SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 38 : "Bored =_=" (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62




**สร้างเมื่อ 27 พ.ค.2559**


"Never Take for granted 
All the thing you have today.
And most of all,
Enjoy what you have everyday
Before something you may lose"

"อย่าทำให้วันของคุณสูญเปล่า
จงมีความสุขกับสิ่งที่คุณมีในทุกๆวัน
ก่อนที่คุณจะสูญเสียบางสิ่งไป"


 "เบื่อ" คุณเคยเบื่ออะไรมั้ยครับ? เคยเบื่อกับความซ้ำซากจำเจอะไรสักอย่างหนึ่งบ้างมั้ย? แล้วอยากจะเอามันออกไปจากชีวิตบ้างรึเปล่า? ถ้าคุณเคยเป็น งั้นแสดงว่าคุณก็เป็นแบบผม เพราะตอนนี้ผมก็เบื่อเหมือนกัน เบื่อกับความจืดชืด ซ้ำซากจำเจ ไม่มีสีสันในชีวิต เบื่อจนอยากลองไปหาอะไรใหม่เข้ามาในชีวิตบ้างแล้วสิครับ


"พี่มาร์ค กลับมาแล้วหรอ? แบมเตรียมอาหารเย็นไว้ให้แล้วนะครับ "แบมแบม หนุ่มน้อยร่างบอบบางหน้าหวานแฟนของผมเองครับ ที่คบกันมาได้ 3 ปีแล้วรีบเร่งฝีเท้าเข้ามาหาผม พร้อมกับรีบหยิบกระเป๋าเอกสารการประชุมของบริษัทที่ผมทำงานอยู่มาถือไว้แทนอย่างเป็นประจำเสมอ


"อื้ม" ผมครางเสียงตอบรับสั้นๆให้กับเค้า พร้อมกับขมวดคิ้ว แล้วค่อยๆขยับเนคไทสีแดงบนคอผมให้คลายออก ซึ่งพอเค้าได้ยินเสียงผมตอบกลับไปก็ส่งยิ้มหวานดีใจใหญ่ แล้วรีบยื่นมือเรียวมาค่อยๆแกะเนคไทของผมออกแบบนี้ทุกวันเสมอ จนผมอดที่จะคิดในใจไม่ได้ว่าทำไมเค้าถึงไม่ถามผมกลับมาบ้างนะ ว่าที่วันนี้ผมตอบกลับเค้าไปแค่สั้นๆแบบนี้เป็นเพราะอะไร? ไม่คิดจะหาเรื่องทะเลาะกันบ้างเลยหรอ? ให้ตายสิ!


"วันนี้สงสัยพี่มาร์คคงเหนื่อยมามากแล้ว งั้นรีบไปกินข้าวเย็นให้เยอะๆเถอะนะครับ วันนี้แบมทำของโปรดให้พี่มาร์คด้วยนะ"พูดจบแฟนของผมก็ดันหลังผมให้ไปที่โต๊ะอาหาร พร้อมกับดันไหล่ของผมให้นั่งลงบนเก้าอี้ หลังจากนั้นเค้าจึงรีบจัดการตักข้าวให้ผม เทน้ำเปล่าใส่แก้วน้ำให้ผมอย่างเรียบร้อย ซึ่งแบมแบมทำแบบนี้ให้ผมทุกเช้าก่อนเค้าไปทำงาน และทุกเย็นที่เค้าจะต้องรีบกลับมารอผมก่อนเป็นประจำทุกวันเสมอไม่เคยขาด ซึ่งในตอนแรกๆผมก็ชอบนะ ชอบมากด้วยที่เค้าคอยทำอะไรให้ผมแบบนี้ แต่พอมาถึงตอนนี้ มันคงถึงจุดอิ่มตัวแล้วมั้งครับ เพราะทำไมผมรู้สึกได้ถึงความซ้ำซากจำเจเข้ามาแทน.. ผมมองไปยังต้มยำกุ้ง ซึ่งเป็นอาหารที่ผมชอบมาก เพราะครอบครัวของแบมแบมเป็นคนไทย และในช่วงที่ผมคบกับเค้าในปีแรก ผมได้เดินทางไปเมืองไทยบ้านเกิดของเค้า ครอบครัวของเค้าทำต้มยำกุ้งให้ผมกิน หลังจากนั้นมา อาหารชามนี้เลยเป็นของโปรดของผมไปโดยปริยาย 


"ขอบคุณนะ" ผมเอ่ยออกไปบางเบา พร้อมกับเริ่มตักอาหารกิน ฝีมือของแบมแบมไม่เคยตก เค้ายังคงทำต้มยำกุ้งอร่อยเสมอ ผมนั่งกินไปหมดเกือบครึ่งจาน แต่คนตรงหน้ากับกินข้าวพร่องจานไปแค่นิดเดียว เพราะมัวแต่ยิ้มมองผมกิน ซึ่งถ้าเป็นแต่ก่อนผมคงเขินแล้วจับเค้ามาฟัดแก้มแล้ว แต่ตอนนี้ผมกลับเริ่มรู้สึกหงุดหงิดที่เค้ามองผมมากจนเกินไป


"กินข้าวให้หมดได้แล้วแบม อย่ามัวแต่มองพี่"พอแฟนของผมได้ยินประโยคที่ผมพูดออกไปแบบนั้น ร่างบางตรงหน้าก็สะดุ้งเล็กน้อย พร้อมกับรีบก้มหน้า แล้วตักข้าวเข้าปากตัวเอง จนไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาผมเลยสักนิดเดียว


"พี่อิ่มแล้ว ไปอาบน้ำก่อนนะ" พูดจบผมก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จนร่างบางที่กำลังก้มหน้ากินข้าวอยู่รีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนตามเช่นกัน


"พี่มาร์คจะอาบน้ำหรอ งั้นพี่มาร์ครอแปปนะครับ"ร่างบางตรงหน้าทิ้งข้าวของตัวเองที่พร่องไปได้ไม่ถึงครึ่งจาน แล้วรีบเร่งฝีเท้าเดินนำผมเข้าไปในห้องน้ำก่อนทันที


"แบมเตรียมยาสีฟันกับน้ำอุ่นให้พี่มาร์คแล้วนะ พี่มาร์คไปอาบได้เลย เดี๋ยวชุดนอนแบมเอาวางไว้บนเตียงนะครับ"ร่างบางเดินออกมาจากห้องน้ำหลังจากที่หายเข้าไปได้สักพัก พร้อมกับรีบเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเพื่อเตรียมในสิ่งที่เค้าพูดออกมาให้

 ส่วนผมพอแบมแบมเตรียมน้ำอุ่นในอ่างให้เรียบร้อยแล้ว ผมจึงเริ่มปลดกระดุมเสื้อเชิ๊ตของตัวเอง แล้ววางทิ้งไว้บนเตียงอย่างไม่ใส่ใจ เพราะยังไงพอผมออกมาจากห้องน้ำ เสื้อบนเตียงตัวนี้ก็จะหายไปเอง แล้วผมก็มีเรื่องที่อยากจะพิสูจน์ด้วยสิครับ



         หลังจากที่ผมเข้าไปในห้องน้ำ ผมก็รีบแง้มประตูออกไปนิดๆ แล้วแอบมองร่างบางผ่านตรงช่องทางที่แง้มประตูเอาไว้ ไปยังห้องนอนที่ตอนนี้แบมแบมเริ่มเดินไปหยิบเสื้อเชิ๊ตของผมขึ้นมา พร้อมกับเริ่มหยิบปากกาที่หนีบไว้ในกระเป๋าตรงหน้าอกเสื้อออก หลังจากนั้นร่างบางจึงเริ่มขมวดคิ้วมอง เพราะมันมีกระดาษใบเล็กอยู่ใบนึงในกระเป๋านั้นด้วย ซึ่งทำให้ผมลอบยิ้มออกมาบางเบา


'อย่าลืมโทรมานะคะ สเตฟานี่ 010-xxxx-xxxx'  ร่างบางเริ่มเผลอกัดริมฝีปากตัวเองออกมาบางเบา พร้อมกับเอาแต่จับกระดาษใบนี้จนแน่นไม่ปล่อย จนร่างหนาที่มองอยู่จำต้องแสร้งเดินออกมาจากห้องน้ำโดยมีแค่ผ้าเช็ดตัวผืนเดียวคาดเอวเท่านั้น พอมาร์คเดินออกมา ก็อยากจะเห็นแบมแบมโมโห ตะโกน หึง หวง แสดงอะไรออกมาให้เห็นบ้าง! เอาเลยสิ! จะหาว่ามาร์ค ต้วนคนนี้โรคจิตก็ได้ แต่ตอนนี้ร่างหนาอยากมีโมเม้นท์ทะเลาะกับเค้าบ้างแค่นั้นเอง


"ดูอะไรอยู่แบมแบม?" แต่ร่างบางกลับทำเพียงแค่สะดุ้งเฮือก พร้อมกับรีบเก็บกระดาษใบนั้นยัดใส่ลงไปในกระเป๋าเสื้อของผมดังเดิม พร้อมกับแสร้งยิ้มออกมาทำเป็นเหมือนเดิมปกติ จนผมต้องขมวดคิ้วมองทันที ให้ตายเถอะครับ! ผมเบื่อ! ผมเบื่อเค้าที่ไม่เคยทะเลาะกับผมเลย ไม่เคยคิดที่จะเถียงหรือหาเรื่องมาทะเลาะกับผมเลยสักครั้ง เพื่อให้ชีวิตของเราสองคนมีสีสันกันบ้าง! ที่เป็นอยู่ในทุกวันนี้เนี่ย มันดูเฉื่อยชา และดูจืดชืดมากเกินไปแล้วนะ


"อะอ๋อ คือแบมจะเก็บเสื้อพี่มาร์คไปใส่ไว้ในตระกร้าน่ะ พี่มาร์คอาบน้ำเสร็จแล้วหรอ? ไวจัง.." แฟนของผมพูดออกมาบางเบา พร้อมกับรีบหันหลังหนีผม แต่ผมรู้ว่าเค้ากำลังจะหนีผม เพื่อไปแอบร้องไห้ที่ไหนสักที่นึงในห้องชุดนี้ เพราะผมเห็นน้ำตาที่เอ่อคลอจากดวงตาของเค้าเมื่อกี้นี้ แค่เพียงแวบเดียวเท่านั้น หลังจากที่เค้าเอาเสื้อเชิ๊ตของผมใส่ลงไปในตะกร้า เค้าก็รีบเดินออกจากห้องนอนเพื่อที่จะไปยังบริเวณห้องครัวต่อทันที



"ฝันดีนะพี่มาร์ค" เตียงอีกข้างหนึ่งของผมยวบลงไปด้วยน้ำหนักตัวของร่างบางจนผมรู้สึกได้ หลังจากที่แบมแบมทำความสะอาดที่ห้องครัวเสร็จหรือไปแอบร้องไห้ได้สักพัก พอร่างบางอาบน้ำเสร็จ เค้าก็เริ่มลงมานอนข้างกันกับผม ซึ่งตอนนี้ผมนอนหันหลังให้เค้าอยู่ เลยทำให้เค้าได้แต่พูดคุยกับหลังผมแทน 


"พี่มาร์คครับ ตื่นเถอะนะ เดี๋ยวไปทำงานสาย"รุ่งเช้าผมลืมตาตื่นขึ้นมาเพราะเเสงจากผ้าม่านที่ถูกเปิดออก ร่วมกับมือเรียวเข้ามาตบแก้มของผมบางเบา ที่ตอนนี้ร่างบางแต่งกายเตรียมพร้อมที่จะไปทำงานเรียบร้อยแล้ว จะเหลือก็แต่ผมที่ต้องให้เค้าปลุกทุกเช้า เนื่องจากเวลาที่ผมนอนหลับ ผมเป็นคนขี้เซามาก นาฟิกาปลุกไม่สามารถทำให้ผมตื่นได้ นอกเสียจากว่าผมจะตื่นเอง ซึ่งแบมแบมก็รู้เรื่องนี้ดี ดังนั้นแฟนของผมเลยต้องทำหน้าที่ปลุกผมทุกเช้าเสมอ


"อื้ม" ผมตอบรับเค้าบางเบา พร้อมกับเขยิบหนีคนที่นั่งด้วยกันบนเตียง จนร่างบางตรงหน้าถึงกับยิ้มเจื่อน แต่ก็ยังยิ้มสู้ผมต่ออยู่ดี ทำไมเค้าถึงไม่ว่าผมออกมาสักคำนะ? เค้าดีเกินไปแล้ว แฟนของผมคนนี้ดีเกินไปจนผมเบื่อ


        สักพักหลังจากที่ผมอาบน้ำเเต่งกายด้วยเสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวกับกางเกงสแล็คสีดำเรียบร้อยแล้ว ผมจำต้องหยิบเนคไทสีดำที่ให้เข้ากับชุดสูทนอกสีดำนี้ ออกไปหาแบมแบมที่รออยู่บนโต๊ะอาหารเช้า พอร่างบางเห็นผมเดินออกมาเค้าก็รู้หน้าที่ของตัวเองดี ร่างบางหยิบเนคไทสีดำจากมือของผมออกไป พร้อมกับโอบรอบคอของผมแล้วอมยิ้มผูกเนคไทให้ผมจนมันดูสวยและเรียบร้อยภายในระยะเวลาไม่ถึงนาที ซึ่งถ้าเป็นผมทำน่ะหรอ? คงสิบห้านาทีเป็นอย่างต่ำครับ เพราะทำยังไงมันก็ไม่สามารถทำออกมาให้ดูสวยและเรียบร้อยเหมือนที่แบมแบมทำได้เลยไง



"พี่มาร์คทานให้เยอะๆนะครับ แบมต้องไปทำงานก่อนแล้ว ตั้งใจทำงานนะครับ" หลังจากที่ผมนั่งลงกินข้าวไปได้สักพัก ร่างบางก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง แล้วเริ่มหยิบกระเป๋าสะพายเพื่อไปทำงาน ส่วนผมก็แค่พยักหน้ารับแล้วกินต่ออย่างไม่ได้ใส่ใจอะไร เลยทำให้คนที่ยืนยิ้มมองอยู่อย่างนี้ถึงกับยิ้มเจื่อน พร้อมกับเดินออกไปจากคอนโดของสองเรา


"ไงไอ้คุณชายมาร์ค มาทำงานแล้วหรอครับ?"เพื่อนสนิทของผมอย่าง หวัง แจ็คสันพนักงานฝ่ายการตลาดในบริษัทนี้ ซึ่งผมก็คือหัวหน้าของมันนี่ล่ะครับ มันทักทายผมอย่างสดใส เมื่อเห็นผมเดินเข้ามาในออฟฟิศ


"แล้วมึงเห็นกูมั้ยครับเพื่อน? กูก็ต้องมาทำงานแล้วสิวะ" ผมนั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะประจำสำหรับหัวหน้าอย่างผม ที่นั่งรวมกับลูกน้องประมาณสี่ถึงห้าคนนี่ล่ะครับ โดยมีไอ้แจ็คสันนี่ล่ะที่นั่งติดกับผม พวกคุณอย่าคิดว่าผมเป็นหัวหน้าเค้าแล้วจะมีห้องทำงานเป็นของตัวเองเลยครับ เพราะผมไม่ใช่ผู้บริหารของที่นี่ ผมเป็นแค่หัวหน้าฝ่ายการตลาดก็เท่านั้น เลยต้องนั่งกับลูกน้องนี่ล่ะครับ ซึ่งมันก็เหมาะกับคนอย่างผมดี




"กวนตีนกูอีก สัส!"แจ็คสันแยกเขี้ยวรับ พลางชูกำปั้นหมายจะชกผมอย่างหมั่นไส้ 




"ทะเลาะอะไรกันพวกมึง? นี่กาแฟกับเค๊ก กูซื้อมาฝาก กินข้าวเช้ากันมายัง?"แต่เพื่อนสนิทร่างเพรียวบางอีกคนในบริษัทของผมเดินเข้ามาขัดเสียก่อน จึงทำให้ไอ้แจ็คสันคลายกำปั้น แล้วหันไปมองร่างเพรียวบางคนนี้ทันที



"กูยังไม่ได้กินเลย ขอบใจมึงมากนะ ไอ้จินยอง "แจ็คสันเอ่ยออกมาเป็นคนแรก พลางรีบหยิบกล่องเค๊กออกมาจากถุงกระดาษอย่างรวดเร็ว



"ไม่เป็นไรไอ้แจ็ค กินให้เยอะๆ เอ้อ แล้วมึงล่ะไอ้มาร์ค กินข้าวมายัง?" จินยองหันมาเลิกคิ้วมองถามเพื่อนสนิทของตัวเองอย่างผมอีกคน ผมจึงพยักหน้าบ่งบอกว่ากินมาแล้วออกมาบางเบา



"โอ๊ยย จะไปถามมันทำไมวะ เมียมันทำให้กินทุกเช้าอยู่แล้ว ปรนนิบัติพัดวีแม่งอย่างกับคุณชาย กูโคตรอิจฉามันเลย ส่วนน้องยองแจเมียของกูนี่ แม่งให้กูแดกแบบบุฟเฟต์มากอ่ะ สัส! ต้องช่วยเหลือตัวเองหมดทุกอย่าง!"



"พอพอไอ้แจ็ค หยุดนินทาเมียมึงได้แล้ว ฮ่าๆ ก็น้องแบมเค้าน่ารักแบบนี้มาตั้งแต่สมัยเรียนแล้วนี่หว่า ไอ้มาร์คมันโชคดีแล้วล่ะที่ได้น้องแบมมาคอยดูแลมันดีแบบนี้"จินยองเอ่ยออกมายิ้มๆ พลางมองหน้าผมแล้วชื่นชมน้องคนสนิทของตัวเองที่รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยเรียนมหาวิทยาลัย แต่ผมเพิ่งจะได้มารู้จักกับแบมแบมหลังจากที่ร่างบางเรียนจบได้ไม่กี่เดือนเท่านั้นเอง รู้จักได้ก็เพราะแบมแบมมักจะมาหาจินยองเสมอ จะบอกว่าจินยองคือพ่อสื่อมั้ย? ก็คงจะใช่เลยล่ะครับ เพราะเค้าทำให้ผมกับแบมแบมคบกันมาได้จนถึงวันนี้


"ดี ดีมากจนกูเบื่อ"ผมพูดออกไป จนเพื่อนทั้งสองคนถึงกับเงียบสนิท แล้วเอาแต่จ้องมองผมอย่างอึ้งกับคำพูดของผม




"เบื่อยังไง ไอ้มาร์ค?" จินยองเป็นคนเลิกคิ้วมองถามผมก่อน



"เบื่อที่เค้าดีกับกูมากเกินไปจนจืดชืด ไม่เคยหึง หวง อารมณ์เสียใส่กู หรือหาเรื่องมาทะเลาะให้ชีวิตคู่ของเรามีสีสันบ้างเลยไง"ผมพูดออกไปตามตรง จนจินยองมันถึงกับร้องเหอะ! ออกมา ส่วนเเจ็คสันก็ได้แต่อึ้งมองผมอยู่อย่างนั้น



"ไอ้โรคจิต ที่น้องเค้าทำแบบนี้กับมึงทุกวันน่ะมีแต่คนอิจฉา แต่มึงกลับเบื่อเนี่ยนะ?? น้องมันรักมึงนะเว้ย?"



"เออ กูเบื่อครับไอ้จินยอง มึงรีบไปทำงานของมึงไป กูจะทำงานต่อละ!" พูดจบผมก็หันหน้าหนีมันโดยไม่มีเหตุผล พลางเอาแต่จ้องหน้าคอมพิวเตอร์ จนไอ้จินยองส่ายหัวออกมาบางเบาแล้วเดินไปยังแผนกการเงินของมัน ส่วนแจ็คสันก็ได้แต่มองผมอยู่อย่างนี้เหมือนเดิม



"มึงก็มองกูจังไอ้ห่านี่! ทำงานเว้ย!" ผมไสหัวให้มันหันไปทำงานในส่วนของมัน



"ไอ้เชี่ย! มึงนี่มันโรคจิตอย่างที่ไอ้จินยองมันว่าจริงๆ" แจ็คสันกลอกตาไปมา พร้อมกับสบถออกมาบางเบา เมื่อเพื่อนสนิทของตัวเองบ้าที่คิดแบบนี้ เพราะดูแล้วถ้าเกิดเป็นเค้า เค้าคงหลงน้องแบมตายที่ทำแบบนี้เป็นประจำสม่ำเสมอ จะว่าไปแล้วทำไมน้องยองแจของพี่แจ็คถึงไม่เป็นเหมือนน้องแบมเพื่อนของยองแจบ้างนะ แม่ง! เค้ากับไอ้มาร์คต่างจีบน้องทั้งสองพร้อมกัน แต่ไอ้มาร์คกับได้เมียดีกว่า เชรดด คิดไปแล้วก็ทำงานของตัวเองต่อดีกว่า เหอ เหอ..เลิกสนใจไอ้เพื่อนโรคจิตข้างๆนี่สักที! 



               ตกเย็นหลังจากที่ร่างหนาเลิกงาน มาร์คก็ขับรถกลับมายังคอนโดของตัวเอง พอลงมาจากรถแล้วเข้าไปในคอนโด ร่างหนาก็เริ่มมีอาการเบื่อ พลางเดินหน้าตายเข้ามาภายในห้องชุดของสองเรา



"พี่มาร์ค กลับมาแล้วหรอ?" ร่างบางวิ่งมาหาผมเหมือนเดิมเป๊ะ! แล้วหยิบกระเป๋าเอกสารของผมไปอย่างเป็นประจำ แต่ครั้งนี้ผมกลับดึงยื้อเอาไว้ไม่ให้ร่างบางเอาไป จนแบมแบมถึงกับเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างสงสัย


"พี่ว่าเราพอกันแค่นี้เถอะ" ผมเอ่ยออกไปแบบคนหน้าตาย พร้อมกับน้ำเสียงที่ดูนิ่งสนิท


"พะ พอ อะไรหรอพี่มาร์ค" แบมแบมยิ้มออกมาบางเบา พลางมองตาผมไปด้วยอย่างสงสัย


"แบมไม่คิดว่าชีวิตคู่ของเราสองคนมันดูน่าเบื่อบ้างหรอ?"


"บะ เบื่อหรอ? บะแบมไม่เบื่อเลย แบมไม่เคยเบื่อพี่มาร์คเลยนะ" ร่างบางยิ้มเจื่อนพลางส่ายหน้าไปมา 


"แต่พี่เบื่อ"


"..." น้ำตาเริ่มเอ่อคลอเต็มดวงตาคู่สวยตรงหน้า ที่เริ่มกลืนสะอื้น เมื่อผมพูดออกไปแบบนั้น


"พี่เบื่อที่เป็นแบบนี้ แบมดีกับพี่เกินไป แบมไม่เคยหึง หวง หรือต่อว่าอะไรพี่เลยสักคำ แบมยอมพี่หมดเลยทุกอย่าง จนพี่เบื่อพี่ไม่อยากเห็นหน้าแบมอีกแล้ว เราเลิกกันเถอะนะ.."


"ไม่อ่ะ ฮึกก แบมไม่เลิก " ร่างบางตรงหน้าส่ายหน้า พร้อมกับน้ำตาเริ่มไหลรินอย่างคนรับไม่ได้ ส่วนผมก็กัดฟันพูดมันออกไปอย่างที่ใจต้องการ 


"แต่พี่จะเลิก"พูดจบผมก็เดินหันหน้าหนีเค้า จนร่างบางที่กำลังสะอึกสะอื้นอยู่รีบเข้ามากอดผมจากทางด้านหลังจนเเน่น


"ฮึกก บะ แบมขอโทษ ขอโทษที่ดีเกินไป ขอโทษที่ทำให้พี่มาร์คเบื่อ ฮึกก พี่มาร์คอย่าเลิกกับแบมเลยนะ ฮึก"ร่างบางสะอึกสะอื้นพูดพร่ำออกมาอย่างน่าสงสาร 


"ปล่อยพี่เถอะ เราจบกันแค่นี้เถอะนะ" ผมแกะมือบางออกที่ตอนนี้ไร้เรี่ยวแรงจะทำอะไรได้ จนตัวเองต้องลงไปนั่งร้องไห้กับพื้น ส่วนผมก็รีบเร่งฝีเท้าเข้าไปในห้องนอนของตัวเอง แล้วปิดประตูจนเสียงดังลั่น


"ปัง! พะ พี่มาร์ค ฮึกก ฮืออ"และนี่เป็นครั้งแรกที่ผมได้ยินเสียงร้องไห้แทบขาดใจของแบมแบม


30%


            ผมนั่งหลับตาอดทนกับเสียงร้องไห้แทบขาดใจอยู่ภายในห้องนอนของผมมาได้ร่วมหนึ่งชั่วโมงกว่าแล้ว และแล้วเสียงร้องไห้ก็เงียบหายไป จนผมต้องรีบหันไปมองทางประตูห้องนอนของผม พร้อมกับลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปแง้มประตูเปิดออกมาบางเบา


"เหอะ! ไหนบอกว่า ไม่อยากเลิกไง?" ผมสบถออกมาบางเบา เมื่อเปิดประตูออกมาแล้วไม่เจอแบมแบม ผมลองเดินหาเค้าไปทั่วทั้งห้องชุดก็ไม่มีเค้าอยู่เลย  ที่แท้เค้าก็อยากจะเลิกกับผมเหมือนกันสินะ หึ ผมคิดได้แค่นี้ พลางทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาอย่างคนอารมณ์เสียที่แบมแบมยอมออกไปจากห้องของผมอย่างง่ายดายขนาดนี้! ผมพยายามข่มอารมณ์ไม่คิดอะไรมาก พร้อมกับนั่งพิงโซฟาหลับตาเพื่อพักสายตา ให้ตายสิ! มาร์ค ต้วน นายควรจะดีใจไม่ใช่รึไง? ที่จะได้อยู่อย่างอิสระในห้องนี้คนเดียวแล้ว แต่ทำไมผมกลับไม่ได้รู้สึกแบบนั้นเลย หัวใจของผมมันสั่นกระตุกรัวไปหมด แถมยังรู้สึกโหวงในช่องท้องอีก เมื่อไม่มีร่างบอบบางอย่างแบมแบม เดินวนไปวนมาในห้องนี้ 


"โว๊ยยยยยยยยย " ผมตะโกนและทึ้งหัวเองไปด้วย พร้อมกับพยายามไม่คิดถึงดวงตาคู่สวยที่ร้องไห้จนแดงก่ำนั่น! ที่ตอนนี้ไม่รู้ไปอยู่ที่ไหน เพราะแบมแบมไม่ได้มีบ้านอยู่ที่เกาหลีหรอกนะ!


00 : 00 น. ผมนั่งอยู่ที่เดิม พลางมองนาฟิกาบนผนังห้องนั่งเล่นไปเรื่อย แบมแบมไม่ได้กลับเข้ามาอีกเลย จนถึงตอนนี้ ใครกันแน่ที่ต้องการจะเลิกกับผมจริงๆ ผมเสยผมสีทองของตัวเอง พร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมา


'ฮัลโหล ไอ้มาร์ค บ้านมึงไฟไหม้รึไงครับ? แม่งโทรมาซะดึกดื่นขนาดนี้!' เสียงหนาเอ่ยออกมาจากโทรศัพท์อย่างคนงัวเงียและอารมณ์เสียสุดขีด


"ได้ข่าวว่าเบอร์ที่กูโทรไป เบอร์นี้มันเป็นเบอร์ของยองแจไม่ใช่หรอวะ? แล้วมึงมากดรับทำไม? ไอ้แจ็คสัน?"ผมเลิกคิ้ว พลางกรอกเสียงทุ้มลงไปในโทรศัพท์อย่างสงสัย


'มึงลืมไปแล้วรึไงครับ กูเป็นแฟนกับยองแจนะ กูก็ต้องรับโทรศัพท์แทนแฟนกูได้สิวะ ไอ้นี่! เสียเวลากูอยู่กับเมียกูสองต่อสองหมด! มึงมีอะไรว่ามาเลย เร็วๆ' 


"เออ ไม่มีแล้วแค่นี้ล่ะ ติ๊ด.." ผมกดวางสายทันที เพราะอะไรน่ะหรอ? ไอ้แจ็คสันมันพูดเคลียร์แล้วนี่ครับว่ามันอยู่กับเมียมันแค่สองคนในตอนนี้...ผมถอนหายใจออกมา พลางกดไปอีกเบอร์สุดท้ายที่ร่างบางน่าจะไปอยู่ด้วย เพราะเป็นเบอร์เพื่อนสนิทของเค้าอีกหนึ่งคน 


'ครับพี่มาร์ค'


"ยูคยอม ตอนนี้นายอยู่กับใครหรอ?"


'หืม ผมอยู่คนเดียว กำลังเล่นเกมส์อยู่ครับ พี่มาร์คมีอะไรหรอ?'


"เปล่า แค่นี้นะ ติ๊ด.." ผมกดวางสาย พร้อมกับโยนโทรศัพท์ไปไว้ข้างตัวอย่างไม่ใยดี ด้วยความหงุดหงิดใจ! เออ จะไปไหนก็ไปเลยนะ! ผมจะไม่สนใจเค้าอีกต่อไปแล้ว ใช่สิ! เราเลิกกันแล้วนี่..พอคิดเสร็จมาร์คจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อที่จะเข้านอนทันที เพราะพรุ่งนี้เค้าต้องตื่นแต่เช้าไปทำงาน โดยลืมไปเสียสนิทว่าแบมแบมยังมีคนที่สนิทด้วยอีกหนึ่งคน


            รุ่งเช้าผมลืมตาโพลงขึ้นมาด้วยความตกใจ พร้อมกับเด้งตัวลุกขึ้นมาดูนาฟิกาบนหัวเตียง ที่ตอนนี้บ่งบอกเวลาว่าอีกห้านาทีจะเป็นเวลาที่ผมต้องเข้างานแล้ว!! ให้ตายสิครับ!! 


"แบมแบม! ทำไมไม่ปลุกพี่!"ผมตะโกนลั่นจนสุดเสียงอย่างลืมตัว


"..." สรรพสิ่งทั้งมวลล้วนเงียบสนิท ไม่มีเสียงตอบรับจากเสียงที่ผมตะโกนออกไป อ่า ใช่สิครับ! แบมแบมไปแล้ว เค้าไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เค้าจะมาปลุกผมได้ไง? คิดได้ดังนั้นผมจึงต้องรีบลุกขึ้นเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟันอย่างรวดเร็ว แล้วหาชุดยับๆสักตัวในตู้เสื้อผ้านี้ใส่ไปก่อน พร้อมกับหยิบเนคไทสีน้ำเงินนี้วิ่งออกไปจากห้องนอน? เดี๋ยว! ไอ้มาร์ค...มึงจะเอาเนคไทไปไหน?? โว๊ยย ผมก็ต้องผูกเองสิครับ!! เหอะ! มาร์ค ต้วนต้องทำได้ ต้องอยู่ให้ได้โดยที่ไม่มีแบมแบม!





"แฮ่กก แฮ่กก" 



"สัส! รีบวิ่งเข้ามาเสียงหอบเหมือนหมาแต่เช้าเลยนะ แถมแต่งตัวอย่างกับไปโดนหมาฟัดมาอย่างนั้นล่ะ ทำไมมึงมาสายครับไอ้มาร์ค เชี่ย! สายตั้งครึ่งชั่วโมง!" แจ็คสันมองเพื่อนตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ที่วันนี้เสื้อเชิ๊ตแขนยาวของมันยับยู่ยี่ไปหมด แถมเนคไทที่มันผูกก็เอียงกระเทเร่ไม่เรียบร้อยเหมือนทุกวัน หมดครับ หมดกัน หมดความหล่อและดูดีมีภูมิฐานของหัวหน้าฝ่ายการตลาดอย่างมันไปหมดเลย!



"กูตื่นสาย สายครั้งแรกเค้าไม่หักเงินเดือนกูหรอก" พูดจบไอ้มาร์คมันก็นั่งลงบนเก้าอี้ทำงานของตัวเอง พร้อมกับลูบผมฟูๆของมันให้เข้าทรง เนื่องจากมันคงรีบมาทำงานจนเกินไป



"โครกกครากก..."



"โอ้โห? ข้าวเช้าก็ไม่ได้กินมาใช่มั้ยมึง?" แจ๊คสันเลิกคิ้วมองทันที เนื่องจากเค้าได้ยินเสียงท้องร้องประท้วงจากคนข้างๆอย่างไอ้มาร์ค ด้วยเสียงอันดังฟังชัด!



"เออ"มาร์คตอบสั้นๆใส่ พร้อมกับทำเป็นไม่สนใจกระเพราะน้อยของตัวเองว่าหิวแค่ไหน จนทำให้เเจ๊คสันขมวดคิ้วมองอย่างสงสัยในทันที



"เมียมึงไปไหนครับไอ้มาร์ค?"คำถามนี้ทำให้เพื่อนข้างโต๊ะของแจ๊คสันเงียบกริบ พร้อมกับทำเป็นเอาแต่จ้องมองหน้าจอคอมพิวเตอร์อยู่ลูกเดียว



"กูเลิกกับเค้าแล้ว"



"ไอ้เชี่ย!!!" แจ็คสันอุทานออกมาสุดเสียง จนพนักงานคนอื่นในฝ่ายต่างพากันมองมายังสองคนนี้ อย่างต้องการรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกัน



"เชี่ยนี่! เบาเบาหน่อยสิวะ! เดี๋ยวลูกน้องคนอื่นแตกตื่นกันหมด" ผมเอ็ดมันเบาๆ พร้อมกับก้มหัวยิ้มใส่ให้คนรอบข้างที่พอเห็นหัวหน้าอย่างผมยิ้มให้เหมือนไม่มีอะไร ก็พากันก้มหน้าทำงานต่อไป



"ไอ้มาร์ค กูไม่เห็นด้วยกับมึงเลยนะสัส มึงเลิกกับน้องเค้าเพราะอะไรวะ?" แจ็คสันขมวดคิ้วมุ่น พลางพูดเสียงต่ำออกมาบางเบา เนื่องจากว่าถ้ายองแจได้รับรู้เรื่องนี้ รับรองแจ็คสันได้รับผลกระทบไปด้วยแน่นอน



"กูบอกว่ากูเบื่อเค้า ก็แค่นั้น"



"เหอะ! สักวันน้ำตามึงจะเช็ดหัวเข่า! "เสียงหวานจากเพื่อนสนิทอีกคนหนึ่งเอ่ยออกมา หลังจากที่เดินเข้ามาตอนไหนก็ไม่รู้ เลยทำให้ทั้งสองหันขวับไปมองร่างเพรียวบางอย่างจินยองที่ตอนนี้ถือถุงใบใหญ่กว่าปกติมาด้วย



"อ่ะ! เอาไปแดก! เป็นโรคกระเพราะไม่ใช่รึไง? มึงอ่ะ?"จินยองกรอกตาไปมา พร้อมกับกระแทกถุงข้าวกล่องใบใหญ่ให้เพื่อนสนิทตรงหน้านี้อย่างไม่พอใจ



"ทำไมมึงถึงรู้ว่ากูยังไม่ได้กินข้าว?"มาร์คเลิกคิ้วมอง พลางมองไปยังกล่องข้าวในถุงนี้อย่างสงสัย ส่วนเรื่องโรคกระเพราะอาหารทั้งสองคนนี้รู้ดีอยู่แล้ว ผมจึงไม่ได้ติดใจอะไร



"กูมีญาณทิพย์มั้งไอ้มาร์ค ไปล่ะ เบื่อขี้หน้ามึง!"พูดจบร่างเพรียวบางก็หันหลังเดินกลับไปทันที จนมาร์คถึงกับ งง กับอาการของเพื่อนตัวเอง



"มึงจะกินด้วยมั้ย? ไอ้แจ็ค?" 



"ไม่!" พูดเสร็จมันก็หันหน้าหนีผม จนผมลอบถอนหายใจออกมาอย่างแรง สงสัยทั้งสองคนมันคงไม่พอใจที่ผมเลิกกับแบมแบมมั้งครับ.. แต่ เอ๊ะ? ผมยังไม่ได้บอกไอ้จินยองมันนี่? หรือว่ามันมีญาณทิพย์จริงๆวะ!

           
           ณ บ้านหลังเดี่ยวสองชั้นใจกลางกรุงโซล ยังคงมีร่างบอบบางอย่างแบมแบม ที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวเองชิดติดกับริมหน้าต่างแล้วเอาเเต่ก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุด เนื่องจากคนที่เค้ารักมากที่สุดมาบอกเลิกกัน ด้วยเหตุผลที่เค้าดีเกินไป เพียงแค่เค้าไม่แสดงอาการหึงหวงออกไป ทั้งที่เค้าก็เจ็บนะถ้าพี่มาร์คจะต้องไปใกล้ชิดกับคนอื่น แต่ด้วยความที่เค้าไม่อยากให้พี่มาร์คไม่สบายใจ ก็เลยไม่เคยแสดงมันออกมาให้ได้รู้ ทำไมกันนะ?  แบมแบมคนนี้ผิดด้วยหรอ?



"ฮึกก ฮืออ" 



"แบมแบม.."เสียงหวานเอ่ยเรียกน้องชายคนสนิทของตัวเองอย่างนึกสงสาร หลังจากที่กลับมาจากที่ทำงานแล้วก็ยังเห็นร่างบางที่เมื่อคืนมาหาเค้าถึงที่นี่ ยังคงนั่งก้มหน้าร้องไห้อยู่แบบนี้ไม่หยุด พลางมองไปยังอาหารบนโต๊ะที่ได้เตรียมไว้ให้ก็เหมือนไม่ได้ถูกแตะต้องเลยสักนิดเดียว



"ฮึก พะ พี่จินยอง อึกก พี่มาร์คเป็นยังไงบ้าง? วันนี้เค้าได้กินอาหารเช้ามั้ย?"ร่างบางลุกขึ้นยืนโซเซอย่างคนไม่มีแรง พร้อมกับเดินเข้ามาจับมือเรียวทั้งสองข้างนี้จนแน่น พลางเอ่ยถามถึงคนรักที่ทุกทีเค้าจะคอยดูแลเรื่องแบบนี้อยู่เสมอไปทั้งน้ำตา แต่พอเค้าไม่อยู่ แบมแบมก็แค่กังวล กังวลว่าคนรักของเค้าจะไม่สบาย



"พี่ให้มันกินข้าวเช้าไปแล้ว ส่วนกลางวันมันก็ไปกินกับไอ้แจ็คสัน แบมไม่ต้องไปห่วงมันหรอก"



"อื้อ ขอบคุณมากนะพี่จินยอง ฮึก แล้วข้าวเย็นล่ะ พี่มาร์คเค้าจะไปกินที่ไหนกันนะ?" ร่างบางรีบปาดน้ำตาของตัวเอง พลางเอ่ยออกมาอย่างกระวนกระวายใจ จนจินยองถึงกับส่ายหัวออกมาบางเบา



"เลิกห่วงมันได้แล้วแบมแบม! ถ้ามันหากินไม่ได้ก็ให้มันตายไปซะ!"จินยองเอ่ยออกมาเสียงแข็งใส่ร่างบางตรงหน้า 



"พี่จินยองอย่าพูดแบบนี้สิ  อึกก ไม่เอา! แบมเป็นห่วงพี่มาร์คมากนะ อึกก แบมอยากกลับไปหาเค้า ฮึก"ร่างบางเริ่มเอามือปิดหน้าแล้วร้องไห้อีกครั้ง จนจินยองถึงกับน้ำตาเอ่อคลอไปด้วย ให้ตายสิ ไอ้มาร์ค!! มึงทำกับน้องแบบนี้ได้ยังไง!



"ไม่เอานะ เลิกร้องไห้ได้แล้ว แบมอยากกลับไปหามันใช่มั้ย?"



"อือ ฮึกก แบมอยากกลับไปหาเค้า แต่เค้าไม่ต้องการแบมแล้ว ฮึก"ร่างบางพยักหน้าไปพร้อมทั้งน้ำตาที่ไหลรินอีกครั้งอย่างไม่มีวันจบสิ้น



"งั้นแบมต้องเลิกร้องไห้แล้วทำตามที่พี่บอกทุกอย่าง คอยดูแล้วกัน พี่จะทำให้คนที่มันบอกว่าไม่ต้องการแบม กลับมาง้อขอคืนดีแบมเพื่อให้กลับไปหามันให้ได้ พี่สัญญา!" พูดจบร่างเพรียวอย่างจินยองก็ดึงร่างบางที่สะอึกสะอื้นตรงหน้าเข้ามากอดปลอบ พร้อมกับคิดแผนการณ์ให้ไอ้เพื่อนตัวดีได้สำนึกเสียที



            เวลาล่วงเลยผ่านไปแล้วหนึ่งอาทิตย์ ผมไม่ได้รับรู้ข่าวคราวของแบมแบมอีกเลย แม้กระทั่งยองแจและยูคยอมก็ไม่ได้พูดอะไรกับผมสักคำ พอผมไปที่ทำงานของร่างบาง คนที่นั่นก็บอกว่าแบมแบมลาออกจากที่ทำงานไปแล้ว ให้ตายสิครับ! ใครกันแน่ที่อยากจะทิ้งกัน! นี่เค้าคิดจะหนีผมไปจริงๆหรอเนี่ย? ผมจึงได้แต่หมกตัวเป็นคนซังกะตายอยู่แบบนี้มาร่วมอาทิตย์ หลังจากที่ผมไปทำงานสายในวันนั้น ผมจึงไปหาซื้อนาฟิกาปลุกทั้งหมดสิบเครื่อง เพื่อมาปลุกคนขี้เซาอย่างผม พอถึงวันหยุดผมก็นอนซังกะตายหมกตัวอยู่แต่ในห้องนี่ล่ะครับ จนทำให้ช่วงนี้ไอ้แจ็คสันมันมักจะด่าผมว่า ไอ้หมาขี้เรื้อนอยู่เสมอ ก็เพราะอะไรน่ะหรอ



"โอ๊ยย ไอ้มาร์ค!!! นี่ห้องของมึงใช่มั้ยวะเนี่ย? แม่ง! อย่างกับป่าอะเมซอน จะมีงูอนาคอนด้าสักตัวนึงมาฉกไข่กูมั้ยวะ ไอ้เชี่ย!"ร่างล่ำสันอย่างแจ็คสัน เริ่มใช้นิ้วเท้าของตัวเองคีบบ็อกเซอร์ของผมบนพื้นห้องนอน แล้วโยนไปไกลๆทางที่มันจะเหยียบเดิน พร้อมกับทำหน้าขยะแขยงอย่างสุดชีวิต พลางนั่งลงเอามือเขี่ยกระดาษเอกสารที่กระจัดกระจายอยู่เต็มเตียงนอนให้ถอยออกไปจากก้นของมัน



"อนาคอนด้าพ่อง! เอาตีนกูก่อนมั้ย? แล้วมึงมาที่ห้องกูทำไม? "หลังจากที่ผมเปิดประตูห้องให้มัน ผมก็ล้มตัวลงมานอนบนเตียงของผมเหมือนเดิมอีกครั้ง เนื่องจากวันนี้เป็นวันหยุด ผมก็เลยเอาแต่นอนกับนอนไงครับ



"กูจะชวนมึงไปผับคืนนี้ เมียกูอนุญาตให้ไปหนึ่งวันว่ะ! ไม่รู้ผีเข้ามาจากไหน"แจ็คสันยิ้มหน้าแป้น พร้อมกับพูดออกมาอย่างตื่นเต้นที่คืนนี้จะได้ไปลัลล๊า



"อืม ก็ดีเหมือนกัน แล้วเจอกันคืนนี้" พูดจบผมก็เอาหน้าซุกหมอนนอนต่ออย่างไม่สนใจคนที่นั่งข้างตัว



"ไอ้นี่! กูมาที่นี่ไม่ได้คิดจะชวนมึงไปผับอย่างเดียวนะเว้ย! เที่ยงนี้ไปกินข้าวกลางวันกับกูด้วย!"พูดจบร่างล่ำสันก็ดึงผมให้ลุกออกมาจากเตียง จนผมเริ่มรำคาญ ทำไมวันนี้มันถึงมายุ่งกับผมหนักหนานะ!



"โว๊ยย กูจะนอน ไอ้นี่! เออ ลุกก็ลุกวะ!"ผมยอมลุกขึ้นไปอาบน้ำแต่โดยดี พร้อมกับแจ็คสันที่ยิ้มหน้าบานเมื่อผมทำตามที่มันบอก



"ไอ้มาร์ค มึงยังเก็บรูปคู่ของมึงกับน้องแบมไว้อีกหรอวะ เพล้ง! โอ๊ะ!! กูไม่ได้ตั้งใจ.."



"ไอ้เชี่ย!!!!!" หลังจากที่มาร์คอาบน้ำเสร็จ พอออกมาแต่งตัวได้สักพัก แจ็คสันก็เริ่มรื้อของด้วยการมองนู่นนี่นั่นในห้องไปเรื่อย จนสายตามาบรรจบที่กรอบแก้วเจียระไนบนโต๊ะข้างหัวเตียงที่เป็นรูปภาพของมาร์คกำลังโน้มหน้าเข้าไปหอมแก้มนวลของแบมแบมที่นั่งยิ้มแป้นมองตรงมายังเลนต์กล้องอย่างสดใส พอร่างล่ำสันหยิบขึ้นมาดูได้ไม่เท่าไหร่ แจ็คสันก็ดันเผลอทำกรอบรูปแก้วเจียระไนนี้หลุดมือ จนตกลงพื้นแล้วแตกอย่างไม่มีชิ้นดี! จึงทำให้มาร์คถึงกับต้องร้องอุทานออกมาเสียงดัง!



"ไอ้มาร์คกูขอโทษ.." ร่างหนาไม่ฟังเสียงขอโทษอะไรอีกแล้ว เพราะตอนนี้มือหนาเอาแต่ปัดเศษแก้วพวกนั้นออกจากรูป แล้วดึงรูปคู่ออก มาไว้แนบกับอกหนาของตัวเอง จนแจ็คสันถึงกับลอบยิ้มมองกับอาการลืมตัวของมาร์ค ต้วนคนนี้ทันที



"มึงยังคิดถึงน้องแบมก็บอกกูมาเถอะ ไอ้มาร์ค?"



"เปล่ากูไม่ได้คิดถึงสักหน่อย"พูดจบร่างหนาก็ยัดรูปคู่ใบนี้ใส่ลงไปในลิ้นชักตรงโต๊ะข้างเตียงของตัวเองทันที



"เหอะ! ไอ้คนปากแข็ง! ปากบอกว่าเบื่อเค้านู่นนี่นั่น แต่เอาจริงๆเข้าแล้ว พอไม่มีเค้ามึงก็หมาหงอยดีดีนี่ล่ะ! ไอ้มาร์ค!"แจ็คสันกรอกตามองเพื่อนสนิทตัวเองอย่างสมเพช เท่าที่เค้าสังเกตุดู มาร์คยังคงเก็บของแบมแบมไว้ที่เดิมเหมือนเดิมทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นเสื้อผ้าของร่างบางในตู้นั่น รวมถึงข้าวของเครื่องใช้อะไรของแบมแบมก็ยังอยู่ที่เดิม โถ่ ไอ้เพื่อนจอมปากแข็งของเค้า สงสัยมันคงต้องเช็ดน้ำตาด้วยหัวเข่าของตัวเองซะก่อนล่ะมั้ง ถึงจะปริปากพูดออกมาว่ายังคงคิดถึงแบมแบมอยู่ตลอดเวลาที่มันหายใจ



"พูดมากไปแล้วมึง! จะไปแดกข้าวมั้ยครับ? " มาร์คเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างรวดเร็ว พลางเดินดุ่มๆเหยียบซากกระดาษตามพื้นห้องอย่างไม่ใส่ใจ เพื่อเดินนำเพื่อนตัวเองไปก่อน จนเเจ็คสันถึงกับถอนหายใจออกมาบางเบา



"คร้าบบที่รัก พี่มาถึงที่ห้าง M แล้วนะครับ ตอนนี้อยู่ร้านเนกาซูชิครับ คร้าบ พี่รักยองแจน้าาา"



"เหอะ! กูจะอ้วก.." มาร์คคีบปลาดิบเข้าปาก พลางเอ่ยออกมาลอยๆอย่างหมั่นไส้คนที่ต้องคอยรายงานเมียว่าอยู่ที่ไหนตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงอย่างมัน จนแจ็คสันต้องกดวางสายแล้วหันขวับไปมอง



"เป็นอะไรของมึงไอ้มาร์ค อิจฉากูรึไง?"



"เปล่า กูแค่พูดลอยๆว่าปลาดิบนี่แม่งคาว จนกูอยากจะอ้วก!"



"ไหนครับไอ้คุณชาย? กูแดกเข้าไปตั้งหลายชิ้นยังไม่เห็นชิ้นที่คาวเลย เดี๋ยวเหอะมึง!" แจ็คสันชี้หน้าเพื่อนสนิทอย่างคาดโทษ พลางเขมือบปลาดิบอย่างไม่ใส่ใจคนขี้อิจฉาตรงหน้านี้



"ฮัลโหลครับน้องแบม พี่อยู่ในร้านแล้วครับ พี่รอเราอยู่ในนี้นะ"เสียงหนากรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ยี่ห้อหรู ของผู้ชายร่างสูงที่นั่งถัดจากโต๊ะของเค้าไป ซึ่งตอนนี้กำลังนั่งยิ้มแป้นจนเริ่มเห็นเงิงออกมาแล้ว ถึงกับทำให้ร่างหนาจำต้องขมวดคิ้วมองไปอย่างสงสัย เพราะชื่อที่คนเมื่อกี้เอ่ยออกมานั้นมันเหมือนกับชื่อของแบมแบมเลยไงล่ะครับ



"ไอ้มาร์คมึงมองอะไร กินครับๆกินๆ" แจ็คสันเลิกคิ้วมอง พลางยื่นปลาดิบส่งไปให้มาร์คในจาน 



"เปล่า...มึงกินต่อเถอะ" พูดจบมาร์คก็เริ่มก้มหน้ากินต่อไป




"พี่แจบอม แบมขอโทษที่มาช้านะครับ" เสียงหวานที่ดูร่าเริง แล้วผมจำเสียงนี้ได้ดี ทำให้ผมต้องรีบเงยหน้าขึ้นมามองอย่างรวดเร็ว จึงทำให้เห็นแบมแบมอดีตคนรักของผมกำลังเดินยิ้มหวานไม่สนใจใคร แม้กระทั่งผมที่เค้าสามารถเห็นได้ง่ายขนาดนี้ แต่เค้ากลับเดินผ่านไป เพื่อเข้าไปหาไอ้ผู้ชายมีเงิงคนนั้นแทน!



"ไม่เป็นไรครับ ให้พี่รอแค่ไหนพี่ก็รอได้ น้องแบมอยากทานอะไรครับ นี่น้ำชาที่พี่สั่งมาให้เราก่อนแล้วนะครับ"เหอะ! ไอ้เงิง! มันช่างเอาอกเอาใจเมียกูดีจังเลยนะ! ผมได้แต่ข่มอารมณ์ไว้ในใจ พร้อมกับเเจ็คสันที่เห็นแบมแบมแล้วถึงกับยื่นหน้ามากระซิบกระซาบกับผมทันที



"เฮ้ย มึง แค่อาทิตย์เดียวน้องมีคนใหม่แล้วหรอวะ? ดูเค้าเอาอกเอาใจน้องน่าดูเลยว่ะ ต่างกับมึงลิบลับเลย ไอ้เชี่ยมาร์ค!"เออ! ไม่ต้องมาตอกย้ำกู! ผมมันเอาใจใครไม่เป็นไง! เหอะ! แค่อาทิตย์เดียวก็มีไปคนใหม่แล้วหรอ? ไหนบอกว่ารักผมมากมายไง!! คิดในใจได้สักพัก ผมจึงลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเอง พลางเดินเข้าไปยังโต๊ะที่สองคนนั้นนั่งทันที



"แบมแบม"ผมเรียกชื่อร่างบางที่ตอนนี้หน้าตายิ้มแย้มดูสดใสขึ้นอย่างเห็นได้ชัดให้หันมามอง 



"พี่มาร์ค.."จากที่เค้ายิ้มร่าเริง พอเค้าหันมาเห็นผมเค้าก็หุบยิ้มลงทันที พร้อมกับเอ่ยเรียกชื่อของผมออกมาบางเบา



"ใครหรอครับ? น้องแบม" ไอ้เงิงเลิกคิ้วมองมายังที่ผมอย่างสงสัย พร้อมกับเอ่ยถามเมียของผมอย่างไร้เดียงสาเป็นที่สุด



"อ่อ แค่คนรู้จักน่ะครับพี่แจบอม"ร่างบางเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่ดูนิ่งสนิท พลางเมินมองไปหาแต่ร่างสูงอย่างไอ้เงิงตรงหน้า จนผมเริ่มใจกระตุกสั่นหวั่นไหว เป็นไงล่ะไอ้มาร์ค มึงอยากเห็นน้องเป็นแบบนี้มากไม่ใช่หรอ?? 



"แค่คนรู้จักหรอ?" ผมเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่ดูติดจะสั่น เพราะกำลังควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองอยู่ ที่ร่างบางตรงหน้าดูไม่สนใจผมแบบนี้ จนแจ็คสันที่มันเห็นท่าไม่ดี ถึงกับลุกขึ้นยืนตามแล้วมาจับแขนผมเอาไว้จนแน่น



"ไอ้มาร์ค กูว่าพวกเรากลับกันเถอะนะ" พูดจบมันก็ดึงแขนของผมจนสุดเเรงเกิด แต่ผมกับยื้อมันไว้อยู่อย่างนั้น พร้อมกับมองไอ้เงิงนั่นเหมือนอยากจะกินเลือดกินเนื้อ!



"พี่แจบอมครับ แบมว่าเราเปลี่ยนร้านกันเถอะครับ" พอแบมแบมเห็นว่าผมยังไม่ยอมไปไหน ร่างบางจึงรีบลุกขึ้นยืน พร้อมกับดึงแขนของไอ้เงิงนั่นมากอดไว้แนบกายต่อหน้าต่อตาของผมจนแน่น ให้ตายเถอะ!



"ได้สิครับ หรือไม่ก็ให้พี่ไปทำอาหารให้กินที่ห้องก็ได้นะครับ"



"อือ เอางั้นก็ได้ครับพี่แจบอม จะได้ไม่มีใครมาขัดเราสองคน" พูดจบร่างบางก็กอดแขนร่างสูงข้างตัวแน่น เพื่อเดินหนีออกไปจากผมอย่างรวดเร็ว



"ไม่! อย่าไปนะ! " ผมรีบเดินตามทั้งสองคนนั้นไป แต่กลับไม่ทัน เนื่องจากตอนนี้ผมถูกไอ้แจ็คสัน เพื่อนของผมล็อคตัวผมเอาไว้อยู่ไม่ให้ไปไหน



"ไอ้สัสแจ็ค! ปล่อยกูสิวะ!!" ผมตะคอกมันออกไปเสียงดัง พร้อมกับสะบัดตัวจากมัน ผมไม่ยอมให้แบมอยู่กับมันสองต่อสองหรอกนะ!!



"พลัวะ!! ไอ้เชี่ยมาร์ค!! มึงฟังกู!! ตอนนี้มึงเลิกกับน้องไปแล้วนะ มึงจะไปตามน้องเค้าทำไม?? ห๊ะ??"แจ็คสันชกหน้าผมจนหันไปอีกข้าง เพื่อเรียกสติของผม จนผมได้แต่ยืนนิ่งแบบนี้ไปสักพัก แล้วจึงหันกลับมามองมันด้วยสายตาที่ดูเสียใจเป็นที่สุดอย่างไม่ปิดบัง เพราะตอนนี้ ไอ้มาร์ค ต้วน คนนี้กำลังจะเสียแบมแบมไปแล้วจริงๆ



"ไอ้แจ็ค กูจะทำยังไงดี กูคิดมาตลอดว่ากูเบื่อเค้า และถ้าเกิดน้องหายไปแล้ว กูก็จะมีความสุขและอยู่ได้ แต่พอมาวันนี้ วันที่กูเห็นน้องเค้าไปยิ้ม มีความสุขกับคนอื่น กูกลับทนไม่ได้ว่ะ กูรู้ว่ากูผิดที่บอกเลิกเค้าก่อน แต่ตอนนี้กูไม่ยากเสียเค้าไป กูอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเค้า กูจะทำยังไงดีวะ! แม่งเอ๊ย!"ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตัวเดิมของร้าน แล้วทึ้งหัวเอง พร้อมกับลูบหน้าของตัวเองไปมา เพื่อกันไม่ให้น้ำตามันไหลออกมาได้ จนไอ้แจ็คที่ยืนมองอยู่ถึงกับเดินเข้ามาลูบหลังผมบางเบา


"มึงเลือกเองนะไอ้มาร์ค มึงเลือกไล่น้องเค้าไปเอง แล้วตอนนี้มึงจะมาเสียใจทีหลังไม่ได้ มึงก็ต้องยอมรับผลที่ตามมา แต่เอาเถอะ! เย็นนี้ไปกินเหล้ากับกู ไปคลายเครียดกัน" ผมเงยหน้าไปมองไอ้เพื่อนคนนี้ทันที เพราะมันไม่คิดจะปลอบผมเลยไง กลับซ้ำเติมผมอีกต่างหาก! 



"เออ ก็ดีเหมือนกัน วันนี้กูอยากเมา!"



             ผับ XS ยามค่ำคืนนั้นคราคร่ำไปด้วยคนนับร้อยที่ตอนนี้รวมตัวกันมาสังสรรค์เป็นกลุ่มอยู่ในนี้ รวมทั้งร่างหนาอย่างมาร์ค แจ็คสัน และจินยองด้วยที่ไม่รู้วันนี้ร่างเพรียวอย่างจินยองนึกคึกอะไรถึงมาร่วมวงได้ เพราะช่วงนี้จินยองไม่ค่อยชอบขี้หน้ามาร์คสักเท่าไหร่ จึงไม่ค่อยมาร่วมวงอะไรมากนัก ซึ่งร่างหนาก็รู้อยู่แก่ใจดี เพราะจินยองเป็นถึงพี่ชายคนสนิทของแบมแบม 


"ดื่มให้เต็มที่ครับ!" แจ็คสันโยกย้ายร่างกายตัวเองไปมาบางเบา พร้อมกับชูแก้วสูงขึ้น จนทำให้มาร์คกับจินยองเริ่มชูแก้วน้ำสีอำพันนี้ตาม หลังจากนั้นจึงพากันกระดกดื่มกันคนละอึกใหญ่ทันที



"มึงนึกครึ้มอะไรวะไอ้จินยอง ถึงตามพวกกูมาแบบนี้?" ผมเอ่ยถามออกไป พลางมองร่างเพรียวบางที่ตอนนี้กำลังสอดสายตาไปทั่วแล้วโยกหัวไปมาเบาเบาตามจังหวะเพลงที่ดังกระหึ่มในผับแห่งนี้



"กูมาดูของดี"



"ของดีอะไร?"มาร์คเลิกคิ้วมองเพื่อนคนนี้อย่างสงสัย



"เดี๋ยวมึงก็รู้ไอ้มาร์ค หึ" พูดจบจินยองก็ยิ้มที่มุมปาก พลางกระดกดื่มแก้วน้ำสีอำพันของตัวเองไปจนหมดแก้ว 



"ยองแจ ยูคยอม ชะชุดนี้มันจะดีหรอ?"เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างกล้าๆกลัวในห้องวีไอพี เมื่อตัวเองต้องมาใส่ชุดวาบหวิวซีทรูลายลูกไม้สีดำแบบนี้ ซึ่งตอนนี้ยองแจ และยูคยอมต่างพาร่างบางมาแอบที่นี่ก่อนที่จะปฏิบัติตามแผนของจินยอง


"ดีแล้วน่าแบมเชื่อฉันสิ!" ยองแจพยักหน้าอย่างมั่นใจ เพื่อให้ร่างบางได้มั่นใจในตัวเองมากขึ้น



"แต่ทำแบบนี้มันจะไม่เกินไปหรอ? จากที่พี่มาร์คมาขอคืนดีแบม เค้าอาจจะเกลียดแบมไปเลยก็ได้นะยองแจ ขนาดเมื่อกลางวันนี้ แบมยังร้องไห้เลยหลังจากที่พูดว่าพี่มาร์คเป็นแค่คนรู้จักกันอ่ะ.."ร่างบางเอ่ยออกมาเสียงหวาน พร้อมกับรู้สึกผิดที่ตัวเองพูดแบบนั้นออกไป 



"แต่เมื่อกลางวันแกก็แสดงเก่งนะแบม โถ่! เอาไงเอากันสิวะแบม! ลองเสี่ยงกับใจของเค้าดูว่าจะเกลียด หรือ ขอแกคืนดีกันแน่! "ยองแจตบหลังบาง เพื่อเรียกความมั่นใจ พร้อมกับเพยิดหน้าไปทางยูคยอมให้ทำตามที่พี่จินยองบอกเอาไว้ตามแผน



"แบมดื่มสักสามแก้ว แล้วค่อยออกไปนะ" ยูคยอมเอ่ยออกมา พลางยื่นแก้วน้ำสีอำพันไปให้ร่างบางตรงหน้า



"อ่า.."ร่างบางคิดได้สักพัก แต่ก็ยอมรับน้ำสีอำพันนี้ขึ้นมายกดื่มจนหมดแก้ว จึงทำให้ร่างกายบางเริ่มรุ่มร้อนไปหมด 



"ฮิ้ววว น้องคนนั้นน่ารักว่ะ!!"เสียงคนข้างๆโต๊ะนั้น ทำให้พวกมาร์คต้องหันไปมอง และมาร์คต้องตกใจจนตาค้าง ก็เพราะคนที่ข้างโต๊ะบอกว่า คนนั้นน่ารักดีก็คือแบมแบม ร่างบางใส่เสื้อลายลูกไม้ซีทรูสีดำเผยให้เห็นผิวขาวนวลใสอยู่ภายใน พร้อมกับกางเกงรัดรูปสีดำที่ให้เห็นทรวดทรงบอบบางนั่น ร่างบางเดินมากับเพื่อนอีกสองคนอย่างยองแจและยูคยอม ซึ่งตอนนี้ไอ้แจ็คสันก็ยืนมองตาค้างไปด้วยเช่นกัน เพราะทั้งสามคนดันไปยืนอยู่ตรงกลางฟอร์ ยิ่งทำให้ดูโดดเด่นยิ่งขึ้นเลยทีเดียว



"แบมแบม" ผมครางเสียงต่ำออกมาบางเบา พร้อมกับจะรีบเดินเข้าไปหา แต่ก็ต้องชะงักฝีเท้าหยุดอยู่ไว้อย่างนั้น เมื่อมีร่างสูงอย่างไอ้เงิงเมื่อกลางวันนี้ กำลังเดินเข้ามาหาร่างบางก่อน พร้อมกับรวบเอวอันบอบบางเข้ามาแนบอกของตัวเอง อย่างแสดงความเป็นเจ้าของ



"เอ๋ นั่นน้องแบมนี่ ดูเปลี่ยนไปเยอะเลยเนอะ กล้าแต่งตัวแบบนี้ แถมยังมาผับมาบาร์แบบนี้อีก หึหึ" จินยองยืนพูดกรอกหูอยู่ข้างๆผมเหมือนซ้ำเติมเข้าไปอีก จนทำให้ผมต้องกำมือของตัวเองแน่น พลางจ้องมองแต่แบมแบมคนเดียว ที่ตอนนี้ถูกไอ้เงิงนั่นรวบเอวไปกอดแล้วเต้นอยู่กลางฟอร์ ซึ่งแบมแบมก็ยิ้มแล้วยอมให้เค้ากอดรัดแบบนั้นด้วย คงจะชอบมันมากจนลืมผัวเก่าคนนี้ไปเลยสินะ!



"น้องยองแจของกูก็มาหรอเนี่ย? ถึงว่าล่ะ ทำไมวันนี้ปล่อยให้กูมาเที่ยวได้!"แจ็คสันที่ยืนข้างกันก็เอ่ยออกมาด้วยอีกคน



"กูทนไม่ไหวแล้ว!" พอเห็นว่าไอ้เงิงเริ่มโอบกอดร่างบาง แล้วเริ่มจะซุกไซร้ซอกคอขาว ร่างหนาก็ไม่รีรอที่จะไปกระชากตัวของแบมแบมให้ออกห่างจากตัวมันทันที ส่วนเพื่อนทั้งสองคนพอเห็นว่ามาร์คเดินเข้าไปแบบนั้น ต่างพากันรีบวิ่งตามไปด้วยอย่างรวดเร็ว



"อ๊ะ!" ร่างบางถูกกระชากออกมาจากตัวของแจบอมอย่างแรง พร้อมกับมือหนาของมาร์คเริ่มโอบไหล่บางจนแน่นแทน




"เฮ้ย! อะไรวะ?"แจบอมเริ่มชักสีหน้าไม่พอใจ พลางสบถออกมาจนคนที่กำลังเต้นอยู่ต่างพากันเริ่มมองมายังสามคนนี้ที่ยืนอยู่กลางฟอร์นี้อย่างโดดเด่นสะดุดตา



"อย่าเสือกมายุ่งกับเมียกู!" มาร์คโอบไหล่บาง พร้อมกับใช้มือที่ว่างอีกข้างผลักหน้าอกคนตรงหน้าออกไปอย่างแรง



"ใครเป็นเมียพี่?" คนข้างตัวที่โดนโอบไหล่อยู่ถึงกับหันขวับมามอง พร้อมกับผลักไหล่หนานี้ออกจากตัวเอง



"แบมไง แบมคือเมียของพี่"มาร์คตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงที่ดูอ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด



"มันก็แค่อดีต เราเลิกกันแล้วนะพี่มาร์ค อย่ามายุ่งกับแบมอีก!!" ร่างบางตะโกนออกไปสุดเสียง พร้อมกับเดินเข้าไปหาแจบอมอีกครั้ง รวมทั้งยองแจ และยูคยอมที่เริ่มเดินเข้ามาสมทบด้วย





"ไม่! แบมพี่ขอโทษ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย?"ร่างหนาเริ่มทำเสียงอ่อนลง พร้อมกับเดินเข้าไปหาร่างบางมากขึ้น จนแบมแบมต้องถอยหลังออกห่างไปเรื่อยไม่หยุด



"คำพูดของพี่ในวันนั้น พี่บอกว่าพี่เบื่อแบม แบมมันดีเกินไป จืดชืดไม่ใช่หรอ? แล้วจะมาขอคืนดีทำไม!" ร่างบางเริ่มน้ำตาคลอออกมา พร้อมกับผลักอกคนตรงหน้าไม่หยุด จนทำให้จินยองที่ยืนอยู่ถึงกับลอบยิ้มออกมา โชคดีแค่ไหนที่เค้าฝากยองแจให้บังคับแบมแบมดื่มเหล้าก่อนออกมาที่ฟลอร์นี้สักแก้วสองแก้ว ไม่อย่างนั้นคนที่ดูเรียบร้อย หัวอ่อนคงไม่กล้าพูดจาแข็งกระด้างตามที่ใจต้องการออกมาใส่คนที่ตัวเองรักแบบนี้ได้หรอก



"พี่ขอโทษ พี่ขอโทษทุกอย่าง พี่ผิดไปแล้ว เรากลับบ้านของเรากันเถอะนะแบมแบม พี่ขอโทษ ตอนนั้นมันก็แค่อารมณ์ชั่ววูบของพี่ พอพี่ไม่มีแบมอยู่ด้วยแล้วพี่ถึงได้รู้ว่าพี่ขาดแบมไม่ได้นะครับ พี่ขอโทษ เรากลับมาอยู่ด้วยกันนะ"ร่างหนาดึงร่างบางที่เอาแต่ผลักไสเข้ามาสวมกอดจนแน่น พลางพูดพร่ำแต่ขอโทษออกมาไม่หยุด



"ไม่!! ฮึกก คนใจร้าย พี่พูดแบบนั้นกับแบมได้ยังไง ฮึกก รู้มั้ยแบมเสียใจมากแค่ไหนอ่ะ! ไปสิ ไปเลย ไปหาคนที่พี่มาร์คคิดว่าใช่สิ!! มาขอคืนดีกับคนจืดชืดแบบแบมทำไมล่ะ!! ฮือออ ออก ไป เลย นะ!!"ร่างบางเริ่มปล่อยโฮออกมา พลางใช้มือทุบตีหลังคนที่กอดตัวเองเอาไว้แน่นไม่หยุด 



"พี่จะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว พี่สัญญา อึกก นะครับ แบมแบม เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมนะครับ ฮึกก" ร่างหนาที่ไม่คิดว่าตัวเองจะร้องไห้ กลับต้องมาร้องไห้ในวันนี้ พร้อมกับย่อเข่าตัวเองลงไปนาบกับพื้น หลังจากนั้นจึงเอาหน้าซุกหน้าท้องของร่างบาง แล้วกอดเอวขอร้องอ้อนวอนร่างบางไม่ยอมปล่อย จนจินยองที่ลอบมองอยู่ถึงกับยิ้มออกมาบางเบากับแผนของเค้าที่คิดเอาไว้ว่ามันสำเร็จแล้วจริงๆ



"ฮึก ฮืออ มะ ไม่! " ร่างบางผลักคนที่กอดเอวออกจากตัวอย่างแรง จนมาร์คถึงกับล้มลงไปนั่งกับพื้นด้วยความหมดแรง เพราะตอนนี้ตนนั้นเริ่มร้องไห้หนักมากขึ้นเสียแล้ว หลังจากนั้นแบมแบมจึงหันหลังเดินออกไปพร้อมกับแจบอม ที่ตอนนี้เดินกลับเข้ามาโอบเอวร่างบางแล้วเดินออกไปด้วยกันอีกครั้ง



"แบมแบม! ปล่อยกูสิวะ! โถ่เว๊ย!!" มาร์คคลานเข่าพยายามจะลุกขึ้นตาม แต่โดนจินยองและแจ็คสันห้ามเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับช่วยกันพาร่างหนาให้ออกไปจากที่นี่ทันที



           สายตาที่ดูว่างเปล่าและเอาแต่นอนนิ่งจ้องมองเพดานห้องอยู่แบบนี้มาได้สามวันแล้ว ข้าวปลามาร์คก็ไม่ยอมกิน ทำงานก็ไม่ยอมไป จนแจ็คสันต้องแสร้งบอกกับทางบริษัทว่าเพื่อนของตัวเองกำลังป่วย พร้อมกับทำเรื่องลาป่วยให้ร่างหนาด้วยการขอใบรับรองแพทย์ปลอมจากญาติที่เป็นหมอให้เขียนให้อย่างเสร็จสรรพ แต่พอแจ็คสันมาเห็นสภาพของเพื่อนที่เป็นแบบนี้ ร่างล่ำสันจึงได้แต่คิดว่ามันคงจะป่วยจริงเข้าสักวันนึง ถ้ามันไม่ยอมกินข้าวแล้วเอาแต่นอนกอดรูปคู่ของมันและมองไปบนเพดานห้องนอนอยู่แบบนี้



"ไอ้มาร์ค แดกข้าวครับ!"





"....." เงียบ ใช่ครับ! ไอ้มาร์คมันเงียบแบบนี้มาสามวันแล้ว จนบางครั้งผมต้องบังคับหานมหรือน้ำผลไม้กรอกใส่ปากให้มันดื่ม เพราะมันไม่ยอมกินข้าวเลยสักคำ จนผมไม่รู้จะทำยังไงแล้วให้ตายสิ!! ผมเป็นห่วงมัน!



"แบม..กูคิดถึงแบม" คนที่เอาแต่นอนเงียบอยู่ตลอดเริ่มเอ่ยออกมาด้วยเสียงอันแหบพร่าไร้เรี่ยวแรง



"เชี่ยเอ๊ย!" พอแจ็คสันได้ยินเพื่อนพูดออกมาพร้อมกับน้ำตาที่ไหลรินออกมาจากดวงตาที่เค้าเคยคิดว่ามันเเข็งแกร่งที่สุด ร่างล่ำสันถึงกับสบถออกมาพร้อมกับลุกขึ้นยืนเต็มความสูงเพื่อที่จะทำอะไรสักอย่างในทันที



'ฮัลโหล ว่าไงไอ้แจ็ค'



"จินยอง กูว่ามึงพอเถอะ! กูสงสารไอ้มาร์ค!"



'พออะไร?'น้ำเสียงในสายดูเรียบเฉยนิ่งสนิททันที เมื่อเพื่อนสนิทของตัวเองพูดออกมาแบบนี้




"อย่ามาทำเป็นไม่รู้สิวะ! มึงก็รู้ว่ากูหมายถึงเรื่องอะไร? พวกเราก็รู้กันทั้งหมด ยกเว้นไอ้มาร์คมันคนเดียว"



'แล้วตอนนี้มันเป็นไงบ้างล่ะ? ใกล้ตรอมใจตายรึยัง?'



"ไม่ใช่แค่ตรอมใจแล้ว แต่มันใกล้จะตายเลยล่ะ ถ้ามึงไม่ยอมปล่อยน้องมาหามันสักที มึงปล่อยน้องกลับมาเถอะนะ กูว่าไอ้มาร์คมันคงได้รับบทเรียนนี้อย่างสาสมแล้วว่ะ!"แจ็คสันเอ่ยออกมาด้วยเสียงอ่อนลง เพื่อขอให้จินยองปล่อยแบมแบมมาหาเพื่อนของเค้าสักที 



'กูไม่ใช่คนใจร้ายไอ้แจ็ค แต่มันทำกับน้องแบบนั้นโดยที่มันไม่ได้คิด กูก็ต้องทำให้มันได้รับรู้ผลที่มันกระทำเอาไว้'



"เออ เรื่องนี้กูรู้ดี แต่ไอ้มาร์คมันไม่ยอมกินข้าวเลยนะ มันเอาแต่เพ้อถึงน้องแบมอย่างเดียว กูขอเถอะนะ ได้โปรด กูสงสารเพื่อน มันจะตายอยู่แล้วนะจินยอง" แจ็คสันกรอกเสียงอ้อนวอนใส่ไปให้คนปลายสายฟังอย่างน่าสงสาร ที่ตอนนี้คนปลายสายเงียบสนิทเป็นพักใหญ่ เหมือนกำลังคิดตึกตรองอยู่ และแจ็คสันก็ยังคงจะรอสายที่เงียบอยู่อย่างนั้น เพื่อรอคำตอบจากปากของจินยอง 



'อืม' แล้วแจ็คสันก็ต้องเผยรอยยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อจินยองมันเอ่ยออกมาแสดงว่าตกลงที่จะปล่อยร่างบางออกไปหาคนรักได้แล้ว ซึ่งจริงๆแล้วแบมแบมก็เอาแต่ขอจินยองเพื่อไปหามาร์คเช่นกัน เพียงแต่จินยองคิดว่ายังไม่ถึงเวลา เค้าเลยห้ามแบมแบมไม่ให้ออกมาหามาร์ค แต่ตอนนี้คงถึงเวลาที่เค้าต้องปล่อยร่างบางไปแล้วล่ะ!



 "พี่มาร์ค.." เสียงหวานที่เอ่ยสั่นเครือออกมา พร้อมกับมือนุ่มนิ่มเข้าไปสัมผัสลูบแก้มสากของร่างหนาเพื่อปลุก จึงทำให้ร่างหนาจำต้องค่อยๆลืมตาตื่นขึ้นมา พร้อมกับเสสายตาไปมองไปตามเสียงที่เรียกชื่อตัวเอง



"แบม.." ร่างหนาผงะอย่างอึ้งในใจเล็กน้อย หลังจากนั้นจึงรีบเข้าไปสวมกอดเอวของร่างบาง พร้อมกับเอาหน้าซุกไปที่หน้าท้องแบนราบของแบมแบมจนแน่นทันที



"ฮึกก พี่มาร์ค ทำไมไม่ยอมกินข้าว" ร่างบางมองคนที่กอดตัวเองเอาไว้ อย่างรู้สึกสงสารที่ตอนนี้คนรักของเค้าดูซูบผอมลงไปเยอะ พร้อมกับห้องชุดนี้ดูรกไปหมด เหมือนกับไม่มีใครอยู่แล้วทำความสะอาดมาเป็นแรมปี



"พี่คิดถึงแบมนะ พี่รักแบมนะครับ เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้มั้ย?"ร่างหนาไม่สนใจว่าตัวเองจะเป็นอย่างไร พอเค้าได้เจอแบมแบม เค้าก็รีบเอ่ยขอออกไปทันที



"ไม่"



"แบม ฮึกก พี่ขอโทษ เรามาอยู่ด้วยกันอีกครั้งนะครับ พี่รู้ว่าที่ขอไปมันเห็นแก่ตัว เพราะว่าแบมมีแฟนใหม่แล้ว แต่พี่ก็ยังคงจะขออยู่ดี ฮึก" ร่างหนาเริ่มน้ำตาไหลอีกครั้งเมื่อได้ยินร่างบางปฏิเสธแบบนี้ คงเพราะแบมแบมมีคนรักอย่างไอ้เงิงนั่นแล้ว




"เปล่า ฮึก แบม ฮึก ไม่ยอมคืนดีจนกว่าพี่มาร์คจะยอมไปกินข้าวแล้วดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้ต่างหากล่ะ ฮึกก"



"จะ จริงหรอ? แล้วผู้ชายคนนั่นล่ะ?" ร่างหนาเริ่มลุกขึ้นมานั่งมองทั้งที่ยังคงมีน้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้มไม่หยุด



"พี่แจบอมน่ะหรอ?"ร่างบางปาดน้ำตาของตัวเองออก พลางเลิกคิ้วมองอย่างสงสัย



"ใช่ คนรักใหม่ของแบมไงครับ.."



"ไม่ใช่ พี่แจบอมไม่ใช่คนรักของแบม พี่แจบอมคือคนรักของพี่จินยอง "



"หะ หืม แบมหมายความว่าไง?"มาร์คเริ่มหยุดร้องไห้ พลางเอาแต่จ้องมองคนตรงหน้าอย่างสับสน งง งวย



"พี่แจบอมเป็นแฟนของพี่จินยอง พี่จินยองขอให้พี่แจบอมมาช่วยแกล้งพี่มาร์ค ฮึก เพราะพี่มาร์คบอกเลิกแบม ไล่แบมเพราะแบมดีเกินไป ฮึก พี่จินยองเลยอยากให้พี่มาร์คสำนึกผิดบ้าง ฮึก "พอพูดคำว่าบอกเลิก ร่างบางก็เริ่มร้องไห้ออกมาอีกครั้ง จนทำให้ร่างหนาถึงกับรู้สึกผิดอยู่ในใจ ที่เค้าทำให้คนรักของเค้าร้องไห้และเสียความรู้สึกได้ขนาดนี้


"พี่ขอโทษ พี่มันโง่เอง ที่พลั้งปากไปบอกเลิกแบมเพราะความคิดไร้สาระของพี่ ฮึกก พี่ขอโทษ แบมจะตบจะตีจะทำยังไงกับพี่ก็ได้ พี่ยอมหมดแล้วครับ "มาร์คก้มหน้าแล้วร้องไห้อย่างสำนึกผิด ที่บอกเลิกร่างบางไป พร้อมกับจับมือเรียวมาตบหน้าของตัวเองไปด้วย 


"อื้อ ไม่เอา! พี่มาร์คอย่าทำแบบนี้ ฮึก ไม่ร้องนะครับ ถ้าพี่มาร์คร้องไห้ แบมก็ร้องไห้ตาม ฮึกก ถ้าพี่มาร์คตาย แบมก็ตรอมใจตายตามไปเหมือนกันนะ ฮึก พี่มาร์คอย่าทำแบบนี้อีกนะ อย่าไม่ยอมกินข้าวแบบนี้อีก เข้าใจมั้ย ฮืออ" ร่างบางดึงมือของตัวเองออกมาเพื่อหยุดตบหน้าร่างหนา และเริ่มเอามือปิดหน้าตัวเองเพื่อปล่อยโฮออกมา เมื่อตัวเองคิดว่าแกล้งมาร์คแรงเกินไปเเล้ว จนร่างหนาต้องมานอนตรอมใจเพราะเค้าแบบนี้



"ไม่เอานะ แบมอย่าร้องไห้ให้พี่เห็นอีกนะครับ พี่ขอโทษ ตั้งแต่นี้ต่อไปพี่จะไม่ทำให้แบมร้องไห้อีก พี่สัญญา พี่รักแบมนะครับ"ร่างหนาดึงร่างบอบบางตรงเข้ามากอดจนแน่น



"ฮึกก ฮืออ พี่มาร์คแบมรักพี่นะ ฮืออ"พอได้รับสัมผัสที่กอดปลอบแบบนี้ แบมแบมถึงกับร้องไห้หนักออกมาอีกครั้ง แต่การร้องไห้ครั้งนี้ของเค้ามันมาพร้อมกับความโล่งใจ มันโล่งใจเพราะเค้าได้พี่มาร์คของเค้ากลับคืนมา รวมทั้งมาร์คก็ได้แบมแบมกลับคืนมาด้วยเช่นกัน

END

Special Part :


"กลับมาแล้วหรอครับ พี่มาร์ค" ร่างบางที่รอผมในห้องชุดของคอนโดที่ตอนนี้กลับมาสะอาดดังเดิมแล้ว ด้วยฝีมือของแบมแบมรีบวิ่งเข้ามาหาผม พร้อมกับดึงชุดสูทของผมมาไว้กับตัวเองดังเดิม เหมือนเดิมทุกอย่าง หลังจากที่เราคืนดีกัน แต่สิ่งที่เปลี่ยนไปก็คือ



"ครับ พี่คิดถึงเรานะ.." ผมดึงร่างบางตรงหน้าเข้ามาสวมกอด พร้อมกับหอมซอกคอขาวนวลนี้ไปด้วย จนคนที่ถูกหอมหน้าเริ่มขึ้นสี พลางดันไหล่ผมออกมาบางเบา


"ปะ ไปกินข้าวกันดีกว่านะ"ร่างบางก้มหน้าหนีเพราะความเขิน กับสิ่งที่เปลี่ยนไปของร่างหนาตรงหน้า พร้อมกับหันหลังหนีเดินนำเพื่อที่จะไปยังโต๊ะอาหาร


"เดี๋ยวสิ..กินแบมก่อนกินข้าวได้มั้ย?"ผมร่างกอดร่างบางจากทางด้านหลัง พร้อมกับกดจูบไปที่ลาดไหล่บางไม่หยุด


"คนบ้า! อื้ออ!" จะรีรออะไรอยู่ล่ะครับ ผมรีบอุ้มร่างบางเข้าห้องนอนของสองเราทันที หลังจากเหตุการณ์ในวันนั้น จนถึงวันนี้ผมก็เปลี่ยนตัวเองเพื่อแบมแบม ผมใส่ใจเค้ามากขึ้น เอาอกเอาใจเค้ามากขึ้น และที่สำคัญเซ็กส์ที่หายไปเกือบปีก็กลับมาหาเราสองคนอีกครั้ง! ขอบคุณสวรรค์สำหรับโอกาสของแบมแบมที่ให้ผมจังเลยครับ! 

'''''''Happy Ending"""

                เรื่องนี้สมควรขอบคุณจินยองพี่ชายคนสนิทของแบมแบมมากที่สุดค่า เพราะอะไรน่ะหรอ ? ก็เพราะเป็นคนเจ้าแผนการยังไงล่ะคะ ฮ่าๆ ขอขอบคุณรีดเดอร์ที่น่ารักทุกท่าน ที่เข้ามาอ่านและคอมเม้นท์กันอย่างมากมายนะคะ สุดท้ายนี้พบกันเรื่องหน้าค่าาาา รักทุกคนน้าา บายยยยย!!!!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3703 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:15
    ขนาดมาร์คเป็นคนบอกเลิกเองละแถมพูดว่าเบื่อนี่ยังจะเป็นจะตั่ยขนาดนี้ ละมาร์คเคยย้อนมาคิดถึงความรู้สึกแบมบ้างมั้ย ทนฟังเขาร้องไห้จะขาดใจได้ขนาดนั้นไปได้ยังไง ยังกล้ากลับมาตรอมใจอีก
    #3703
    0
  2. #3702 LuhanBen (@LuhanBen) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2561 / 23:13
    หึ อารมณ์ชั่ววูบ มันไม่สำคัญหรอกว่าเบื่อมั้ยแต่สำคัญที่ว่าถ้าแกรักแบมแกจะไม่มีวันทำแบบนี้กับคนที่รักแน่ๆ สรุปแล้วรักแบมจริงปะเนี่ย เบื่อซะขนาดนั้นคือรัปแบมจริงอะ หรือมันอาจเป็นแค่ความเฉยชินก็ได้ ตอนมาร์คจีบแบมนี้จีบไงอะ มาร์คคือดูเบื่อแบบเบื่อจริง อ่านละแบบนี่คือคนรักกันหรอ? 5555555 ไม่น่าใช่แล่วมั้งง
    #3702
    0
  3. #3494 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2561 / 23:51
    น่าจะให้แบมมีแฟนใหม่จริงๆเนอะ เอาแบบที่ว่าอิพี่ใกล้ขาดใจค่อยกลับมา
    #3494
    1
  4. #3316 kanyaweetawai (@kanyaweetawai) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 23:00
    น้ำตาคลอเลย
    #3316
    0
  5. #3040 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 กันยายน 2560 / 19:38
    สมน้ำหน้ามาร์คต้วน ต้องโดนดัดนิสัยบ้างงง
    แต่แบมแซ่บมากเลยตอนเอาคืนน
    #3040
    0
  6. #2844 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2560 / 12:35
    ร้องไห้เลยย
    #2844
    0
  7. #2778 Puna0310 (@Puna0310) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 9 มิถุนายน 2560 / 23:51
    ร้องไห้หนักมาก????
    #2778
    0
  8. #2605 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 12:57
    เกือบบแล้วววววว น้ำตาไหลลล ต้องขอบคุณจินยองที่ทำให้มาร์ครู้ใจตัวเอง
    #2605
    0
  9. #2489 gam03 (@G_gaam) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 15:49
    คือตอนนี้แบบชอบจินยองมาก อ่านตอนเริ่มเรื่องมาโอ้โหนี่เกลียดมาร์คเลนทีเดียว5555 ไรท์แต่งให้เราอินได้มากๆเลย ไรท์เก่งสุดๆเลยค่ะ
    #2489
    0
  10. #1933 Aujacharee (@Aujacharee) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2560 / 11:17
    ดีที่มาร์คยังขอคืนดี ถ้าไม่ทำได้เสียแบมไปจริงๆแน่
    #1933
    0
  11. #1451 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 กันยายน 2559 / 14:07
    รักจินยองมากตอนนี้ เยี่ยมที่สุด
    คนเรานี่ก็แปลกมันมีจริงๆเนอะแบบขอเลิกเพราะดีเกินไปงี้
    #1451
    0
  12. #1303 มอนเตอร์ღ (@-ben00-) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 16:37
    จินยองทำดี~
    #1303
    0
  13. #1136 JMB195 (@JMB195) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2559 / 12:13
    ร้องไห้หนักมาก
    #1136
    0
  14. #1002 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2559 / 12:45
    น้ำตา ไหลพรากเลยค่า สงสารแบมเว่อ
    #1002
    0
  15. #955 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2559 / 00:08
    ขอบคุณอภินันทนาการจากจินยองกับเจบีเป็นอย่างสูง555
    #955
    0
  16. #872 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 12:03
    ตอนจะจีบจะคบกันได้จินยองนี้แหละก็ช่วย หลังคบกันแล้วพอมาร์คเป็นแบบนี้ จินยองก็มีแผนมาอีก 5555555
    แต่มาร์คแบบเอ้อ เป็นไงละเบื่อของแกอะ สุดท้าบเกือบเสียเขาไปแล้วไหม อบากให้ชีวิตคู่มีรสชาติแหม ทีตังเองไม่ยักทำอะไร จะรอให้แต่แบมทำหรือไง
    ต้องขอบคุณพี่แจบอมและจินยองเลยนะเนี่ย
    #872
    0
  17. #856 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 13:48
    เป็นไงบ้างมาร์คไม่มีแบมสบายดีไหมจ้ะ น่าจะดัดให้นานกว่านี้อีกนิสนะ
    #856
    0
  18. #855 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 07:00
    เกือบไปแล้วนะพี่มาร์ค เกือบเสียแบมไปแล้วจริงๆ ...พี่จินยองเจ้าแผนการจริงๆ เยี่ยมมมมม ^_^b
    #855
    0
  19. #854 Est-1705 (@Est-1705) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 03:59
    เรื่องนี้ดีมากเลย ความเบื่อของมาร์คนั้นเกือบแล้วจริงๆ ดีที่แบมไม่ยอมคืนดีแต่แรกด้วย นี่ยังอยากให้พี่มาร์คทรมานกว่านี้อีก แต่ยอมให้ก็ไห้ 55
    #854
    0
  20. #853 PinkuMilku (@kakakokokeke) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 00:35
    แต่แบมเรื่องนี้ยอมพี่มาร์คมากกกก
    #853
    0
  21. #852 PinkuMilku (@kakakokokeke) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 00:35
    สุดยอดมากกกด แก้เผ็ดพิมัคได้เริ่ดมากกกกกกกก จินยองเก่งจริงๆ55555555555555 เราสะใจมากเลยอะ ที่พิมัคค่อยๆตรอมใจไป แบบตอนแรกเค้าดีๆก็ไม่เหนค่า
    #852
    0
  22. #851 yuuichigo (@yuuichigo) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 22:32
    มาร์คต้องเจอแบบนี้ถึงจะเห็นค่าของสำคัญ จบแบบแฮปปี้ดีสุดๆเลย
    #851
    0
  23. #850 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 19:56
    จินยองนี่ร้ายกาจตลอดเลย ดีใจที่มาร์คยอมเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อแบม ถึงแบมจะเสียเปรียบก็เถอะนะ 555
    #850
    0
  24. #847 MBAs9397 (@MBAs9397) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:36
    เป็นไงล่ะมาร์ค ! เกือบเสียน้องไปแล้วมั้ยล่ะ!
    #847
    0
  25. #846 ing_fippy (@ing_fippy) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:34
    ต่ออีกๆๆๆๆ
    #846
    0