SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 76 : "SECOND" (100%)**DONE EDIT **

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9355
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 59 ครั้ง
    21 มิ.ย. 62

**สร้างเมื่อ 25 ต.ค. 2560**







ครืดด ครืดดด





กึก กึก กึก




"อืออ อืออ"เสียงครางหวานกระเส่า ไปตามจังหวะของร่างสูงที่ชักนำพาความสุขสมไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยมาให้กับร่างบางใต้ร่างอย่างไม่ยอมหยุดหย่อน พร้อมกับเสียงโทรศัพท์แผดเสียงร้องดังลั่น เป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว แต่ร่างสูงบนตัวของแบมแบม อย่างมาร์ค ต้วน ยังคงไม่ยอมหยุดเพื่อไปรับสายที่อาจจะสำคัญเพราะโทรมาในช่วงเวลากลางคืนดึกดื่นแบบนี้สักที




กึก กึก กึก 




"แฮ่กก" 





ครืดดดด ครืดดดดด





"อะอืออ พะ พี่มาร์ค รับโทรศัพท์ก่อนดีไหม?"






"แฮ่กก ดะ เดี๋ยวค่อยรับ"





"อ๊ะ อืออ" เสียงหวานครางอีกครั้งอย่างเงียบๆด้วยความสุขสม เมื่อคนบนร่างถึงจุดจบของบทเพลงรักบนเตียงนอนนี้สักที





"อาา แบมแบม"เจ้าของชื่อถึงกับยิ้มรับทั้งที่หลับตาพริ้ม เมื่อเจ้าของร่างกายหนากว่าเอ่ยชื่อตัวเค้าเองออกมา แบมแบมแค่ดีใจที่ทำให้พี่มาร์คได้มีความสุขเท่านั้นเอง เค้าพร้อมทุกอย่างเพื่อผู้ชายคนนี้คนเดียว





"ขอปล่อยในนะครับ"เป็นคำพูดที่ดูน่าอาย แต่ร่างบางกลับยิ้มรับ พร้อมกับลืมตามาจ้องหน่วยตาคมที่มีสเน่ห์ของมาร์ค ต้วน ร่างบางรับธารน้ำของอีกฝ่ายเข้าสู่ร่างกายที่เชื่อมต่อกัน พอมาร์ค ได้เห็นใบหน้าอีกคน แก้มแดงๆนั่น ก็รีบกดจูบไปยังหน้าผากเนียนสวยอีกครั้งนึงทันที





"พี่มาร์คมีความสุขไหม อยู่กับแบมมีความสุขไหม" เหมือนเรียกร้องความสนใจ แต่ไม่เลยแบมแบมแค่อยากถาม อยากรู้ว่าร่างหนาจะเบื่อเค้าบ้างรึยัง?






"มีสิครับ มีความสุขที่สุดเลย ฟอดด" รอยจูบที่หอมหวานบริเวณซอกคอขาวทำให้แบมแบมรับรู้ความรู้สึกพวกนั้นได้ดี จนมันดีกับหัวใจ หัวใจที่ลอยพองโตสูงขึ้นไปเรื่อยไม่หยุดพัก เมื่อได้รับความรัก ความอบอุ่นจากผู้ชายคนนี้




ครืดดด ครืดดดด 





แต่ที่เค้าว่ากันว่าความสุขน่ะ มันมีได้ไม่นานมากนักหรอกก็ต้องหมดลง คงจะจริง จริงที่ความสุขมันไม่เคยยั่งยืน เมื่อร่างกายหนาหลุดพ้นออกจากร่างกายบาง เพื่อเขยื้อนตัวเองไปหยิบรับสายจากโทรศัพท์เครื่องหรู พร้อมกับรีบลุกขึ้นยืน แล้วเดินออกห่างจากห้องนอนไปเรื่อย ทั้งที่สภาพร่างกายยังเปลือยเปล่า โดยเอ่ยชื่อถึงคนในสายที่ทำให้รู้ว่าเค้าคือใคร





"ครับนยอง พอดีทำงานอยู่เลยไม่ได้รับสาย" อื้ม ใช่ ชื่อนี้ มันคือชื่อเมียของเค้าไง เมียของมาร์ค ต้วนที่จดทะเบียนสมรสเเบบเพศเดียวกันอย่างถูกต้อง ไม่เหมือนกับแบมแบมคนนี้ที่แค่เพียงสถานะคนนอกกาย หรือจะใช้คำว่าเมียน้อยก็ได้ ใครจะมารู้ดี?






"พี่มาร์คจะรีบไปไหนหรอ? ดึกแล้วนะ?"หลังจากที่เค้าคุยโทรศัพท์เสร็จ เค้าก็รีบเดินกลับมาใส่เสื้อผ้าอย่างเร่งรีบ ทุกอย่างที่เค้าทำดูไวไปหมด จนผมต้องเอ่ยถามเค้า ทั้งที่ผมยังคงนั่งอยู่บนเตียงด้วยสภาพเปลือยเปล่าเหมือนเดิม





"คืนนี้พี่คงค้างกับแบมไม่ได้นะ แล้วจะมาหาใหม่ นยองโทรมาบอกว่าเค้าไม่สบาย พี่ต้องรีบไปแล้ว ขอโทษนะครับ จุ๊บ"พี่มาร์คพูดออกมาอย่างเร่งรีบ พร้อมกับจูบหน้าผากของผม จนผมรู้สึกอิจฉา อิจฉาพี่นยอง หรือ ปาร์คจินยอง ที่ไม่ว่าอะไรยังไงเค้าก็ต้องเป็นที่หนึ่งเสมอ เลยลองคิดเล่นๆว่าถ้าเกิดผมไม่สบายขึ้นมาบ้างล่ะ? พี่มาร์คจะรีบมาดูผม เหมือนที่รีบไปดูพี่นยองบ้างไหม? 






"อึก ปัง!" พอเค้าออกจากห้องอยู่ดีดีๆน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง ความรู้สึกจากหัวใจที่ล่องลอยอยู่บนอากาศกลับพุ่งดิ่งลงมายังพื้นแล้วแตกสลายไม่มีชิ้นดี 





"ฮึกก ฮืออ ทำไมต้องเป็นแบบนี้ด้วย!!"จะทำอะไรก็ไม่ได้ จะตะโกนให้เค้ากลับมาก็ไม่ได้ในเมื่อแบมแบมยอมรับสถานะแบบนี้เอง



%%%%%%%%%%%%




"มาร์ค เราไม่สบาย แค่กก ช่วยมารับพาไปหาหมอหน่อย แค่กก"





"ปึก นยอง!!"





"กลับมาแล้วหรอ?"เสียงฝีเท้าหนาจากที่เร่งรีบเข้ามาถึงกับหยุดกึก เมื่อได้ยินเสียงอันเป็นปกติของร่างเพรียวตรงหน้า "นยอง" หรือ "จินยอง" คนรักของมาร์คเอง ในตอนนี้ร่างเพรียวกำลังนั่งอยู่บนโซฟากลางห้องรับแขก มือเรียวยังคงถือหนังสือ ดวงตาคู่สวยเอาแต่จดจ้องอยู่แต่น้ำหมึกที่พิมพ์ลงบนกระดาษ โดยไม่คิดชายตามองคนที่วิ่งเขามาใหม่อย่างกระหืดกระหอบเลยสักนิดเดียว


 



"ไหนบอกว่าไม่สบาย?"มาร์ค ต้วนเลิกคิ้วมอง พลางหายใจเหนื่อยหอบ พร้อมกับนึกโกรธอยู่ในใจที่คนรักของเค้ากำลังเล่นตลกอะไรกัน? 





"หึ ก็ ไม่สบายไง" จินยองยิ้มที่มุมปาก พลางยักไหล่ ตาคู่สวยยังคงจ้องมองแต่เนื้อหาในหนังสือไม่ห่าง





"ไม่สบายอะไร? ก็เห็นเป็นปกติดี คิดจะเล่นอะไรนยอง?"ร่างหนาเริ่มคิ้วกระตุก เมื่อเจอท่าทียียวนของคนตรงหน้าไป ซึ่งแต่ก่อนจินยองไม่เคยเป็นแบบนี้ เมื่อก่อนตอนที่เราคบกันเมื่อสี่ปีที่แล้ว ภายในรั้วมหาวิทยาลัย จินยองยังเป็นคนจิตใจอ่อนโยน ดูแลมาร์ค เอาใจใส่มาร์คดี เราตัวติดกันตลอดจนคนอื่นพากันอิจฉา แต่พอเราเรียนจบแล้วตกลงปลงใจแต่งงานกันผ่านมาได้ 3 ปี  ทำไม?? คำว่ารักของเราสองคนถึงได้ค่อยๆเจือจางลงไปก็ไม่รู้  จินยองดูเย็นชามากขึ้น จากที่เราสองคนอยู่ร่วมกันมาโดยตลอด ตอนนี้กลับมาจากที่ทำงานก็ต่างคนต่างอยู่ จินยองสร้างกำแพงชั้นหนาให้กับมาร์ค ต้วน ด้วยการพาตัวเองห่างออกมาก่อน จินยองไม่ยอมกลับบ้าน บ้างครั้งก็บอกไปค้างบ้านเพื่อน จนมาร์ค ที่ยังคงเหมือนเดิมจึงอยากประชดกลับบ้าง ประชดด้วยการรับทำงานในบริษัททั้งวันทั้งคืนไม่ยอมหยุดหย่อน บางวันก็ไม่กลับ แต่จินยองกลับปล่อยมาร์ค ต้วนไป ละเลยปล่อยให้ทำแบบนี้ ไม่ง้อ ไม่ตาม จนเราสองคนมีความรู้สึกชินชาต่อกัน แต่ที่อยู่ด้วยกันจนมาถึงทุกวันนี้  คงเหลือแต่เพียงเยื่อใยที่เราไม่สามารถทิ้งกันไปได้แค่นั้นเอง



 

    จวบจนมาวันหนึ่งมาร์คได้มาเจอกับแบมแบม ร่างบางหน้าหวานผู้ที่เข้ามาเยียวยาหัวใจให้สั่นไหว แบมแบม คือเด็กฝึกงานเข้ามาใหม่ ตำแหน่งเลขาที่บริษัทของเค้า แล้วมาร์คก็เป็นหัวหน้าของแบมแบม เราสองคนเจอกันตลอด แบมแบมเป็นเด็กดี คอยหาอาหารมาให้กิน เอาอกเอาใจคอยช่วยเหลือมาร์คทุกอย่าง  จนเราสองคนเริ่มมีความรู้สึกที่ดีต่อกัน แล้วในที่สุด  มาร์ค ต้วน  ก็ตัดสินใจ นอกกายจินยอง เพราะเค้าห้ามใจไม่ได้กับเด็กที่ชื่อแบมแบม แบมแบม คนที่ทำให้มาร์คมีความสุขตลอดเวลาที่เราอยู่ร่วมกัน ดังนั้นเค้าจึงมีแบมแบมและนยองคือบุคคลที่เป็นรักฝังใจและไม่สามารถเลิกรากันได้แค่นี้เอง




"ไม่สบายใจไงมาร์ค หึ ทำงานหนักมากเลยสินะ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยเชียว"ดวงตาเรียวสวยค่อยๆเลิกขึ้นมามองคนที่ขึ้นชื่อว่าคู่ครองตั้งแต่หัวจรดเท้า ร่างสูงใบหน้าหล่อเหลา ในตอนนี้มีสภาพผมยุ่งเหยิง เสื้อเชิ๊ตทำงานยับยู่ยี่จนคิดว่าคงถอดออกมา แล้วหยิบขึ้นมาสวมใส่อยู่หลายครั้ง ไหนจะกางเกงที่สวมแล้วรูดซิปไม่มิดนั่นอีก นี่หรือคือคนที่ทำงานกลางค่ำกลางคืนดึกดื่นจริงๆใช่ไหม? หรือไปทำกิจกรรมอะไรมามากกว่านี้กันแน่?





"ไม่สบายใจอะไร?"





"ไม่อะไรหรอกมาร์ค เราแค่อยากเจอหน้า "สามี" ของเราเฉยๆ"ร่างเพรียวสวยคนที่มาร์ครักค่อยๆลุกขึ้นยืน ดวงตาคู่สวยจดจ้องดวงตาคมของมาร์คอย่างค้นหาอะไรสักอย่าง พร้อมเอ่ยสถานะเน้นๆเพื่อเตือนสติให้คนตรงหน้านี้ได้ฟัง





"อยากเจอ? เหอะ! ในรอบกี่เดือนนะที่นยองพูดแบบนี้ มาร์คลืมไปแล้ว"





"นี่ประชดหรอ? มาร์คประชดเราหรอ??"ร่างเพรียวเดินเข้ามาใกล้ร่างหนา พลางใช้มือเรียวลูบไล้ใบหน้าหล่อเหลา จินยองค่อยๆโน้มหน้าไปกดจูบริมฝีปากหนา ทำให้มาร์คถึงกับตกใจแต่ไม่ขัดขืน แต่สักพักร่างเพรียวกลับถอยห่างออกมา แล้วพูดประโยคที่ทำร้ายใจมาร์คซ้ำๆอีกแล้วว่า...




"เหม็น"พูดจบก็เดินออกไป ออกไปจากรังรักของเราสองคน 

 




"เหอะ นี่หรอรักของเราน่ะ นยอง??"มาร์คทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นอย่างหมดอาลัยให้กับ 7 ปีความรักของเราสองคน เสียงเครื่องรถยนต์แล่นออกไปแล้ว ไหนใครบอกว่าจะเหมือนเดิมทุกอย่าง? ไหนใครบอกว่าจะไม่เปลี่ยนแปลง? เราจะร่วมทุกข์ร่วมสุขกันไปจนตายไม่ใช่หรอ??? และแล้วทำไมจิตใจของคนเราถึงได้เปลี่ยนไปแบบนี้ เพราะอะไร?



**********



"ติ๊ด ติ๊ด ติ๊ดด"





"แอ๊ดดดดด อ๊ะ!"





"พะ พี่มาร์คกลับมาแล้ว"ร่างบางกอดร่างหนาแนบแน่นด้วยความดีใจ เมื่อประตูเปิดตามเสียงกดรหัส ในยามสาย ทำให้พบกับร่างหนาในชุดไปรเวทธรรมดา เพราะวันนี้มันคือวันหยุดทำงาน 





"คิดถึงจัง"เสียงทุ้มที่ไม่ว่าแบมแบมได้ยินเท่าไหร่ก็เคลิ้มได้ไม่ยาก ร่างบางยอมโอนอ่อนคล้อยตามไปถึงเตียงนอน เมื่อคนบนตัวเริ่มที่จะรุกนำพาตั้งแต่แรกเริ่ม โดยที่ร่างบางยังไม่ทันได้ตั้งตัว แต่แบมแบมกลับยอม ยอมเพราะเค้ารู้สึกคิดถึงคนที่กำลังเสพสมเรือนร่างของเค้าเหมือนกัน





"พี่มาร์คหิวไหม?"หลังจากที่เราสองคนส่งมอบความคิดถึงต่อกันจนสำเร็จ แบมแบมก็ไม่รีรอที่จะรีบถามเอาอกเอาใจร่างหนา ร่างบางใช้มือเรียวลูบไล้กรอบใบหน้าของร่างหนา พลางอมยิ้มมองอย่างสุขใจที่ได้กอดกายหนานี้อีกครั้งหนึ่ง





"อิ่มแล้ว"






"หื้ออ อิ่มอะไร แบมยังไม่เห็นพี่มาร์คกินข้าวเลยนะ?"





"หึ อิ่มแบมไง กินไปเมื่อกี้นี้ อิ่มมากเลย ฟอดด"เสียงทุ้มกระซิบที่ข้างหู จนทำให้แบมแบมถึงกับอมยิ้มเขิน ร่างบางก้มหน้างุดซบอกร่างหนาไม่ปล่อย มือเรียวโอบคอร่างหนาไม่หยุด เมื่อร่างหนากำลังดอมดมเรือนร่างของแบมแบมอีกครั้ง




"พะ พอก่อนนะพี่มาร์ค อืออ อย่าดูดสิเดี๋ยวเป็นรอย แบมจะไปทำอาหารให้ทาน"มือเรียวเริ่มดันอกหนาออก เมื่อพี่มาร์คจะเริ่มบทรักอีกครั้ง 





"พี่ยังไม่หิวเลย ฟอดด เป็นรอยก็ดีสิคนอื่นจะได้รู้ว่าตัวแบมมีเจ้าของแล้ว"





"อือ พี่มาร์ค ไม่เอา ไม่หิวก็ต้องกิน เเบมเป็นห่วงพี่มากนะ"ร่างบางรีบดันอกหนาออกห่าง พลางรีบลุกขึ้นออกจากเตียงด้วยสภาพร่างกายเปลือยเปล่า เผยให้เห็นร่างกายผอมบางเอสไลน์ ร่างกายที่มาร์คจับจองไว้เพียงผู้เดียว





"ก็ได้ครับ"มาร์ค ต้วนก็แค่ยิ้ม ยิ้มแล้วมองอีกคนกระวีกระวาดสวมใส่เสื้อคลุมอาบน้ำ แล้วออกไปนอกห้องนอน ไปยังครัวภายในคอนโด ซึ่งยอมรับก็ได้ว่ามันคือคอนโดของมาร์คเอง แต่มาร์คยอมโอนกรรมสิทธิ์ให้เป็นชื่อของแบมแบม เป็นของขวัญวันเกิดแทนใจชิ้นแรก มาร์คแอบซื้อมัน เอามาให้แบมแบมได้อาศัยอยู่ที่นี่เอง




"อร่อยไหม?"แบมแบมเอาแต่นั่งจดจ้องคนตรงหน้าตักข้าวกินไปเรื่อย แบมแบมดีใจมากเป็นพิเศษ จนมาร์คถึงกับยิ้มมอง




"มากครับ"




"แล้ววันนี้พี่มาร์คจะกลับไปนอนที่บ้านหรือเปล่า?"แบมแบมเอ่ยเสียงเบาถามอย่างมีความหวังในใจ พลางมองดวงตาคู่คมของมาร์คอย่างรอคำตอบ 




"ไม่หรอก"มาร์ค เอ่ยตอบกลับร่างบางนิ่งๆ พลางก้มหน้ากินข้าวต่อไปอย่างผิดแปลก จากที่ร่างบางนั่งยิ้มเพราะดีกับใจ แต่พอเห็นถึงความผิดปกติที่สัมผัสได้เองจึงเริ่มถามออกมา




"พี่จินยอง เป็นอะไรมากรึเปล่า?"ถึงในใจไม่อยากจะเอ่ยชื่อนี้ แต่เห็นอีกคนดูทุกข์ใจ เครียด ก็จำเป็นต้องเอ่ย เอ่ยออกมาพลางมองสีหน้านิ่งสนิทของร่างหนาเมื่อพูดถึงพี่จินยอง




"เปล่า ช่างมันเถอะครับ วันนี้อยากไปเที่ยวไหนไหม?"พี่มาร์ค เปลี่ยนเรื่อง แบมแบมคิดได้แค่นี้ 




"อ่า ไม่ดีกว่าครับ แบมอยากอยู่กับพี่มาร์ค พี่มาร์คอยู่กับแบมที่ห้องนี้ทั้งวันเลยได้ไหม?"ในเมื่อร่างหนาคนตรงข้ามไม่ต้องการเล่าให้ฟัง แบมแบมก็ไม่คิดเอ่ยถามพร้อมกับเอ่ยร้องขอเรื่องใหม่ แต่ภายในใจยังคงกังวลอยู่ว่าตัวเองเป็นภาระให้กับพี่มาร์ครึเปล่า บางทีผู้ชายตรงหน้าอาจจะเครียดที่เมียเค้าไม่สบายก็ได้ แต่ติดที่ต้องมาหาแบมแบมที่นี่แบบนี้รึเปล่า?




"ได้สิ วันนี้พี่จะอยู่กับแบมทั้งวันเลย"เสียงทุ้มที่แบมแบมหลงรักเอ่ยตอบพร้อมรอยยิ้มที่แสนดี จนแบมแบมตกหลุมพรางอีกจนได้ ร่างบางมักจะอ่อนไหวกับคนตรงหน้าเสมอ อ่อนไหวจนไม่สามารถห้ามกายตัวเองให้ลุกขึ้นยืน แล้ววิ่งเข้าไปกอดกายหนา ขาเรียวยกขึ้นไปนั่งบนตักของร่างหนา มือเรียวโอบกอดรอบคอคนตรงหน้าด้วยความดีใจ พร้อมกับใบหน้าหวานซุกอกหนาอย่างออดอ้อน เอาอกเอาใจเพราะต้องการให้เค้าไม่เบื่อตัวเอง ไม่ทิ้งแบมแบมคนนี้ไปไหนก็แค่นี้เอง




"แบมรักพี่มาร์คนะ.."แล้วเสียงหวานก็หายไปเพราะตอนนี้เค้ากำลังถูกอีกฝ่ายมอบจูบที่แสนหวาน หวานที่แสนสุข อาจจะสุขบนความทุกข์ของคนอื่น แต่แบมแบมก็ไม่สน ด้านมืดของร่างบางมันมีมากกว่าด้านดี ก็เพราะว่าเค้าต้องการผู้ชายคนนี้จริงๆ ผู้ชายที่พรากคำว่า "รักแรก" และ"เซ็กส์ครั้งแรก" ของเค้าไป จนแบมแบมไม่มีพื้นที่ด้านดีไว้ตรึกตรองกับตราบาปว่าเค้ามีเจ้าของแล้วพวกนี้ได้เลย 



*************




"Rrrrrrrrrrrrhhh"




"ติ๊ดด ฮัลโหลแจ"เสียงหวานรีบเอ่ยออกมาบางเบา พลางลุกขึ้นยืนอย่างเงียบเชียบ แล้วปลีกตัวออกมาข้างนอกห้องนอน ด้วยความตอนนี้อีกคนบนเตียงกำลังหลับสบายพักผ่อนอยู่ทั้งที่เวลานี้มันยังแค่บ่ายสามโมงเย็น




"ทำไมต้องทำเสียงเบาด้วยวะแบม?"





"พี่มาร์คกำลังหลับอยู่  ตอนนี้เราออกมานอกห้องแล้วล่ะ แจมีอะไร?"





"อ๋อ ถึงว่า ป๋ามาหาหรอวันนี้?"





"ป๋าบ้านเตี่ยแกสิแจ! ทำไมถึงเรียกพี่มาร์คอย่างนั้น?"แบมแบมติเพื่อนสนิททันที เมื่อบังอาจมาว่าคนรักของเค้าซะแก่ ทั้งที่พี่มาร์คแค่อายุสามสิบต้นๆเท่านั้นเอง และแบมแบมก็แค่ยี่สิบสองเอง 





"เอ๊าา ก็ไม่ให้เรียกว่าป๋า แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ? เพราะคอนโดที่แกอยู่ก็เงินของเค้า ไหนจะค่าใช้จ่ายรายเดือนเค้าก็ยังให้แกไว้ใช้อีก นี่ไม่รวมเงินเดือนที่แกได้จากที่ทำงานบริษัทของพี่มาร์คนะ ตายๆ"




"อ่า เค้าก็แค่อยากดูแล แต่เราไม่เคยเห็นแก่เงินของเค้าเลยนะแจ เรารักเค้าจริงๆ"แบมแบมพูดออกไปตามความจริง ร่างบางรักผู้ชายคนนี้มากกว่าเงินทอง ที่ยอมก็เพราะเค้าค้านสิ่งที่ร่างหนาให้มาไม่ได้แค่นั้นเอง





"หลงหัวปักปำเกินไปแล้วนะแบม ว่าจะชวนไปช็อปซะหน่อย คงไม่ชวนแกละ ระวังจะถลำลึกมากไป นะ พอถึงเวลาที่เค้าต้องอยู่กับเมียจริงๆแล้วจะขาดใจตาย"เสียงหวานชะงักเงียบลงไปเล็กน้อย เมื่อเพื่อนสนิทที่มันรู้เรื่องของเค้าดีพูดออกมาแบบนี้




"เราไม่ได้หลง แต่เรารักเค้าแจ ไม่ว่าพี่มาร์คจะให้เราเป็นที่เท่าไหร่ เราก็ยอม" คนโง่ ก็ยังเป็น คนโง่อยู่วันยังค่ำไงยองแจ...



40%



"หมับ คุยกับใครอยู่?"แรงกอดรัดจากทางด้านหลัง พอดีกับเสียงในสายเพิ่งเอ่ยลา ทำให้แบมแบมจำต้องหันหน้ากลับไปมองคนที่โอบกอดตัวเองเอาไหวหลวมๆ




"อ่า คุยกับยองแจครับ แล้วทำไมพี่มาร์คตื่นเร็วจังล่ะ น่าจะนอนให้นานมากกว่านี้อีกสักหน่อยนะ"มือเรียวเริ่มยกขึ้นลูบไล้แก้มสากด้วยความเป็นห่วง เพราะเวลาที่ร่างหนาได้ทำงาน คนตรงหน้ามักจะไม่สนใจร่างกายของตนเองสักเท่าไหร่ มักอดหลับอดนอนตั้งหน้าตั้งตาทำงานอยู่เสมอ จนแบมแบมต้องไปเฝ้าพี่มาร์คอยู่บ่อยๆ เพราะเป็นห่วงกลัวอีกคนไม่มีอะไรตกถึงท้อง แล้วจะไม่สบายเอา




"ก็บนเตียงไม่มีแบม พี่นอนไม่หลับ" พี่มาร์คบทจะหวานก็ปากหวานปานน้ำผึ้ง จนทำให้แบมแบมถึงกับอมยิ้มพอใจ ที่ร่างหนาให้ความสำคัญกับตนเองขนาดนี้




"อ่า พี่มาร์ค...แล้วพี่หิวข้าวรึยังครับ แบมจะได้ทำให้"แก้มแดงขึ้นสีฝาด แต่ก็ถามอีกคนเพื่อเปลี่ยนเรื่องน่าเขินอายให้กับตนเอง




"เอาสิครับ พี่หิวแล้วล่ะ"รอยยิ้มอบอุ่นของมาร์ค ทำให้แบมแบมพยักหน้า แล้วรีบกุลีกุจอไปยังห้องครัวทันที แบมแบมจะทำอาหารให้สุดฝีมือเลยทีเดียว




"พี่มาร์ค อาหารเสร็จ..." จากรอยยิ้มที่ดูสว่างไสว กลับกลายเป็นค่อยๆจางหายลงไป เมื่อเห็นผู้ชายตรงหน้าแต่งตัวสวมชุดสูทเรียบร้อยสีแดงขลับกับผมสีทองสว่างภายในห้องนอน ร่างหนาที่หันหน้ามาเจอกับแบมแบมเริ่มชะงักมือที่ผูกเนคไทลง พร้อมกับมีสีหน้ารู้สึกผิดขึ้นมาทันที




"แบมแบม อ่า พี่ขอโทษนะครับ ยังไงเก็บอาหารไว้ให้ก่อนก็ได้ พอดีเลขาซองเพิ่งโทรมาให้พี่ไปงานเปิดตัวสินค้าของพวกเครือกรุ๊ปจางพอดี หุ้นส่วนเค้าพาไปกันหมด พี่ไม่ไปคงไม่ได้"




"อ่า ไม่เป็นไร เดี๋ยวแบมจะเก็บอาหารไว้ให้ แบมจะรอพี่มาร์ค"รอยยิ้มเจื่อน พร้อมดวงตาสั่นไหวมันกำลังรู้สึกแย่มาก แต่หน้าที่การงานของพี่มาร์คต้องสำคัญกว่า พี่ซองที่เป็นเลขาของพี่มาร์ค กำลังมีเรื่องด่วนเข้ามาหาเจ้านายขนาดนี้ ผู้ช่วยเลขาอย่างแบมแบมคงต้องยอม เพราะว่าเค้าก็ไม่ได้ช่วยอะไรพี่ซองที่รู้ดีเรื่องระหว่างแบมแบมกับพี่มาร์คได้มากสักเท่าไหร่




"พี่ขอโทษ แล้วจะรีบกลับมาหานะครับ"กายหนาดึงกายบางเข้ามาสวมกอด พร้อมปลอบโยนด้วยรอยจูบบนกลางกระหม่อม จนแบมแบมเริ่มรู้สึกดีขึ้น แล้วกอดตอบแนบแน่น แบมแบมแค่รู้สึกอยากเก็บผู้ชายคนนี้ไว้คนเดียว



********



23:15 น. เวลาผ่านไปช่างยาวนาน ร่างบางยังคงนั่งรออยู่บนโต๊ะรับประทานอาหาร ข้าวปลาก็ไม่คิดจะแตะซักเม็ด เพราะต้องการรออีกคนที่บอกจะกลับมากินอาหารที่นี่ด้วยกัน แต่จนแล้วจนรอดอีกไม่นานก็จะผ่านพ้นวันใหม่ แบมแบมก็ยังไม่เห็นผู้ชายที่ให้สัญญาไว้กับตัวเองสักนิดเดียว




"ติ้ด ติ้ด"เสียงกดเบอร์โทรศัพท์ พร้อมกับกดปิด วนกันไปมาหลายรอบไม่หยุด ร่างบางแทบไม่กล้าโทรหา เพราะเกรงใจร่างหนาอาจจะติดธุระอยู่ แต่อีกใจเจ้ากรรมก็อดห่วงไม่ได้ จนตอนนี้เค้าไม่รู้จะทำอย่างไรดี 



ตือดึ๊ง!!!


Youngjae : แบมแบมเห็นรูปนี้ยัง? ไหนวันนี้ว่าพี่มาร์คอยู่กับแกทั้งวันวะ?


Youngjae : Sent a Photo





 


"อึกก"ร่างบางถึงกับไปต่อไม่เป็น  เมื่อเห็นภาพที่ยองแจส่งมาให้ดูแบบนี้ หัวใจเจ้ากรรมสั่นไหวขั้นรุนแรง เมื่อเห็นคนที่ตัวเองรัก อยู่กับคนที่เค้ารักอีกคน อยู่ดีดีน้ำสีใสมันเริ่มเอ่อคลอเต็มหน่วย ร่างบางเงยหน้าไปมองจานอาหารหลากหลายวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ก็ถึงกับปิดปากตัวเองแน่น พร้อมกับแรงสะอื้นไห้ที่กลั้นไว้ไม่อยู่ แบมแบมเจ็บ เค้าเจ็บจนต้องร้องไห้อยู่บนโต๊ะอาหารเพียงคนเดียว




"Yougjae is calling"




"แจ อึกก ไปเห็นภาพพวกนี้ที่ไหน บอกแบมที ฮึกก"




"อ่าแบม แกใจเย็นๆอย่าร้องดิ แจขอโทษไม่น่าเอาภาพมาให้ดูเลย "




"ไม่เป็นไร ฮึกก บอกเราทีพี่มาร์คอยู่ที่ไหน พี่มาร์คโกหกเราหรอ เค้าบอกว่าเค้าจะไปทำงาน ฮึกก"




"พอดีฉันไปร่วมงานเปิดตัวของกรุ๊ปจาง แล้วเห็นว่าพี่มาร์คของแกกำลังให้สัมภาษณ์อยู่กับเมียของเค้านั่นล่ะ ยิ้มกันหน้าบานเลยว่ะ"




"..... ฮึกก"




"อ่า แจขอโทษ แบมอย่าเงียบสิ แบม"




"ติ้ดดด ฮึก ฮือออ"ร่างกายสั่นไหว สะอึกสะอื้นก้มหน้าร้องไห้ไม่หยุดพัก ทั้งที่แบมแบมก็รู้ว่าเค้าไม่สมควรมานั่งร้องไห้ เพราะเค้าเลือกสถานะแบบนี้ไปแล้ว แต่ใจเจ้ากรรมก็ยังรับไม่ได้อยู่ดี พอเห็นร่างหนากลับไปอยู่กับคนรักของตน


*******



           เช้าวันต่อมา ร่างบางตื่นขึ้นมาด้วยสภาพจิตใจห่อเหี่ยว แค่มีแรงฝืนลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวได้ก็ถือว่าดีแล้ว หลังจากที่แบมแบมได้เห็นภาพที่ยองแจส่งมาให้ เค้าก็ได้รับข้อความจากพี่มาร์คว่าจะไม่กลับมาที่คอนโดอีก และบอกให้ไปเจอกันที่ทำงานในตอนเช้าเลย ซึ่งแบมแบมรู้ตัวดี ว่าต้องทำตัวอย่างไร แค่ไม่งี่เง่ากับร่างหนาเห็นก็พอ 




“อ้าว แบมแบม วันนี้มาแต่เช้านะเนี่ย! ทำไมตาบวมมาทำงานแบบนี้ล่ะ หื้ม?”พี่ซอง หรือ คิมซองมัน เลขาหน้าหล่อของพี่มาร์คเอ่ยทักผู้ช่วยเลขาอย่างแบมแบมด้วยสีหน้าสดใส ร่างสูงเกินร้อยเเปดสิบเซนต์ยืนยิ้มมองน้องชายที่รู้จักตั้งแต่แบมแบมฝึกงานที่นี่จนได้ตำแหน่งผู้ช่วยเลขา แต่ร่างบางกลับทำแค่ก้มโค้งหัวทักทายเล็กน้อย แล้วเดินหลบไปนั่งบนโต๊ะทำงานของตัวเอง จนซองมันที่ก้มหัวตอบรับแล้ว เลยไม่กล้าเข้าไปกวนอะไรร่างบางอีก




“คุณมาร์ค สวัสดีครับ” เสียงเลขาทักทายเจ้านาย ทำให้แบมแบมรีบเงยหน้าจากการจัดโต๊ะทำงานตัวเองในยามเช้า ร่างบางรีบลุกขึ้นยืนก้มหัวให้เจ้านาย แต่ใบหน้ากลับดูหมองลง ร่างบางก้มหน้าจนคางชิดกับอกไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตาร่างหนาที่จ้องมองร่างบางสักที




“เป็นอะไร”




“....” เสียงเงียบคือคำตอบของร่างบาง จนทำให้บุคคลที่สามอย่างซองมันถึงกับทำอะไรไม่ถูก จนตัวเองอยากจะมุดตัวลงไปในรูที่ไหนสักแห่งให้สองคนนี้ได้คุยกัน เลยตัดสินใจหนี ปลีกตัวเองไปชงกาแฟดื่มยามเช้าและเตรียมสักแก้วให้เจ้านายซะเลย




“.....” ร่างบางเงียบ จะถามว่าโกรธได้ไหม ก็คงไม่ได้ แต่แบมแบมแค่อยากเรียกร้องความสนใจจากร่างหนาบ้าง ร่างบางจึงเริ่มงี่เง่าด้วยการไม่ยอมพูดจาแทน




“ไปคุยกันในห้องทำงาน”มือหนาดึงข้อมือเรียว แล้วพาเข้ามาในห้องทำงานของตนเอง แบมแบมยอมโอนอ่อนเดินตามทั้งที่ยังคงก้มหน้าอยู่ จนกระทั่งประตูปิดตัวลง




“เป็นอะไร ทำไมไม่พูด ไหนบอกพี่หน่อยได้ไหม” น้ำเสียงนุ่มทุ้มอีกแล้วที่ทำให้หัวใจดวงน้อยหวั่นไหว จนต้องเงยหน้า  พร้อมกับน้ำสีใสที่เริ่มเอ่อคลอเบ้าขึ้นมา เพราะความรู้สึกน้อยใจผสมปนเปกันไปหมด




“อึกก ฮึกก”เสียงสะอื้นจนมาร์คอดที่จะตกใจไม่ได้ เมื่อร่างบางเงยหน้ามาจ้องตากันแล้วเอาแต่สะอึกสะอื้นออกมา




“แบม พี่ขอโทษ โกรธพี่ใช่ไหมครับ” กายหนาเริ่มดึงร่างบอบบางเข้ามาสวมกอด จนคนถูกกอดยิ่งสะอื้นหนักขึ้น




“ฮึกก อย่า ฮึก แบมไม่เป็นไร อึกก แบมไม่มีสิทธิ์งี่เง่า เรียกร้องอะไรได้อยู่แล้ว อึกก”




“มีสิ เรามีได้ พี่ขอโทษ เมื่อคืนมีเรื่องกระทันหันเข้ามาจริงๆ พี่เลยปลีกตัวมาหาไม่ได้ ขอโทษที่ทำให้เราต้องรอ”




“ไม่เป็นไร ฮึกก แต่ทีหลังพี่มาร์คต้องบอกแบมบ้างนะ อึก แบมรักพี่ แบมห่วงพี่มาร์คมากเลยรู้ไหม”




“อ่า ครับพี่ขอโทษ ดีกันนะ ฟอด”ความอ่อนโยนของเค้า ทำให้แบมแบมยอมอีกแล้ว ทั้งที่รู้เมื่อคืนเค้าก็คงอยู่กับคนรักของเค้าทั้งคืน แค่พอถูกคนที่ตัวเองรัก มาหอมแก้ม กอด คลอเคลียเพื่อปลอบ แบมแบมก็ยอมอ่อนเหมือนขี้ผึ้งลนไฟ




“อืออ จุ๊บบ อืออ” เสียงจูบวาบหวิวเกิดขึ้นได้ไม่ยาก เมื่อคนสองคนตั้งใจให้ถึงจุดหมาย ร่างบางโดนยกตัวขึ้นไปนั่งบนโต๊ะทำงานของร่างหนา ขาเรียวแยกออกเพื่อรองรับกายหนาให้เข้ามาชิดใกล้ มือเรียวโอบกอดรอบคอหนาจนแน่น เมื่อคนตรงหน้ากำลังมอบจูบที่แสนหวานให้ต่อกัน




“อ๊ะ” เสียงหอบใจถี่ ริมฝีปากหนาไม่หยุดแต่เพียงจูบปลอบประโลมเพียงแค่นั้น กลับดูดดุนหอมซอกคอขาวจนแบมแบมต้องเชิดหน้าให้คนรักดอมดมได้เต็มที่สุดกำลังต่อไป





“แกร๊กก แอ๊ดด มาร์ค..”เสียงหวานสั่นอีกหนึ่งเสียงของบุคคลที่สาม ทำให้สองร่างที่ตะกองกอดกันอยู่ถึงกับหยุดชะงัก ทั้งสองร่างที่หันหน้าไปมองทางด้านประตูต่างพากันผละร่างออกจากกันแทบไม่ทัน เมื่อเห็นร่างเพรียวของอีกคนยืนอยู่ตรงนี้ ใบหน้าสวยเข้ารูปจ้องมองคนที่ขึ้นชื่อว่า สามี ไปด้วยความเงียบงัน สลับกับมองไปยังร่างบางที่แทบไม่กล้าสบตา ปาร์ค จินยอง เลยสักนิดเดียว





“เหอะ! ปังง” 




“จินยอง!! เดี๋ยว!!” 




“ฮึกก” ปาร์คจินยองวิ่งออกไปแล้ว พร้อมกับสามีของเค้า มาร์ค ต้วนก็วิ่งออกไปเช่นกัน วิ่งตามกันไปโดยไม่มีเหลือเสี้ยวใบหน้าหันกลับมามองแบมแบมที่ยืนหน้าซีดเผือดเลยสักนิดเดียว




“เกิดอะไรขึ้นแบม?” ซังมันที่ไม่รู้เรื่องราวถึงกับเอ่ยถาม ทั้งที่มือของตนยังถือถ้วยกาแฟของเจ้านายอยู่ พลางมองแบมแบมที่ยืนร้องไห้ไม่พูดไม่จาตรงนี้คนเดียว




“อึกก คะ คุณจินยอง มาเห็นแบมกับพะ พี่มาร์ค ฮึกก ฮืออ” ไม่ต้องพูดมากกว่านี้ ซังมันก็พอเดาได้ ร่างสูงถอนหายใจออกมาหนักหน่วง พลางวางถ้วยกาแฟบนโต๊ะทำงาน หลังจากนั้นเค้าจึงเริ่มเข้ามาลูบหลังคนที่ทรุดตัวลงมานั่งร้องไห้ เพื่อปลอบโยน จะว่าสงสารก็คงสงสารแบมแบมมากที่สุดเเล้วในตอนนี้



###############




“นยอง!! เดี๋ยว!!” เสียงเรียกดังลั่นตึก จนพนักงานทุกคนต่างพากันมองคนที่ขึ้นชื่อว่าเจ้านายกันเป็นตาเดียว ที่เห็นร่างหนาในตอนนี้กำลังวิ่งตาม ภรรยา คู่ชีวิตของ มาร์ค ต้วน ที่ทุกคนต่างรู้กันดี




“หมับ นยอง เพี้ยะ!!!”




“อย่ามาจับตัวฉัน คนสกปรก”ในเวลานี้ร่างเพรียวไม่นึกอายใครอีกต่อไปแล้ว จินยองสกัดกั้นความรู้สึกเกลียดผู้ชายตรงหน้านี้มามากพอแล้ว ทั้งที่เค้าก็รู้มานานแล้วว่ามาร์คกำลังมีคนอื่น เด็กหน้าหวานคนนั้นที่ชื่อ แบมแบม แต่ครั้งนี้มันเกินไป เพราะถึงขนาดกล้าทำกันในที่ทำงาน




“ขอโทษ มาร์คขอโทษ” ร่างหนาเอ่ยออกด้วยความรู้สึกผิดจากใจจริง มือสากค่อยๆจับมือเรียวของร่างเพรียวไว้แน่น พร้อมกับสายตาอ้อนวอน เพราะไม่อยากเสียคนตรงหน้าไป




“ขอโทษหรอ? เหอะ พูดออกมาได้ยังไง! นอกใจฉันแล้วจะมาแค่ขอโทษหรอ มาร์ค ต้วน!!!” ดวงตาคู่สวยแดงก่ำ  จ้องมองคนรักที่ขึ้นชื่อว่า สามี ตัวเองด้วยหัวใจสั่นไหว ถึงแม้ว่าตอนนี้จะเกลียดผู้ชายคนนี้ แต่เค้าก็ยังมีความรักให้กับผู้ชายคนนี้เหมือนกัน




“แล้วให้มาร์คทำยังไง นยอง ได้โปรด อย่าทิ้งมาร์คไป” ร่างหนาถึงกับคุกเข่า ไม่นึกอายพนักงานที่ยืนมองกันทั้งบริษัท เพราะทุกคนเริ่มจับใจความกันได้แล้วว่าสถานการณ์ของสองคนนี้เป็นอย่างไร




“เหอะ” จินยองหันหน้าหนี หลับตาระงับความโกรธ ด้วยหัวใจที่กระตุกไหวอย่างน่ากลัว





“ได้โปรด บอกมาร์ค”




“หึ อยากให้อยู่ด้วยใช่ไหม? ได้! งั้นก็เลิกยุ่งกับเด็กนั่นซะ!! ตั้งแต่ตอนนี้ เดี๋ยวนี้เลย!!”




“นยอง..”




“ถ้าเลิกไม่ได้ เราก็จบกันมาร์ค! ใบหย่าฉันพร้อม!”ร่างเพรียวหันหลังเดินกลับไป พร้อมกับใบหน้าที่นิ่งสนิท แต่มีดวงตาที่แดงก่ำเกินห้าม มาร์ค ต้วน คนที่มีตราบาปได้แต่คุกเข่าอยู่อย่างนั้นต่อไป ร่างหนาจะต้องทำอย่างไร เพราะเค้าก็ไม่สามารถทิ้งแบมแบมได้เหมือนกัน





"อึกก พะ พี่มาร์ค" เสียงเบาบางที่แอบอยู่หลังเสามองภาพคนที่ตัวเองรัก ค่อยๆยืนขึ้นมา พร้อมกับเดินไปตามทางเดินที่ ภรรยา ของเค้าเดินหายไป แค่นี้ แบมแบม ก็พอเข้าใจแล้วว่า พี่มาร์ค คิดที่จะเลือกใคร





"ใจเย็นก่อน ตอนนี้ยังไม่มีใครรู้หรอกว่าเป็นแบม ไม่ต้องร้อง ทำตัวปกติเข้าไว้ เดี๋ยวคนสงสัยเอานะ"เสียงเบาราวกระซิบข้างกายร่างบาง ทำให้แบมแบมพยายามกลั้นสะอื้น พร้อมกับหันไปมองซังมัน ร่างบางส่ายหน้าออกมาบางเบา พลางวิ่งหนีออกไปจากบริษัทนี้เช่นกัน แบมแบมวิ่งออกมาเรื่อย วิ่งสุดถนน สุดหนทาง ร่างบางตัดสินใจได้แล้วว่าเค้าคงต้องถอยห่างออกไปเอง แล้วให้ทั้งสองคนนั้นกลับไปรักกันดังเดิม




"ฮึกก ลาก่อน พะ พี่มาร์ค อึกก"





"ปิ๊นนนน เอี๊ยดดดดดดดดดดด พลั่กก!! คุณ!!!!!"





END


จบแล้วนะคะสำหรับเรื่องนี้ ขอให้สุขกายสบายดีในวันกินเจ ^_^ 


(นังไรท์!!  หลบเกิบ!!!!!!!!!!! อ๊ากกกก)




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 59 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3523 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2561 / 21:35
    สงสารน้องเนอะ แต่น้องเองควรรู้จักผิดชอบชัาวดี
    ไม่ใช่ตามใจตัวจนเลยเถิด
    #3523
    0
  2. #3347 emtraehujus (@0841352317) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2560 / 19:17
    อีพี่มาร์คโคตรโลเลลลลล
    #3347
    0
  3. #3341 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2560 / 22:09
    เรื่องนี้ก็ผิดกันทุกคนนั้นแหละจะโทษใครคนใดคนหนึ่งมันก็ไม่ถูก
    #3341
    0
  4. #3320 my-mark (@my-mark) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 5 พฤศจิกายน 2560 / 17:42
    เดียววววว ทำไมทำแบบนี้...
    #3320
    0
  5. #3302 BI19952000 (@BI19952000) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:35
    ทำไมไรท์ถึงตัดไปแบบนี้ ขออีกตอนพลีสสสสสส
    #3302
    0
  6. #3291 LittleTinGerBell (@jaidee2003) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:24
    เกลียดไรท์ก็วันนี้แหละฮือออ อิพี่มาร์ค อิคนโลเล โว้ยยยยยยย องค์แม่จะลงแล้วว่อยยยย
    #3291
    0
  7. #3255 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:05
    ไม่นะ ไรท์กลับมาาาาาาา สักตอนนนนนน ได้โปรด น้องไม่ตายใช่มั้ย ไม่รู้จะสงสารใครก่อนดี
    #3255
    0
  8. #3253 preaw555555 (@preaw_vichaiyo) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 20:20
    ไรท์ขออีกตอนสิ พลีส~
    #3253
    0
  9. #3251 toolayamm29 (@aueynapat) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 18:33
    อ้าววววไรท์ ทำไมทำแบบเน้ ฮือออออ
    #3251
    0
  10. #3249 yadara (@yadara) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 16:19
    สรุปแบมตายเหรอ....Y___Y

    เรื่องนี้ผิดกันหมดโดยเฉพาะแบมแบมรู้ว่ามาร์คมีเมียอยู่แล้วแต่ก็ยังให้ความรักกับมาร์ค และแบมแบมก็เป็นคนที่น่าสงสารที้สุดที่เป็นเหยื่อของอารมณ์ ฮือออออ
    #3249
    0
  11. #3237 Poc_kyky (@pocky0016) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 10:34
    ไรท์อ่าตรออีกสักนิดเถอะพลีสสสสสขอร้องงงมันค้างมากกกกหนูแบมของแม่
    #3237
    0
  12. #3231 At love (@ben161139) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 09:01
    อยากจะบอกว่า อ้าวววอ้าววววววเฮ้ยยยยยยย
    #3231
    0
  13. #3230 sanookker (@jaiphak) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 05:39
    ไรท์ไม่เอาาา ทำไมไรท์ทำแบบนี้กับลูกเราา เปิดตัวเจบีเลยแล้วนยองก็ไปแอบหาเจบี คู่เปลี่ยน จบ //ไรท์บอกแต่งเองเลยไหม555555555
    #3230
    0
  14. #3229 Miewchu (@Miewchu) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 00:16
    ไม่เอาาาาอย่าจบแบบนี้ได้โปรดดด
    #3229
    0
  15. #3228 Oraphan Tonphu (@mb9394-toey) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:57
    จะมาจบแบบนี้ไม่ได้นะะะะ
    #3228
    0
  16. #3227 joybelive (@joybelive) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:31
    โอยยยย ใจร้ายยยย
    #3227
    0
  17. #3226 miw_wim (@miwsirisub) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 23:11
    จบแบบนี้จริงหรอ ... ._.
    #3226
    0
  18. #3225 Amitazz (@yayee11) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:41
    กลับบบมา
    #3225
    0
  19. #3224 Amitazz (@yayee11) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:41
    ไรท์อย่าทำแบบนี้
    #3224
    0
  20. #3223 มัคมัคคนหล่อ (@mainmarkbam) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 22:36
    จบแบบนี้จริงดิ? ไม่เอาอ่ะ
    #3223
    0
  21. #3222 Crownn (@Thawornporm-tan) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:59
    ไม่เอาแบบนี้สิไรท์กลับมาก่อนนน
    #3222
    0
  22. #3221 aomtawanrat937 (@aomtawanrat937) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:58
    ไม่เอาน่า
    #3221
    0
  23. #3220 Markbam9397 (@iceza86) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:51
    มาต่อไรท์ไม่เอาแบบนี้ เจ็บบ กลับมาก่อนนนนนน
    #3220
    0
  24. #3219 Nam_PK (@Nam_PK) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:43
    เราว่าแบมอ่ะคนดี คือแบมรักมาร์คจริงๆ แค่มีมาร์คแบมก็พอแล้วไง แบมไม่น่าจะตาย(ใช่ไหมคะไรต์) เหตุอยู่ที่จินยองว่าทำไมถึงเย็นชาขึ้น มาร์คน่าจะเห็นแบมดี เพราะแบมใส่ใจมาร์คไง เลยหวั่นไหว สงสารแบมหลายเป็นว่าแบมคนอดียวที่โดนลงโทษแบบนี้ไม่ยุติธรรมเลย
    #3219
    0
  25. #3217 KittyBrownies (@KittyBrownies) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:22
    ไม่เอาแบบนี้สิไรท์ กลับมาาาาาา
    #3217
    0