SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 32 : "The Two in One" 3 END (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 30 ครั้ง
    20 มิ.ย. 62


**สร้างเมื่อ 8 เม.ย 2559**

ทำดีไปก็ไร้ค่า เพราะผลตอบแทนที่ได้กลับมาก็คือ "เจ็บ"

            ทั้งสองร่างนอนตะกองกอดกันจนเกือบถึงช่วงสายของวันในสภาพเปลือยเปล่าที่อยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนาผืนเดียวกัน ร่างบางที่ค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมาก่อนถึงกับลอบยิ้มออกมาบางเบา เมื่อได้เห็นหน้าชายคนที่รักนอนหลับตาพริ้มนิ่งสนิทอยู่ ซึ่งเมื่อคืนเราเพิ่งได้มีความสัมพันธ์อันลึกซึ้งกันไป โชคดีแค่ไหนที่ห้องนอนของแบมแบมเก็บเสียงได้ จึงทำให้คนภายนอกไม่สามารถได้ยินว่าเราทำอะไรกัน โดยเฉพาะคนที่นอนข้างห้องอย่างพี่ชายของแบมแบมด้วย สักพักร่างบางจึงเริ่มขยับตัวเอง จึงทำให้ร่างหนายิ่งกอดร่างบางกระชับมากยิ่งขึ้นอย่างไม่ยอมให้หายไปไหน ทั้งที่ตัวเองยังคงหลับตานอนนิ่งสนิทอยู่แบบนั้น


"พี่มาร์คปล่อยแบมก่อนนะคะ แบมต้องลุกแล้ว" ร่างบางพึมพำออกมาด้วยเสียงอันบางเบา พลางค่อยๆแกะแขนคนที่กำลังหลับสบายตรงหน้านี้ออก พอหลุดออกจากอ้อมกอดนี้ได้ ร่างบางจึงค่อยๆลุกขึ้นยืนในสภาพเปลือยเปล่าเพื่อรีบเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกายของตัวเอง ถึงแม้ว่าการก้าวเดินแต่ละครั้งมันจะเจ็บและทรมานมากแค่ไหนก็ตาม


"ก็อกๆแบมตื่นรึยัง" ร่างบางที่เพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จสะดุ้งเฮือกขึ้นมาทันที พลางหันไปมองร่างหนาที่นอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงนอนแล้วจึงหันกลับไปยังทางประตูอีกครั้ง หลังจากนั้นแบมแบมจึงค่อยๆเดินไปเปิดประตูแล้วโผล่หัวออกไปให้พี่ชายได้เห็นแค่ส่วนหัวอย่างเดียว


"อ่า แบมตื่นแล้วค่ะพี่จูเนียร์ ทำไมตื่นไวจังเลย? เพิ่งนอนไปตอนตีห้าเองไม่ใช่หรอ?"


"นี่มันสิบเอ็ดโมงเช้าแล้วนะ ไวตรงไหน?" จูเนียร์เลิกคิ้วมองน้องสาวของตัวเองอย่างมีพิรุธ เนื่องจากร่างบางดูมีอาการผิดแปลกไป พร้อมกันนั้นพอเค้าตื่นขึ้นมาแล้วเดินออกมาก็พบแต่เเจ็คสันนอนอยู่บนโซฟาเพียงคนเดียวเท่านั้น


"อ่า หรอคะ แบมลืมดูเวลาไปเลย โทษทีนะคะ ยังไงเดี๋ยวแบมตามออกไปนะ "ร่างบางยิ้มเจื่อน พลางเอ่ยออกมาอย่างตะกุกตะกัก จนจูเนียร์เริ่มจับสังเกตุได้ว่าน้องสาวของเค้าต้องปกปิดอะไรสักอย่างอยู่แน่นอน


"มาร์คไปไหน?"


"อะ เอ่อ บะ.. แบมไม่รู้" ร่างบางชะงักค้างจนพี่ชายจับสังเกตุได้ พลางส่ายหัวเบาๆทำเป็นเหมือนคนไม่รู้อะไร


"แบมแบม! รู้ตัวบ้างมั้ยว่าเราโกหกไม่เก่งเลย ออกมานี่ เดี๋ยวนี้!!"จูเนียร์ใช้แรงของตัวเองที่มีมากกว่าดันประตูให้เปิดออกจนได้ พรางกระชากแขนอันบอบบางของแบมแบมเข้ามาหาตัวเองอย่างรวดเร็ว จนทำให้พี่ชายสามารถเห็นรอยรักสีกลีบดอกกุหลาบเต็มคอระหงส์ พร้อมกันนั้นพอจูเนียร์มองเข้าไปในห้องนอนของร่างบาง ก็ต้องตกใจ เมื่อพบกับร่างหนาอย่างมาร์ค ต้วนกำลังลุกขึ้นมานั่งบนเตียงอย่างมึนงง ในสภาพเปลือยเปล่าโชว์ท่อนบน เพราะส่วนล่างมีผ้าห่มผืนหนาปกคลุมเอาไว้อยู่


"แบมแบม ทำไมทำแบบนี้!!!"จูเนียร์ตะคอกใส่น้องสาวของตัวเองเสียงดังลั่น จนตอนนี้แจ็คสันและเจบีต่างวิ่งกรูกันเข้ามาหาด้วยความตกใจ รวมทั้งมาร์คด้วยที่สะดุ้งและตกใจไม่แพ้กัน ร่างหนาถึงกับรีบลุกขึ้นโดยใช้ผ้าห่มคลุมช่วงล่างเอาไว้ หลังจากนั้นจึงรีบหยิบกางเกงที่ตกลงบนพื้นข้างเตียงเอามาใส่อย่างรวดเร็ว พลางรีบเดินไปหาร่างบางที่โดนพี่ชายจับแขนเรียวเอาไว้จนแน่นแทบจะแหลกคามืออย่างรวดเร็ว


"อ่า จูเนียร์ คือเรื่องเมื่อคืนนี้..."


"ไอ้สารเลว!! ทำกับน้องสาวของฉันแบบนี้ได้ไงวะ!! พลั่ก!!" มาร์คเริ่มต้นพยายามอธิบาย แต่กลับต้องเงียบเสียงลงทันที เมื่อจูเนียร์ผละออกมาจากการจับเเขนแบมแบม แล้วเดินเข้ามาชกหน้าร่างหนานี้อย่างแรง จนใบหน้าหล่อหันไปตามแรงชกของอีกฝ่ายอย่างไม่ทันได้ตั้งตัว


"จูเนียร์/พี่มาร์ค!!!!" เจบีเริ่มเดินเข้าไปจับตัวและกอดคนรักของตัวเองเอาไว้จนแน่น เพื่อกันไม่ให้จูเนียร์เข้าไปชกหน้าเพื่อนของเค้าอีกครั้งอย่างรวดเร็ว ส่วนแบมแบมก็รีบเข้าไปหาร่างหนาเพื่อสำรวจใบหน้าที่เพิ่งถูกต่อยไปนี้อย่างเป็นห่วง พร้อมกับลูบแก้มหนาไปด้วย จนมาร์คต้องจับมือของร่างบางมากอบกุมแล้วส่ายหน้าเบาๆให้กับร่างบางเพื่อให้ได้รู้ว่าเค้าไม่เป็นอะไร


"แบมแบม ออกห่างจากตัวมันเดี๋ยวนี้นะ! บีปล่อยเนียร์นะ!!" จูเนียร์เริ่มสะบัดตัวเองออกอย่างแรง แต่ก็สู้แรงของคนรักไม่ไหวที่ตอนนี้กอดเอวบางจนแน่น ส่วนร่างบางก็ได้แต่ส่ายหน้ารัวพร้อมกับยืนข้างคนรักของตัวเองไม่ห่าง


"ไม่ปล่อย ค่อยๆคุยกันก่อนจะได้มั้ยเนียร์?"เจบีเอ่ยออกมาอย่างใจเย็น พลางกอดเอวบางที่เอาแต่สะบัดตัวนี้จนแน่น


"ไอ้มาร์ค มึงรีบพูดอะไรก็ได้ให้พี่ชายของน้องเค้าฟังได้แล้ว ไอ้สัส! มึงทำกับน้องแบมแบบนี้ได้ไงวะ??"แจ็คสันที่กำลังอึ้งกับภาพตรงหน้าและเงียบอยู่นาน เริ่มเอ่ยออกมา พลางมองแรงใส่เพื่อนสนิทของตัวเองที่ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจเลย 


"อ่า จูเนียร์ฟังฉันก่อนนะ คือฉันขอโทษ ขอโทษที่หักห้ามใจตัวเองไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้น้องแบมต้องเสียหาย"ร่างหนาเช็ดเลือดที่มุมปากตัวเองเบาๆ พลางเอ่ยออกมาอย่างรู้สึกผิดที่เมื่อคืนเค้าคงเมามากและเผลอทำอะไรใส่คนรักไป พร้อมกับกอดเอวร่างบางคนข้างตัวนี้เเน่น ที่ตอนนี้เอาแต่ซบอกร่างหนาแล้วสะอื้นไห้ไม่ยอมปล่อย


"ก็ได้แต่ขอโทษ!! รู้มั้ยที่ทำลงไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นในภายภาคหน้า? ถ้าน้องสาวของฉันท้องขึ้นมาล่ะ? ฉันมีน้องสาวคนเดียวนะมาร์ค ฉันจะมีหน้าไปสู้กับพ่อแม่ได้ยังไง?"จูเนียร์เริ่มเอ่ยออกมา พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลออย่างอัดอั้นตันใจ ที่เห็นว่าน้องสาวของเค้าเป็นแบบนี้


"พะพี่เนียร์ แบมขอโทษ ฮึก แบมยอมพี่มาร์คเอง" ร่างบางเมื่อเห็นพี่ชายของตัวเองเริ่มร้องไห้ แบมแบมก็รีบผละตัวออกจากร่างหนาทันที หลังจากนั้นร่างบางจึงรีบเดินเข้าไปยืนก้มหน้าตรงหน้าพี่ชายของตัวเองอย่างสำนึกผิด


"ทำไม ฮึก ทำไมน้องของพี่ต้องเป็นแบบนี้ ทำไมถึงยอมเค้าง่ายแบบนี้!!! ห๊ะ!!! "จูเนียร์เริ่มปล่อยโฮออกมาอย่างเสียงดัง พลางมองร่างบางตรงหน้าด้วยสายตาที่แดงก่ำชุ่มไปด้วยน้ำตา อย่างรู้สึกผิดหวังในตัวของน้องสาวของตัวเอง จนเจบีต้องเปลี่ยนจากกอดเอวห้าม มาเป็นลูบหลังอย่างปลอบโยนแทน


"พะ พี่จูเนียร์ ฮึก แบมขอโทษ พี่จูเนียร์อย่าร้องไห้ได้มั้ยคะ ฮืออ"ร่างบางเดินเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองจนแน่น พลางสะอื้นไห้ไม่หยุด เมื่อเห็นพี่ชายของตัวเองร้องไห้ออกมาแบบนี้
  

"ฉันขอโทษ ฉันยอมรับผิดทุกอย่าง และจะรับผิดชอบเอง ถ้าเกิดน้องแบมท้อง"มาร์คเริ่มเอ่ยออกมาเสริมให้จูเนียร์ได้สบายใจอีกครั้ง 


"ไม่ ตอนนี้ฉันไม่อยากยอมรับอะไรทั้งนั้น พวกนายกลับไปกันเถอะ ตอนนี้ฉันอยากอยู่กับน้องสาวแค่สองคน"


"แต่จูเนียร์ ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่างเอง.."


"ก็บอกให้กลับไปกันให้หมดไง!!!! ไปสิ! ฮึกก" จูเนียร์สะอื้นไห้พลางกอดน้องสาวของตัวเองแน่นอย่างหวงแหนไม่ยอมปล่อยไปไหน 


"ไอ้มาร์ค มึงกลับไปกับกูก่อน เดี๋ยวนี้! แล้วยังไงค่อยว่ากัน" เจบีลากแขนของเพื่อนสนิทให้ยอมทำตามที่เค้าบอก เพื่อออกมาจากห้องของทั้งสองคนนี้ รวมทั้งแจ็คสันด้วยที่เริ่มเก็บเสื้อของมาร์ค เพื่อเดินตามออกมาด้วยเช่นกัน 


"พี่จูเนียร์ อย่าร้องไห้เลยนะคะ เเบมไม่อยากเห็นน้ำตาของพี่"หลังจากที่ทั้งสามคนออกไปจากห้องนี้แล้ว ร่างบางก็เริ่มต้นบทสนทนาขึ้นมาก่อน พลางเอามือเรียวปาดน้ำตาของพี่ชายอย่างสำนึกผิด


"แบม ทำไมเราถึงยอมเค้าง่ายแบบนั้น รู้มั้ย? พี่รู้สึกแย่มากเลยนะที่เห็นแบมเป็นแบบนี้" จูเนียร์เริ่มพูดออกมาด้วยเสียงที่อ่อนลง พลางมองร่างบางตรงหน้านี้อย่างผิดหวังและเสียใจ


"เป็นเพราะแบมรักเค้า แบมรักเค้ามากนะพี่จูเนียร์ แบมขอโทษที่แบมไม่รู้จักคิดให้ดีก่อน และยอมเค้าง่ายเกินไป ฮึก "ร่างบางเอามือเช็ดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ จนพี่ชายของร่างบางเริ่มใจอ่อนและมองมาอย่างเห็นใจ


"อือ เรื่องมันผ่านมาแล้วก็ช่างมัน แต่ต่อไปอย่าให้มีอีก เพราะแบมยังต้องมีอนาคต เดี๋ยวพี่จะรีบไปหาซื้อยาคุมฉุกเฉินมาให้เรากิน"ร่างบางพยักหน้าแล้วสวมกอดคนพี่อย่างแนบแน่น จนพี่ชายยอมโอนอ่อนให้ แต่เค้าคงทำใจยอมรับมาร์คในตอนนี้ไม่ได้หรอก เพราะถ้าเกิดมาร์ครู้ความจริงว่าแบมมีร่างผู้ชายอยู่อีกหนึ่งคน แล้วจะเป็นยังไง เค้าจะคอยดูในวันนั้นก็เเล้วกัน

                     
              หลังจากวันนั้นผ่านไปสองอาทิตย์ร่างบางก็ใช้ชีวิตอย่างปกติ โดยที่พี่ชายของเค้าไม่ได้กีดกันอะไรเลย ที่เราทั้งสองคบกัน แต่มีอย่างเดียวก็คือ เวลาที่จูเนียร์ได้เจอกับมาร์ค พี่ชายหน้าหวานของแบมแบมมักจะทำสีหน้าเรียบเฉยตลอด จนมาร์คไม่กล้าเข้าไปคุยหรือไปยุ่งด้วยสักเท่าไหร่ เละก็ยังดีที่เค้าไม่เคยห้ามแบมแบมให้ไปไหนมาไหนกับร่างหนาเลยสักครั้ง แต่จะต้องกลับมาก่อนหกโมงเย็นของทุกวันแค่นั้น ซึ่งก็ถือว่ามันคือสิ่งที่โชคดีแล้วสำหรับมาร์ค ต้วนคนนี้ 


"ห้าโมงกว่าแล้ว พี่ยังอยากอยู่กับน้องแบมอยู่เลย..ฟอด"ร่างหนาโอบกอดเอวบาง พร้อมกับหอมแก้มร่างบางฟอดใหญ่ ภายในสวนสาธารณะของมหาวิทยาลัย ตรงส่วนของม้านั่งริมทะเสสาปที่ตอนนี้เริ่มไร้ผู้คนและดูเงียบสงัดไปเสียแล้ว


"อื้อ แบมก็อยากอยู่กับพี่มาร์คนะคะ"ร่างบางยิ้มหวานออกมาพลางมองแฟนของตัวเองด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรัก จนร่างหนาถึงกับกดจูบริมฝีปากบางนี้อย่างห้ามใจไว้ไม่อยู่อีกครั้ง


"พี่รักน้องแบมนะครับ"ร่างหนากดจูบไปยังซอกคอขาวเนียนของร่างบางคนนี้อย่างโหยหา จนทำให้ร่างบางนั้นถึงกับหน้าขึ้นสีแดงก่ำ


"พี่มาร์ค เดี๋ยวมีคนมาเห็น.."ร่างบางรีบผละตัวออกมามองหันซ้ายหันขวาไปมาอย่างระแวดระวังทันที


"ไม่เห็นจะต้องอายเลยครับ เมื่อวันก่อนที่ห้องของพี่ น้องแบมยังไม่เห็นอายเลย แถมยังขึ้นให้พี่อีก.."


"พี่มาร์ค!" ร่างบางทุกอกร่างหนาอย่างแรง เมื่อมาร์คเริ่มพูดเรื่องแบบนั้นอีก ซึ่งร่างบางยอมให้กับร่างหนาเป็นครั้งที่สอง ก็เพราะแบมแบมคิดได้ว่าเค้าคงไม่ท้องแน่นอน เนื่องจากเค้ามียาคุมช่วยเอาไว้อยู่


"อะไรล่ะที่รัก ก็พี่พูดจริงนี่ครับ" มาร์คกดจูบริมฝีปากของร่างบางอีกครั้ง พลางมองร่างบางด้วยสายตาที่ลุ่มหลง


"พี่มาร์ค"


"หืม?"


"คือแบมมีเรื่องสำคัญอยากจะบอกพี่มาร์คค่ะ"ร่างบางอมยิ้ม พลางสวมกอดคนข้างตัวนี้จนเเน่น


"หืม เรื่องอะไรครับ?"มาร์คลูบหลังอันบอบบางเบาๆ เพื่อรอคอยสิ่งที่ร่างบางต้องการจะพูดออกมา


"พี่มาร์คยังจำได้ใช่มั้ยคะ ในวันที่พี่มาร์คขอแบมเป็นแฟนครั้งแรก พี่มาร์คบอกแบมว่าจะรับแบมได้หมดทุกอย่าง"ร่างบางผละตัวออกมาจากร่างหนา พลางนั่งตัวตรงแล้วเอ่ยออกไปอย่างมั่นใจและพร้อมเต็มที่


"จำได้ครับ ว่าแต่เรื่องอะไรหรอ?"มาร์คพยักหน้า พลางมองแบมแบมอย่างสงสัยใคร่รู้เต็มที่


"คือความจริงแล้วแบมมีสองร่างในคนเดียวกันค่ะ ตอนหกโมงเช้าจนถึงหกโมงเย็นแบมจะเป็นผู้หญิง แต่พอหกโมงเย็นจนถึงหกโมงเช้าเเบมจะเป็นผู้ชายค่ะ" ร่างบางเอ่ยเล่าอย่างรวดเร็ว พลางถอนหายใจโล่งออกมา เมื่อพูดออกไปทั้งหมดต่อหน้าคนรักของตัวเองแล้ว


"ฮึฮึ ฮ่าฮ่าๆ น้องแบมเล่นอะไรเนี่ย? Apirl Fool's Day ก็ผ่านมาแล้วนะครับ?"มาร์คถึงกับขำออกมาอย่างไม่ปิดบัง เมื่อเห็นร่างบางคนรักของเค้าเล่าเรื่องเหนือธรรมชาติออกมาเป็นตุเป็นตะ


"แบมพูดจริงนะคะพี่มาร์ค  อีกสิบนาทีนี้ แบมจะกลายร่างเป็นผู้ชายต่อหน้าพี่มาร์คให้ดู" ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง จนร่างหนาถึงกับต้องเลิกขำ พลางยิ้มมองคนน่ารักตรงหน้านี้อย่างเดียว


"จริงหรอครับ?"ร่างหนาเลิกคิ้วมองร่างบาง พลางส่ายหน้าเบาๆอย่างไม่อยากเชื่อ


"อื้ม คอยดูดีดีแล้วกันค่ะ.."


"พรึ่บ!! " หลังจากมาร์คและแบมแบมรอเวลาจนถึงหกโมงเย็นเป๊ะ ร่างบางก็เริ่มมีแสงสีทองวนรอบตัวอีกครั้ง จนร่างหนาต้องแยงสายตามอง พอแสงนั้นลดลงไปเท่านั้น มาร์คถึงกับนั่งนิ่งและมองอย่างอึ้งสนิท เมื่อเห็นผู้ชายหน้าหวาน ร่างกายผอมบางนั่งอยู่ข้างเค้าแทนคนรักของตัวเอง


"นะ น้องแบม..."


"ใช่ค่ะนี้แบมเอง ทีนี้พี่มาร์คจะเชื่อแบมได้รึยังคะ?" ร่างบางเอ่ยออกไปด้วยเสียงที่แหบห้าวของร่างผู้ชาย พลางลอบมองคนที่นั่งอึ้งอยู่ตรงหน้า 


"มะ มันจริงหรอเนี่ย? ให้ตายสิ!" 


"จริงสิคะ ทีนี้พี่มาร์คสัญญากับแบมแล้วนะว่าพี่มาร์คจะรับแบมได้?" ร่างบางยิ้มพลางเขยิบเข้าไปหาร่างหนา แต่ก็ต้องชะงักค้างอยู่อย่างนั้น เมื่อร่างหนาเริ่มเขยิบตัวถอยห่างร่างบางตรงหน้านี้ไปเสียก่อน


"พะ พี่มาร์ครังเกียจแบมหรอ?" ร่างบางมองร่างหนาตรงหน้าด้วยสายตาที่เริ่มตัดพ้อ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มเอ่อคลอเบ้า


"มะไม่ พี่ไม่รู้" ว่าจบมาร์คก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วเดินถอยหลังอย่างไม่อยากจะรับความจริง พลางหันหลังเดินหนีกลับไปด้วยความสับสนในตัวเองอย่างรวดเร็ว โดยปล่อยให้ร่างบางนั่งยิ้มเยาะเย้ยตัวเองไปทั้งน้ำตาที่เห็นร่างหนาเดินจากเค้าไปแบบนี้


"ฮึกก ไหนบอกว่าจะรับกันได้ไง" ร่างบางเริ่มสะอื้นไห้ พลางเอามือปิดหน้าตัวเองแล้วร้องไห้อย่างหนักออกมา


"Rrrrrrrh"


"ติ้ด..พี่จูเนียร์ ฮึกก" หลังจากที่นั่งร้องไห้ไปสักพักร่างบางก็รีบรับสายของพี่ชายที่โทรเข้ามาด้วยตัวสั่นเทา


'แบมอยู่ไหน? นี่มันเลยหกโมงเย็นแล้วนะ? เอ๊ะ! แล้วร้องไห้ทำไม'


"พี่จูเนียร์ ฮึกก แบมบอกความจริงพี่มาร์คไปแล้ว" ร่างบางเช็ดน้ำตาของตัวเองอย่างลวกๆ พลางพูดออกมาทั้งน้ำตา


'ห๊ะ? แล้วเค้าว่าไง?'


"เค้าไปแล้ว ฮึก แบมจะทำยังไงดี พี่เนียร์คะ ฮือออ"


'อย่าเพิ่งคิดอะไรมาก กลับมาที่คอนโดก่อนเข้าใจมั้ย'


"อือ ค่ะ ฮึกก" ร่างบางสะอึกสะอื้นพลางลุกขึ้นยืนอย่างกับคนหมดแรง หลังจากนั้นจึงเดินกลับไปที่คอนโดของตัวเอง


"พี่เนียร์ ฮึกก" ร่างบางรีบเดินเข้าไปกอดพี่ชายของตัวเองจนแน่น พร้อมกับสะอื้นไห้ไม่หยุด


"เหอะ! พี่ว่าแล้วไงล่ะ มันก็แค่ต้องการตัวแบมเฉยๆ มันไม่ได้รักแบมจริงอย่างที่พี่คิดเอาไว้ไม่มีผิด"จูเนียร์เริ่มสบถออกมา พลางลูบหลังปลอบน้องสาวของตัวเองไปด้วย


"ไม่หรอกค่ะ พี่มาร์คไม่ผิดหรอก แบมผิดเองที่เกิดมาเป็นแบบนี้ ฮึกก พี่อย่าไปโทษพี่มาร์คเลยนะคะ เป็นเพราะแบมตัดสินใจเสี่ยงเอง" ร่างบางส่ายหน้าไปพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินอาบเต็มสองแก้ม จึงทำให้จูเนียร์ได้แต่กอดปลอบโยนอย่างช่วยอะไรอย่างอื่นไม่ได้ พลางโกรธมาร์คในใจที่ไม่ได้รักน้องสาวของเค้าจริง


"อืม ไม่ต้องร้องแล้ว อย่าไปคิดถึงมันอีก"จูเนียร์เริ่มซับน้ำตาให้กับร่างบางอย่างไม่นึกรังเกียจ พลางค่อยๆประคองน้องสาวของตัวเองเข้าห้องนอนเพื่อให้ได้นอนพักและไม่ต้องคิดมากอีกต่อไป


              หลังจากที่ร่างบางบอกความจริงกับมาร์คไป ซึ่งผ่านมาอาทิตย์นึงแล้ว ร่างบางก็ไม่ได้รับการติดต่อจากร่างหนาคนรักของเค้าอีกเลย ไม่ว่าแบมแบมจะติดต่อไปทางไหนก็ไม่สามารถติดต่อมาร์คได้เลยสักครั้ง ขนาดเพื่อนสนิทของร่างหนายังไม่รู้เลยว่าเพื่อนของตัวเองหายตัวไปไหน จนตอนนี้ทำให้แบมแบมเหมือนกับคนที่กำลังจะตายข้าวปลาร่างบางก็ไม่ค่อยกิน เพราะเอาแต่นั่งร้องไห้ ถึงแม้ว่าพี่ชายจะคะยั้นคะยอให้กินมากแค่ไหนก็ตาม เรียนก็ไม่ยอมไปเรียน  จนตอนนี้ร่างกายเริ่มซูบผอม แถมช่วงนี้ยังอาเจียนบ่อยขึ้นอีก จนพี่ชายของร่างบางแทบอยากจะพาน้องสาวของตัวเองไปโรงพยาบาลซะเดี๋ยวนี้ ถ้าไม่ติดว่าแบมแบมเอ่ยปากไม่ยอมไปโรงพยาบาลลูกเดียว และที่สำคัญร่างบางดูผิดปกติไป เนื่องจากร่างกายที่เป็นผู้ชายไม่เคยปรากฎออกมาให้เห็นอีกเลย ตั้งแต่แบมแบมเอาแต่อาเจียนจนหมดไส้หมดพุงออกมาแบบนี้ 


"พี่จูเนียร์แบมเป็นไงบ้างคะ?" จีมินเอ่ยถามถึงเพื่อนสนิททันที เมื่อเธอได้รับรู้เรื่องราว และมาถึงยังคอนโดของแบมแบม พร้อมกับยองแจด้วยความที่เป็นห่วงเพื่อนสนิทของตัวเอง เพราะอาทิตย์นึงที่ผ่านมานี้ร่างบางไม่ยอมไปมหาวิทยาลัยเลยสักครั้งนึง


"เอาแต่นั่งร้องไห้อยู่ในห้อง ข้าวปลาก็ไม่ยอมกินพี่ไม่รู้จะทำยังไงแล้วจีมิน"จูเนียร์ส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับมองไปยังบานประตูห้องนอนของน้องสาวตัวเอง 


"โถ่ ยัย" ยองแจรีบเดินไปที่ประตูห้องนอนของแบมแบมก่อนเพื่อน พลางบิดลูกบิดประตูเพื่อเข้าไปหา


"ยัย/แบม!!" ยองแจและจีมินต่างเอ่ยขึ้นมาอย่างตกใจพร้อมกัน เมื่อเห็นว่าร่างบางนอนสลบไหลอยู่บนพื้นของห้องนอน จนทำให้จูเนียร์นั้นต้องรีบวิ่งเข้ามาประคองร่างกายอันบอบบางนี้ขึ้นมาแนบอกด้วยความตกใจไม่แพ้กัน


"แบมไม่นะ น้องสาวของพี่อย่าเป็นอะไรไปนะ"จูเนียร์อุ้มร่างบางที่สลบไปทั้งน้ำตาขึ้นมาแนบอก พลางหันหลังเดินกลับเพื่อที่จะพาร่างบางไปโรงพยาบาลในแทบจะทันที


"ฮึกก แบมแกอย่าเป็นอะไรนะ" จีมินเมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองเป็นแบบนี้ จึงเอ่ยออกมาพร้อมกับน้ำตาไหลพราก แล้วรีบวิ่งตามพี่ชายของแบมแบมไปด้วย ส่วนยองแจก็รีบกดโทรศัพท์หาใครบางคนทันที


"พี่แจ็คสัน ตอนนี้ยัยแบมถูกหามส่งโรงพยาบาล ฝากบอกพี่มาร์คด้วยนะ ถ้าเกิดแบมเป็นอะไรขึ้นมา ไม่ว่าเค้าจะไปมุดหัวอยู่ที่ไหน ยองแจคนนี้จะไปตามฆ่าเค้าทิ้งด้วยตัวเอง!"ยองแจกดวางสาย พร้อมรีบเดินตามจีมินไปอย่างเคียดแค้นเพื่อนสนิทของคนรักตัวเอง จนพาลเอาไปลงกับแจ็คสันทั้งหมด


"คุณหมอ น้องสาวผมเป็นยังไงบ้างครับ?"หลังจากที่แบมแบมได้เข้าห้องฉุกเฉินไปนานกว่าสองชั่วโมง พอเห็นคุณหมอเดินออกมาจูเนียร์ก็รีบเอ่ยถามคุณหมอไปพร้อมกับดวงตาที่แดงก่ำ รวมทั้งจีมินและยองแจด้วยที่รอคำตอบของคุณหมอตรงหน้านี้อย่างเป็นห่วงร่างบางไม่แพ้กัน


"ปลอดภัยทั้งแม่และลูกครับ เพียงแต่คุณแม่สภาพร่างกายค่อนข้างอ่อนแอไปเสียหน่อย เพราะขาดสารอาหารเลยทำให้มีอาการที่เรียกว่าลมจับ ยังไงก็ให้เค้าทานอาหารให้ครบห้าหมู่ และเพิ่มปริมาณอาหารให้เยอะมากกว่านี้หน่อยนะครับ เพื่อลูกในท้องของเค้านะ"


"คะ คุณหมอว่าไงนะครับ???" จูเนียร์ถึงกับอึ้งสนิทเมื่อได้ยินสิ่งที่หมอพูดออกมา จนทำให้ขาของเค้าแทบทรุดลงไปนั่งลงกับพื้นถ้าไม่ติดว่ายองแจไม่รีบเข้ามาประคองตัวเอาไว้เสียก่อน


"พี่จูเนียร์!"ยองแจประคองพี่ชายของเพื่อนสนิทเอาไว้ พลางตกใจในสิ่งที่คุณหมอพูดออกมาไม่แพ้กัน


"คุณหมอคะ แล้วแบมแบมจะอยู่ในห้องฉุกเฉินอีกนานแค่ไหนคะ ฮึก" จีมินที่มีสติดีที่สุดในตอนนี้ เริ่มเอ่ยถึงเพื่อนสนิทออกมาเป็นคนแรก พร้อมกับพูดไปทั้งน้ำตาที่ไหลอาบเต็มสองแก้มอย่างสงสารเพื่อนตัวเอง


"เดี๋ยวเค้าจะต้องย้ายไปอยู่แผนกห้องพักผู้ป่วยในครับ คงต้องอยู่ที่นี่ไปอีกสักสามสี่วัน เพื่อสังเกตุอาการแทรกซ้อนว่ามีรึเปล่า หมอขอตัวก่อนนะครับ" จีมินรีบก้มหัวขอบคุณคุณหมอทันที พลางหันมามองพี่ชายของเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้ ยองแจกำลังประคองพาไปนั่งบนเก้าอี้เป็นที่เรียบร้อยแล้ว


"พี่จูเนียร์คะ ทุกปัญหามันต้องมีทางแก้เสมอนะคะ"จีมินลูบไหล่ที่สั่นสะท้านของจูเนียร์อย่างปลอบโยน เนื่องจากตอนนี้พี่ชายของร่างบางนั่งก้มหน้าร้องไห้อย่างไม่ปิดบังด้วยความที่กำลังเสียใจมากที่สุด


"พี่ไม่รู้จะทำยังไงต่อไปดีแล้ว ฮึกก ถึงว่าทำไมแบมถึงไม่ได้กลายร่างเป็นผู้ชายอีกเลย ที่แท้ก็เพราะว่าเค้าท้องนี่เอง แล้วพี่จะมีหน้าไปบอกพ่อแม่ของพี่ได้ยังไงกัน ที่ปล่อยให้น้องสาวของพี่เป็นแบบนี้อ่ะ ฮืออ"


"โถ่ พี่จูเนียร์อย่าร้องไห้นะฮะ ฮึกก เป็นเพราะไอ้พี่มาร์คคนเดียวเลย!"ยองแจกอดปลอบประโลมคนข้างตัว พลางเอ่ยออกเสียงลอดไรฟันอย่างแค้นเคืองแทน


             หลังจากที่ร่างบางถูกส่งตัวมาพักที่ห้องพักพิเศษของผู้ป่วยใน กว่าจะฟื้นตัวก็เกือบรุ่งสางของอีกวัน ด้วยสภาพร่างกายที่ดูอิดโรย ร่างบางจึงได้แต่ลืมตาตื่นขึ้นมามองเพดานสีขาวโดยไม่ได้ขยับตัวไปไหน และพอตื่นขึ้นมาได้ภาพของมาร์คก็เริ่มวนซ้ำไปมาในหัวของร่างบางอีกครั้ง จึงทำให้ร่างบางเริ่มมีน้ำใสคลอเต็มหน่วยตาอีกแล้ว อย่างห้ามความรู้สึกของตัวเองไว้ไม่อยู่


"ฮึกก พี่มาร์คค" ร่างบางสะอื้นไห้อยู่บนเตียงนอนของคนไข้ จนทำให้จูเนียร์ที่นอนเฝ้าน้องสาวของตัวเองทั้งคืน ถึงกับสะดุ้งตื่นเพราะเสียงของแบมแบม พลางรีบลุกขึ้นมายืนมองน้องสาวที่ข้างเตียงทันที


"แบม..ทำไมเราถึงไม่รักตัวเองแบบนี้"จูเนียร์พูดใส่คนที่เอาแต่ร้องไห้ด้วยเสียงที่อ่อนแรงที่เห็นว่าน้องสาวเอาแต่พร่ำเพ้อถึงแต่ร่างหนาอย่างมาร์คไม่หยุด


"ฮึกก พี่จูเนียร์ แบมคิดถึงพี่มาร์ค ไปตามหาพี่มาร์คกลับมาหาแบมได้มั้ยคะ ฮึก"ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่าเพราะร่างกายขาดน้ำ พลางหันไปมองพี่ชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงคนไข้อย่างมีความหวังพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลริน


"แบม..ทำไมต้องคิดถึงแต่มัน ตอนนี้ห่วงตัวเองและลูกในท้องจะดีกว่านะ เลิกคิดถึงมันได้แล้ว"


"พะ พี่จูเนียร์พูดว่าอะไรนะคะ? ละลูกในท้องของแบมหรอ? ฮึก"ร่างบางชะงักค้าง พลางจ้องไปที่พี่ชายของตัวเอง


"ใช่ แบมกำลังจะมีลูก พี่บอกแบมแล้วใช่มั้ยให้กินยาคุมตลอด ทำไมถึงปล่อยให้เป็นแบบนี้ไปได้?"


"แบมไม่รู้ ฮึก อาทิตย์นึงที่ผ่านมานี้แบมได้สนใจกินยาคุมเลย ฮึกก"ร่างบางเริ่มลุกขึ้นมานั่งบนเตียงคนไข้อย่างตกใจ พลางส่ายหน้าออกมาอย่างกับคนรับไม่ได้ จนจูเนียร์ต้องรีบเข้าไปประคอง หลังจากนั้นแบมแบมจึงก้มลงมองท้องของตัวเองที่มีอีกหนึ่งชีวิตตัวน้อยอยู่ในนี้ด้วยอีกหนึ่งคนอย่างเสียใจ


"อึกก บะแบมขอโทษที่ทำให้พี่จูเนียร์ผิดหวังนะคะ ฮืออ"ร่างบางสะอึกสะอื้นออกมาพลางก้มหน้าร้องไห้อย่างหนัก ที่เค้าต้องมาท้องก่อนวัยอันควรแบบนี้


"ไม่เป็นไรแบม ท้องแล้วเราก็ต้องแก้ไขกันต่อไป ไม่เอานะตอนนี้คุณแม่ต้องพักผ่อนเยอะๆ ห้ามคิดมาก เพราะมันจะไม่ดีต่อหลานของพี่ เข้าใจมั้ย.."จูเนียร์สกัดกั้นน้ำตาของตัวเองเอาไว้ไม่ให้ไหลรินตามร่างบอบบางตรงหน้านี้ พลางกอดปลอบประโลมเพื่อให้น้องสาวได้สบายใจขึ้น แต่ยิ่งปลอบเท่าไหร่แบมแบมก็ยิ่งสะอื้นไห้ไม่หยุดเท่านั้น


         ทางด้านของมาร์ค เมื่อร่างหนาได้เห็นว่าคนรักของตัวเองกลับกลายเป็นผู้ชายแบบนี้ก็ต้องตกใจและอึ้งสนิท จนทำให้มาร์ครีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินหนีออกมาอย่างกับคนที่สับสนในตัวเอง ถามว่าร่างหนายังจะรักร่างบางอยู่อีกมั้ย? มาร์คตอบได้ทันทีเลยว่ายังรักอยู่ แต่ที่เค้าหนีหายออกมาจากร่างบาง แล้วมาอยู่ที่บ้านย่าเป็นอาทิตย์แบบนี้ ก็เพราะเค้าต้องการมาหลบเพื่อทำใจยอมรับ เมื่อถึงเวลาที่เค้าพร้อมเมื่อไหร่ เค้าจะได้ยอมรับร่างบางได้อย่างเต็มที่โดยไม่มีความนึกรังเกียจเดียดฉันท์อะไรหลงเหลืออยู่อีกเลย แต่ร่างหนากลับไม่รู้ตัวเลยว่าสิ่งที่ตัวเองทำลงไปนั้น มันอาจกำลังจะพรากชีวิตทั้งสองชีวิตไปโดยอาจจะไม่มีวันหวนกลับคืน


"ไอ้มาร์ค!!!! มึงหายหัวไปไหนมาไอ้เชี่ย!! พลั่กก " เมื่อมาร์คเข้ามาถึงยังคณะของตัวเอง แล้วเดินทางมายังสวนหลังคณะวิศวะที่เงียบสงบตามที่เค้าส่งข้อความไปนัดเพื่อนสนิททั้งสองคนเอาไว้ ร่างหนาก็ต้องถูกเพื่อนร่างสูงอย่างเจบีชกไปที่หน้าอย่างเต็มแรงรัก จนทำให้มาร์คถึงกับล้มไปนอนกับพื้นอย่างจัง


"ไอ้บี!! มึงพอก่อน!" แจ็คสันรีบเข้าไปกันเพื่อนร่างสูงอย่างเจบีคนนี้เอาไว้ทันที


"ให้กูพออะไรวะ? ไอ้สัส! แม่งหน้าตัวเมีย ทำให้น้องแบมเข้าโรงพยาบาลไม่พอ แถมมันยังทำเค้าท้องแล้วหนีหายไปแบบนี้อีก มันยังเป็นคนอยู่ใช่มั้ย? กูถามหน่อย? ไอ้แจ็ค!!!!" เจบีตะคอกเสียงดังลั่นใส่ร่างล่ำสัน พลางหันมามองหน้ามาร์คด้วยสายตาที่เคืองแค้นแทนคนรักของตัวเอง ที่โทรมาร้องไห้กับเค้าทุกวันอย่างน่าสงสาร


"มึงว่าไงนะไอ้บี?" มาร์คเริ่มลุกขึ้นมายืนเต็มความสูง พลางมองหน้าเพื่อนอย่างอึ้งสนิท


"น้องแบมท้อง ตอนนี้นอนอยู่โรงพยาบาลเพราะน้องร่างกายอ่อนแอเกินไป" เเจ็คสันเอ่ยออกมาแทน พลางกันตัวเพื่อนร่างสูงอย่างเจบีไปด้วย ที่ตอนนี้ยืนหัวฟัดหัวเหวี่ยงอยู่ข้างหลังเค้า


"น้องแบมอยู่โรงพยาบาลอะไร? กูจะไปหาน้องเดี๋ยวนี้!"


                 ร่างบางอย่างแบมแบมนั่งอยู่บนเตียงของคนไข้ด้วยความอ่อนแรงและอิดโรย รวมทั้งตอนนี้ร่างบางเอาแต่นั่งร้องไห้แล้วเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างแบบนี้มาโดยตลอดอย่างกับคนไม่มีสติ จนพี่ชายที่มองน้องอยู่มานานถึงกับน้ำตาคลอออกมาอย่างไม่รู้ว่าจะทำยังไงดีกับคนหัวอ่อนอย่างแบมแบม และตอนนี้เค้าก็ยังไม่ได้โทรไปหาพ่อแม่ให้รับรู้เรื่องนี้เลย


"แบม เดี๋ยวพี่มานะ พี่จะไปหาซื้อนมที่ข้างล่างมาให้" มีแต่เสียงเงียบใส่ที่ตอบกลับมา จูเนียร์จึงได้แต่ถอนหายใจออกมาบางเบา พลางเดินออกไปจากห้องนี้แล้วทิ้งประโยคที่คิดว่าร่างบางคงจะได้ยินบ้างออกไป


"พี่จูเนียร์ คุณพ่อคุณแม่คะ แบมขอโทษนะ..อึก" ร่างบางมองไปยังประตูที่เพิ่งปิดตัวลง พลางเสมองไปยังมีดปอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงคนไข้ ที่พี่ชายคงเผลอลืมนำไปเก็บไว้ พร้อมกับน้ำตาเริ่มไหลออกมาไม่หยุดอาบเต็มสองแก้มนวล


"อึกก ลูกจ๋าไปอยู่กับแม่ด้วยกันนะคะลูก พ่อของหนูเค้าคงไม่รักเราแล้ว เราอยู่ไปก็เป็นภาระของพวกเค้าเปล่าๆนะคะ ฮึกก" ร่างบางสะอื้นไห้ แล้วลูบท้องของตัวเองไม่หยุด พร้อมกับเริ่มใช้มือเรียวเริ่มเอื้อมไปหยิบมีดปอกผลไม้ขึ้นมากำไว้อยู่ในมือข้างขวาของตัวเองจนแน่น


"ฮึกก ฮืออ พี่มาร์ค แบมรักพี่มาร์คมากนะคะ อึกก  "ร่างบางเริ่มนำมีดปอกผลไม้ใบเล็ก แต่คมกริบนั้นกรีดเข้าไปที่ข้อมือซ้ายของตัวเอง พลางร้องไห้สะอึกสะอื้นไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน ที่ตอนนี้ข้อมือของตัวเองมีแต่เลือดไหลรินออกมาไม่หยุด จนทำให้แบมแบมเริ่มมีสีหน้าและสีปากที่ซีดเซียว


"แอ๊ด...น้องแบม!!!!"ร่างหนาอย่างมาร์ครีบวิ่งเข้าไปหาร่างบอบบางที่ตอนนี้เลือดได้ไหลออกมาไม่หยุดจนเต็มข้อมือบางอย่างรวดเร็ว พร้อมกันนั้นจึงรีบดึงมีดปอกผลไม้นี้ออกห่างจากตัวของคนตรงหน้านี้ทันที


"พะ พี่มาร์ค อึกก" ร่างบางยิ้มออกมาทั้งน้ำตา พลางมองคนรักตรงหน้าที่เหมือนกับฝันไปก่อนตาย ว่าได้พบเค้าอย่างดีใจเป็นที่สุด และแล้วจึงค่อยสลบไป จนทำให้ร่างหนาที่กำลังประคองอยู่ต้องรีบดึงคนรักเข้ามากอดอย่างแนบแน่นและรู้สึกผิดไปด้วยที่ทำให้แบมแบมเป็นแบบนี้


"น้องแบม ทำไมทำร้ายตัวเองแบบนี้! ไอ้แจ็ค ไอ้บีพวกมึงไปตามหมอมาให้กูหน่อย!" มาร์คหันไปตะโกนลั่นใส่เพื่อนทั้งสองคนที่ตามเข้ามาอย่างกับคนเสียสติ แต่เเจ็คสันไหวตัวได้ทันก่อนคนแรก ร่างล่ำสันจึงออกไปตามหาหมอมาให้ก่อน โดยไม่ต้องรีรอให้มาร์คพูดอะไรไปมากกว่านี้  เหล่าพยาบาลสองคนและหมออีกหนึ่งคนต่างวิ่งกันเข้ามาภายในห้องผู้ป่วยพิเศษห้องนี้ พร้อมกันนั้นพยาบาลจึงเริ่มใช้ผ้าก็อตกดปิดแผลบนข้อมือขาวของร่างบางได้อย่างทันท่วงที ส่วนตอนนี้แบมแบมก็ถูกคุณหมอตรวจวัดชีพจรไม่หยุด เจบีเลยต้องดึงเพื่อนของตัวเองออกมามายืนข้างกัน เพื่อให้หมอและพยาบาลได้รักษาแบมแบมได้สะดวกยิ่งขึ้นต่อไป


"กูผิดเอง น้องแบมถึงได้เป็นแบบนี้ เชี่ยเอ๊ย!!" หลังจากที่ร่างหนาออกมาจากห้องพักผู้ป่วย เพื่อมายืนรอหมออยู่ข้างนอกกับเพื่อนทั้งสองคน ร่างหนาก็เริ่มทึ้งหัวตัวเอง แล้วนั่งลงก้มหน้าเสียใจอย่างรู้สึกผิด จนเจบีและแจ็คสันที่ยืนมองอยู่  จากที่ตอนแรกโกรธเคือง ก็เริ่มเห็นใจเพื่อนของตัวเอง


"บี ตุ๊บ! น้องสาวของฉันเป็นอะไร?"จูเนียร์ที่กำลังถือถุงนมกล่องอยู่เป็นอันต้องทิ้งของลงสู่พื้นข้างตัวทันที เมื่อเห็นแฟนของตัวเอง และเหล่าเพื่อนสนิท โดยเฉพาะมาร์คที่เพิ่งจะเจอหน้ากันมายืนออกันหน้าห้องแบบนี้ 


"อ่า เนียร์ คือ น้องแบมกรีดข้อมือตัวเอง..แต่ตอนนี้น้องปลอดภัยแล้วล่ะนะ"


"ฮึกก อะไรนะ!!! ฮืออ เพราะนายคนเดียวเลยไอ้มาร์ค!!!!" จูเนียร์เดินเข้าไปกระชากคอร่างหนาให้ลุกขึ้นยืน แล้วจึงชกไปสุดแรงจนร่างหนาล้มไปนอนกับพื้นด้วยแรงโทสะที่มี พร้อมกันนั้นก็คร่อมบนตัวของมาร์คเอาไว้แล้วชกหน้าหล่อนี้ต่อไปไม่หยุด ซึ่งร่างหนาก็ยอมให้ต่อยอยู่อย่างนี้ จนกว่าคนตรงหน้าพี่ชายของแบมแบมจะพอใจ


"พลั่ก!! ไอ้เลว น้องสาวของฉัน ฉันดูแลมาอย่างดี แต่กลับมาต้องมีสภาพแบบนี้ก็เพราะแก แกคนเดียว!! พลั่ก!! "


"เนียร์พอก่อน หยุด!! เดี๋ยวไอ้มาร์คมันตายไปซะก่อน!!" เจบีรีบดึงตัวคนรักออกห่างจากมาร์คทันที แจ็คสันก็รีบประคองเพื่อนตัวเองที่ตอนนี้มีใบหน้าเต็มไปด้วยเลือดตามมุมปาก แก้ม คิ้ว ให้ลุกขึ้นมายืนอย่างน่าสงสาร


"จูเนียร์ฉันขอโทษ ฉันขอยอมรับผิดทุกอย่าง" ร่างหนาอย่างมาร์คสะบัดตัวออกจากแจ็คสัน พร้อมกับลงไปนั่งคุกเข่าต่อหน้าจูเนียร์ที่ตอนนี้ถูกเจบีกอดจากทางด้านหลังเอาไว้จนแน่น แล้วยืนมองมาร์คด้วยสายตาที่แค้นเคืองอยู่ไม่หาย


"รับผิดทุกชอบอย่างงั้นหรอ??  งั้นก็ไปตายแทนน้องสาวของฉันสิ!! ไป!!!!"


"เนียร์ ใจเย็นก่อนได้มั้ย ฉันขอเถอะ ยังไงมาร์คมันก็คือพ่อของหลานเนียร์นะ เนียร์อยากให้หลานเกิดมาไม่มีพ่อหรอ"


"เหอะ! ถ้าหลานของฉันจะมีพ่อเลวๆแบบนี้ ฉันก็ไม่ให้มีหรอก น้องสาวฉัน หลานฉัน ฉันเลี้ยงเองได้!"


"จูเนียร์ฉันขอโทษ จะให้ฉันเอาหน้าไปนอนรอให้นายเหยียบตอนนี้เลยก็ได้ ฉันยอม แต่ขอให้ฉันได้มีโอกาสได้แก้ตัวกับน้องแบมสักครั้งนึงเถอะนะ" มาร์คคุกเข่าพลางเอ่ยขอร้องพี่ชายของแบมแบมไม่หยุด หลังจากนั้นจึงค่อยคลานเข่าของตัวเองเข้าไปหาจูเนียร์อย่างที่พูดเอาไว้จริง


"ฉันขอโทษ ฉันจะรับผิดชอบทุกอย่าง ให้อภัยฉันเถอะนะ" มาร์คเริ่มเอาหัวลงไปนอนแนบกับพื้น จนทุกคนถึงกับอึ้งสนิท รวมทั้งจูเนียร์ด้วยที่จ้องมองคนตรงหน้านิ่งและไม่พูดอะไรออกมาสักคำ


"เหอะ! คิดว่าทำแบบนี้ฉันจะอภัยให้ง่ายๆหรอ ไม่มีทาง! แต่เห็นว่านายมันคือพ่อของหลานฉัน ฉันจะยอมให้นายแก้ตัวอีกครั้งนึงแล้วกัน แต่ถ้านายทำให้น้องสาวของฉันเสียใจอีกเมื่อไหร่ล่ะก็ ฉันไม่ปล่อยไปเหมือนครั้งนี้แน่!"


"ขอบคุณมากนะจูเนียร์ ขอบคุณจริงๆ" มาร์คลุกขึ้นยืนแล้วก้มหัวขอบคุณอย่างดีใจ จนทำให้แจ็คสันและเจบีเริ่มโล่งอกที่เรื่องราวมันเริ่มจะผ่านพ้นไปได้ด้วยดี


"อืม ยังไงก็เตรียมไปขอขมาพ่อกับแม่ของฉันด้วยแล้วกัน ปล่อยบี!" ร่างเพรียวอย่างจูเนียร์สะบัดตัวออกมาจากคนรักไปได้ในที่สุด พลางเดินเข้าไปในห้องพักพิเศษที่มีแบมแบมนอนอยู่ในห้องนี้ทันที


"คุณหมอ น้องสาวผมเป็นไงบ้างครับ?"หลังจากที่จูเนียร์ได้เข้ามา ร่างเพรียวก็รีบเอ่ยถามคุณหมอทันที


"ไม่เป็นอะไรมากแล้วครับ แต่ร่างกายเสียเลือดไปค่อนข้างมากนะ หมอเลยให้ยานอนหลับไป เพื่อให้เค้าได้พักผ่อนมากกว่านี้ แล้วที่ข้อมือหมอก็ทำแผลให้แล้ว ยังไงหมอฝากให้คุณช่วยระวังมากกว่านี้หน่อยนะครับ อย่าปล่อยให้คนไข้ที่มีสภาพจิตใจย่ำแย่แบบนี้อยู่คนเดียวอีก"จูเนียร์พยักหน้า พลางก้มหัวขอบคุณหมอและพยาบาลที่ทยอยกันเดินออกไป แล้วคิดในใจว่าบางทีถ้าเค้าปล่อยให้มาร์คมาเจอกับน้องสาว สภาพจิตใจของแบมอาจจะขึ้นมากกว่านี้ก็ได้


                  รุ่งเช้าต่อมาร่างบางอย่างแบมแบมค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมามองเพดานสีขาวของห้องผู้ป่วยนี้อีกครั้ง พลางค่อยๆลอบถอนหายใจออกมาบางเบา พร้อมกับคิดไปว่าก่อนที่เค้าจะหมดสติไป เค้าได้พบกับคนที่เค้ารักไปแล้ว แต่ตอนนี้ก็คงต้องยอมรับความจริงอีกครั้งนึง ว่าไม่มีร่างหนาอย่างมาร์คอีกต่อไป


"น้องแบม" เสียงทุ้มเอ่ยดังออกมาข้างตัวร่างบาง จึงทำให้คนที่กำลังเหม่อลอยมองเพดานอยู่ต้องรีบหันไปมอง


"พี่มาร์ค ฮึกก พี่มาร์คจริงๆใช่มั้ยคะ?"ร่างบางเริ่มเอามือที่มีผ้าพันแผลพันรอบข้อมือบางอยู่เข้าไปลูบใบหน้าอันหล่อเหลาของคนที่นั่งข้างเตียงนี้อย่างดีใจในอก พร้อมกับหัวใจที่ห่อเหี่ยวก็เริ่มกลับมาพองฟูอีกครั้ง


"ใช่พี่เอง พี่ขอโทษที่หายไปนะครับ พี่ขอโทษที่ทำให้น้องแบมเป็นอย่างนี้"ร่างหนาจับมือเรียวขึ้นมาจูบ พร้อมกับจูบไปที่ผ้าพันแผลตรงข้อมือบาง แล้วเอ่ยคำขอโทษไม่หยุด จนทำให้ร่างบางเริ่มยิ้มออกมาเป็นครั้งแรกอย่างดีใจที่ร่างหนากลับมา


"ไม่เลย พี่มาร์คไม่ผิดเลย แบมผิดเอง ผิดที่เกิดมาไม่เหมือนคนอื่นเค้า ฮึก แบมดีใจนะที่พี่มาร์คกลับมาหาแบม"ร่างบางปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อายใคร พลางค่อยๆลุกขึ้นนั่งเพื่อที่อยากจะเห็นหน้าคนรักของตัวเองให้ชัดมากกว่าเดิม


"พี่รับได้ ไม่ว่าเราจะเป็นยังไง พี่จะดูแลเรากับลูกอย่างดี พี่บอกพ่อแม่ของพี่ไปแล้ว พวกท่านจะมาหาพ่อแม่ของแบม เพื่อขอโทษและจะรับผิดชอบในการกระทำของพี่ทั้งหมด แบมอย่าเครียดและทำร้ายตัวเองอีกเลยนะครับ เข้าใจมั้ย" มาร์คลุกขึ้นมากดจูบที่หน้าผากมนของคนที่มีใบหน้าซีดเซียวนี้อย่างแผ่วเบา หลังจากนั้นจึงสวมกอดคนที่นั่งอยู่บนเตียงนี้จนแน่น 


"ขอบคุณมากนะคะพี่มาร์ค อึก แบมรักพี่มาร์คมากนะคะ"ร่างบางซุกอกร่างหนาพร้อมกับร้องไห้ออกมาไม่หยุดอย่างตื้นตันใจที่ในที่สุด มาร์คก็รับเค้าได้หมดทุกอย่าง


"พี่มาร์คก็รักน้องแบมมากเหมือนกันนะครับ"ร่างหนาเริ่มกดจูบตรงริมฝีปากของร่างบางตรงหน้า จึงเสมือนเป็นน้ำล่อเลี้ยงชีวิตที่ห่อเหี่ยวของร่างบางให้กลับมามีชีวิตชีวาได้อีกครั้งเหมือนเดิม


           หลายวันผ่านไป แบมแบมก็ได้ย้ายออกจากโรงพยาบาลมาอยู่ที่คอนโดของตัวเองด้วยสภาพทางกายและจิตใจที่ดีขึ้นเป็นอย่างมาก โดยมีร่างหนาที่คอยติดตามเฝ้าดูอยู่ไม่ห่าง วันไหนที่ไม่มีเรียน มาร์คก็จะรีบมาดูแลแบมแบมเมื่อนั้น ส่วนจูเนียร์พอเห็นว่าแบมแบมมีความสุขเค้าก็ปล่อยให้มาร์คดูแลต่อไปโดยไม่เคยขัดขวางอะไรทั้งสิ้น และที่สำคัญมาร์คก็เพิ่งได้รับรู้อีกเรื่องนึงมาเพิ่มอีกด้วยเหมือนกันว่า สรุปแล้วร่างบางได้กลายเป็นผู้หญิงไปอย่างถาวรแล้ว เนื่องจากอาจจะเกิดจากสาเหตุที่ร่างบางตั้งท้อง จึงทำให้ช่วยถอนคำสาปพวกนั้นออกไปได้ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้พ่อแม่ของแบมแบมที่ได้รับรู้ข่าวจากที่ตอนแรกโกรธและไม่พอใจก็เริ่มดีใจกันยกใหญ่ ที่ลูกสาวของบ้านจะไม่ใช่คนที่ผิดปกติอีกต่อไปแล้ว โดยยอมยกโทษให้กับมาร์คที่ชิงสุกก่อนห่าม พร้อมกับยอมรับพ่อแม่ของมาร์คด้วยที่เป็นถึงเจ้าของอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ให้เข้ามาเกี่ยวดองกัน และยอมให้จัดงานแต่งงาน เพื่อที่จะได้อยู่กินกันอย่างถูกต้องตามประเพณี


END


Special Part :

                   หลังจากที่ทั้งสองคนแต่งงานกันตามประเพณี โดยจัดเพียงแค่งานเล็กๆที่อบอวลไปด้วยครอบครัวและเหล่าเพื่อนสนิท วันเวลาก็ผ่านไปแล้วถึงแปดเดือนกว่าแบมแบมที่ต้องดรอปเรียน ส่วนมาร์คก็ต้องเรียนเหมือนเดิมต่างพากันมาอาศัยอยู่ที่บ้านส่วนตัวหลังเดี่ยวสองชั้นซึ่งเป็นห้องหอของมาร์คและแบมแบม ที่พ่อแม่ของมาร์คลงทุนซื้อให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ร่างบางที่เอวบางร่างน้อยตอนนี้นั้นกลับท้องโตแก่เต็มที่ เวลาจะลุกขึ้นยืนหรือนั่งที่ไหนก็ช่างลำบากนัก จำต้องให้สามีของตัวเองคอยอุ้มอยู่ตลอด หรือบางทีถ้าร่างหนาไปเรียน ร่างบางก็จะให้คนในบ้านที่จ้างให้มาช่วยดูแลคอยช่วยพยุงอยู่เสมอ ถึงแม้ร่างบางจะมาอยู่ที่นี่คนเดียวก็ไม่เคยเหงา เพราะมักจะมีคนมาหาเค้าสม่ำเสมอ บางวันก็คือพี่ชายของตัวเอง บางวันก็เป็นคุณพ่อคุณแม่ของเค้า ส่วนวันนี้ก็เป็นเพื่อนสนิทของเค้าเอง


"ยัย เป็นไงบ้าง? หลานฉันดิ้นแรงมั้ยวันนี้?" ยองแจและจีมินที่ตกเย็นพอเลิกเรียน ด้วยความที่คิดถึงเพื่อนก็รีบมาหา พลางเอ่ยถามถึงหลานของตัวเองทันที


"วันนี้ลูกจ๋าไม่ค่อยดิ้นเลย สงสัยคงอิ่มอยู่มั้ง" ร่างบางยิ้มพลางลูบท้องของตัวเองเบาๆ


"แบมแล้วแกไม่ตรวจหน่อยหรอ ว่าเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายอ่ะ?" จีมินที่นั่งเงียบมาตั้งนานเริ่มถามบ้าง


"ไม่อ่ะ เราอยากรู้ผลตอนคลอดเลย" ร่างบางยิ้มออกมาอย่างบางเบา พลางค่อยๆชักสีหน้านิดหน่อย เมื่อรู้สึกเจ็บสีข้างอย่างบอกไม่ถูก


"อ่อ ฉันล่ะตื่นเต้นจังที่จะได้เห็นหน้าหลานเร็วๆนี้แล้ว" ยองแจยิ้มพลางลูบท้องที่โป่งนูนของแบมแบมไปมา


"ยองแจฉันว่าพวกเรากลับกันเถอะ เย็นมากแล้วเดี๋ยวพี่มาร์คก็คงกลับมาดูแลแบมแทนแล้วล่ะ"


"โอเค ยัย งั้นพวกฉันกลับก่อนนะ" ยองแจลุกขึ้นยืนพร้อมกับจีมินพลางโบกมือลาคนท้องโตที่นั่งยิ้มส่งให้อยู่บนโซฟาอย่างนี้ไม่ไปไหน จนทั้งสองคนเดินออกจากบ้านไป


"บรื้นน"เสียงรถยนต์ขับเข้ามาภายในส่วนของบ้านที่ร่างบางจำได้ดีว่าคือใครที่กลับมา จึงทำให้ร่างบางรีบลุกขึ้นยืนด้วยตัวเอง พลางค่อยๆเดินไปอย่างอุ้ยอ้าย เพื่อที่จะไปหาร่างหนาที่จอดรดในโรงจอดรถนี้ทันที


"พี่มาร์คคะ"


"น้องแบม เดินมาเองทำไม?"ร่างหนารีบเดินเข้ามาประคองคนที่เดินอุ้ยอ้ายมาหาตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยความที่เป็นห่วง พร้อมกับเริ่มอุ้มคุณแม่ขึ้นมาในท่าเจ้าสาว แล้วพาเดินเข้าไปในบ้านของสองเราแทน


"อือ พี่มาร์คปล่อยแบม แบมไม่ได้เป็นง่อยสักหน่อยนะคะ แบมก็ยังพอเดินเองได้น่า" ร่างหนาค่อยๆวางคุณแม่ลงไปนั่งบนโซฟา พร้อมกับตัวเองเริ่มมานั่งอยู่ด้วยเคียงข้างกัน


"แต่เราใกล้จะคลอดแล้ว ต้องระวังให้มากๆนะครับ ฟอด"


"อื้อ พี่มาร์คหอมแก้มแบมทำไม?" 


"อ้าว หอมคุณแม่ไม่ได้หรอคะ คุณพ่อเสียใจจัง.." มาร์คเริ่มพูดเสียงอ่อนเสียงหวาน เพื่ออ้อนร่างบางตรงหน้า จึงทำให้แบมแบมถึงยิ้มขำออกมาบางเบา


"ไปหัดพูดคะมาจากไหนคะคุณพ่อ?"


"ไปหัดพูดกับสาวๆที่หน้าคณะมา"


"พี่มาร์ค!!!!!!!" ว่าที่คุณแม่ตีไหล่หนาคนข้างตัวอย่างแรง พลางจ้องหน้าเขม็ง จึงทำให้มาร์ค ต้วน คนขี้แกล้งยิ้มเจื่อนไปในที่สุด


"โอ๋ๆพี่ล้อเล่นนะครับ" 


"ล้อเล่นหรือพูดจริง? พี่มาร์คเบื่อแบมแล้วใช่มั้ย? ก็เพราะแบมท้องใช่มั้ย? เลยให้พี่มาร์คไม่ได้!"ร่างบางเริ่มน้ำตาคลอออกมา ที่เกิดจากอารมณ์แปรปรวนของตัวเอง


"โถ่ คิดมากอีกแล้ว พี่รักเราคนเดียวนะคะที่รักของพี่" มาร์คดึงคนท้องแก่เข้ามากอด พร้อมกับกดจูบที่แก้มนุ่มไปด้วย


"อือ ห้ามทิ้งแบมนะ.." 


"ครับ ไม่ทิ้งแน่นอน" ร่างหนาจับไหล่มนทั้งสองข้างให้นอนราบไปบนโซฟา หลังจากจึงเริ่มก้มจูบท้องที่นูนออกมาภายใต้ชุดคลุมท้องสีชมพูหวานแหวของคนรัก จนแบมแบมยิ้มออกมาด้วยความสุขใจ



"ว่าแต่เรามาเพิ่มลูกเข้าไปอีกคนกันดีมั้ย?"



"จะบ้าหรอพี่มาร์ค อ๊ะ!!!!!"พูดจบร่างหนาก็มุดหัวเข้าไปในชุดคลุมของร่างบางทันที!



กรี๊ดดด จบเถอะ!!!! 5555555



คัมซาฮัมนีดา เหล่ารีดเดอร์ทุกคน เรื่องนี้จบอย่างดีมิมีดราม่า ??? ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านเรื่องสั้นอันสบสันงงงวยเรื่องนี้นะคะ ฮ่าๆ ยังไงก็พบกันเรื่องหน้าค่ะ...อิอิ

ปล.เรื่องนี้เป็นคติสอนใจ อย่าใจง่าย หัวอ่อนและไม่รักตัวเองตามแบมแบมนางเอกในเรื่องนี้นะคะ ขอบคุณค่ะ...


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 30 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3705 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:31
    มีน้องแบบแบมนี่ปวดหัวยันแก่อะ5555
    #3705
    0
  2. #3704 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:30
    โอ้โห้ ความรัก55555555 กว่ามาร์คจะรับก็คือแบมเกือบไม่รอดละ ทำแกบุญหนาจังห้ะมาร์ค ได้โอกาสบ่อยเหลือเกินผิดยังไงก็ได้อภัย ละก็ไม่ใช่ว่าเป็นคนดีอะไรด้วยนะ555
    #3704
    0
  3. #3489 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    เห้ออออ โล่ง นึกว่าจะสลับไปมา
    #3489
    0
  4. #2530 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 18:45
    ดีนะที่เนียร์ให้อภัยยยยย
    #2530
    0
  5. #2172 miguchang (@miguchang) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 15 มีนาคม 2560 / 17:29
    กรี๊ดดดดดดดดดดด!!
    #2172
    0
  6. #1450 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 18 กันยายน 2559 / 15:39
    ชอบตรง ปล.ไรท์มากที่สุดเลยค่ะ ^^
    #1450
    0
  7. #1113 gagameow (@kakeku) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2559 / 00:42
    เอาอีกสองเลนพี่มาร์ค 55555555 เรื่องสอนให้รู้ว่า ถ้าผชไม่เรารักและเปย์เราเท่ามาร์คต้วน ก็อย่าไปมีมันเลยค่ะ5555555 ล้อเล่น!
    #1113
    0
  8. #1000 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 09:04
    โชคดีไปนะมาค แบม เป็น ผญฝห้แก ตลอดแล้วอะ
    #1000
    0
  9. #885 between9397 (@noonsirapat) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 10:54
    ใกล้คลอดแล้วมั้ยละพี่มาร์คคนเนียน จะมาทำเพิ่มได้ไงก็รอหลังคลอดก็ยังมีเวลาอีกเยอะ555555
    #885
    0
  10. #849 pimpimpim1a (@pimpimpim1a) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:54
    อิอิ ^^ คลอดเสร็จจะไม่กลับเป็นเหมือนเดิมเนอะ ^^
    #849
    0
  11. #724 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2559 / 21:04
    โอยอิพี่มาร์ค เกือบแล้วมั้ยยย!!!!
    ดีนะที่มาหาน้องทันเวลา ไม่งั้นได้เสียใจไปตลอดชีวิตแน่
    #724
    0
  12. #636 MYEARNZ (@myearnz) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 22:17
    ขอสเปอีก1ตอน พร้อมncค้า^^555
    #636
    0
  13. #607 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 12:38
    เกือบจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแล้วไหมมาร์ค ไปทำใจก็ไม่เห็นต้องหนีน้องจนติดต่อไม่ได้ขนาดนี้นิ
    #607
    0
  14. #601 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:49
    ดีนะที่จบแฮปปี้ อิ_อิ
    #601
    0
  15. #600 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:26
    อยากจิรู้ว่าได้ลูกชายหรือลูกสาวคะ
    #600
    0
  16. #598 fa_tida (@fa_tida) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 00:03
    ในที่สุดก็จบแฮปปี้ลุ้นแทบตาย
    #598
    0
  17. #594 Cherrynim (@waranya_cherry) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:55
    ลูกแบมจะเป็นชายหรือหญิงนะ หรือจะเป็นทั้งชายทั้งหญิงแบบแม่กัน 555
    #594
    0
  18. #593 กันต์คนเดิม (@kannikakansan1) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:46
    ฮื่ออออออออออ ชอบตอนจบมากค่า มุดกระโปรงแล้วไงต่ออ่า5555555555555
    #593
    0
  19. #590 vitaaminkim (@vitaaminkim) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:14
    นึกว่ามาร์คจะทิ้งแบมซะแล้ว
    #590
    0
  20. #589 fftot (@ppyay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:08
    เห้อ โล่งใจนึกว่าจะไมสมหวังซะแล้ววว จบแบบแฮปปี้ดี๊ดี
    #589
    0
  21. #588 embrace (@prangmy) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 20:06
    แบมมีร่างชายจริงๆเหรอ ทำไมตอนเป็นญถึงดูอ่อนต่อโลกแบบนี้5555 มาร์คก็เกือบมาไม่ทันนะเนี่ย ครั้งเดียวก็ติด เป็นไงล่ะอดไปอีก 8-9 เดือน5555 ดีจังที่จบแบบแฮปปี้><
    #588
    0
  22. #587 MBAs9397 (@MBAs9397) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 19:31
    เข้าใจแบมนะ พี่มาร์คเหมือนเป็นรักแรกของแบมด้วยล่ะ เพราะแบมไม่เคยไปเจอใครที่ไหนมาก่อนเลย เลยทำให้เป็นแบบนี้ รักมากไป แคร์มากไป ฮื้อออ ชอบบบ
    #587
    0
  23. #586 stsuay (@satanggk) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 19:23
    เกือบม่าเเล้ววววววว งื้อววววว
    #586
    0
  24. #583 fftot (@ppyay) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 8 เมษายน 2559 / 08:52
    ไม่หรอกม้างง ฮื่ออออ
    #583
    0
  25. #579 Markbam9397. (@nig_2706) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 7 เมษายน 2559 / 22:36
    ึคงไม่ได้เป็นเเบบที่คิดไว้ใช่ไหม

    ไม่เอาาาา!!
    #579
    0