SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 39 : Twin of love <3 2 (100%) **DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4749
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62

**สร้างเมื่อ 3 มิ.ย. 2559**

(ตามคำเรียกร้องจ้า... เป็นตอนพิเศษที่ไรท์อยากจะแต่งขึ้นมาเองนะคะ 
ปล. อย่าได้เอาสาระอะไรมากจากเรื่องสั้นนี้เลยค่ะ! 5555 )





ณ สนามบินนานาชาติลอสแองเจิลลิส แห่งประเทศสหรัฐอเมริกา


"นี่แบมบี้ต๋า ลูกพี่ลูกน้องที่มาจากประเทศไทยของเธอน่ะ  เมื่อไหร่ตานั่นจะโผล่หัวมาคะ? ฉันยืนรอจนเมื่อยขาจะแย่อยู่แล้วนะ ยัยแบมบี้ต๋า!" ร่างเพรียวบางอย่างมาร์กี้ที่วันนี้ใส่แว่นตากันแดดกรอบหนาสีขาวแมทกับชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหวว กำลังยืนกอดอกหน้ามุ่ยอยู่ในสนามบิน ตรงบริเวณส่วนของประตูขาเข้าได้เกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว เพราะมาร์กี้กำลังยืนรอญาติที่จะมาขออาศัยกับยัยพี่สะใภ้ตัวเล็กของเค้าชั่วคราว ซึ่งลูกพี่ลูกน้องของแบมบี้คนนี้มาจากประเทศไทย แล้วดันได้งานทำในเมืองลอสแองเจิลลิสกระทันหัน แบมบี้เลยอาสาให้ลูกพี่ลูกน้องของตัวเองมาอาศัยพักชั่วคราวที่บ้านของสามีตัวเองก่อน ในช่วงเวลาที่ลูกพี่ลูกน้องของแบมบี้ยังหาบ้านเช่าไม่ได้แบบนี้


"มาร์กี้ต๋าใจเย็นๆนะคะ เดี๋ยวพี่กันต์ก็มาแล้ว ตอนนี้ไฟท์เพิ่งลงมาไม่กี่นาทีเองน้าา"ร่างบางที่วันนี้สวมชุดกระโปรงสีฟ้า พร้อมกับผมทรงหน้าม้าที่ปล่อยยาวสลวย  รีบกอดแขนร่างเพรียวเพื่อนสนิทอย่างเอาอกเอาใจทันที เมื่อเห็นคนข้างตัวเริ่มมีอาการหงุดหงิดขึ้นมาเสียเเล้ว


"นี่เพราะเป็นห่วงตัวหรอกนะ เค้าถึงมายืนรอเป็นเพื่อนอ่ะ!"มาร์กี้เอ่ยออกมาอย่างหงุดหงิด พลางเหล่ตามองคนที่กอดแขนอ้อนอย่างโกรธไม่ลง ยังไงเค้าก็คงปล่อยให้ยัยพี่สะใภ้ตัวเล็กไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้หรอก ซึ่งวันหยุดทั้งทีเค้าก็อยากจะนอนอยู่เฉยๆในบ้านหรอกนะ แต่ถ้าเค้าปล่อยให้แบมบี้มาสนามบินคนเดียว มีหวังเค้าคงโดนแฝดผู้พี่ หรือ ผัวยัยตัวเล็กนี่ฆ่าตายกันพอดีสิ! มันยิ่งห่วง หวงยัยตัวเล็กเมียของมันมากอยู่! นี่ถ้าวันนี้คนสวยอย่างมาร์กี้ไม่ได้หยุดนะคะ มันคงจะโดดงานโปรเจ็กต์ใหญ่ที่กำลังทำอยู่มาเป็นเพื่อนเมียไปแล้วล่ะค่ะ!


"'งื้ออ ขอบคุณมากนะคะมาร์กี้ต๋า โอ๊ะ! อ๊ายยย นั่นไงๆๆ พี่กันต์ขาาาาาาาาาาาาาา ทางนี้ค่าาาาา"เสียงหวานแหลมของร่างบางทำให้มาร์กี้จำต้องรีบหันไปมองตรงทางเดินประตูขาเข้าทันที!


"โอ๊วว..." เสียงร้องอุทานออกมาบางเบา พร้อมกับมือเรียวคู่สวยยกขึ้นมาทาบอกอย่างใจสั่นหวั่นไหว เมื่อร่างเพรียวบางได้พบยอดชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาขายาวหุ่นดีมีเสน่ห์สเป็คมาร์กี้เลยอ่ะค่ะ! เดินดุ่มๆหอบ เอ่อ...ถุงพลาสติกสีรุ้งเข้ามาหายัยตัวเล็ก จะว่าไปแล้วสองคนนี้หน้าตาเหมือนกันมากเลยนะ! แต่มันก็มีความแตกต่างกันอยู่แหละน่า เพราะยัยแบมบี้ตัวเล็กกว่าร่างสูงนี้ประมาณสองถึงสามเซ็นต์ แถมท่าทางการเดินของผู้ชายคนนี้ก็เหมือนกับพวกผู้ชายเถื่อนๆดีๆนี่เอง ส่วนแบมบี้ตอนนี้ก็กำลังสวมกอดลูกพี่ลูกน้องของตัวเองอย่างแนบแน่นอยู่ จนมาร์กี้อยากจะเข้าไปร่วมกอดบ้างจังเลยค่ะ! 


"งื้ออ พี่กันต์ขาาาา เดินทางมาเป็นไงบ้างคะ?" ร่างบางเอ่ยเป็นภาษาไทยภาษาบ้านเกิดของตัวเองออกมา แต่ยัยตัวเล็กดันกลับมาโตที่เกาหลีเพราะมีแม่เป็นคนไทย ส่วนคุณพ่อยัยเป็นคนเกาหลี จนมาร์กี้ถึงกับขมวดคิ้วมอง เพราะเค้าฟังไม่รู้เรื่องนะสิ! แต่พอจะรู้ว่าผู้ชายคนนี้คงชื่อพี่กันต์ขา เพราะยัยตัวเล็กเรียกแบบนี้ตั้งสองครั้ง!


"ไม่เหนื่อยเลยจ้าน้องแบมบี๋ ที่นี่มันช้างแตกต่างจากบ้านหนาที่สุพรรณของพี่จังเลยเน้อ.."เสียงเหน่อจากหนุ่มบ้านนา หน้ามน คนสุพรรณเอ่ยออกมาใส่ร่างบางให้ได้ฟัง จนมาร์กี้ถึงกับยิ้มขำในใจกับเสียงของคนหล่อคนนี้ แต่ไม่เป็นไร มาร์กี้จะข้ามข้อนี้ไปค่ะ!


"คิคิ" เสียงขำของร่างเพรียวทำให้ทั้งสองคนที่กำลังคุยภาษาไทยกันอยู่ออกรสหันขวับมามอง


"หือ? ใครเหร๊อ?"ร่างสูงอย่างนายกันต์พิมุกต์ หนุ่มหล่ออิมพอร์ตจากบ้านนาแถบอำเถอเมืองสุพรรณบุรี ถึงกับเลิกคิ้วมองสาวประเภทสองคนสวยแปลกหน้าคนนี้ทันที


"อ๋อ นี่คือเพื่อนสนิทและเป็นน้องของสามีแบมบี้เองค่ะพี่กันต์ขา ชื่อมาร์กี้ค่ะ มาร์กี้ต๋าคะนี่พี่กันต์ขานะอายุมากกว่าเรา 2 ปี" ร่างบางอย่างแบมบี้เริ่มแนะนำให้ทั้งสองได้รู้จักกัน หลังจากนั้นพี่กันต์ก็เริ่มเดินไปหาแล้วยืนตรงหน้าของมาร์กี้ ที่ตอนนี้กำลังอึ้งในความหล่อวิ๊งค์ของร่างสูงอยู่ทันที


"สวัสดีครับ ผมกันต์ ลูกพี่ลูกน้องของแบมบี้ครับ" ร่างสูงยิ้มหวานพลางยกมือไหว้ใส่ร่างเพรียวบางตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยออกมาเป็นภาษาอังกฤษ ที่พอพี่กันต์เปลี่ยนมาพูดภาษานี้ เสียงของร่างสูงกลับไม่เหน่อ เหมือนตอนที่พูดภาษาไทยเลยสักนิดเดียว แถมยังดูดีมีเสน่ห์อีก กรี๊ดดด มาร์กี้ขอกรีดร้องในใจแปปนึงได้มั้ยคะ!!!


"ชื่อมาร์กี้ค่ะ" ร่างเพรียวเริ่มยกมือไหว้ตาม  พร้อมกับยิ้มกรุ้มกริ่มกระพริบตาปริปๆส่งไปให้คนตรงหน้า แต่พี่กันต์กลับได้แต่ยิ้มมองไปอย่างซื่อๆ พลางก้มหัวไหว้คนสวยตรงหน้านี้อย่างนอบน้อม


"อะแฮ่ม! แบมบี้ว่าพวกเรากลับกันเถอะนะคะ" ร่างบางอมยิ้มมอง พลางเอ่ยออกมาเป็นภาษาอังกฤษให้ทั้งสองได้ฟัง


"ใช่ค่ะ กลับบ้านเรากันเถอะนะคะพี่กันต์ขา อุ๊ย! ลืมตัว! คิคิ"มาร์กี้เริ่มเขินบิด พร้อมกับทำเป็นเอามือขึ้นมาปิดปาก พลางเดินนำไปก่อนอย่างเขินอาย จนแบมบี้ได้แต่ขำในใจเบาๆกับเพื่อนสาวที่สนิทของตัวเอง ที่นานๆทีจะแสดงอาการแบบนี้ให้เห็น ส่วนพี่กันต์ก็ได้แต่ยืนยิ้มเหรอหรามองไปอย่างงงงวยแบบฉบับคนซื่อจากบ้านนา


         หลังจากที่ทั้งสามคนพากันออกมาจากที่สนามบิน ร่างเพรียวอย่างมาร์กี้ก็เริ่มขับรถ Audi ที่เพิ่งถอยมาใหม่ ขับพาสองลูกพี่ลูกน้องอย่างแบมบี้และพี่กันต์กลับมายังบ้านอันอบอุ่นของพวกเค้า พอรถออดี้สีดำคันงามจอดเทียบหน้าบ้านหลังใหญ่สองชั้นสีขาวหลังนี้ได้ไม่เท่าไหร่ คนงานในบ้านประมาณสองคนต่างรีบกุลีกุจอมาแย่งกันหยิบถุงพลาสติกสีรุ้งของพี่กันต์นี้ไปอย่างรวดเร็ว ซึ่งร่างสูงหอบมาแค่ใบเดียวท่านั้น! อิมพอร์ตจากประเทศไทยเชียว


"คุณๆ ไม่ต้องก็ได้ครับ ผมถือเองได้ ขอบคุณครับๆ"ร่างสูงอย่างนายกันต์รีบวิ่งตามไปยื้อถุงพลาสติกจากคนงานในบ้านหลังนี้อย่างเกรงอกเกรงใจ พร้อมกับยกมือไหว้ดั่งนายก อบต. ประจำหมู่บ้านไม่หยุด จนมาร์กี้ที่ออกมาจากรถคนสุดท้ายจำต้องเดินเข้ามาประชิดตัวร่างสูง แล้วเริ่มลูบแขนคนข้างตัวอย่างเนียนๆ


"ปล่อยให้เค้าถือไปเถอะค่ะ เราเข้าบ้านกันดีกว่าน้า"มาร์กี้อมยิ้ม พลางดึงแขนคนข้างตัวซื่อๆคนนี้เข้าบ้าน ส่วนแบมบี้ก็ได้แต่ยิ้มหวานมองแล้วเดินตามลูกเดียว


"ยินดีต้อนรับสู่บ้านตระกูลต้วนนะจ๊ะพ่อหนุ่ม" คุณนายเอ็มม่า ต้วนที่ยืนรอในห้องรับแขกยิ้มกว้างออกมาทันที เมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของแบมบี้ได้เดินเข้ามา


"สวัสดีครับ" พ่อหนุ่มสุพรรณคนบ้านนาก้มหัวยกมือไหว้คุณนายของบ้านหลังนี้อย่างนอบน้อมแบบฉบับคนไทย สรุปแล้วลูกพี่ลูกน้องของแบมบี้คนนี้ยกมือไหว้มาตั้งแต่หัวบันไดบ้าน จนมาถึงภายในบ้านเลยทีเดียว จึงทำให้ทุกคนภายในบ้านต่างชื่นชมความนอบน้อมของชายหนุ่มคนนี้กันหมด


"ตามสบายนะจ๊ะ คิดซะว่าที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง เพราะยังไงหนูแบมบี้ก็เป็นถึงสะใภ้ของที่นี่ ไม่ต้องเกรงใจนะลูก เอ๋.. ดูไปแล้วพ่อหนุ่มนี่หน้าตาเหมือนกับหนูแบมบี้เลยนะจ๊ะ?"คุณนายเอ็มม่า เอ่ยออกมา พลางส่งยิ้มไปให้ร่างสูง จนพี่กันต์ส่งยิ้มมองตามไปด้วย


"ขอบคุณมากนะครับคุณนาย ผมชินแล้วล่ะครับ เพราะเวลาหนูแบมกลับไทย ก็มีแต่คนทักว่าเราสองคนหน้าเหมือนกันทั้งนั้น"ร่างสูงตอบกลับไป พร้อมกับหันไปยิ้มมองยัยตัวเล็กสะใภ้ของที่นี่อย่างรู้สึกขอบคุณ ส่วนมาร์กี้ก็ได้แต่ยิ้มมองรอยยิ้มของพี่กันต์ไม่หยุด ผู้ชายคนนี้ล่ะ คือพ่อของลูกมาร์กี้ค่ะ!! (?)


"ก็เราเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนี่นา ต้องหน้าตาเหมือนกันสิคะ อิอิ" ร่างบางอย่างแบมบี้ขำออกมาเบาๆ พลางพูดออกไป


"โถ่ๆ ไม่ต้องเรียกแม่ว่าคุณนายอีกนะคะ ทีหลังเรียกว่ามาม๊า เหมือนแบมบี้เรียกก็พอ เข้าใจมั้ยคะลูก ไปๆไปพักผ่อนเถอะค่ะ"คุณนายต้วน ยกมือขึ้นมาทาบไว้บนอก เมื่อลูกพี่ลูกน้องของลูกสะใภ้ตัวเองเจียมตัวขนาดนี้ พร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเป็นกันเอง


"พี่กันต์ขาแบมบี้เตรียมห้องพักไว้ให้แล้วนะคะ สงสัยคนในบ้านคงเอากระเป๋าของพี่กันต์ไปเก็บให้แล้วล่ะ"พอเห็นว่าแม่สามีของตัวเองพูดคุยกับพี่ชายเสร็จ แล้วเดินหายกลับเข้าไปในครัว ร่างบางจึงเริ่มไปดึงแขนของพี่ชายมากอดเอาไว้แนบกายทันที


"ขอบคุณมากนะจ๊ะหนูแบมบี้ ตั้งแต่เล็กจนโต หนูนี่น่ารักไม่เปลี่ยนเลยนะครับ พี่มีของฝากจากคุณลุงคุณป้าของมาให้หนูด้วยนะครับ"พี่กันต์เริ่มเอามืออีกข้างไปลูบแก้มยัยตัวเล็กตรงหน้า พร้อมกับส่งยิ้มละมุนไปให้อย่างอ่อนโยน เพราะถึงแม้ว่าแบมบี้จะเป็นผู้ชาย แต่เค้ากลับรักน้องคนนี้เหมือนดั่งน้องสาวของเค้าคนนึง 


"แบมบี้..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมาแทรกขัดจังหวะผู้ชายที่กล้าเข้ามาลูบแก้มสะใภ้ของบ้านหลังนี้ จึงทำให้ทั้งสามคนอย่าง มาร์กี้ แบมบี้ และพี่กันต์ต่างหันไปมองกันเป็นตาเดียว


"มาร์คคค" พอร่างบอบบางหันไปมอง จึงรีบส่งยิ้มหวานไปให้อย่างไร้เดียงสา แต่ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย ว่าตอนนี้ มาร์ค ต้วนคนนี้กำลังเคืองอยู่ในใจ ที่เมียของเค้าปล่อยให้ผู้ชายมาสัมผัสตัวได้ขนาดนี้ ถึงแม้จะรู้ว่าคนตรงหน้านี้เป็นลูกพี่ลูกน้องที่เข้ามาพักที่บ้านของเค้าชั่วคราว และแถมหน้าตาก็ยังคล้ายคลึงกับเมียของเค้าอีกก็ตาม!


"ที่รักครับ"เสียงทุ้มต่ำเอ่ยออกมานิ่งๆ พร้อมกับดึงร่างบอบบางเข้ามาในอ้อมแขนตัวเองอย่างหวงแหน


"หืม? นี่สามีของหนูแบมหรอครับ?" พอเห็นสายตาของร่างหนาตรงหน้าที่ดึงร่างบางเข้าไปโอบกอด พี่กันต์ก็เริ่มเดาสถานะของร่างหนาตรงหน้านี้ได้ในทันที


"ใช่ค่ะ พี่กันต์ขา รอแบมบี้แปปนึงนะคะ แหะๆ" ร่างบางส่งยิ้มแห้งไปหาพี่ชายตัวเอง พร้อมกับยู่ปากแล้วเริ่มหันมามองหน้าสามีขี้หวงคนนี้ไปด้วย


"เราไปที่ห้องกันเถอะนะครับที่รัก.."มาร์ครีบดึงมือเรียวออกจากวงสนทนาอย่างรวดเร็ว


"งื้ออ มาร์คขึ้นไปก่อนได้มั้ยคะ แบมบี้ขอพาพี่กันต์ขาไปที่ห้องพักก่อน เดี๋ยวแบมบี้ตามที่รักไปทีหลังนะคะ" ร่างบางยื้อข้อมือตัวเองเอาไว้ พร้อมกับเอ่ยเสียงหวาน จนมาร์คถึงจ้องร่างบางเขม็ง เพราะนี่เป็นครั้งแรกที่แบมบี้ไม่ยอมไปกับเค้าแบบนี้!


"ไม่ มาร์คไม่ยอมไปคนเดียวหรอก ถ้าที่รักไม่ไปด้วย มาร์คก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น!"ร่างหนากำมือข้อมือบางจนแน่น จนทำให้หนุ่มกันต์คนบ้านนาถึงกับขมวดคิ้วมองสองคนตรงหน้า รวมทั้งมาร์กี้ด้วยที่ตอนนี้ถึงกับถอนหายใจกับสองผัวเมียคู่นี้อย่างแรง!


"ง่าา มาร์คอย่าเป็นแบบนี้สิคะ.." ร่างบางยื้อข้อมือตัวเองไม่หยุด แต่มาร์คก็ไม่ยอมปล่อยข้อมือบางเช่นกัน


"ไม่! ที่รักไม่สนใจมาร์คแล้วใช่มั้ย?"


"งื้ออ สนสิ แบมบี้สนใจมาร์คตลอดเวลาเลยนะคะ.."


"โอ๊ยยยยยยย สองคนนี้นี่!!!! ขึ้นห้องกันไปเถอะไป!! เดี๋ยวฉันพาพี่กันต์ขาไปที่ห้องของฉัน เอ๊ย! ห้องของพี่กันต์ขาเองย่ะ!" พูดจบร่างเพรียวก็ดึงแขนพี่กันต์ที่ตอนนี้ทำหน้าตาเหรอหราขึ้นบันไดไปในทันที เพื่อตัดความรำคาญ แต่ในใจจริงของมาร์กี้นั้น....ก็เค้าอยากอยู่ด้วยกันสองต่อสองกับพี่กันต์มากกว่าน่ะสิ! อิอิ


"เอ่อ คุณหนูมาร์กี้ครับ จะพาผมไปไหนหรอ?" พอทั้งสองขึ้นบันไดกันมาได้สักพัก ร่างสูงอย่างพี่กันต์ก็เริ่มเอ่ยถาม เพราะร่างเพรียวคนสวยตรงหน้านี้เอาแต่เดินลากแขนของเค้า เดินดุ่มๆไปตามทางเดินที่มีประตูห้องนอนหกถึงเจ็ดห้อง จนร่างสูงถึงกับร้อง โอ้โห อยู่ในใจ...บ้านสามีหนูแบมบี้นี่ท่าจะรวยจริง แฮะ!!!!!


"ต๊าย! เมื่อกี้นี้พี่กันต์ขา เรียกมาร์กี้ว่าอะไรนะคะ???"มาร์กี้หยุดเดิน พลางหันไปมองร่างสูงอย่างตกอกตกใจ


"คุณหนูมาร์กี้ไงครับ..." พี่กันต์ส่งยิ้มหวานออกไป พลางมองคนตรงหน้าอย่างซื่อๆ


"ง่าาา พี่กันต์ขา อย่าเรียกแบบนี้อีกนะคะ คนกันเองทั้งนั้นอ่าา เรียกน้องมาร์กี้ก็พอนะคะพี่กันต์ขาาา"มาร์กี้เริ่มเดินเข้าไปชิดใกล้ร่างสูง พลางกอดแขนเอาหน้าซบไหล่หนาไม่ปล่อย จนทำให้พี่กันต์คนบ้านนาถึงกับลอบยิ้มออกมาอย่างนึกเอ็นดู


"ก็ได้ครับน้องมาร์กี้" 


"โอ๊ยยย ดีงามมากเลยง่าา! งั้นเราไปที่ห้องกันเถอะนะคะ!"


"แอ๊ดดดด นี่คือห้องนอนของพี่กันต์ขานะคะ พักผ่อนตามสบายเลยนะคะ..อิอิ"ร่างเพรียวบางเปิดประตูไม้สักออกจนกว้าง จึงทำให้ร่างสูงได้เห็นภายในห้องนอนชุดที่ตกแต่งสไตล์เรียบง่ายกับโทนสีขาวของเฟอร์นิเจอร์ได้อย่างชัดเจน


"โห คุณพระช่วย!! นี่ห้องนอน หรือ สวรรค์เนี่ย!" 


"เอ่อ อะไรนะคะพี่กันต์ขาา" ร่างเพรียวถึงกับขมวดคิ้วมองทันที เมื่อร่างสูงเอ่ยภาษาบ้านเกิดตัวของเองออกมา


"อะ อ่อ ไม่มีอะไรหรอกครับ ผมแค่คิดว่าบ้านนี้สวยมากๆ รวมทั้งห้องนอนนี้ด้วย ขอบคุณมากนะครับน้องมาร์กี้"ร่างสูงเริ่มดึงมือเรียวขึ้นมาจับอย่างรู้สึกขอบคุณ จนทำให้คนที่โดนจับมือถึงกับใจสั่นหวั่นไหว


"ง่าา งั้นเจอกันตอนทานอาหารเย็นนะคะพี่กันต์ขา งื้อออ"พอร่างเพรียวโดนคนตรงหน้าแต๊ะอั๋ง มาร์กี้ถึงกับลูบแก้มตัวเองด้วนความเขิน แล้วรีบวิ่งออกจากห้องไปทันที


"เป็นอะไรของเค้านะ.." พี่กันต์คนแมนถึงกับเกาหัว แล้วเอ่ยออกมาบางเบา กับอาการของร่างเพรียวที่วิ่งหายไป


             และแล้วช่วงเวลารับประทานอาหารเย็นก็มาถึง ซึ่งในตอนนี้มีถึง 7 ชีวิตนั่งรับประทานอาหารร่วมกันอยู่ในห้องรับประทานอาหารของบ้านหลังใหญ่แห่งนี้ โดยมีคุณพ่ออย่าง เอ็ดเวิร์ด นั่งอยู่บริเวณหัวโต๊ะ ส่วนคุณแม่อย่างเอ็มม่า ก็นั่งข้างกันกับมาร์กี้ และถัดมาก็คือมาร์คที่นั่งหน้ามุ่ยเอาแต่จ้องมองไปทางฝั่งตรงข้ามตลอดเวลา ส่วนแบมบี้ก็ได้นั่งข้างกับกันต์และโจอี้ลูกชายคนเล็กของบ้านนี้ อยู่ทางฝั่งตรงข้ามกับมาร์คด้วยรอยยิ้มที่สดใส
 

"พี่กันต์ขา ทานให้เยอะๆนะคะ ถ้าขาดอะไรก็บอกแบมบี้ได้เลยน้า"ร่างบอบบางอย่างแบมบี้กุลีกุจอตักอาหารให้ร่างสูงจนเต็มจาน เนื่องจากร่างบางนั่งข้างกันกับร่างสูง ส่วนมาร์คต้องระเห็จไปนั่งกับมาร์กี้แฝดผู้น้องอย่างน่าสงสารแทน เนื่องจากแบมบี้ให้เหตุผลว่า ร่างบางอยากดูแลญาติของตัวเองให้ดีที่สุด เพราะนานๆทีจะได้เจอกันแบบนี้


"ขอบคุณมากนะครับหนูแบม" ร่างสูงเริ่มยิ้มหวานเอ่ยขอบคุณคนข้างตัว พลางตักข้าวกินไปด้วยอย่างเอร็ดอร่อย พร้อมกับมองข้ามรอยแดงเป็นจ้ำตรงบริเวณคอระหงส์ ซึ่งในตอนแรกที่เจอกันยังไม่มีรอยนี้เกิดขึ้นมาเลย ส่วนคนในบ้านนี้ พี่กันต์คิดว่าคงจะเห็นรอยแดงบนคอของแบมบี้กันทุกคนนั่นล่ะ แต่ทุกคนกลับแสดงอาการที่ดูเป็นปกติมาก แสดงว่าหนูแบมบี้ของเค้ามีรอยแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยสินะ


"มาร์กี้.." มาร์คที่กำลังจ้องร่างบอบบางเมียของตัวเองเอาอกเอาใจญาติตรงหน้าถึงกับกัดฟันแน่น พลางเรียกคนข้างตัวด้วยเสียงกระซิบอันบางเบา เพื่อให้ได้ยินกันแค่สองคน


"หือ อะไรยะ?" แฝดคนน้องเริ่มไปนั่งชิดใกล้กับแฝดคนพี่ พลางยื่นหัวไปใกล้ๆแล้วเอ่ยกระซิบถามออกมาเช่นกัน


"ช่วยอะไรกูหน่อยได้มั้ย"


"ว่ามาค่ะ.."


"หาทางให้เมียกูออกห่างจากญาติคนนี้ให้หน่อยได้มั้ย กูไม่อยากเป็นหมาหัวเน่าหรอกนะ.. "


"ค่าตอบแทนล่ะ.."


"ได้ลูกพี่ลูกน้องของเมียกูเป็นแฟน.."


"ไอ้บ้า..." หลังจากที่ร่างหนาอมยิ้มพูดแบบนั้นออกไป มาร์กี้ที่ฟังอยู่ถึงกับเขินแล้วลืมตัวตีไหล่แฝดผู้พี่ทันที เมื่อดันมารู้ใจเค้า ว่าคิดอะไรอยู่ตอนนี้ สมกับเป็นคู่แฝดของเค้าเสียจริง!


"กระซิบซาบกันอะไรกัน แฝดคู่นี้ หื้ม?" เสียงประมุขของบ้านอย่างนายเอ็ดเวิร์ด ต้วน ที่นั่งอมยิ้มมองสองคู่แฝดลูกรักคู่นี้อยู่นาน ถึงกับเอ่ยทักขึ้นมาทันที จนทำให้ทุกคนที่กำลังสนใจกับข้าวในจานของตัวเอง จำต้องมองไปยังฝาแฝดคู่นี้เป็นตาเดียว รวมทั้งแบมบี้ด้วยที่ตอนนี้เอียงคอมองมาอย่างสงสัย พร้อมกับมือที่ยังคงค้างจับเหยือกน้ำที่กำลังจะเติมน้ำให้พี่ชายตัวเองอยู่เอาไว้ไม่ปล่อย


"ป๊า ผมว่าพี่สองคนนี้ต้องมีแผนอะไรสักอย่างแน่เลยอ่ะครับ หึหึ" โจอี้หรี่ตามอง พลางเอ่ยออกมาอย่างรู้ทัน


"แผนอะไรของมึงไอ้โจอี้ กินข้าวของมึงให้หมดไปเลยนะ อย่ามาเสือก!"เสียงหนาเอ่ยขู่กลับ จนทำให้ลูกชายคนเล็กของบ้านถึงกับหดหัวเหมือนเต่าน้อยอยู่ในกระดอง เพราะกลัวพี่ชายคนนี้ของตัวเอง


"ตายแล้ว! มาร์ค! ทำไมพูดจากับน้องแบบนี้ล่ะคะ? ดูสิแขกของบ้านเราก็นั่งอยู่ด้วยทั้งคน หัดเกรงใจพ่อกันต์เสียบ้าง!"เอ็มม่า ต้วนเริ่มขมวดคิ้วมุ่นแล้วเอ็ดลูกชายที่กระทำกริยาไม่งามต่อหน้าลูกพี่ลูกน้องของลูกสะใภ้แบบนี้


"โอ๊ย ผมไม่เป็นไรเลยครับ เชิญคุณมาร์คพูดตามสบายเลยครับ คนกันเองทั้งนั้น"พี่กันต์รีบเอ่ยออกมาทันที เมื่อคุณนายของบ้านนี้เอ็ดลูกชายเพราะตัวเอง


"น่ารักจัง.." มาร์กี้ที่นั่งเท้าคางมองคนที่นั่งฝั่งตรงข้าม ถึงกับครางเสียงออกมาบางเบากับความน่ารักของพี่กันต์ขา จนทำให้พี่กันต์ถึงกับอมยิ้มแล้วเสสายตามองร่างเพรียวอย่างอ่อนโยน


"พอเถอะนะคุณ อย่าไปว่าลูกเลย ส่วนพ่อกันต์ก็ไม่ต้องเกรงใจนะ บ้านนี้ยินดีต้อนรับเรากันทุกคน"ประมุขของบ้านมองร่างสูงที่มีหน้าตาคล้ายกับลูกสะใภ้ของเค้าอย่างนึกเอ็นดู


"ขอบคุณครับ" พี่กันต์ยกมือไหว้อย่างนอบน้อม พร้อมกับทุกคนบนโต๊ะยกเว้นมาร์ค  ได้ส่งยิ้มมาให้กันต์ทุกคน


               เวลาล่วงเลยผ่านไปถึงหนึ่งอาทิตย์ที่มาร์คอดทนอดกลั้นปล่อยให้ลูกพี่น้องอย่างพี่กันต์ได้ใกล้ชิดกับเมียที่รัก ซึ่งหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาแบมบี้เอาแต่ดูแลเอาอกเอาใจพี่ชายคนนี้ไปหมด ไม่ว่าจะทำอาหารไทยให้กินเพราะกลัวพี่ชายคิดถึงบ้านเกิดของตัวเอง จัดการให้คนงานที่บ้านคอยขับรถไปส่งพี่ชายไปทำงาน บางครั้งก็ออกไปหาบ้านเช่ากับพี่ชายกันสองต่อสอง จนมาร์คที่มารู้ทีหลังว่าเมียออกไปข้างนอกถึงกับโกรธไม่พูดกับเมียไปตั้งสามชั่วโมง! แต่ด้วยความที่มีเมียน่ารักน่าทะนุถนอม มาร์คจึงโกรธได้ไม่นาน เพราะเค้าคิดว่าเอาเวลาที่โกรธนี้ไปทำอย่างอื่นจะดีกว่า และเหตุผลที่เค้าปล่อยให้เวลามันผ่านมานานขนาดนี้ ทั้งที่คุยกับมาร์กี้เอาไว้แล้ว ก็เพราะแฝดผู้น้องของเค้าบอกให้รอไปก่อน เนื่องจาก พอเหยื่อตายใจ แล้วค่อยลอบเข้าไปตะครุบ! มาร์กี้ว่าอย่างนี้มาร์คก็คงต้องทำตามอย่างไม่มีเงื่อนไขไงครับ!!!


"ไปทำงานก่อนนะครับที่รัก ฟอด"ร่างหนากอดร่างบางอย่างแนบแน่น พร้อมกับหอมซอกคอหอมแก้มไม่ปล่อยแบบนี้เป็นประจำเสมอทุกเช้าก่อนไปทำงาน


"งื้ออ ตั้งใจทำงานนะคะสามีของแบมบี้ จุ๊บ!" ร่างบางเอียงคอหนีอย่างเขินอาย พลางจุ๊บปากร่างหนากลับไปด้วย ตรงบริเวณหน้าบ้านของเรา


"มาจุ๊บปากมาร์คแบบนี้ ระวังโดนปล้ำแต่เช้านะครับที่รัก.."


"คนบ้า! ไปทำงานเลยไป" ร่างบางตีไหล่หนาบางเบา พร้อมกับผละตัวเองออกมาอย่างเขินอาย


"ก็ได้ครับที่รัก" มาร์คอมยิ้ม พลางเดินไปเปิดประตูรถของตัวเอง แต่แล้วร่างหนาจำต้องหยุดค้างเปิดประตูรถไว้อยู่แบบนั้น เนื่องจากตอนนี้พี่กันต์ของแบมบี้เดินสะพายกระเป๋าเป้ทำงานออกมาจากบ้านด้วยเช่นกัน


"อ้าว พี่กันต์ขาา จะไปทำงานแล้วใช่มั้ย? ตั้งใจทำงานนะคะ!"พอเห็นว่าใครเดินออกมา แบมบี้ก็รีบเดินไปกอดแขนซบไหล่ร่างสูงข้างตัวทันที จนมาร์คที่มองถึงกับขบกรามแน่น แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้ เนื่องจากมาร์กี้บอกให้ รอ!!


"ครับหนูแบม วันนี้พี่เดินทางไปเองได้แล้วนะครับ พี่รู้ทางไปทำงานแล้ว"พี่กันต์อมยิ้มมองน้องตัวเอง พลางยื่นมือไปลูบแก้มใสนุ่มนิ่มคนข้างตัวคนนี้


"ปัง!!! บรื้นน!!" เสียงปิดประตูโดยไม่กลัวว่ารถจะพัง และเสียงดังกระหึ่มของการเร่งเครื่องยนต์ด้วยความเร็วแสงออกจากบ้านหลังนี้ไป ทำให้พี่กันต์กับแบมบี้ถึงกับสะดุ้งออกมาเล็กน้อย


"เอ๋? ทำไมวันนี้สามีของหนูแบมขับรถเร็วจังครับ"


"แบมบี้ก็ไม่รู้เหมือนกัน สงสัยมาร์คมีประชุมแล้วรีบไปมั้งคะ..พี่กันต์รีบไปทำงานเถอะค่ะ! แล้วเจอกันนะ!"ร่างบางเอ่ยออกมาอย่างไม่รู้เรื่องราว ส่วนพี่กันต์ก็ไม่รู้ตัวเช่นกัน จึงพยักหน้าแล้วเดินออกจากบ้านหลังนี้เพื่อไปทำงาน


"Rrrrrrrrrrhhh ว่าไงมาร์ค?"มือเรียวที่เพิ่งขยี้ตาตัวเอง หลังจากที่นอนหลับอุตุเป็นตายในวันหยุดของตัวเองแบบนี้ จำต้องลุกขึ้นมารับสายแฝดผู้พี่ที่คงไปอยู่ที่ทำงานแล้ว และโทรมาปลุกเค้าแต่เช้าแบบนี้


'เริ่มทำอะไรได้แล้วมาร์กี้!! กูจะทนไม่ไหวแล้วนะ!! เมียกูติดพี่กันต์ของมึงมากเกินไปแล้วนะตอนนี้!'


"โถๆใจเย็นๆไอ้มาร์คคนขี้หวง นั่นเค้าเป็นลูกพี่ลูกน้องกันนะคะมึงงงง"


'กูไม่สน กูไม่ให้เมียกูไปสนิทกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้น!!'


"เออน่า ไว้ใจคนสวยคนนี้เถอะย่ะ! ฉันจะสำเร็จโทษพี่กันต์ขาของฉันเอง แกจะได้เลิกโวยวายแบบนี้สักที!"


"ดี! ติ๊ด!" ร่างเพรียวถึงกับหายใจแรงออกมากับความขี้หวงของแฝดผู้พี่ พลางอมยิ้มกับแผนการที่เค้าจะเริ่มเผด็จศึกสักที! เพื่อแฝดผู้พี่ของตัวเองเลยนะเนี่ย.... อิอิ (หรอออออ??)


               หลังจากที่ร่างเพรียวอย่างมาร์กี้พูดคุยกับมาร์คเสร็จ ร่างเพรียวก็รีบอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดเดรสสีส้มแล้วเดินลงบันไดมามองหายัยตัวเล็ก พี่สะใภ้ของเค้า จนในที่สุดมาร์กี้ก็พบร่างบางที่วันนี้ใส่ชุดกระโปรงสีชมพูหวานแหววกำลังอบขนมในห้องครัว ซึ่งในตอนนี้มีร่างบางอยู่แค่คนเดียวในห้องครัวนี้ เนื่องจากป๊าม๊าก็ออกไปงานสมาคมข้างนอก โจอี้ไปเรียน มาร์คกับพี่กันต์ก็ออกไปทำงาน จะมีก็แต่เค้ากับแบมบี้เท่านั้นที่อยู่บ้านกันสองคน ส่วนคนงานในบ้านคงไปหาอะไรทำอย่างอื่น แล้วปล่อยให้สะใภ้ของบ้านนี้อยู่คนเดียว หึหึ เข้าทางเค้าเลยล่ะ!


"นี่! แบมบี้ต๋า!" ร่างบางกำลังง่วนอบขนมอยู่นั้น ถึงกับสะดุ้งออกมาเล็กน้อย พร้อมกับเอามือยกขึ้นทาบอกอย่างตกใจ แต่พอหันไปมองดูว่าคือใคร แบมบี้ก็ถึงกับหายใจโล่งอกออกมาทันที


"มาร์กี้ต๋า ตัวมีอะไรหรอคะ?"


"ตัวอยู่บ้านแบบนี้ทั้งวันไม่เบื่อหรอ?" มาร์กี้ยืนกอดอกแล้วยิ้มมองร่างบางตรงหน้าที่ตอนนี้หันไปดึงถาดขนมจากตู้อบมาวางไว้บนเคาท์เตอร์ทำอาหาร พลางส่ายหน้าออกมาบางเบาให้มาร์กี้ได้เห็น


"ไม่ค่ะ เค้าไม่เบื่อเลย"


"ถามจริงนะตัว เคยระแวงไอ้มาร์คมันมีคนอื่นบ้างปะ?"มาร์กี้เริ่มเอ่ยเปิดประเด็นออกมาเพื่อให้คนตรงหน้าสนใจสามีตัวเองบ้าง เพราะช่วงนี้ยัยตัวเล็กมัวแต่สนใจลูกพี่ลูกน้องของตัวเอง พอได้ฟังแบบนี้ แบมบี้ถึงกับขมวดคิ้วมุ่นทันที 


"งืออ ไม่หรอกมาร์ครักแบมบี้จะตาย มาร์คไม่นอกใจแบมบี้หรอก" ร่างบางตรงหน้ากัดริมฝีปากบางเบา พร้อมกับเอ่ยออกมาอย่างเชื่อใจสามีของตัวเอง


"หรอ...แต่ก็ไม่แน่นะไอ้มาร์คมันอาจจะแอบซุ่มเมียน้อยไว้ที่ทำงานก็ได้นะ!"


"'งื้ออ บ้าหรอ! ไม่หรอก มาร์คไม่มีเมียน้อยที่ไหนหรอก มาร์ครักแบมบี้จะตาย" ร่างบางตรงหน้าเริ่มอยู่ไม่สุข มือไม้เริ่มสั่นแล้วบีบถาดขนมอบอย่างเป็นกังวล แต่ปากกลับพูดออกมาว่าไม่มีอะไร เหมือนเชื่อใจสามีตัวเองเต็มที่


"เวลาเกือบแปดชั่วโมง ผัวตัวอยู่ที่ทำงานตลอดนะ แล้วแปดชั่วโมงนี้เค้าจะไม่เจอผู้หญิงเลยหรอ? ซึ่งมันไม่มีทางหรอกย่ะ! ยังไงถ้าว่างๆก็หาเวลาไปเฝ้าผัวตัวเองบ้าง แกล้งเอาอาหารกลางวันไปให้เค้าก็ได้ ไปลอบสังเกตุการณ์ดูบ้างนะตัว"มาร์กี้ยิ้มกริ่มอยู่ในใจ เมื่อคนตรงหน้าเริ่มอยู่ไม่สุขแล้วคล้อยตามสิ่งที่ตัวเองพูดออกไป ทีนี้ร่างบางตรงหน้าจะได้เลิกสนใจพี่กันต์ขาของเค้าสักที และหันไปสนใจเฝ้าแฝดผู้พี่ของเค้าแทน


"แต่...แบมบี้ไม่อยากกวนมาร์คนี่นา มาร์คต้องทำงานนะคะ.."ร่างบางเอ่ยเสียงหวานออกมาบางเบา


"ไม่กวนอะไรหรอก แค่เอาอาหารไปให้จะกวนอะไร? ที่เค้ามาบอกตัวแบบนี้ก็เพราะเค้าเป็นห่วงตัวหรอกนะ กลัวว่าถ้าเกิดไอ้มาร์คมันติดผู้หญิงคนอื่น แล้วนอกใจตัวขึ้นมา แล้วตัวจะทำยังไงล่ะ!" 


"แบมบี้จะกลับบ้าน ถ้ามาร์คนอกใจแบมบี้ แบมบี้จะหนีกลับไปอยู่ที่เกาหลี"ร่างบางเบะปากแล้วเอ่ยเสียงสั่นเครือออกมาบางเบา พร้อมกับพูดวกวนไปมาอยู่อย่างนั้นอย่างกังวลใจ กลัวว่าสิ่งที่มาร์กี้พูดจะเป็นความจริง


"ถ้าตัวจะไปหามาร์คที่ทำงานเมื่อไหร่ก็บอกเค้า เดี๋ยวเค้าจะไปเป็นเพื่อนเอง ตัวห้ามไปคนเดียวนะ เข้าใจมั้ย?"


"อื้อ" ร่างบางทำได้แต่พยักหน้าตาม พลางคิดกังวลอยู่ในใจ ส่วนมาร์กี้ก็ได้แต่ยิ้มมองแล้วรอเวลาพี่กันต์ขากลับมาจากที่ทำงาน! หึหึ


              ตกเย็นพี่กันต์ขาคนหล่อของมาร์กี้ก็กลับมาถึง พอมาร์กี้เห็นร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาก็รีบเดินดุ่มเข้าไปหายืนประชิดข้างตัวอย่างรวดเร็ว


"พี่กันต์ขาาา"


"อ้าว น้องมาร์กี้ไม่ได้ทำงานหรอครับ วันนี้?"


"ไม่ค่ะ เอ่อ พี่กันต์คะ คือ.. มาร์กี้.."ร่างเพรียวเเสร้งพูดออกมาอ้ำๆอึ้งๆ พร้อมกับเสสายตามองไปทางอื่น ให้ดูเหมือนคนไม่สบายใจที่จะพูดอะไรสักอย่างออกมา


"น้องมาร์กี้มีอะไรรึเปล่าครับ?"พี่กันต์ยืนมอง พลางจับไหล่มนคนตรงหน้านี้อย่างนึกห่วง


"คะ คือ.."


"คืออะไรหรอครับ?" 


"คือ เฮ้ออ ..มาร์กี้หนักใจมากเลยนะคะที่จะต้องพูดออกไป"


"อ่า มันเป็นเรื่องใหญ่เลยหรอครับ?"พี่กันต์ถึงกับมองคนตรงหน้าอย่างสงสัย 


"ใช่ค่ะ คือ..อ่า แอร์ในห้องของมาร์กี้มันเสียค่ะ แล้วช่างจะมาซ่อมมันวันมะรืนนี้ ซึ่งมาร์กี้คงนอนในห้องนั้นไม่ได้หรอก คงได้ร้อนตายแน่ๆเลยอ่ะ แถมห้องรับแขกที่ว่างพี่กันต์ขาก็นอนไปแล้วด้วย มาร์กี้เลยจะขอไปนอนด้วยได้มั้ยคะ? เพราะว่าจะให้มาร์กี้ไปนอนเบียดคุณป๊าม๊าก็ยังไงอยู่ รวมทั้งไอ้โจอี้ด้วยมันนอนดิ้นจะตายไป มาร์กี้นอนไม่ได้หรอกค่ะ ส่วนมาร์คกับแบมบี้ต๋านี่ไม่ต้องพูดถึงเลย มาร์กี้ไม่อยากไปขัดสองคนนั่น ทีนี้ก็เลยเหลือแต่ห้องของพี่กันต์ห้องเดียวแล้ว มาร์กี้เกรงใจจังเลยค่ะ อ่า พี่กันต์จะรังเกียจมาร์กี้มั้ยคะ..." ร่างเพรียวสาธยายเรื่องที่แต่งขึ้นมาอย่างแนบเนียน พลางช้อนตามองร่างสูงตรงหน้าอย่างน่าสงสาร จนพี่กันต์คนซื่อจากบ้านนาถึงกับเชื่อตามและเริ่มเห็นใจ


"ได้สิครับน้องมาร์กี้ พี่ไม่รังเกียจหรอกนะ พี่มาอาศัยบ้านของเราแบบนี้ พี่ต่างหากที่ต้องเกรงใจพวกเรา"พี่กันต์ยิ้มมองร่างเพรียวตรงหน้า จนทำให้มาร์กี้ใจสั่นไหวอยู่ในใจ จะเอา จะเอา มาร์กี้จะเอาพี่กันต์ขาคนนี้!!!


"ขอบคุณมากนะคะ" พูดจบร่างเพรียวก็สวมกอดร่างสูงอย่างแนบแน่น แทนคำขอบคุณจนพี่กันต์ถึงกับยิ้มเก้อเขิน พลางค่อยๆนำมือไปลูบหลังบางอย่างเก้ๆกังๆไปด้วยความรู้สึกชอบคนตรงหน้าที่ก่อตัวขึ้นมาตั้งนานแล้ว แต่ไม่กล้าพูดออกไป


                กลางคืนที่เงียบสงัด เนื่องจากตอนนี้ทุกคนได้เข้านอนกันหมดแล้ว ยังคงมีร่างเพรียวบางของมาร์กี้เดินยิ้มหน้าระรื่นใส่ชุดนอนสายเดี่ยวตัวบางที่ตอนนี้ถูกปกคลุมไปด้วยเสื้อคลุมบางๆสีพีชอ่อน ได้เดินมาหยุดที่หน้าประตูของร่างสูงที่เค้าขอมาอาศัยนอนด้วยในคืนนี้


"ก๊อกๆ พี่กันต์ขา.."


"แอ๊ดดด นะ น้องมาร์กี้.."ร่างสูงเริ่มเอ่ยเสียงออกมาตะกุกตะกักทันที เมื่อเห็นชุดที่ร่างเพรียวตรงหน้านี้สวมใส่ ซึ่งมันดูวาบหวิวล่อตาล่อใจเค้ามากจริงๆ


"แกร๊กก..เราไปนอนกันเถอะนะคะ.." ร่างเพรียวเดินเข้ามาในห้อง พร้อมกับกดล็อคประตูไม้สักอย่างรวดเร็ว พลางค่อยๆจับมือคนตรงหน้าให้ไปที่เตียงนอนด้วยกัน


"คะ ครับ.." ร่างสูงสูดหายใจลึกเข้าจนเต็มปอด พลางเดินตามแรงจูงของคนตรงหน้าที่ตอนนี้ เริ่มขึ้นไปนอนนั่งบนเตียงแล้วดึงมือเค้าให้นั่งลงบนเตียงนี้ร่วมกันด้วย


"นอนกันนะคะ" มาร์กี้เริ่มดันไหล่คนข้างตัวให้นอนลงไป พร้อมกับตัวเองยังคงจับไหล่นั้นอยู่ จึงทำให้ตอนนี้ดูเหมือนว่ามาร์กี้กำลังใช้มือคร่อมพี่กันต์เอาไว้อยู่ไม่ปล่อย


"อะ เอ่อน้องมาร์กี้ไม่ นะ นอนหรอครับ" มาร์กี้อมยิ้มออกมาบางๆ พลางจ้องตาคนใต้ร่างที่ตอนนี้พูดตะกุกตะกักออกมาอย่างสุภาพ 


"นอนสิคะพี่กันต์ขา.." พูดจบมาร์กี้จึงโน้มหน้าลงไปจนจมูกของเค้าแนบชิดติดกับจมูกของร่างสูงอย่างพี่กันต์


"..."


"แต่ขอจูบพี่กันต์ก่อนนะคะ" พูดจบมาร์กี้ก็กดจูบริมฝีปากคนใต้ร่างนี้อย่างแนบสนิท พร้อมกับเริ่มค่อยๆยันขาเรียวตัวเองขึ้นมานั่งทาบทับคนใต้ร่างนี้ไปด้วย จนคนใต้ร่างนี้ถึงกับสะดุ้งตกใจ! 


"อืมม" ร่างเพรียวกดจูบปากคนใต้ร่างได้สักพักก็เริ่มสอดลิ้นร้อนเข้าไปควานหาความหวานจากใต้โพรงปากนั้น จนคนใต้ร่างจากที่นอนนิ่งให้จูบ ก็เริ่มคุมเกมส์เองด้วยการจับไหล่บางแน่น แล้วสอดมือเข้าไปล่นเสื้อคลุมให้หลุดออกจนเผยให้เห็นแต่เสื้อนอนสายเดี่ยวตัวบางของมาร์กี้ หลัวจากนั้นจึงเริ่มเล่นลิ้นร้อนกับคนที่นั่งถูไถบนตัวนี้ไปด้วยเช่นกัน


"อื้ออ พี่กันต์ขาา"มาร์กี้ถึงกับร้องเสียงหลง เมื่อคนใต้ร่างเริ่มพลิกตัวขึ้นมาคร่อมร่างบางไว้แทน พร้อมกับทำหน้าหื่นอย่างต้องการเต็มที่ ซึ่งตอนนี้คราบพี่กันต์คนซื่อนั้นได้หายไปเสียแล้ว


"พี่ขอนะครับ ไม่ไหวแล้ว.."


"ได้สิคะ มาร์กี้ชอบพี่กันต์มากนะคะ อืมม"


"เหมือนกันครับ พี่ก็ชอบน้องมาร์กี้นะ" หลังจากนั้นพี่กันต์จึงถูกมาร์กี้เผด็จศึกไปโดยปริยาย....(?)


             รุ่งเช้าร่างเพรียวสะลึมสะลือลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างงัวเงีย ด้วยความที่ตัวเองอ่อนเพลียจากกิจกรรมบทรักอันร้อนแรง ที่เมื่อคืนนี้พี่กันต์คนซื่อใส่เข้ามา ซึ่งในตอนนี้ร่างเพรียวกำลังกอดร่างสูงคนข้างกายแน่นไม่ยอมปล่อย จนร่างสูงอย่างพี่กันต์เริ่มรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาเอง


"อรุณสวัสดิ์ครับน้องมาร์กี้"


"อื้อ อรุณสวัสดิ์ค่ะ"มาร์กี้รับจูบตอนเช้าของคนตรงหน้าไปด้วยความอิ่มเอมใจ พลางค่อยๆลุกขึ้นมาในสภาพเปลือยเปล่าเพื่อรีบหยิบชุดคลุมมาใส่เอาไว้


"เรื่องเมื่อคืนนี้พี่จะรับผิดชอบน้องมาร์กี้เองนะครับ"พี่กันต์ลุกขึ้นตาม พร้อมกับหาผ้าขนหนูมาคาดเอวแล้วเริ่มรวบตัวมาร์กี้เข้ามากอดอีกครั้ง


"จะ จริงหรอ?" ร่างเพรียวก้มหน้าเขินอาย พลางเอ่ยออกมาบางเบา แล้วรีบซุกอกหนีหน้าคนตรงหน้า


"เป็นแฟนกันต์นะครับ"


"อื้อ ห้ามทิ้งมาร์กี้นะคะ" ร่างเพรียวพยักหน้าตกลง พลางหอมแก้มร่างสูงตรงหน้านี้อย่างดีใจ ที่ในที่สุดเค้าก็สมหวังได้คนนี้เป็นสามี แถมไอ้แฝดผู้พี่มันจะได้สบายใจสักที  นี่เค้ายิงปืนนัดเดียวได้นกตั้งสองตัวเลยนะเนี่ย!!  คิคิ


                                                                                 END  

Spacial Part : ความในใจของแบมบี้.....


             หลังจากวันที่มาร์กี้บอกแบมบี้ในวันนั้น วันนี้ก็ผ่านมาสามวันแล้วซึ่งแบมบี้ก็ยังไม่หายคิดมากเรื่องที่มาร์กี้พูดเอาไว้อยู่ดี ให้ตายสิ! แบมบี้กังวล แบมบี้กลัว กลัวไปหมด กลัวว่ามาร์คจะนอกใจแบมบี้จริงๆ งั้นแบมบี้ต้องพิสูจน์ตามที่มาร์กี้บอกไว้แล้วล่ะ งือออ วันนี้ไม่มีใครอยู่บ้านด้วยสิคะ! หลังจากที่มาร์กี้กับพี่กันต์เปิดตัวคบกันให้คนในบ้านได้รู้ คุณป๊าคุณม๊าก็สบายใจที่ลูกสาวเป็นฝั่งเป็นฝาสักที(?) เลยพากันบินไปเที่ยวต่างประเทศซะเลย มาร์ค มาร์กี้ และ พี่กันต์ที่ตอนนี้ไม่ต้องไปหาที่อยู่ใหม่แล้วเพราะกำลังติดแฟนมาก! ต่างก็ไปทำงานกันหมด ส่วนโจอี้ก็ไปเรียน เลยทำให้แบมบี้ต้องเดินทางไปที่ทำงานของมาร์คคนเดียวแล้วล่ะ! เอาไงเอากัน  แบมบี้ขอให้พี่คนงานขับรถพาไปได้ค่ะ! ถึงแม้ว่าตอนแรกๆพี่คนงานจะอิดออดไม่ยอมพาไปก็ตาม เนื่องจากพี่เค้ากลัวมาร์คจะไล่ออกที่พาแบมบี้ไปไหนมาไหนคนเดียวแบบนี้ แต่แบมบี้โตแล้วนะคะ ไม่ใช่เด็กๆ แบมบี้เลยสัญญากับพี่คนงานเอาไว้ว่า ถ้าพี่พาแบมบี้ไป แบมบี้รับรองเลยว่าพี่จะไม่โดนไล่ออกแน่นอน!! พี่คนงานเลยยอมพาแบมบี้มาที่ทำงานของมาร์คจนได้ในที่สุด


"อะเอ่อ คุณคะ พอรู้จักคุณมาร์ค ต้วนมั้ยคะ?" ร่างบอบบางที่สวมชุดกระโปรงสีแดงสดสั้นเสมอเข่า พร้อมกับรวบผมไว้ครึ่งหัวแล้วปล่อยยาวสยาย ในตอนนี้กำลังถือถุงข้าวกล่อง พร้อมกับน้ำชาบรรจุใส่ขวดกระติกกันความร้อนมาอย่างดิบดี แล้วเดินเข้ามาหาพี่สาวฝรั่งคนสวยตรงโต๊ะประชาสัมพันธ์ของบริษัทนี้ พลางเอ่ยออกมาเป็นภาษาอังกฤษอย่างรวดเร็ว


"อ๋อคุณมาร์ค ต้วน วิศวกรของที่นี่ใช่มั้ยคะ?"


"ใช่ค่ะพี่สาว " ร่างบางรีบยิ้มรับ แล้วพยักหน้าทันที เพราะตำแหน่งงานของมาร์คคือนายวิศวกร


"เดี๋ยวน้อง ขึ้นลิฟต์ไปชั้นสองแล้วเลี้ยวซ้ายก็จะเจอแผนกของคุณมาร์คเลยค่ะ"


"ขอบคุณมากนะคะ"ร่างบางก้มหัวขอบคุณพี่สาวฝรั่งผมทองตรงหน้า พลางค่อยๆเดินเข้าไปในลิฟต์ที่ประตูเปิดออกมาพอดี หลังจากนั้นพออยู่ข้างในได้สักพัก ประตูลิฟต์ก็เปิดออกมาบ่งบอกว่าถึงชั้นที่สองแล้ว ร่างบางจึงเดินออกมาแล้วเลี้ยวซ้ายตามที่พี่สาวฝรั่งผมทองบอกทุกอย่าง จนในที่สุดแบมบี้ก็เผยรอยยิ้มหวานออกมา เมื่อเห็นร่างหนากำลังยืนคุยงานกับเพื่อนผู้ชายอีกคนอยู่เหนือโต๊ะทำงานอย่างเคร่งเครียด ร่างบางจึงเร่งย่องฝีเท้าไปหาอย่างเงียบๆ แต่กลับต้องชะงักฝีเท้าเอาไว้อยู่อย่างนั้น เมื่อมีสาวฝรั่งผมบลอนด์ชุดเดรสสีแดงสดรัดรูปเผยให้เห็นทรวดทรงองค์เอวกับนมโตๆนั่นเดินถือข้าวกล่องมาให้ร่างหนา พร้อมกับใช้มือเรียวสวยมาลูบไล้แขนล่ำภายใต้เสื้อเชิ๊ตแขนยาวสีขาวนี้บางเบา ส่วนมาร์คก็หันมาก้มหัวยิ้มรับอย่างไม่ปฏิเสธอะไร พลางรับกล่องข้าวมาวางไว้ข้างตัวเอง


"ตุบ!!" เสียงข้างกล่องกับกระติกน้ำชาตกลงพื้นอย่างไม่ใยดี พร้อมกับน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าของร่างบาง ทำให้มาร์ครีบเสสายตาไปมองตามเสียงของที่ตกลงพื้น พอเห็นว่าใครยืนอยู่ตรงนั้น ร่างหนาถึงกับตกใจในแทบจะทันที


"แบมบี้ ทำไมออกมาคนเดียวแบบนี้!" ร่างหนาเดินดุ่มๆเข้าไปหาร่างบางอย่างนึกโกรธที่ทำไมถึงกล้ามาหาเค้าคนเดียวแบบนี้ ส่วนร่างบางตรงหน้าก็ต้องสะดุ้งอีกครั้งเมื่อได้ยินเสียงของคนรักมาตะคอกใส่กัน อึก มาร์คไม่รักแบมบี้แล้วใช่มั้ย???


"ฮึกก มาร์คนอกใจแบมบี้! พลั่กก!" ร่างบางผลักร่างหนาตรงหน้าอย่างแรง พร้อมกับเอามือปิดหน้าร้องไห้แล้วหันหลังวิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว จนมาร์คที่ยืนอึ้งอยู่ได้สักพักถึงกับเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าที่ร่างบางพูดออกมาเมื่อกี้นี้ คงเข้าใจผิดเค้าไปเต็มๆ แบมบี้คงเห็นเพื่อนร่วมงานของเค้ากระทำกิริยาที่ดูเกินเลยไปเมื่อกี้นี้แน่เลย ให้ตายสิครับ!


"มีอะไรหรอคะมาร์ค?" ร่างระหงส์เพื่อนร่วมงานที่จ้องจะตะครุบร่างหนาได้ทุกเวลาเริ่มเดิมเข้ามาหา พลางจับแขนหนาของมาร์คไปด้วย จนมาร์คถึงกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง


"เมียผมเข้าใจผมผิด ผมขอตัวตามไปง้อเมียของผมก่อนนะครับ" พูดจบร่างหนาก็รีบเดินดุ่มออกไปอย่างรวดเร็ว โดยไม่แคร์ร่างระหงส์ข้างตัวนี้เลยสักนิด เนื่องจากเค้ายอมผู้หญิงคนนี้มามากแล้ว ก็เพราะเห็นเธอเป็นเพื่อนร่วมงานกับเค้า ก็เลยไม่อยากทำอะไรไม่ดีออกไป แต่ตอนนี้เค้าคงไม่แคร์อีกต่อไปแล้วล่ะ เพราะเมียของมาร์คสำคัญที่สุดไงล่ะครับ!!


"ฮึกก ฮืออ แบมบี้จะกลับบ้าน ฮึกก " ร่างบางวิ่งร้องไห้ฟูมฟายเข้ามาในบ้านหลังใหญ่ หลังจากที่คนในบ้านขับรถพากลับมา พลางวิ่งเข้าไปยังห้องนอน แล้วเริ่มดึงกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่อยู่ข้างตู้เสื้อผ้ามาเปิดกางออก พร้อมกับสะอื้นไห้ไม่หยุด จนทำให้มาร์คที่ขับรถตาม แล้ววิ่งตามมาถึงกับรีบเข้าไปกอดร่างบางเอาไว้จนแน่น เมื่อร่างบางกำลังจะลุกขึ้นมาหยิบเสื้อผ้าของตัวเองยัดใส่ลงไปในกระเป๋าเดินทางใบใหญ่นี้อย่างเอาจริงเอาจังจนน่าใจหาย


"ที่รักฟังมาร์คก่อน.."


"ไม่ มาร์คปล่อยแบมบี้นะ ฮึกก ปล่อย!!!"ร่างบางทุบอกคนที่กอดตัวเองจนแน่นไม่ยอมปล่อย ด้วยแรงทั้งหมดที่มี พลางร้องไห้โฮออกมาอย่างน่าสงสาร


"ไม่ปล่อย มาร์คไม่ให้เมียมาร์คไปไหนทั้งนั้น!"


"ปล่อยนะ แบมบี้จะกลับบ้าน ฮึกก มาร์คนอกใจแบมบี้!! อึกก แบมบี้จะกลับบ้าน ฮืออ" ร่างบางทุบอกคนตรงหน้า พร้อมกับร้องไห้ไม่หยุด


"ที่รัก มาร์ครักแบมบี้คนเดียวนะครับ อย่าเป็นแบบนี้สิ มาร์คขอโทษ" ร่างหนากอดซุกซอกคอขาวคนตรงหน้าไม่ยอมปล่อย เมื่อร่างบางเอาแต่ทุบตีแล้วจะหนีกลับบ้านตัวเองอยู่แบบนี้ ซึ่งมาร์คทำใจไม่ได้หรอกนะที่จะขาดเมียไปสักวัน


"อึกก มาร์คมีผู้หญิงคนอื่น ฮึกก"


"ไม่มี มาร์คมีแบมบี้คนเดียว ผู้หญิงคนนั้นเป็นแค่เพื่อนร่วมงาน แบมบี้เชื่อใจมากนะครับ"ร่างหนาใช้มือหนาประคองใบหน้าร่างบางตรงหน้า พร้อมกับใช้นิ้วปาดน้ำตาที่ตอนนี้เริ่มแดงช้ำไปหมดอย่างไม่นึกรังเกียจ


"ให้แบมบี้เชื่อใจได้ยังไง ในเมื่อมาร์คยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาลูบแขนมาร์คแบบนั้นอ่ะ!" ร่างบางตีไหล่หนาไม่หยุด ด้วยความโมโห พลางคิดในใจว่าตัวเองคงน่าเบื่อไปแล้วสินะ มาร์คถึงต้องไปหาคนอื่นแบบนี้!


"เพราะมาร์คเกรงใจ เห็นเค้าเป็นเพื่อนร่วมงาน มาร์คเลยไม่อยากทำไม่ดีใส่เค้า หรือแบมบี้ชอบให้มาร์คทำไม่ดีกับผู้หญิงหรอ?"


"ไม่ อึกก" ร่างบางส่ายหน้ารัว พร้อมกับอารมณ์เริ่มสงบลง เมื่อฟังเหตุผลของสามีตัวเอง


"ที่รักเชื่อใจมาร์คนะ มาร์ครักแบมบี้คนเดียว ทุกวันนี้มาร์คก็พิสูจน์แล้วไง ว่ามาร์คมีแบมบี้คนเดียว ถ้ามาร์คไปมีคนอื่นแล้วทุกวันมาร์คจะพาแบมบี้ขึ้นห้องทำไมกัน?"ร่างหนาลูบแก้มคนที่สะอึกสะอื้นตรงหน้าบางเบา 


"งื้ออ ฮึกก มาร์คบ้า!"ร่างบางเริ่มหน้าขึ้นสีทันที เมื่อคนตรงหน้าพูดออกมาแบบนี้ พร้อมกับเริ่มหายโกรธคงตรงหน้าไปด้วย 


"รักเมียที่สุดเลย.." พูดจบร่างหนาก็ซุกไซร้ซอกคอขาวเพื่อง้อขอคืนดี จนร่างบางเริ่มตัวอ่อนจนได้ในที่สุด และก็ยอมให้สามีปู้ยี่ปู้ยำตัวเองอีกตามเคย


"รักสามีเหมือนกันนะคะ อื้ออ คิคิ" คำว่ารักพูดออกไปไม่ง่ายก็จริง แต่ถ้าพูดออกไปบ่อยๆแล้วมันก็จะไม่มีวันเบื่อ รวมถึงความเชื่อใจซึ่งกันและกันด้วย ที่จะทำให้ชีวิตคู่นั้นคงอยู่ตลอดไป สุดท้ายนี้แบมบี้มีความสุขที่สุดในโลกเลย!

จบเถิดดด!!! 

สวัสดีค่ะ! เรื่องสั้นนี้มันเป็นความคิดอารมณ์ชั่ววูบของไรท์ที่เห็นทุกคนคอมเม้นท์ว่าทำไมยัยมาร์กี้ถึงไร้คู่! โถๆเค้าหาคู่มาให้มาร์กี้แล้วนะคะ ฮ่าๆๆ ส่วนสองคู่ชวนชื่นอย่างมาร์คและแบมบี้ไม่ต้องห่วง คู่นี้ค่อนข้างรักกันมากกกกกก!!!
ขอขอบคุณที่รีดเดอร์ทนอ่านกันมาได้ถึงขนาดนี้นะคะ ^0^ ขอบคุณค่าา พบกันเรื่องหน้านะตัวเอง......



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #2814 ayumikimlee (@ayumikimlee) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 12 กรกฎาคม 2560 / 12:45
    มาร์กี้สมหวังแล้วว
    #2814
    0
  2. #2606 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 13:18
    น่ารักกกก ชอบมากกกกมาร์ครักเมียยย น้องมาร์กี้มีแฟนสักทีนะ 55555555
    #2606
    0
  3. #1304 มอนเตอร์ღ (@-ben00-) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 21 สิงหาคม 2559 / 22:10
    ขำ มาร์คกี้อ่ะ5555555
    #1304
    0
  4. #1164 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2559 / 15:20
    พี่มาร์คคนรักเมียยยยยยย
    #1164
    0
  5. #888 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 8 มิถุนายน 2559 / 12:28
    ในที่สุดมาร์กี้ก็เผด็จศึกพี่กันต์ 5555 ...ส่วนแบมบี้ก็โดนสามีปู้ยี่ปู้ยำต่อไป คิคิคิ >_<
    #888
    0
  6. #879 MBAs9397 (@MBAs9397) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 22:57
    น่ารักทั้งสองคู่เลย พี่กันต์นี่ก็แมน พี่มาร์คนี่ก็รักเมียจริงๆ สรุปฟินจ้าา!!
    #879
    0
  7. #871 PinkuMilku (@kakakokokeke) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2559 / 09:42
    สนุกมากเลยยยยย ฮืออออ มาร์กี้ร้ายมากก เข้าห้องพี่กันต์วันเดียว ได้เรื่องเลย555555555555 ชอบบทตอนที่พิมัคหวงแบมบี้ ฮือออออ เขินมั่กๆ
    #871
    0
  8. #869 Hyukiekyu (@Hyukiekyu) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 18:09
    ชอบจริงๆนะคะ อยากอ่านมาร์คกัยแบมบี้ตลอดเลย น่ารักมากจริงๆค่ะ ไว้ถ้าคิดตอนพิเศษหรืออะไรออกก็แต่งให้อ่านบ้างนะคะ หลงรักคู่นี้จรืงๆค่ะ น่ารักมากเลย อยากให้มีฟิคสั้นคู่นี้เรื่อยๆทุกเทศกาลเลยค่ะ5555555 เหมือนเพิ่มภาระให้ไรท์ แต่ชอบมากจริงๆนะคะ นั่งอ่านไปอมยิ้มแก้มปริไปทั้งเรื่องทุกตอนของคู่นี้เลยค่ะ แบมบี้ต๋ากับมาร์คนี่น่ารักมาก ชอบบบ มาร์กี้กับพี่กันต์ก็น่ารักกก รอนะคะ ติดตามนะคะ รอเรื่องสั้นคู่นี้เรื่องใหม่เลย ไม่ค่อยจะรีบ5555555 รอติดตามนะค้าาาา^^
    #869
    0
  9. #868 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 13:48
    เสร็จมาร์กี้ไปแล้วพี่กันต์ แหมพี่น้องครอบครัวต้วนนี่ เค้าก็รวบพี่น้องครอบครัวภูวกุลซะหมดเลยนะ
    #868
    0
  10. #867 kobked (@kobked) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:38
    มาร์คกับมาร์กี้นี่เจ้าเล่ห์จริมๆ ชั้นชอบพี่กันต์ ><555555
    #867
    0
  11. #866 Haorii (@haorii) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 11:10
    น่ารักที่สุดอ่ะ มาร์กี้นี่เริ่ดค่า แบมบี้หนูอย่ากังวลไปสามีหนูรักหนูมากๆเลยค่าา
    #866
    0
  12. #865 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:51
    ทีหลังมาร์คเอารูปแบมบี้ไม่ตั้งไว้ที่โต๊ะทำงานเลยนะ
    #865
    0
  13. #864 Butt3R (@butter-noey) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 10:40
    คือขำ ถ้ามีลูกได้ลูก2คู่นี้จะหน้าตาเหมือนกันมั้ยเนี่ย555555555 น่ารักกกก ฟิคฟีลกู๊ดด ชอบๆ
    #864
    0
  14. #860 chocila_ (@chocila_) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 03:17
    ตอนแรกก็ขำ ตอนกลางเรื่องก็ฟิน ตอนจบแอบเคล้าน้ำตานิดๆ แต่จบสวย ฮือออดีต่อใจ ชอบมาก
    #860
    0
  15. #858 khunsom08 (@khunsom08) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2559 / 03:02
    ฟินทั้งสองคู่เลยค่ะ แต่ละคนหวานจริงเชียว
    #858
    0