยวสองชั้นของคนรักมาโดยตลอด


                หลังจากที่ร่างบางอย่างแบมแบมขึ้นไปยังชั้นสองของร้านได้สักพัก ยองแจจึงเริ่มลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เพื่อที่จะเดินไปล็อคประตูร้าน แต่ดันพบกับมือหนามาดันประตูจกของร้านนี้เสียก่อน จึงทำให้ยองแจต้องรีบดึงประตูเข้าหาตัวเองเพื่อที่จะเปิดให้กับคนตรงหน้านี้ทันที


"อ้าว พี่มาร์ค"


"ยองแจ แบมอยู่ที่นี่มั้ยครับ?"ร่างหนาที่มีใบหล่อเหลา และมีผมสีดำเรียบสนิท รีบเดินเข้ามาภายในร้าน พลางใช้สายตาคมสอดส่องหาคนรักของตนเอง เนื่องจากว่าพอตัวเองเสร็จจากงานจากการพบลูกค้า แล้วกลับไปยังบ้าน ก็ไม่เจอกับร่างบางแล้ว แถมพอจะโทรตามก็ยังปิดเครื่องหนีอีก ร่างหนาจึงต้องขับรถออกตามหาโดยนึกสถานที่นี้เป็นที่แรกที่แบมแบมจะต้องมา


"มันอยู่ข้างบนน่ะพี่มาร์ค งอนพี่อีกตามเคย นิสัยแบบนี้ไม่เคยหายไปเลยจริงๆ ขอโทษแทนมันด้วยนะพี่" ยองแจยิ้มเจื่อนพร้อมกับเอ่ยคำขอโทษแทนเพื่อนสนิทของตนเอง


"ไม่เป็นไรนะ พี่ไม่ได้โกรธอะไรเค้าเลย  งั้นพี่ขอไปหาแบมก่อนนะครับ"


"เอาเลยพี่ ง้อมันให้ได้แล้วกันนะ สู้ๆ อดทนกับมันหน่อย มันรักพี่มากนะ" ยองแจส่งยิ้มให้กับมาร์ค พลางเอ่ยบอกคนตรงหน้าแทนความรู้สึกของเพื่อนตัวเอง


"พี่เข้าใจ ยองแจไม่ต้องกังวลไปหรอกครับ เพราะพี่ก็รักแบมมากเหมือนกัน"มาร์คเดินเข้าไปตบบ่าของคนตรงหน้า พลางส่งยิ้มตอบกลับไป หลังจากนั้นร่างหนาจึงเดินขึ้นบันไดไปยังชั้นสองของร้านนี้อย่างรวดเร็ว


"เฮ้อ ไอ้แบมมึงสมควรจะรักษาผู้ชายคนนี้เอาไว้นะ.." ยองแจได้แต่พึมพำออกมา พลางจัดการล็อคประตูกระจกร้าน เพราะยังไงยองแจก็เชื่อว่าสองคนนี้คงง้อกันยาว และอยู่ที่นี่ด้วยกันทั้งคืนแน่ๆ


"แอ๊ดด ไอ้แจมึงเข้ามามีอะไร.." ร่างบางที่กำลังนอนหันหลังให้กับประตูอยู่ พอได้ยินเสียงประตูที่ไม่เคยล็อคเปิดเข้ามาก็รีบเอ่ยถาม เพราะคิดว่าคือเพื่อนสนิทของตัวเอง พลางลุกขึ้นออกจากเตียงแล้วหันตัวไปมอง แต่พอพบว่าใครที่เข้ามาเท่านั้น จากสีหน้าที่ดูปกติก็เปลี่ยนเป็นเบะปาก อย่างน้อยอกน้อยใจขึ้นมาแทน


"แบม.." ร่างหนาเดินเข้ามาหาร่างบางอย่างชิดใกล้ แต่ร่างบางที่ยืนอยู่กลับหันหลังหนี พลางกอดอกเชิดหน้าใส่ด้วยความที่ยังไม่หายน้อยใจคนรักของตัวเองอยู่


"เหอะ!  มาทำไม? มาหาคนไม่สำคัญของพี่มาร์คทำไมหรอ?" 


"โถ่ แบมคือคนสำคัญของพี่เสมอนะครับ" 


"หึ คนสำคัญหรอ? แล้วทำไมพี่มาร์คถึงไม่โทรกลับมาหาแบมเลยล่ะ แถมยังปล่อยให้แบมกลับมาที่ร้านนี้อีก!" ร่างบางหันกลับไปมองร่างหนา พลางเอ่ยออกมาอย่างตัดพ้อน้อยใจไปด้วย


"เพราะพี่คิดว่า จะคุยธุระให้เสร็จก่อนไงครับ แล้วค่อยโทรหาแบมทีหลัง"


"ก็นี่ไง เพราะแบมคือคนไม่สำคัญของพี่มาร์คไง เพราะไม่ว่าจะอะไรแบมก็ได้ทีหลังตลอด!" ร่างบางตะคอกเสียงดังใส่คนตรงหน้า และเริ่มมีน้ำตาเอ่อคลอเต็มดวงตาทั้งสองข้าง


"ไม่เอาไม่ร้องนะ พี่ขอโทษ กลับบ้านของเรากันนะครับ" ร่างหนาตัดบทที่จะทำให้ยิ่งทะเลาะกันเข้าไปใหญ่ ด้วยการดึงคนตรงหน้าเข้ามากอด พร้อมกับหอมแก้มร่างบางคนนี้ไปด้วย


"ไม่กลับ! ปล่อยแบมนะ! แบมมันคนไม่สำคัญของพี่นี่! ก็ใช่สิ! ไปหาคนสำคัญของพี่มาร์คเลยไป! ฮึก!" พอเจอคนตรงหน้าดึงเข้าไปกอดหอมหน่อย ร่างบางก็ยิ่งได้ใจเข้าไปใหญ่ จึงใช้มือเรียวทุบอกคนตรงหน้านี้ไปเรื่อยอย่างไม่ยอมให้อภัย


"จะไล่ให้พี่ไปไหนอีกล่ะครับ ก็คนสำคัญของพี่อยู่ที่นี่แล้วไง พี่รักแบมมากนะครับ หายโกรธพี่นะ.." ร่างหนากอดคนที่ทุบอกตัวเองนี้จนแน่น พลางกดจูบไปที่แก้มใสไปเรื่อย จนร่างบางที่อยู่ในอ้อมกอดเริ่มหน้าขึ้นสี


"ไม่รู้ ฮึก แบมโกรธ โกรธพี่มาร์ค โกรธมากด้วย" ร่างบางหันหน้าหนีคนตรงหน้า พลางเบะปากออกมาด้วยความเสียใจ รวมทั้งน้ำตาที่ไหลอาบเต็มสองแก้ม


"อ่าพี่ขอโทษ หายโกรธพี่นะ นะ นะครับที่รัก"  มาร์คค่อยๆใช้ใบหน้าที่หล่อเหลาซุกอยู่ที่ซอกคอขาวของร่างบาง พลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า


"อือ ฮึก ไม่เอาพี่มาร์ค อย่าทำแบบนี้.." ปากห้ามแต่ร่างกายกับโอนอ่อนให้กับร่างหนาตรงหน้าไปจนหมด จนมาร์คได้ใจดันร่างอันบอบบางที่เค้าเฝ้าดูแล และทะนุถนอมมาตลอดมากกว่า 1 ปี ลงไปนอนราบกับเตียงนอน 


"พี่รักแบมนะ หายโกรธพี่นะครับ" 


"ฮึก อือ.." ร่างบาง สะอื้น แล้วครางตอบรับด้วยเสียงอันบางเบา พร้อมกับยอมให้คนบนตัวที่ขึ้นคร่อมเอาไว้อยู่  แล้วเอาแต่ดูดดุนซอกคอขาวของตัวเองอยู่ได้ทำตามใจที่ร่างหนาต้องการ


40%


             เช้ามืดของวันใหม่ ร่างบางค่อยๆสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมา เนื่องจากถูกสัมผัสเปียกชื้นตรงบริเวณที่หน้าผากมน พอมองเห็นได้ชัดขึ้น จึงรู้ว่าพี่มาร์คของเค้ากำลังจูบที่หน้าผากของแบมแบมคนนี้อยู่ หลังจากนั้นร่างหนาจึงลุกออกจากเตียงนอนแล้วเปิดเฉพาะแค่โคมไฟข้างหัวเตียง พร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางหยิบผ้าเช็ดตัวผืนหนา หน้าตู้เสื้อผ้าของแบมแบม มาปกปิดส่วนล่างของร่างกาย


"พี่มาร์คจะไปไหน? " ร่างบางขมวดคิ้วเเน่น พลางรีบลุกขึ้นนั่งบนเตียงพร้อมกับเอาผ้าห่มดึงขึ้นมาปกปิดร่างกายเปลือยเปล่าของตัวเองเอาไว้ 


"พี่จะกลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้าน แล้วจะไปทำงานต่อเลย เดี๋ยววันนี้ตอนเย็นพี่จะกลับมารับแบมที่นี่นะครับ"


"แต่นี่มันยังเช้ามืดอยู่เลยนะ ไม่ต้องไปได้มั้ย แบมอยากอยู่กับพี่มาร์ค" ร่างบางโอดครวญ พร้อมกับมองร่างหนาที่เริ่มหยิบเสื้อผ้าของตนเองบนพื้นขึ้นมาสวมใส่ไปอย่างตาละห้อย


"อย่างอแงสิครับ เดี๋ยวเย็นนี้พี่มารับตอนห้าโมงเย็นนะ จะพาแบมไปกินข้าวข้างนอกด้วย พี่สัญญานะที่รัก จุ๊บ!"


"อื้ออ ก็ได้ ห้ามมารับแบมสายนะ" ร่างบางยอมให้คนตรงหน้าจูบ พร้อมกับเบะปากออกมาบางเบา


"ครับที่รัก ฟอดด" ร่างหนาขานรับอย่างดิบดี พลางหอมแก้มร่างบางอีกเป็นครั้งสุดท้าย หลังจากที่ใส่เสื้อผ้าเสร็จเรียบร้อยจึงออกไปจากห้องนอนของแบมแบม จนทำให้ร่างบางนั่งมองคนรักของตัวเองไปอย่างตาละห้อย


"อ้าว! อรุณสวัสดิ์ครับพี่แบม!" ร่างสูงอย่างยูคยอมเอ่ยทักทายร่างบางออกมาทันที เมื่อเห็นว่าร่างบางกำลังค่อยๆเดินลงมาจากชั้นที่สองของร้าน เพื่อเข้ามายังในส่วนของร้านที่ตอนนี้ได้เวลาเปิดทำการแล้ว


"อรุณสวัสดิ์ยูคยอม" ร่างบางยิ้มทักทายส่งไปให้เด็กในร้านของตัวเอง ที่ทำหน้าที่ขับรถส่งดอกไม้ตามสถานที่ต่างๆให้กับทางร้าน Forever Flower แห่งนี้


"แหมๆ กว่ามึงจะยุรยาตรเดินลงบันไดมาได้แต่ละขั้นนะมึง! ทำไมไม่ลงมาตอนเที่ยงเลยล่ะ?" ยองแจที่อยู่หลังเคาท์เตอร์และกำลังตัดแต่งดอกไม้อยู่รีบเอ่ยแซวร่างบางขึ้นมา


"ทำไมวะ? กูก็ไม่ได้เข้าร้านสายเลยนะไอ้แจ นี่ก็เเปดโมงเช้าพอดี" ร่างบางเลิกคิ้วมอง พลางยักไหล่ใส่ยองแจ หลังจากนั้นจึงเริ่มหยิบดอกกุหลาบออกมาจากตู้เเช่เย็น เพื่อเอามาตัดก้านกับหนามแหลมพวกนี้ทิ้งบ้าง


"นั่นสิพี่แจ พี่แบมก็ไม่เห็นจะมาสายเลยนี่.." ยูคยอมที่กำลังดูออเดอร์ รีบพยักหน้าตาม พลางเอ่ยเสริมขึ้นมาอีกคน


"โถ่ ยูคแกจะไปรู้อะไร ก็เมื่อคืนน่ะพี่นอนไม่หลับแทบทั้งคืน!"


"ทำไม/ทำไมหรอครับ" แบมแบมและยูคยอมต่างเอ่ยออกมาพร้อมกัน ร่างบางขมวดคิ้วมุ่น ส่วนยูคยอมยกยิ้มมอง


"ก็ไม่ทำไมหรอก ที่นอนไม่หลับทั้งคืนน่ะ ก็เพราะได้ยินเสียง กึก กึก.. ข้างห้องฉันตลอดทั้งคืนเลยไง!"


"ไอ้แจ!" ร่างบางหน้าขึ้นสีพลางเอ่ยเสียงลอดไรฟันออกมา พร้อมกับมองแรงใส่เพื่อนของตัวเองไม่หยุด


"อ้าว แล้วเสียง กึกกึก นี่มันเสียงอะไรอ่ะพี่?" ยูคยอมขมวดคิ้วแล้วถามอย่างไร้เดียงสา จนทำให้ยองแจถึงกับยิ้มขำออกมาบางเบา ส่วนแบมแบมก็เอาแต่จ้องหน้าเพื่อนตัวแสบเขม็ง


"ก็เสียงคนข้างห้องเอากับผัวไง! โถ ไอ้แบม..มึงก็บอกพี่เค้าไป ว่าให้ทำเบาเบาหน่อย เดี๋ยวกำแพงร้าวกันพอดี กูไม่อยากเสียค่าซ่อมบำรุงนะเว้ย.."


"ไอ้เชี่ยแจ!! มึงงงง ย๊ากกก " พอได้ยินเพื่อนพูดออกไปต่อหน้าน้องในร้านแบบนั้น ร่างบางถึงกับเขินหนัก จึงรีบเอาดอกกุหลาบที่กำอยู่ในมือ มาปาใส่เพื่อนตรงเคาท์เตอร์อย่างแรง จนทำให้ยูคยอมที่ได้ยินถึงกับยิ้มและขำออกมา


"ฮ่าๆ ที่แท้เมื่อคืนพี่มาร์คจัดหนักหรอพี่แบม โถๆ"


"ไอ้ยูค!! แกก็อีกคนนะ อย่าอยู่เลยย ย่าห์!!" สงครามปาดอกไม้จึงเกิดขึ้นในตอนเช้า ภายในร้านดอกไม้แห่งนี้ สืบเนื่องมากจากความเขินแรงของแบมแบมคนนี้คนเดียว...


               หลังจากที่มาร์คเลิกงานสี่โมงเย็น ร่างหนาก็รีบออกจากที่ทำงาน มายังร้านขายดอกไม้ของแบมแบมอย่างรวดเร็ว และตรงเวลาอย่างพอดิบพอดี จึงทำให้วันนี้ร่างบางยิ้มแก้มแทบปริ พลางเดินเข้าไปคล้องแขนคนที่เพิ่งเข้ามาในร้านนี้อย่างเอาใจ และดีใจที่คนรักของตัวเองไม่ผิดสัญญา


"พี่มาร์ค ทำงานเหนื่อยมั้ย?"


"ไม่เหนื่อยครับ แค่เห็นหน้าแบมพี่ก็หายเหนื่อยแล้ว" ร่างหนายิ้มรับแล้วลูบแก้มคนข้างตัวไปอย่างนึกเอ็นดู


"หูยย อิจฉาจังเลยครับพี่มาร์ค พี่แบม" ยูคยอมที่กำลังเก็บของเตรียมจะกลับบ้านยิ้มกริ่ม พลางเอ่ยออกมาเมื่อเห็นสองคนนี้แสดงความรักใส่กัน


"อย่าไปอิจฉามันเลยยูค นานๆทีมันถึงจะอ้อนพี่มาร์คแบบนี้สักทีนึง ทุกทีกูเห็นแม่งเอาแต่สะบัดตูดงอนพี่เค้า..."


"ไอ้แจมึงก็พูดไป กูไม่ใช่คนไม่มีเหตุผลแบบนั้นสักหน่อย!"ร่างบางปากยื่นเถียงเพื่อนทันที ส่วนมือเรียวก็ยังคงกอดแขนแฟนของตัวเองแน่นไม่ยอมปล่อยไปไหน


"หรอออออ แบมแบมมมม" 


"พอแล้วๆ ทั้งคู่เลย ยองแจวันนี้พี่ขอพาแบมกลับก่อนนะครับ" ร่างหนารีบห้ามและเปลี่ยนเรื่องใส่เพื่อนรักสองคนนี้ทันที ที่เริ่มจะเถียงกันอีกแล้ว


"โอ๊ยย ตามสบายเลยพี่มาร์ค ยังไงแจก็เป็นคนปิดร้านนี้ทุกวันอยู่แล้ว" 


"รู้ตัวก็ดีไอ้แจ มึงปิดร้านไปคนเดียวเลยนะ!" 


"โอเค งั้นพี่ไปก่อนนะครับ ยองแจ ยูคยอม" ร่างหนาพาคนคล้องแขนที่แลบลิ้นปริ้นตาใส่เพื่อนตัวเองไปอย่างน่ารัก หลังจากนั้น จึงให้รีบเดินออกมาจากร้าน เพราะกลัวว่าจะเกิดสงครามน้ำลายกันอีกรอบ พอแบมแบมได้ขึ้นไปนั่งในรถของร่างหนาได้ก็ยิ้มหน้าบานอย่างดีใจ ที่วันนี้ร่างบางจะได้ไปกินข้าวข้างนอกกับร่างหนาสักที 


"วันนี้เดี๋ยวพี่พาไปกินร้านอาหารของไอ้แจ็คกับไอ้แจบอมเพื่อนพี่ดีกว่า เห็นแบมชอบชีสของที่นั่น" 


"อื้อ ไปที่ไหนก็ได้แบมไปได้หมด" ร่างบางรีบพยักหน้าอย่างรวดเร็ว พลางกดเปิดเพลงฟังไปด้วย ส่วนร่างหนาก็เป็นสารถีขับรถมุ่งหน้าไปยังร้านอาหารของเพื่อนตัวเอง


"ไงไอ้มาร์ค ยินดีต้อนรับนะคร้าบน้องแบมแบม" ทั้งสองเดินเข้ามาภายในร้านอาหารเล็กๆ แนวอิตาเลียนของหวังแจ็คสัน ร่างล่ำสันหุ่นนายแบบสุขภาพดี ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของมาร์ค ต้วน ตั้งแต่อยู่ชั้นมัธยมปลาย พอแจ็คสันเห็นมาร์คเดินเข้ามากับแฟน ก็รีบเอ่ยทักออกมาอย่างร่าเริง จึงทำให้ร่างบางยิ้มตอบกลับเพื่อทักทายทางสายตาเช่นกัน


"วันนี้ให้ไอ้แจบอมทำพาสต้าอบชีสเยอะๆให้น้องหน่อยนะ น้องอยากกินชีส ส่วนของกูเอาคาโบนาร่าเหมือนเดิม"
 

"ได้เลย เดี๋ยวให้พ่อครัวอย่างไอ้แจบอมจัดให้คร้าบบ มานั่งก่อนๆ" แจ็คสันผายมือให้ร่างหนาและร่างบางนั่งลงเพื่อรออาหารที่สั่งมา หลังจากนั้นจึงเข้าไปยังหลังร้านเพื่อบอกออเดอร์นี้กับแจบอม ที่เป็นเพื่อนของมาร์คด้วยอีกหนึ่งคน


"พี่มาร์คสวัสดีฮะ" 


"อ้าว จินยอง" ระหว่างที่มาร์คและแบมแบมกำลังนั่งรออาหาร มาร์คจำต้องรีบหันไปมองร่างเพรียวหน้าหวานที่ยืนเทียบรออยู่ข้างโต๊ะ พร้อมกับเอ่ยทักขึ้นมาอย่างสนิทสนม จนร่างบางถึงกับต้องหันไปมองผู้ชายหน้าหวานคนนี้ด้วยอย่างรวดเร็ว พลางจ้องมองเขม็งไปยังร่างเพรียวบางของคนนี้ทันที


"ใครหรอ พี่มาร์ค?" ร่างบางไม่รอช้าที่จะเอ่ยถาม จนทำให้จินยองเริ่มหันไปมองร่างบาง พร้อมกับส่งยิ้มอย่างเป็นมิตร


"เราชื่อจินยอง เป็นรุ่นน้องที่เข้ามาใหม่ในแผนกของพี่มาร์คที่ทำงานน่ะ นี่คงจะเป็นแบมใช่มั้ย เรารุ่นเดียวกันนะ "


"ใช่ครับ จินยองเป็นรุ่นน้องที่ทำงานของพี่เอง"ร่างหนาหันมายิ้ม พลางตอบคำถามให้ร่างบางตรงหน้านี้ฟัง


"หรอ สนิทกันมากมั้ย?" ร่างบางเริ่มมองแรงใส่จินยอง พลางหันมามองร่างหนาตรงหน้านี้อย่างคาดคั้นสลับไปมา


"ก็สนิทนะ เพราะพี่ต้องสอนงานน้องเค้าตลอด ใช่มั้ยจินยอง?" 


"ใช่ฮะ อยากจะบอกว่าในเวลางาน พี่มาร์คน่ะ... ดุสุดๆเลย" จินยองรีบเอนหัวไปกระซิบที่ข้างหูของร่างบาง พลางเอ่ยออกมาด้วยเสียงปกติ เพื่อจงใจให้ร่างหนาได้ยิน จึงทำให้มาร์คอมยิ้มขำแล้วส่ายหน้าเบาๆกับคำนินทาของรุ่นน้องอย่างไม่ถือสา แต่กับแบมแบม ร่างบางกลับหน้ามุ่ย คิ้วขมวดพลางจ้องมองหน้าคนรักของตัวเองอย่างเริ่มโกรธเคืองและน้อยใจที่ไปสนิทสนมกับคนอื่นมากจนเกินไป


"พี่มาร์ค!" ร่างบางอมลมเต็มสองแก้ม พลางจ้องมองแรงใส่ร่างหนาตรงหน้า จนมาร์คเริ่มรู้สึกถึงอันตรายที่เข้ามาเยือนอีกแล้วสิ..


"เอ่อ จินยองมาหาใครหรอ รีบไปเถอะนะ แล้วเจอกันที่ทำงานนะครับ" ร่างหนายิ้มเจื่อนใส่ร่างบาง พลางหันไปบอกรุ่นน้องของตนเอง ด้วยความที่ถ้าขืนจินยองยังคงยืนอยู่ตรงนี้อีก จินยองอาจจะกลายเป็นศพในไม่ช้านี้ก็เป็นได้


"ผมมาหาพี่แจบอมฮะ" ร่างเพรียวส่งยิ้มตาหยีไปให้ร่างหนาและร่างบางที่กำลังหน้ามุ่ย อย่างกับคนไม่รู้เรื่องว่าตัวเองคือต้นเหตุที่ทำให้ร่างบางหน้ามุ่ยแบบนี้


"หืม มาหาไอ้แจบอมหรอ?" ร่างหนาเลิกคิ้วมองด้วยความแปลกใจ


"จินยองคือแฟนของไอ้แจบอมน่ะไอ้มาร์ค" แจ็คสันที่เดินถือถาดอาหารมาเสริฟให้กับเพื่อนตนเองรีบอธิบายให้ร่างหนาได้เข้าใจทันที หลังจากที่เดินเข้ามาแล้วได้ยินสองคนนี้คุยกัน พลางเอาพาสต้าอบชีสมาวางไว้ตรงหน้าของแบมแบม และสปาเก็ตตี้คาโบนาร่าจานร้อนมาวางไว้ตรงหน้าของมาร์ค


"หืม? จริงหรอ ? จินยอง ไม่เห็นบอกพี่เลย รู้มั้ยว่าไอ้แจบอมมันคือเพื่อนของพี่?"


"รู้ฮะ พี่แจบอมบอกแล้ว แต่เราสองคนเพิ่งจะคบกันด้วย ผมเลยไม่ค่อยได้บอกใคร ขอโทษนะครับ" ร่างเพรียวหน้าหวานรีบก้มหัวขอโทษรุ่นพี่ของตัวเองใหญ่


"ไม่เป็นไรหรอก พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย" ร่างหนาส่งยิ้มไปให้จินยอง พลางหันมามองร่างบางตรงหน้าที่ตอนนี้สีหน้าเริ่มดีขึ้น จากหน้ามุ่ยเริ่มเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าปกติ เมื่อรู้ว่าจินยองคือแฟนของพี่แจบอม เพื่อนของคนรักตัวเอง


"งั้นผมไม่กวนพวกพี่แล้วครับ" พูดจบจินยองก็ก้มหัวให้ร่างหนา พลางส่งยิ้มหวานไปให้แบมแบม ที่ตอนนี้ร่างบางเริ่มยิ้มตอบกลับไปด้วยเช่นกัน ส่วนแจ็คสันก็เดินไปรับลูกค้าคนอื่นต่อ จึงทำให้ตอนนี้มาร์คและแบมแบมอยู่ด้วยกันสองคน


"พาสต้าอร่อยมั้ยครับที่รัก" หลังจากที่ทานอาหารกันเงียบๆ ร่างหนาก็เริ่มต้นเอ่ยบทสนทนาขึ้นมาเป็นคนแรก พลางมองร่างบางที่เคี้ยวเส้นพาสต้าจนแก้มตุ่ย


"อื้อ อร่อยแบมอยากกินอีกจานนะพี่มาร์ค.." ร่างบางพยักหน้า พลางตักเส้นพาสต้าเข้าปากไปด้วย


"มันจะเยอะไปมั้ย? เดี๋ยวที่รักของพี่อ้วนนะครับ" ร่างหนาเลิกคิ้วมองคนตรงหน้าอย่างนึกห่วงว่าแก้มใสนี้จะแตก ถ้ากินเยอะมากจนเกินไป


"ทำไมล่ะ! อ้วนแล้วทำไม? พี่มาร์คจะไม่รักแบมหรอ? ถ้าแบมอ้วน พี่มาร์คจะไปมีคนอื่นใช่มั้ย?" ร่างบางวางช้อนส้อมลงบนจานทันที พลางเบะปากมองคนตรงหน้าอย่างเริ่มน้อยอกน้อยใจอีกแล้ว..


"อ่า แบมพี่ไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นสักหน่อยนะครับ โถ่.." ร่างหนาถอนหายใจออกมาบางเบา กับความคิดเล็กคิดน้อยของร่างบางตรงหน้า


"นี่ไง! พี่มาร์คถอนหายใจแบบนี้อีกแล้ว เบื่อแบมแล้วใช่มั้ย?? ฮึกก ไม่กงไม่กินมันแล้วแบมจะกลับ!" ร่างบางเบะปากน้ำตาคลอ พลางรีบลุกขึ้นยืนจนร่างหนาต้องลุกขึ้นตามแล้วเดินเข้าไปจับมือเรียวนี้เอาไว้แน่น


"ไอ้มาร์ค น้องแบมเป็นไรไปวะ?" แจ็คสันที่มองไปทั่วห้องอาหาร แล้วเห็นท่าไม่ดีของทั้งสองคนนี้แต่ไกล จึงรีบเดินเข้ามาหาทั้งสองคนอย่างว่องไว


"น้องงอนกูว่ะ นี่ตังค์นะกูกลับแล้ว ไม่ต้องทอนนะไอ้แจ็ค" ร่างหนานั้นยื่นเงินให้กับร่างล่ำสันตรงหน้า พลางค่อยๆจับมือเรียวที่เอาแต่หันหน้าหนีไปอีกทางเดินออกจากร้านไป จนทำให้เพื่อนของมาร์ค ต้วน อย่างแจ็คสัน หวังถึงกับลอบถอนหายใจออกมา เพราะเค้ามักจะเห็นแฟนคนนี้ของร่างหนาชอบขี้น้อยใจ แสนงอนได้ตลอดเวลา เค้าล่ะสงสารเพื่อนของตัวเองจริงๆ


"แบมพี่ขอโทษนะ เราดีกันนะครับ" ร่างหนาดึงคนตรงหน้าที่เงียบมาตลอดทางจนถึงบ้านเข้ามากอดจนแน่น


"ถ้าแบมอ้วน พี่มาร์คจะทิ้งแบมมั้ย?" ร่างบางปล่อยให้ร่างหนาตรงหน้าได้กอด พลางเอ่ยออกมาอย่างคนขี้น้อยใจ


"แบมอย่าคิดมากสิ ถึงแบมอ้วนไม่อ้วนยังไงพี่ก็รักแบมนะครับ ฟอด" ร่างหนากอดพลางหอมแก้มคนขี้น้อยใจคนนี้ไปด้วย จนทำให้ร่างบางพยักหน้าออกมาแล้วกอดตอบร่างหนาจนแน่นไม่แพ้กัน


"แบมรักพี่มาร์คมากนะ พี่มาร์คห้ามทิ้งแบมนะรู้มั้ย แล้วพี่มา์รคห้ามเบื่อแบมด้วย ฮึก" ร่างบางสะอื้นไห้ จนมาร์คต้องกระชับกอดแล้วลูบหัวร่างบางไปด้วยอย่างปลอบโยน


"อย่าคิดมากอย่างนี้ได้มั้ย พี่สัญญาว่าจะไม่ทิ้งแบมไปไหนนะ " 


"อือ.." ร่างบางพยักหน้า พลางปล่อยให้คนตรงหน้ากอดอยู่อย่างนี้ไม่ไปไหนภายในบ้านของสองเรา


            หลังจากวันนั้นผ่านไปหลายวันชีวิตของแบมแบมและมาร์คต้วนก็ดำเนินไปอย่างปกติ ร่างหนากลับมายังบ้านก่อนหกโมงเย็นทุกวัน ส่วนแบมแบมก็มีความสุขกับงานของตัวเองโดยที่เรื่องง้องอนมีน้อยมาก แต่ก็มีบ้างตามนิสัยของร่างบางที่ไม่หาย จนกระทั่งมาถึงในวันนี้ร่างบางหน้ามุ่ยเอ่ยเสียงแข็งใส่คนตรงหน้า เนื่องจากร่างหนา พอกลับมาถึงบ้านในช่วงหัวค่ำ ก็รีบขอเพื่อจะไปสังสรรค์กับเพื่อนสนิทสองคนอย่างแจ็คสันและแจบอม ที่วันนี้ยอมปิดร้านและจะยกทีมกันไปเลี้ยงที่บาร์ร้านประจำของทั้งสามคน ซึ่งนานๆทีจะมีหนนึงที่ทั้งสามคนจะเจอพร้อมหน้าพร้อมตากันแบบนี้


"ให้พี่ไปนะครับแบม รับรองไม่เกินเที่ยงคืนพี่กลับมาถึงบ้านแน่นอนนะที่รัก"


"ไม่เอา! แบมไม่ให้พี่มาร์คไปนะ!" ร่างบางส่ายหน้า พร้อมกับทำหน้ามุ่ยใส่คนตรงหน้านี้ทันที


"แต่นานๆทีจะมีโอกาสอยู่กันพร้อมหน้าสามคนนะครับ เพราะแจ็คสันกับแจบอมมันเปิดร้านทุกวัน ให้พี่ไปเถอะนะ"


"ไม่! พี่มาร์คเห็นเพื่อนสำคัญกว่าแบมหรอ? ไม่ให้ไปก็คือไม่ให้ไปสิ โทรไปบอกพี่แจ็คสันเดี๋ยวนี้เลย!"


"แบมแบม... มีเหตุผลบ้างสิ" ร่างหนาเริ่มมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่นิ่งสนิท พร้อมกับอารมณ์ที่เริ่มขุ่นมัวในใจ


"ไม่! พี่มาร์คห้ามออกไปไหนทั้งนั้น!"


"แต่พี่จะไป เพราะพวกมันคือเพื่อนของพี่!" พูดจบร่างหนาก็หันหลังเดินหนี เพื่อที่จะออกจากประตูบ้านหลังนี้ เนื่องจากเริ่มโกรธคนที่ไม่มีเหตุผลอย่างแบมแบมซะแล้วสิ!


"ถ้าพี่มาร์คออกจากบ้านนี้ไป งั้นเราเลิกกัน!" ร่างบางตะโกนออกมาสุดเสียง จนทำให้ร่างหนาถึงกับชะงักเท้า พร้อมกับหันหลังไปมองคนไม่มีเหตุผล ที่พูดคำว่าเลิกออกมาง่ายดาย ด้วยเพียงแค่เหตุผลที่เค้าออกไปข้างนอกแบบนี้


"แบมพูดว่ายังไงนะ?"


"ถ้าพี่มาร์คเดินออกจากบ้านนี้ไปแม้แต่ก้าวเดียว งั้นเราเลิกกัน! " ร่างบางพูดย้ำออกมาแล้วกัดริมฝีปากของตัวเองแน่น พลางมองคนตรงหน้าที่ตอนนี้ทำสีหน้าเรียบนิ่งสนิท แล้วหลังจากนั้นร่างหนาจึงค่อยๆหันหลังกลับแล้วเดินออกไปอย่างไม่สนใจคำพูดของร่างบางที่พูดออกไปเมื่อกี้นี้เลยสักนิดเดียว


"ฮึกก พี่มาร์ค อึกก กลับมา.." ร่างบางกลืนก้อนสะอื้นของตัวเอง พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาอาบเต็มสองแก้ม  เมื่อได้ยินเสียงรถยนต์ ที่เหยียบคันเร่งมุ่งออกจากบ้านนี้ไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่สนใจใยดีคนรักของตัวเองที่ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น แล้วนั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้เลย


"ยอง อึกก แจ ฮือออ" ร่างบางกดโทรหาเพื่อนสนิทของตัวเองทันที พร้อมกับสะอื้นไห้จนเสียงดังอยู่บนโซฟา ภายในห้องรับแขกของบ้าน ที่ตอนนี้มีแค่ร่างบางอยู่คนเดียวเพียงเท่านั้น


'แบม มึงร้องไห้ทำไม?'


"พะ พี่มาร์คไปแล้วว ฮึกก" ร่างบางสะอื้นหนัก พร้อมกับร้องไห้จนตาแดงก่ำใส่ให้คนในสายฟังอย่างน่าสงสาร


'อะไรนะ? พี่มาร์คของมึงไปไหน ยังไง?' ร่างบางสะอื้นไห้พลางเล่าให้เพื่อนสนิทฟังตั้งแต่ต้นจนจบ


"แล้วเมื่อกี้นี้กูก็เผลอ ฮึก เผลอพูดคำว่าเลิกออกไปด้วย ฮืออ ไอ้แจ พี่มาร์คครั้งนี้เค้าคงโกรธกูจริงๆอ่ะ เค้าเดินออกไปเลย  กูไม่เคยเห็นเค้าโกรธกูแบบนี้เลยนะ ฮืออ" 


'ใจเย็นก่อนนะไอ้แบม กูว่าแล้วมั้ยล่ะ! ก็เพราะอารมณ์ร้อน ขี้งอน ขี้น้อยใจของมึงไงถึงเป็นแบบนี้!'


"มึงอย่าเพิ่งซ้ำเติมกูได้มั้ย ฮึก กูขาดพี่มาร์คไม่ได้ กูทำใจเลิกกับเค้าไม่ได้หรอก เพราะพี่เค้าคือคนแรกของกูนะ ฮึกก อืออ กูจะทำไงดีล่ะ ฮึกก ยองแจ..."


'มีอยู่ทางเดียว ถึงคราวที่มึงต้องเป็นฝ่ายไปง้อเค้าบ้างแล้ว นั่งแท็กซี่ตามพี่เค้าไปเลย มึงรู้ใช่มั้ย? ว่าพี่เค้าไปที่ไหน?'


"อือ ฮึกก กูรู้..ร้านประจำของพี่มาร์คกับเพื่อนของเค้ามีอยู่ร้านเดียว"


'เออ นั้นล่ะ! นี่ก็สองทุ่มแล้ว มึงรีบออกไปได้แล้ว และที่สำคัญกูอยากจะให้วันนี้คือบทเรียนของมึง ว่าความที่มึงขี้น้อยใจ ขี้งอน เอาแต่ใจตัวเอง โดยไม่สนใจความรู้สึกของแฟนมึงแล้วผลมันจะเป็นยังไง'


"อือ ฮึก กูเข้าใจแล้ว กูจะพยายามไม่ใช้แต่อารมณ์ของกูกับพี่มาร์คอีก"


'รีบไปได้แล้ว เป็นยังไงแล้วโทรมาบอกกูด้วย'


"อือ" ร่างบางกดวางสายพร้อมกับเช็ดตาของตัวเองอย่างลวกๆ หลังจากนั้นจึงรีบลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางเดินออกจากบ้าน แล้วหารถแท็กซี่ไปยังร้านที่ร่างหนานัดกับเพื่อนเอาไว้ทันที



            ณ บาร์เอ๊กซ์ตร้าคลับ บาร์อันดับต้นใจกลางเมืองกรุงโซล ในตอนนี้นั้นมีเพื่อนสนิทสามคนกำลังนั่งดื่มอยู่ รวมไปถึงแฟนของแจบอมอย่างจินยองด้วยที่ตามติดแฟนของตัวเองมาด้วยเช่นกัน

"เฮ้ยๆ เพลาๆหน่อยไอ้มาร์ค แดกเหล้าอย่างกับน้ำเปล่าแบบนี้!" ร่างสูงอย่างแจบอมที่กำลังโอบเอวจินยองอยู่ รีบเอ่ยห้ามปรามเพื่อนสนิทของตัวเองทันที ที่เอาแต่กระดกดื่มน้ำสีอำพันนี้ตั้งแต่มาจนถึงตอนนี้ยังไม่ยอมหยุดดื่ม โดยไม่คิดที่จะพูดอะไรออกมาสักคำ


"มึงเป็นอะไรไปวะ ไอ้มาร์ค? น้องแบมงอนอะไรมึงอีกใช่มั้ย?" แจ็คสันที่นั่งมองมานานเอ่ยถามออกมาอย่างสงสัย


"น้องบอกเลิกกู " ร่างหนาหน้าแดงก่ำเพราะฤทธิ์ของแอลกอฮอลด์เริ่มออก พลางมองแต่แก้วเหล้านี้อย่างเสียใจ


"เฮ้ย! มันถึงขนาดนั้นเลยหรอวะ?" แจบอมที่เป็นคนอุทานออกมา พลางมองร่างหนาที่พยักหน้าตอบแล้วกระดกดื่มเหล้าต่ออย่างไม่ยอมหยุดหย่อน


"ทำไมเรื่องแค่นี้ ต้องบอกเลิกกูด้วยวะ! แม่ง! เค้าไม่เคยรักกูเลยสักนิดเดียว เค้าพูดคำนั้นออกมาง่ายๆได้ไงวะ!"ร่างหนาส่ายหน้าอย่างรับไม่ได้ พลางนั่งก้มหน้าเสียใจด้วยความที่แอลกอฮอลด์เริ่มออกฤทธิ์


"อ่า พี่มาร์คใจเย็นก่อนนะฮะ ผมว่าอาจจะเป็นเพราะความโมโห แบมเลยพูดออกมาเเบบนั้นก็ได้นะ.." จินยองเมื่อเห็นรุ่นพี่ของตัวเองมีสภาพแบบนี้ก็อดที่จะเอ่ยปลอบใจออกมาไม่ได้


"พี่มาร์ค ฮึกก" 


"น้องแบม/น้องแบม" แจบอมและแจ็คสันที่พอมองเห็นร่างบางที่ยืนน้ำตานองหน้าอยู่ข้างตัวร่างหนาที่นั่งก้มหน้าอยู่จึงรีบเอ่ยทักขึ้นมาทันที จนทำให้ร่างหนาค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา แล้วหันไปมอง


"แบม.." ร่างหนามองคนข้างตัวด้วยสีหน้าที่เรียบสนิท จนร่างบางรู้สึกใจเสียทำให้ร้องไห้หนักมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม


"พี่มาร์ค ฮึกก แบมขอโทษ เรากลับบ้านกันนะ" ร่างบางที่ตาบวมเป่งรีบเข้าไปสวมกอดคนตรงหน้าที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นี้จนแน่น พลางสะอื้นไห้ไม่หยุด จนแจบอม จินยอง และแจ็คสันต่างมองหน้ากันไปมา และเงียบเพื่อที่จะให้มาร์คและแบมแบมได้เคลียร์กัน


"ไหนบอกเลิกกับพี่ไง แล้วมาบอกให้พี่กลับไปทำไมล่ะครับ" ร่างหนาปล่อยให้ร่างบางกอด พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่เรียบนิ่ง เพราะเค้ายังคงโกรธเคืองร่างบางที่พูดคำนั้นออกมาอย่างไม่รู้สึกอะไรอยู่


"แบมไม่เลิก แบมขอโทษ แบมไม่ได้ตั้งใจ ทีหลังแบมจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว แบมจะไม่ขี้งอน ไม่ขี้น้อยใจ ไม่เอาแต่ใจแล้ว แบมสัญญา พี่มาร์คกลับบ้านกับแบมนะ ฮืออ" ร่างบางร้องไห้พลางพร่ำบอกคนตรงหน้าไปด้วย พร้อมกับขึ้นไปนั่งบนตักของร่างหนาตรงหน้านี้อย่างเอาใจ หัวก็ซบไหล่หนาแล้วร้องไห้ออกมา โดยไม่อายสามคนที่นั่งอยู่ร่วมโต๊ะเดียวกันเลยสักนิดเดียว


"แจบอม แจ็คสัน จินยองกูกลับบ้านก่อนนะ" ร่างหนาเริ่มลูบหลังคนที่ร้องไห้อย่างหนักนี้ไปเรื่อย ด้วยความที่เห็นว่าร่างบางร้องไห้หนักจนมากเกินไปแล้ว จึงยอมโอนอ่อนให้ด้วยความที่เค้าคงรักคนนี้มากไป


"เออ พาน้องกลับไปเถอะว่ะ กูเห็นแล้วกูสงสารน้อง" แจ็คสันมองร่างบางอย่างนึกสงสารพลางเอ่ยออกมา รวมทั้งจินยองและแจบอมด้วยที่พยักหน้าตามแจ็คสัน จึงทำให้ร่างบางเริ่มลุกออกจากตัวของร่างหนาพร้อมกับก้มหัวขอบคุณเหล่าเพื่อนของมาร์ค แล้วหลังจากนั้นร่างหนาจึงดึงข้อมือบางนี้ออกไปเคลียร์กันที่บ้านต่อทันที


"พี่มาร์คหายโกรธแบมแล้วใช่มั้ย? แบมขอโทษ" ร่างบางรีบเดินเข้าไปกอดร่างหนาจนแน่น เมื่อมาร์คขับรถพาแบมแบมมาถึงยังบ้านได้อย่างปลอดภัย โดยที่ร่างหนาไม่ได้พูดอะไรกับร่างบางออกมาเลยสักคำตลอดทางบนรถยนต์คันหรูคันนี้ จนแบมแบมใจแป้วนั่งก้มหน้าอยู่หลายครั้ง


"แบมรักพี่บ้างมั้ย? ทำไมแบมถึงพูดคำนั้นออกมาง่ายดายเหลือเกิน" ร่างหนาเอ่ยออกมาใส่คนที่กอดตัวเองอยู่ ด้วยน้ำเสียงที่ตัดพ้อ 


"รักสิ! แบมขอโทษ เพราะแบมนิสัยไม่ดีเอง เลยเผลอพูดออกไปแบบนั้น ทีหลังแบมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว จริงๆนะ "ร่างบางกอดร่างหนาแน่นมากกว่าเดิม พลางยื่นหน้าไปหอมแก้มคนตรงหน้าไปด้วย จนทำให้มาร์คถึงกับยิ้มอยู่ในใจกับความน่ารักของคนรักที่ฝึกหัดง้อคน..


"งั้นทีหลัง ห้ามพูดแบบนั้นอีกนะครับ สัญญากับพี่นะ"


"อื้อ แบมสัญญา แบมไม่ยอมเลิกกับพี่มาร์คง่ายๆหรอก เพราะพี่มาร์คคือคนแรกของแบมทุกสิ่งอย่าง พี่มาร์คคือคนแรกที่คบกันแบมนานที่สุด  พี่มาร์คคือคนแรกที่แบมรู้สึกรักมากได้ขนาดนี้ และที่สำคัญพี่มาร์คคือคนแรกของแบมนะ.." ร่างบางมองตาร่างหนาพลางหน้าขึ้นสี เมื่อพูดคำสุดท้ายออกมา จนทำให้ร่างหนาอย่างมาร์คเริ่มเผยรอยยิ้มออกมาอย่างภูมิใจ ที่เค้าเป็นคนแรกของคนตรงหน้านี้ไปเกือบทุกสิ่ง


"พี่รักแบมนะครับ คนขี้งอนของพี่ " พูดจบร่างหนาก็กดจูบริมฝีปากของร่างบางตรงหน้าเพื่อปรับความเข้าใจ หลังจากนั้นทั้งคู่จึงมีความสุขร่วมกัน อบอวลไปด้วยความรักและเข้าใจกันมากขึ้นยิ่งกว่าเดิม


                หลังจากวันที่ทั้งสองคนทะเลาะกันอย่างหนักแล้วเกือบจะเลิกกัน แบมแบมก็เริ่มปรับตัวเองด้วยการปล่อยให้ร่างหนามีอิสระมากขึ้น พร้อมกับปล่อยวางในเรื่องไม่เป็นเรื่องที่ไม่สมควรเอามาน้อยใจ ก็เพราะร่างบางไม่อยากเสียคนรักไปอย่างที่ยองแจพูดเอาไว้ทุกคำ


"Rrrrrrrhhh ฮัลโหลพี่มาร์ค.. " ร่างบางที่กำลังสาละวนกับดอกไม้รอบตัวอยู่ต้องรีบหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา เมื่อเห็นว่าใครโทรมา พลางรีบกดรับสายอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเอ่ยเสียงหวานใส่ลงไปจนยองแจถึงกับเบ้ปากมอง


'แบมวันนี้พี่ไปกินเลี้ยงกับเพื่อนที่ทำงานนะครับ กลับถึงบ้านไม่เกินห้าทุ่มแน่นอน' ร่างบางกำโทรศัพท์แน่นพลางกัดริมฝีปากอย่างเผลอตัว พร้อมกับสูดหายใจเข้าจนเต็มปอด แล้วเอ่ยเสียงหวานออกไป


"ได้สิ พี่มาร์คกลับมาไวไวนะ แบมคิดถึง" 


'ครับที่รัก พี่จะรีบกลับมาหาที่รักนะ ติ๊ด..'


"อ๊ากกกก ไอ้แจ กูทนไม่ไหวแล้ว!!!! พี่มาร์คจะไปกินเลี้ยงกับใครวะ เค้าจะนอกใจกูมั้ยวะ!!" ยองแจถึงกับเลิกคิ้วมอง แล้วยิ้มขำออกมาทันที เมื่อเห็นอาการของคนตรงหน้า ที่ร่างบางตาตี่คนนี้เห็นอาการของเพื่อนสนิทคนนี้ ตอนที่อยู่คนเดียวมาเสมอ ร่างบางพยายามระงับอารมณ์ไม่ลงกับคนรัก แต่กลับมาระบายใส่เพื่อนสนิทของตนเอง จนยองแจต้องปลอบใจร่างบางอยู่หลายครั้ง


"เอาน่า มึงตั้งสติเอาไว้ หายใจเข้าลึกๆอย่างที่กูบอกไว้ไง แล้วสักวันมึงจะทำได้ เชื่อกู.." ยองแจเดินเข้ามาลูบหลังแบมแบม ที่ตอนนี้พยายามหายใจสูดลึกเข้าเต็มปอดแล้วระงับสติอารมณ์ของตนเองอย่างเต็มที่ 


"อืมม กูต้องทำให้ได้ กูต้องทำให้ได้.. เมื่อไหร่จะห้าทุ่มวะ!!" ร่างบางรีบหยิบมือถือขึ้นมาดูเวลา จนยองแจถึงกับส่ายหน้ากับนิสัยของมันที่แก้ไม่หายสักที แต่มันสามารถปรับตัวเข้าหาแฟนมันได้นี่ก็ถือว่าโอเคแล้วสำหรับยองแจ


               หลังจากนั้นประมาณห้าทุ่มร่างหนาก็กลับมาหาร่างบางอย่างตรงเวลา จนทำให้ร่างบางที่ลุกลี้ลุกลนรอคอยร่างหนาถึงกับลุกขึ้นแล้วเดินไปหาคนตรงหน้าที่ตอนนี้หน้าแดงก่ำ อย่างดีใจ


"กลับมาแล้วหรอพี่มาร์ค" ร่างบางเอ่ยเสียงหวาน พลางไม่ถือสาที่ร่างหนาเมากลับมา และคิดได้แค่ว่าเค้ากลับมาหาเรามันก็ดีแล้ว พร้อมกับสวมกอดคนตรงหน้านี้ แล้วเริ่มเนียนดมไปทั่วว่ามีกลิ่นน้ำหอมแปลกปลอมของคนอื่นรึเปล่า?????


"กลับมาแล้ว พี่คิดถึงแบมจังเลย" พูดจบร่างหนาจึงกอดตอบร่างบาง พร้อมกับเอาใบหน้าไปซุกไซร้ซอกคอขาวอย่างโหยหา จนร่างบางถึงกับหน้าขึ้นสีออกมาลามจนถึงใบหู เมาแล้วเป็นแบบนี้ทุกที...


"งั้นไปเรานอนกันนะ.." พูดจบร่างบางก็กระโดดกอด แล้วเอาขาเกี่ยวกระหวัดเอวคนตรงหน้านี้แน่น ไปจนถึงห้องนอนของสองเรา ซึ่งร่างบางคิดได้แล้วว่าการที่ยอมให้คนรักได้ไปไหนบ้าง โดยที่เราไม่งี่เง่ามากจนเกินไป ก็ดีเหมือนกัน เพราะมันจะยิ่งทำให้แฟนรัก แฟนหลงมากกว่าเดิมอย่างที่ยองแจพูดเอาไว้ไม่มีผิด อย่างเช่นตอนนี้ร่างบางต้องปรับตัวเอง ถึงแม้ว่าอาจจะมีบางครั้งที่เก็บอารมณ์ไม่อยู่ แต่ก็ไม่ได้บ่อยจนเกิน จึงเรียกได้ว่าให้มีสีสันของชีวิตบ้างไง ........ตอนนี้ขอไปนอนกอดกับพี่มาร์คก่อนนะ อิอิ...............


-จบ-

           จบแล้วนะคะสำหรับตอนนี้ ฮ่าๆน้องแบมขี้งอนของเรา แต่พี่มาร์คก็ยังรักเสมอนะ ยังไงก็เข้ามาอ่านกันเยอะๆนะคะ  ขอขอบคุณสำหรับกำลังใจจากคอมเม้นท์ และที่สำคัญมีนักเขียนก็ต้องมีผู้อ่าน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันนะคะ แล้วพบกันเรื่องหน้านะคะ รักนะจ๊ะ! 

ปล.ถ้ามีคำผิดอันใดโปรดอย่าใส่ใจ เพราะตอนนี้ไรท์กำลังตาลายมากค่ะ...@_@ Bye!




 




         
























ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3486 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 07:40
    บางทีแบมก็เกินไปนะเราว่า
    #3486
    0
  2. #3038 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 18:59
    แบมงี่เง่ามากดีนะพี่มาร์ครักแบมมากเหมือนกัย555555
    #3038
    0
  3. #2527 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 08:28
    แบมโครตงี่เง่า ดีนะที่มาร์ครักขนาดนี้ ปรับตัวก็ดีแล้วววว
    #2527
    0
  4. #2171 miguchang (@miguchang) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 12:44
    แฮชแท็ก แบมแบมคนงี่เง่า
    #2171
    0
  5. #1448 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 15:11
    ดีนะที่แบมแบมยอมปรับตัว คนรักกันก็ต้องค่อยๆปรับตัวเข้าหากันเนอะเพื่อคนที่เรารัก
    #1448
    0
  6. #1107 gan8824 (@gan8824) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2559 / 16:55
    อารมณ์้หมือนคนท้องอะแบม
    #1107
    0
  7. #702 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 11:16
    เกือบไปเลยนะแบม ดีแล้วละที่ปรับตัว
    #702
    0
  8. #634 PraY2P (@riwnakab) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 01:11
    จริงไและนิสัยแบบนี้ผู้หญิงอย่างเรายังเบื่อเลย555 แต่ดีนะที่ปรับตัวนะได้หวานไปอีก><
    #634
    0
  9. #464 MyChoiAJ (@MyChoiAJ) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 22:01
    รอตอนต่อไปเลื่อยๆนะค่ะ~ สนุกทุกเรื่องเลยจ้าา อาจะไม่ได้คอมเม้นให้ทุกตอนน๊า เดี๋ยวเค้ากลับไปเม้นให้~ 555555 สำหรับตอนนี้ คนเค้าคิดหวงขี้หึงขี้ห้วงแหละเนอะ แต่ก็ไม่ควรวุ้วามเกินไป แต่คู่นี้เค้าน่ารักอยู่แล้วแหละ ขาดกันไม่ได้ >< อ๊ายยเขินนน
    #464
    0
  10. #462 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 23:01
    ถ้าไม่ปรับตัว ต่อให้รักมากแค่ไหนเค้าก็ไปอยู่ดีแบม ดีแล้วที่รู้จักปรับตัวเข้าหากันน่ะ
    #462
    0
  11. #460 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 19:41
    ดีแล้วที่ปรับตัว เอาตรงๆว่านิสัยแบมเป็นนิสัยที่ผชหลายๆคนจะรำคาญนะ เพราะเรื่องเที่ยวเรื่องเพื่อนหรืองานเป็นลำดับสำคัญๆ แต่แบมก็ไม่ค่อยอาละวาด อย่างมากก็งอแงกับร้อง ดีตรงนี้อยู่555 แต่นิสัยระแวงนี่น่าจะมีอยู่ครึ่งหนึ่งนะ ก็มาร์ครักแบมมากขนาดนี้ จะปล่อยให้คนอื่นง่ายๆได้ไงง
    #460
    0
  12. #459 Aroonrod Tuan (@inging13940_1a) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 12:38
    เกือบเลิกกันแล้วมั้ยหล่ะ
    #459
    0
  13. #458 panda_rainbow (@mukky030) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 12:06
    จะมีสักกี่คนที่ทนแบมได้ .. แต่สุดท้ายแบมเองที่ต้องปรับตัวเอง
    #458
    0
  14. #456 MBAs9397 (@MBAs9397) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 10:42
    แบมปรับตัวแล้ว ชอบพี่มาร์คหวานกับแบมมากก
    #456
    0
  15. #455 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 09:26
    ดีจังที่น้องแบมปรับตัว แต่ขำต้องเก็บอารมณ์มากแต่มาลงก็ยองแจแทน 5555
    #455
    0
  16. #454 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 25 มีนาคม 2559 / 09:17
    ดีนะที่แบมยอมปรับตัว ปรับนิสัยให้อิสระมาร์คมากขึ้น ทำให้ชีวิตซาบซ่ามากกว่าเดิม
    #454
    0
  17. #453 fafofafu (@fafofafu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 23:41
    มาร์คดัดนิสัยน้องหน่อย เอาให้อยู่ น้องขี้งอนเกินไป จัดหนักเลย /เดี๋ยวๆๆ
    #453
    0
  18. #452 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 22:09
    งอนเยอะไปก็ไม่ดีนะคะแบม มัคต้องดัดนิสัยน้องบ้างนะ
    #452
    0
  19. #451 MBAs9397 (@MBAs9397) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 19:15
    โง้ยยย. น้องแบมแสนงอนน
    #451
    0
  20. #450 panda_rainbow (@mukky030) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 17:57
    แบมงี่เง่าแรงมาก
    #450
    0
  21. #449 Kaka1m (@Kaka1m) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 14:54
    จริงอย่างที่ยองแจว่านะเนี่ย เข้าใจอารมณ์น้อยใจนะ ใครๆก็น่าจะเป็น อยู่ที่จะแสดงออกแล้วปรับตัวมากน้อยแค่ไหน55555 นี่หรือวิธีง้อฉบับมาร์คต้วน!! มาเอากำไรนิดๆ5555
    #449
    0
  22. #448 APAINK (@WeloveGot7Mark) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 13:33
    หูย มดขึ้นแล้วง้ะ
    #448
    0
  23. #447 vitaaminkim (@vitaaminkim) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 11:57
    โหยยยยย
    #447
    0
  24. #446 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 24 มีนาคม 2559 / 11:53
    ขี้งอนยังไงพี่มาร์คก็รักนะเนี่ย >_<
    #446
    0