SF MarkBam "Sugar 100 Percent"

ตอนที่ 8 : "Bad Guy" 1 (100%)**DONE FOR EDIT**

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11789
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 77 ครั้ง
    21 เม.ย. 62

‘Bad Guy’







ธรรมชาติของคนเรา แม้ไม่ใช่คนดี แต่ก็อยากให้คนที่เรารักไปพบเจอแต่สิ่งที่ดีดี

 

“พลั่ก!!!!! ” หมัดหนักซัดกระแทกใส่คนตรงหน้าอย่างไม่ยั้งมือ ร่างหนาอย่างมาร์ค ต้วนผู้ไม่เคยยอมใคร เมื่อมีคนกล้าเข้ามาลองดี มีหรือมาร์ค ต้วน หัวหน้าแก็งค์สิงห์ดำผู้ลึกลับ ที่มีอิทธิพลมากที่สุดในย่านกังนัมคนนี้จะยอม ร่างหนาแสยะยิ้ม พลางขึ้นคร่อมฝ่ายตรงข้ามที่เผลอพลาดท่าให้กับร่างหนา พร้อมกับกระแทกหมัดใส่ลงหน้าของฝ่ายตรงข้ามอย่างไม่ยั้งมือ!

 

“พลั่ก!!! พลั่ก!!!

 

“เฮ้ย พอได้แล้วไอ้มาร์ค เดี๋ยวมันตายซะก่อน!” รองหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำรีบพูดขึ้นมา เพื่อห้ามร่างหนา พลางเพยิดหน้าให้กับลูกน้องอีกสองคน ให้เข้าไปจับตัวร่างหนาที่ปลดปล่อยอารมณ์รุนแรงใส่ฝ่ายตรงข้ามจนมากเกินไป

 

“ปล่อยกูสิวะ!! ไอ้เจบีมึงจะมาห้ามกูทำไม!” ร่างหนาสะบัดตัวออกจากลูกน้องทั้งสองคนที่ดึงเค้าออกมาจากฝ่ายตรงข้ามอย่างหงุดหงิดใจ เพราะในตอนนี้เลือดในกายของเค้ากำลังสูบฉีดอย่างเต็มที่

 

“มึงก็ใจเย็นหน่อยสิวะ! มันตายก็ไม่ได้อะไรขึ้นมา แค่นี้มันก็นอนหยอดน้ำข้าวต้มได้เป็นปีเลยนะ ไอ้มาร์ค!ร่างสูงอย่างเจบีพูดขึ้นมา เมื่อเห็นสภาพคนที่นอนนิ่งอยู่ตรงหน้า ที่ในตอนนี้ร่างกายเต็มไปด้วยเลือดท่วมตัว

 

“เออ!  มึงจำไว้เลยนะ แล้วเอาไปบอกพวกมึงด้วย ว่าอย่ามาลองดีกับกู!” ร่างหนาหันไปตอบเพื่อนของตัวเอง หลังจากนั้นจึงหันกลับไปพูดกับคนที่นอนสลบไหลอยู่ตรงแทบเท้าของตัวเอง 

 

“เอาเถอะ ปล่อยให้มันนอนตายอยู่ที่นี่ล่ะ” เจบีรีบลากตัวของหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำออกมาจากพื้นที่ตึกร้างในละแวกแถบกังนัมนี้ทันที

 

“ก็ดี” ร่างหนาเดินตามเพื่อนไป จนขึ้นรถโดยไม่คิดที่จะหันมากลับไปมองคนที่นอนสลบไหลอยู่ข้างหลังตึกร้างนั้นอีกเลย

 

          หลังจากที่ร่างหนาขึ้นมาอยู่บนรถกับรองหัวหน้าอย่างเจบีได้สักพัก เพื่อนสนิทของมาร์ค ก็รีบรายงานเรื่องงานของพวกเค้าทันที

 

“วันนี้เสี่ยโชฮู วีไอพีของบ่อนเรา มีปัญหากับลูกน้องในบ่อน”

 

“เรื่องอะไร?” ร่างหนาขมวดคิ้วมุ่น  เมื่อได้ยินเรื่องของในบ่อนคาสิโนที่ช่วงนี้เค้าไม่ค่อยได้เข้าไปดูงานสักเท่าไหร่ เพราะติดสะสางงานในธุรกิจอย่างอื่นแทน ไม่ว่าจะเป็น ผับ บาร์ โรงแรม ในย่านกังนัมกว่า หกสิบเปอร์เซนต์ เป็นของแก๊งค์สิงห์ดำไปซะหมด แต่ที่น่าแปลกคือไม่ค่อยมีคนรู้ว่าหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำนั้นมีหน้าตาเป็นอย่างไร เพราะส่วนมากคนที่ออกงาน หรือจัดการอะไรก็ตามแต่มักจะเป็นเจบีรองหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำเสมอ

 

“เสี่ยมันลวนลามเด็กของเราว่ะ พอเด็กเรามันโวยวาย มันก็ทำเป็นอ้างว่าเด็กเราไม่มีมารยาทกับลูกค้าวีไอพีอย่างมัน ทำร้ายร่างกายมัน ทั้งที่เด็กนั่นมันปกป้องตัวเอง”

 

“แล้วมึงรู้ได้ไงว่าเสี่ยทำจริงหรือไม่จริง?” ร่างหนาเลิกคิ้วมอง  พลางรอคำตอบของเพื่อนสนิท

 

“เพราะดูจากกล้องวงจรปิด เสี่ยมันจับก้นเด็กเราจริง” เมื่อได้ยินดังนั้นร่างหนาจึงกัดฟันแน่น เนื่องจากเค้าจะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายลูกน้องเค้าสักคน

 

“งั้นจัดการโกงมัน ให้มันหมดตัวจนเป็นหมาจนตรอกไปซะ ส่วนเด็กคนนั้นก็ให้มันย้ายมาทำในโรงแรมของเรา” ร่างหนาพูดจบพร้อมกับสอดสายตาจ้องมองแต่แหวนเงินบนนิ้วนางข้างซ้ายของตัวเอง ด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ   จนเจบีที่ตั้งใจฟังถึงกับพยักหน้าตาม

 

“เออ แล้วคืนนี้มึงจะไปดูงานที่ผับกับกูไหมครับไอ้หัวหน้า”

 

“ไม่ไป วันนี้ครบรอบสามเดือนของกูกับแบมแบม” เมื่อร่างหนาพูดจบก็เอาแต่จ้องมองแหวนสีเงินของตัวเองไม่หยุด

 

“มึงอย่าหาว่ากูงั้นงี้เลยนะ มึงจะปิดบังน้องเค้าได้นานแค่ไหนวะ? ถ้าน้องเค้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของมึง มึงจะเป็นไงวะเนี่ย? ”

 

“เรื่องของกู” ร่างหนาพูดจบรถก็มาจอดเทียบหน้าบ้านพักของแก็งค์สิงห์ดำได้ทันเวลาพอดี

 

“เออ เรื่องของมึงแล้วกัน” ร่างสูงอย่างเจบีมองเพื่อนของตัวเอง  พลางส่ายหน้าบางเบาอย่างหนักใจกับสถานภาพของเพื่อนตนเอง

 

              หลังจากที่ร่างหนาได้เข้ามาในบ้านพัก  ร่างหนาก็รีบอาบน้ำชำระร่างกายของตนเองทันที พร้อมกับแต่งกายที่ผิดเปลี่ยนไปจากเดิมที่ใส่สูท กลับกลายมาเป็นใส่เสื้อยืดสีขาวพร้อมกับกางเกงยีนส์แบบธรรมดา  หลังจากแต่งตัวเสร็จร่างหนาจึงใส่แว่นสายตาเลนส์ปลอมเสริมทัพให้ดูเป็นผู้ชายเนิร์ดจนไม่น่ามอง

 

ติ้ด ติ้ด สักพักเสียงข้อความก็ทักขึ้นมาในโทรศัพท์มือถือของมาร์ค ต้วนคนนีิ้

 

แบมของพี่มาร์ค :  พี่มาร์คแบมรออยู่ที่เดิมนะ!

 

มาร์คของน้องแบม : ครับน้องแบม พี่มาร์คจะรีบไปหาเดี๋ยวนี้นะครับ : )

 

              หลังจากนั้นร่างหนาของมาร์ค ต้วนก็ได้มายืนอยู่ตรงหน้าร้านเบเกอรี่ชื่อดังในย่านกังนัม ซึ่งเป็นร้านที่แฟนของร่างหนาชอบมาก และที่สำคัญเจ้าของร้านก็คือญาติของแบมแบมด้วยนั่นเอง

 

“พี่มาร์คมาแล้ว” ร่างเล็กหน้าตาสดใสที่นั่งเคียงข้างกับเจ้าของร้านเบเกอรี่อย่างจินยอง เมื่อเห็นแฟนของตัวเองก็รีบเดินขากระเผลกเล็กน้อย เพื่อจะรีบเข้าไปกอดแขนร่างหนาให้เข้ามาในร้านแทบจะทันที

 

เดินให้เบาเบาแบมแบม! อ้าวมาแล้วหรอมาร์ค! จินยองตะโกนห้ามแบมแบม และยิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับร่างหนา พลางมองน้องของตัวเองที่กอดแขนแฟนของตัวเองแนบแน่น 

 

“ครับ” ร่างหนาส่งยิ้มตอบกลับไป พลางประคองร่างเล็กข้างตัวให้นั่งลงเคียงข้างกัน


"งั้นฝากดูแลแบมด้วยนะ เพิ่งผ่าตัดมา ถึงแม้มันจะหลายเดือนจนเดินได้แล้วก็เถอะ แต่เราก็ต้องระวังตัวเองหน่อยสิแบม" จินยองพูดกับร่างหนาครั้งแรก พลางหันไปดุคนไม่ระวังตัวเองอย่างแบมแบมต่อ


"เหอะน่า  แบมจะระวังให้มากกว่านี้นะนะ" ร่างบางรีบพูดและทำหน้าตาอ้อนเอาใจพี่ชายของตัวเอง


"อืม ให้มันได้อย่างที่พูดแล้วกัน" เมื่อแบมแบมสัญญา  ร่างเพรียวบางอย่างจินยองจึงเดินเข้าไปในครัวต่อไป

 

“ทำงานเหนื่อยไหม? พี่มาร์ค  เอ๊ะมือพี่มาร์คไปโดนอะไรมา?” หลังจากที่จินยองไปแล้ว  ร่างบางก็ขมวดคิ้ว พลางมองมือของร่างหนาที่มีแผลถลอกแดงช้ำเต็มไปหมด อย่างแปลกใจระคนเป็นห่วงคนรักของตัวเอง

 

“อ๋อ พอดีมือพี่มันเผลอไปไถกับกำแพง ตอนยกของน่ะครับ” ร่างหนายิ้มเจื่อน แก้ตัวใส่ร่างบาง

 

“ทำไมไม่ระวังตัวเลย! แบมเป็นห่วงพี่มาร์คนะ” ร่างบางตรงหน้าขมวดคิ้วใส่ร่างหนา พลางจ้องตาเขม็ง

 

“ขอโทษนะที่รัก พี่จะระวังให้มากกว่านี้นะครับ” ร่างหนาลูบแก้มของคนตรงหน้า พลางส่งยิ้มออกมาบางเบา เพราะแบมแบม คือแฟนของมาร์คคบกันมาได้สามเดือนแล้ว ทั้งสองคนเจอกันครั้งแรกที่โรงพยาบาล ใช่มันคือสถานที่นั้น ในตอนนั้นมาร์คถูกยิงที่ต้นแขน และแบมแบมก็ป่วยด้วยโรคกล้ามเนื้ออ่อนแรง ทั้งสองคนจึงได้พบกันเพราะต้องทำกายภาพบำบัดร่วมกัน จนทำให้ทั้งสองคนได้ทำความรู้จักและเริ่มคบกันมาจนถึงวันนี้ แต่สิ่งที่ร่างบางรู้ ก็รู้เพียงแค่ว่ามาร์คต้วนคือผู้ชายธรรมดาคนหนึ่ง ที่ทำงานในธุรกิจส่วนตัวของตนเอง เพราะร่างหนาแค่กลัวร่างบางจะรับไม่ได้ และรังเกียจเค้าถ้าเกิดรู้ความจริงขึ้นมา

 

“อื้อ พี่มาร์ค เราคบกันมาได้สามเดือนแล้วนะ”  ร่างบางอมยิ้มออกมา พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย

 

“ครับสุขสันต์วันครอบรอบสามเดือนของเรานะ และจะเป็นแบบนี้ต่อไปเรื่อยๆนะครับ” ร่างหนาขยับแว่นตาตัวเอง พลางยื่นหน้าไปหอมแก้มคนตรงหน้าเบาๆ

 

“อื้อ แบมรักพี่มาร์คนะ” ร่างบางลูบแหวนสีเงินบนนิ้วนางข้างซ้ายของร่างหนา พร้อมกับพูดออกมาบางเบา

 

“พี่มาร์คก็รักแบมนะครับ” ร่างหนายื่นมือไปจับมือข้างซ้ายของร่างบางตอบกลับ พรางลูบแหวนสีเงินนั้นไปด้วยเช่นกัน



 ต่อ

 

      “แหมม อิจฉาจังเลยยยยย หวานกันซะ!!” ร่างบางตาตี่เดินเข้ามาในร้าน เมื่อเห็นเพื่อนสนิทของตัวเองจับมือถือแขนกับแฟน แล้วจึงเริ่มเอ่ยแซว จนทั้งคู่ถึงกลับต้องหันมามอง

 

“อ้าว ยองแจ” เมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนของตนเอง ร่างบางอย่างแบมแบมจึงรีบลุกขึ้นมาอย่างไม่ทันระวังจนเซถลาเกือบจะล้ม ทำให้ร่างหนาอย่างมาร์คต้วนต้องรีบประคองร่างบางเพื่อป้องกันไม่ให้ล้มทันที

 

“เฮ้ย ไม่ต้องรีบขนาดนั้น ขาตัวเองก็ไม่ค่อยดีอยู่” เมื่อยองแจเห็นร่างบางเกือบล้ม ยองแจจึงรีบก้าวเดินไปหาเพื่อนแทน

 

“อื้อ เราโอเคน่า” ร่างบางหันไปยิ้มขอบคุณร่างหนาที่มองมาอย่างเป็นห่วง พลางตอบกลับเพื่อนสนิทของตัวเอง

 

“แล้วแกมาทำอะไรที่นี่เนี่ย?”

 

“มาเรียนวิธีทำมาการองกับพี่จินยองน่ะ พี่เค้าไม่ได้บอกแกหรอ?” ยองแจขมวดคิ้วขึ้นมองเพื่อนสนิทตนเอง

 

“เปล่าอ่ะ แล้วนี่ทำเอาไปให้พี่หมอแจ๊คสันใช่ไหม” ร่างบางยิ้มออกมาให้เพื่อนสนิทของตัวเองที่ทำขนมไปให้แฟนที่เป็นหมอประจำตัวของเค้าแน่นอน

 

“ก็มีอยู่คนเดียวจะใครล่ะ ไปหาพี่จินยองดีกว่า!” ยองแจพูดเสร็จก็ยิ้มเขิน พลางเดินเข้าไปในครัวเพื่อหนีความเขินของตัวเอง

 

“งั้นวันนี้เราจะไปไหนกันดี พี่มาร์ค” ร่างบางหันมายิ้มให้กับร่างหนา ที่ยืนยิ้มมองร่างบางคุยกับเพื่อนอยู่เป็นนานสองนาน

 

“พี่ตามใจแบมครับ อยากจะไปที่ไหน พี่ก็พาไปหมดทุกที่เลย”

 

“จริงหรอ พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!” ร่างบางยิ้มกว้างออกมาอย่างร่าเริง เมื่อแฟนของตัวเองตามใจ

 

               หลังจากที่ทั้งสองออกมาจากร้านเบเกอรี่ของจินยองแล้ว แบมแบมก็นำทางให้กับมาร์ค เพื่อขับรถไปยังที่หมายตามความคาดหวังของร่างบางเอาไว้ เมื่อมาถึงยังสถานที่ที่ร่างบางต้องการมา ทำให้คนขับถึงกับหันไปมองร่างบางแทบในทันที

 

“สวนสนุกหรอ?” ร่างหนาเลิกคิ้วแล้วมองไปยังร่างบางที่นั่งยิ้มแป้นอยู่ข้างกัน

 

“อื้ม ไปกันเถอะฉลองวันครบรอบสามเดือนของเราไง” พูดจบร่างบางจึงรีบลงจากรถ จนร่างหนาต้องรีบลงจากรถตามออกมาแทบไม่ทัน

 

“แบมรอพี่ด้วยสิครับ” ร่างหนายิ้ม พลางประคองคนรีบเดิน ทั้งที่ขาตัวเองยังกะเผลกอยู่ ก็ยังอยากจะรีบเดินเหมือนคนปกติ

 

“พี่มาร์คอย่าทำเหมือนแบมเดินไม่ได้สิ แบมแค่เดินไม่มั่นคงเท่านั้นเอง” ร่างบางหน้ามุ่ยใส่คนที่รีบเข้ามาประคองตัวเอง เมื่อตนเองรีบเดินออกมาจากรถเพื่ออยากจะเข้าไปในสวนสนุกไวไว

 

“แต่พี่ห่วงเรานะ เดินก็ไม่ค่อยแข็งแต่กลับรีบเดิน ถ้าล้มไปแบมต้องไปผ่าตัดใหม่จะทำยังไง?”

 

“อ่า พี่มาร์คออ่ะ เป็นพี่จินยองสองรึไงนะ” ร่างบางส่ายหน้าเบาๆ พลางค่อยๆเดินจนร่างหนาสบายใจแล้วจึงปล่อยให้เดินเข้าไปในสวนสนุกเองได้ในที่สุด

 

           หลังจากนั้นร่างบางจึงดึงร่างหนาไปตามเครื่องเล่นต่างๆจนเกือบครบทุกเครื่อง ถ้าร่างหนาไม่ห้ามเอาไว้ก็คงจะครบ พอตกเย็นใกล้ค่ำทั้งสองคนจึงมาพักดื่มน้ำตรงเก้าอี้นั่งเล่นเพื่อคลายความอ่อนล้าจากการเดินไปทั่วสวนสนุกแห่งนี้ ร่างบางนั่งลงพลางมองไปยังทางเดินของร้านขายขนมสายไหม ที่เมื่อกี้ทั้งสองคนเพิ่งจะเดินผ่านกันมา จนคนที่นั่งข้างกันถึงกับต้องมองตามสายตาของคนรักไป

 

“อยากกินสายไหมหรอครับ” ร่างหนาจิ้มแก้มคนข้างๆที่มองแต่ทางตรงนั้น ตรงที่คนยืนรอต่อแถวซื้อสายไหมกันอยู่อย่างเนืองแน่น

 

“ก็ไม่ได้อยากกินอะไรมากหรอก” ร่างบางส่ายหน้าเบาๆแต่สายตายังไม่ละออกจากจุดตรงนั้นสักที จนทำให้ร่างหนาลอบยิ้มกับความน่ารักของแฟนตัวเอง

 

“เดี๋ยวพี่ไปยืนรอต่อแถวซื้อให้ แบมรออยู่ตรงนี้ห้ามไปไหนนะครับ”

 

“อื้ออ ไม่ต้องซื้อก็ได้คนรอตั้งเยอะ แถมไกลด้วย ลำบากพี่มาร์คต้องไปยืนรอ” ร่างบางส่ายหน้าพลางปฎิเสธใส่ร่างหนา

 

“ไม่เป็นไรครับ ถ้าแบมอยากกินพี่ก็จะไปซื้อมาให้” ร่างหนาลูบแก้มใสของคนตรงหน้า แล้วจึงรีบเดินไปยังโซนขายสายไหมอย่างรวดเร็ว

 

            เมื่อมาร์คเดินไปยังโซนตรงร้านขายสายไหมแล้ว  ทำให้ร่างบางที่นั่งอยู่คนเดียว ในละแวกนี้ซึ่งไร้ผู้คน เริ่มสอดสายตาสอดส่องบรรยากาศบริเวณรอบๆไปทั่ว แต่ก็ต้องชะงักเมื่อมีผู้ชายร่างบึกบึนเดินเข้ามาหาและยืนตรงหน้าร่างบางพลางจ้องตาไม่กระพริบ

 

“เอ่อ มีอะไรให้ช่วยรึเปล่าครับ” ร่างบางมองคนตรงหน้าอย่างตั้งคำถาม

 

“ลุกขึ้นมา!” หลังจากพูดจบ ชายร่างบึกบึนคนนี้กลับดึงข้อมือให้ร่างบางลุกขึ้นยืน ร่างบางจึงตกใจกลัว พลางสะบัดข้อมือจนหลุดออกมาได้ พร้อมกับวิ่งหนีด้วยความเร็ว แต่วิ่งไปไม่ได้เท่าไหร่ก็สะดุดล้มลงกับพื้นไปในที่สุด

 

อื้อออ ปล่อยนะ!”ร่างบางร้องออกมาและพยายามดิ้นจนสุดกำลัง เมื่อผู้ชายร่างบึกบึนคนนี้วิ่งเข้ามาจับตัวได้ทัน แต่แบมแบมกลับสู้แรงของอีกฝ่ายไม่ไหว และสักพักร่างบางถึงกับสลบเหมือด เพราะชายร่างบึกบึนนั้นเอาผ้าเช็ดหน้าโปะยาสลบประกบเข้าไปที่ใบหน้าของร่างบางอย่างรุนแรง

 

            ชายร่างบึกบึนรีบยกอุ้มตัวร่างบางขึ้นมาแนบอก พร้อมกับรีบจ้ำเดินออกไปอย่างเร่งรีบ  เมื่อเดินถึงลานจอดรถที่ไร้ผู้คนไปไม่ได้สักเท่าไหร่ ชายร่างบึกบึนคนนี้ถึงกับต้องชะงักและหยุดเดินขึ้นมาทันที

 

“ถ้ามึงไม่อยากถูกลูกปืนยิงใส่หัวมึงตาย ก็รีบวางเค้าลงซะ!” เสียงของร่างสูงผู้หนึ่งพูดข่มขู่พร้อมกับเอาปืนจ่อหัว

 

“อย่า อย่าเพิ่งยิง!” ชายร่างบึกบึนชะงัก พลางค่อยๆวางร่างบางของแบมแบมที่สลบไหลอยู่นอนลงไปกับพื้น หลังจากนั้นพวกของร่างสูงอีกสองคนที่ตามมาด้วย หนึ่งในนั้นจึงรีบวิ่งเข้าไปอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอกในแทบจะทันที

 

“ยกมือขึ้น!” ร่างสูงสั่งฝ่ายตรงข้าม ทำให้ชายร่างบึกบึนยกมือขึ้นอย่างยอมแพ้ ร่างสูงจ้องหน้า พลางเอาปืนจ่อยิงอยู่อย่างนั้น พร้อมกับเอามืออีกข้างหนึ่งกดโทรศัพท์โทรหามือซ้ายของแก๊งค์สิงห์ดำที่อยู่แถวละแวกนี้เช่นกัน

 

“เจอตัวคุณแบมแบมแล้ว อยู่ที่ลานจอดรถ จุนฮยอกนายโทรตามหานายท่านให้มาที่นี่ด้วย นายท่านคงตามหาคุณแบมแบมอยู่แน่” ร่างสูงนามว่าคิมยูคยอม ลูกน้องมือขวาของแก๊งค์สิงห์ดำกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์ แต่สายตาและมือยังคงเอาปืนจ่อยิงคนที่ยกมือขึ้นมาอยู่อย่างไม่คลาดสายตา โชคดีมากแค่ไหนที่ท่านรองหัวหน้าให้มาคอยติดตามดูแลหัวหน้าแก๊งค์อยู่อย่างห่างๆ เพราะเจบีเป็นห่วงความปลอดภัยของมาร์ค ต้วนเสมอ

 

“แบมแบม!” ร่างหนารีบวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาอย่างตกใจ เพราะเมื่อกี้แค่เค้าไปซื้อสายไหมให้คนรัก แค่แปปเดียวเท่านั้น ร่างบางก็หายไป ทำให้หัวใจของมาร์คหล่นหายวูบไปด้วยความวิตกกังวล แต่ก็ต้องใจชื้นขึ้นเมื่อจุนฮยอกลูกน้องมือซ้ายโทรมาบอกว่าตอนนี้คนรักของเค้าปลอดภัยดี เมื่อเห็นร่างบางนอนสลบเหมือดอยู่บนเบาะรถข้างหลังแล้ว ร่างหนาถึงกับข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ไม่อยู่

 

“ไอ้สัส! คนไหนมันเป็นคนทำ!” ลูกน้องสามคนก้มหน้าให้ร่างหนา มีเพียงแต่จุนฮยอกกับยูคยอมที่กล้ามองร่างหนา อย่างไม่กลัวสายตาของคนตรงหน้า

 

“ตอนนี้ผมให้คนของพวกเราลากมันไปสืบสวนที่แก๊งค์ของเราแล้วครับนาย” ยูคยอมพูดจบ พลางก้มหัวให้ร่างหนาที่ตอนนี้เปลี่ยนจากสายตาอ่อนโยนที่มีให้แต่แบมแบม กลับมาเป็นสายตาโหดเหี้ยมแทน

 

“ดี กูจะพาแฟนกูไปส่งที่บ้านก่อน ส่วนเรื่องสืบสวน กูจะไปสืบสวนด้วยตัวเอง” ร่างหนาค่อยๆประคองแล้วอุ้มร่างบางขึ้นมาแนบอก พลางสั่งให้ลูกน้องกลับไปก่อน จะมีเพียงแต่ยูคยอมที่ไม่ยอมไปไหน และเอาแต่เดินตามร่างหนาไปเรื่อย จนร่างหนาถึงตัวรถของตนเอง

 

“ไม่ต้องตามมา กูดูแลตัวเองได้” ร่างหนาประคองร่างบางให้นอนที่เบาะหลังในรถของตัวเอง พลางหันมาบอกลูกน้องมือขวาของเค้า

 

“ไม่ได้ครับนาย ท่านเจบีให้ผมตามนายไม่ให้คลาดสายตา ผมจะคอยตามนายกับคุณแบมแบมอย่างห่างๆ นายอย่าเพิ่งไล่ผมเลยนะครับ” ร่างสูงอย่างยูคยอมก้มหัวให้นายของตนเองทันที

 

“เออ ตามใจมึง” ร่างหนาไม่ถือสาอะไรลูกน้องอีก พลางเข้าไปในรถเพื่อขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของแบมแบมอย่างรวดเร็ว

 

           เมื่อรถมาจอดเทียบหน้าบ้านของแบมแบม จินยองที่ยืนรอน้องอยู่หน้าบ้านก็รีบเดินออกมาเปิดประตูให้ด้วยความตกใจที่เห็นแบมนอนสลบคาอกร่างหนา และนี่ก็เป็นเวลาเกือบสี่ทุ่มแล้ว จินยองจึงมารอด้วยความเป็นห่วง เพราะตอนนี้มีแค่เค้ากับแบมแบมที่เป็นลูกพี่ลูกน้องอยู่กันแค่สองคนในบ้านหลังนี้ ถ้าอีกคนหายไปร่างบางอย่างจินยองก็คงใจหายเหมือนกัน แบมแบมซึ่งถูกร่างหนาอุ้มออกมาจากรถแล้วเดินเข้าไปในบ้านนั้นก็เริ่มรู้สึกตัวขึ้น พลางสะลึมสะลือลืมตาขึ้นมามองด้วยความตกใจ

 

“พี่มาร์ค ฮึกก ” หลังจากที่ร่างหนาประคองแฟนตัวเองนั่งลงบนโซฟาแล้ว ร่างบางที่ตกใจกับเหตุการณ์ที่เพิ่งเจอมานั้น ถึงกับร้องไห้ออกมาและกอดคนที่นั่งเคียงข้างอย่างหวาดผวา

 

“แบม เกิดอะไรขึ้น” จินยองเมื่อเห็นน้องร้องไห้ จึงรีบเดินเข้ามาลูบหลังร่างบางทันที

 

“จินยองผมขอโทษ ผมไม่ทันระวัง ผมปล่อยให้แบมแบมอยู่คนเดียว แล้วพอดีกับที่สวนสนุกมีพวกโรคจิตชอบลักพาตัวคนอยู่แถวนั้น มันชอบโปะยาสลบแล้วก็ลักพาตัวคนไป แต่ตอนนี้ตำรวจจับมันได้แล้วล่ะครับ” ร่างหนาพูดขึ้นมาเพื่อให้จินยองสบายใจ พร้อมกับแบมแบมที่กอดร่างหนาตรงนี้ก็ฟังอยู่เช่นกัน

 

“อือ ถ้าแบมไม่เป็นอะไรเราก็โอเค แต่สมัยนี้อันตรายมากไปแล้วนะ มีพวกโรคจิตแบบนี้ด้วย แบมแบมห้ามอยู่คนเดียวอีกนะ พี่ไม่ยอมปล่อยเราให้ไปไหนมาไหนคนเดียวแล้ว” จินยองลูบหัวร่างบางที่กอดแฟนของตัวเองอย่างอ่อนโยนด้วยความเป็นห่วง

 

“งั้นแบมขึ้นไปพักเถอะครับ พี่ขอโทษที่วันนี้ดูแลเราไม่ดีนะครับ” ร่างหนาประคองร่างบางเพื่อให้ลุกขึ้นยืน แต่ร่างบางถึงกับต้องทรุดเข่าลงไปกับพื้นจนทั้งสองคนที่มองอยู่ถึงกับตกใจ

 

“อ๊ะ! โอ๊ยย แบมเจ็บ” ร่างบางที่ทรุดเข่าลงไปนั่งถึงกับร้องไห้สะอื้นอีกครั้ง

 

“แบมอดทนไว้นะครับ”เมื่อร่างหนาเห็นอาการเจ็บของร่างบาง จึงอุ้มคนตรงหน้าขึ้นมาแนบอก พลางจูบไปที่ขมับอย่างปลอบใจ แล้วจึงรีบเดินขึ้นไปที่ห้องนอนของร่างบางทันที ส่วนจินยองจำต้องรีบโทรตามหาหมอประจำตัวของร่างบางให้มาหาที่นี่ด้วยความรวดเร็ว

 

             หลังจากที่ร่างหนาปลอบร่างบางได้สักพัก คุณหมอแจ๊คสัน แพทย์ประจำตัวของแบมแบม ที่ดูแลแบมแบมตั้งแต่ยังเดินไม่ได้ก็รีบเข้ามาตรวจดูอาการของร่างบางด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับพ่วงแฟนของคุณหมอมาด้วยอีกหนึ่งคน


"พี่แจ๊คสัน แบมมันเป็นยังไงบ้าง" ยองแจถามแฟนตัวเองด้วยความเป็นห่วงเพื่อนสนิท ซึ่งตอนนี้ทุกคนต่างมายืนรอฟังผลอาการอยู่ตรงข้างเตียงของแบมแบมกันถ้วนหน้า ที่มีทั้งมาร์ค จินยอง และยองแจ


                  หลังจากที่แจ็คสันดูอาการของแบมแบม และให้กินยาจนแบมแบมหลับไปได้สักพัก ร่างหนาหุ่นล่ำแต่หน้าหล่ออย่างคุณหมอแจ๊คสัน หวัง ก็เอ่ยออกมาให้ทุกคนที่ฟังอยู่นั้นสบายใจมากขึ้น


"แบมแบมไม่เป็นอะไรมาก แค่มีแผลช้ำถลอกตรงบริเวณหัวเข่า ถ้าได้พักแล้วไม่ต้องเดินมาก สักสองสามวันก็คงหายดี ซึ่งโชคดีนะเป็นแค่ภายนอก ไม่มีอาการอะไรภายใน ทุกคนสบายใจได้เลยนะครับ" แจ๊คสันยิ้มพลางพูดออกมา จึงทำให้ทุกคนถอนหายใจโล่งอกกันอย่างสบายใจมากขึ้น


"เฮ้อ แบบนี้คงต้องมาอยู่เป็นเพื่อนแบมให้บ่อยๆแล้วล่ะ แจเป็นห่วงแบม" ยองแจเอ่ยออกมาทันที เมื่อได้รับรู้เรื่องราวในวันนี้ของแบมแบมที่จินยองเล่าให้ฟัง ทำให้คุณหมอต้องเข้ามาลูบหลังแฟนของตัวเอง


"พี่ก็คงไม่ปล่อยแบมแบมให้อยู่คนเดียวแล้วล่ะ ดูสิขาก็เดินไม่ค่อยถนัดแบบนี้ ถ้าไปเจอใครทำร้ายก็คงช่วยอะไรตัวเองไม่ได้เลย" ร่างบางอย่างจินยองน้ำตาซึม พลางมองน้องของตัวเองที่นอนหลับอยู่บนเตียงอย่างนึกสงสาร


"งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ พรุ่งนี้จะมาหาแบมใหม่" มาร์คต้วนที่ฟังอยู่นาน กำลังข่มอารมณ์โกรธของตัวเองไว้อยู่ภายในใจ เพราะเค้าทำให้ร่างบางถึงกับต้องเจ็บแบบนี้ จนพาลไปนึกโกรธคนที่ทำให้ร่างบางเจ็บไปด้วย ดังนั้นร่างหนาจึงข่มอารมณ์ของตัวเองแล้วพูดออกมาบางเบา เมื่อทุกคนพยักหน้าตอบรับ ร่างหนาจึงรีบกลับไปสะสางเรื่องนี้แทบในทันที


              ร่างหนาเดินเข้ามายังส่วนของห้องใต้ดินภายในบ้านพักแก๊งค์สิงห์ดำของตนเองด้วยอารมณ์คุกกรุ่น ลูกน้องเกือบสิบคนต่างยืนเรียงรายรอเจ้านายใหญ่ของตนเอง ที่ตอนนี้เดินเข้ามาถึงยังห้องชั้นใต้ดินเรียบร้อยแล้ว ร่างหนาจ้องมองคนตรงหน้าที่ถูกมัดตัวอยู่ติดกับเก้าอี้พร้อมกับทั้งเนื้อทั้งตัวนั้นเต็มไปด้วยรอยกรีดจากมีดคมอย่างเขม็งเหมือนสิงห์พร้อมล่าเหยื่อ พลางเอ่ยเรียกรองหัวหน้าที่มาสอบปากคำล่วงหน้ามาก่อนแล้วด้วยเสียงอันน่าเกรงขาม


"มันคือใคร เจบี!" 


"มันเป็นลูกน้องของไอ้ฮันบิน ชื่อไอ้จอห์น ไอ้ฮันบินมันคือหัวหน้าแก๊งค์มังกรดำ ในย่านชองดัมดง ที่เป็นคู่แข่งกับเรา เหมือนไอ้ฮันบินมันจะรู้แล้วว่าแบมแบมคือแฟนหัวหน้าสิงห์ดำ มันเลยกล้าอุกอาจทำแบบนี้"


"ไอ้ฮันบินหรอ...พลั่กก!!" ร่างหนาเข้าไปชกหน้าไอ้จอห์นทันที เมื่อฟังจบจากปากของเจบี


"อั่กก พลั่ก พลั่ก!!" ร่างของจอห์นนั้นล้มลงไปพร้อมกับเก้าอี้ที่ถูกมัด ส่วนตัวร่างหนาที่ขึ้นคร่อมนั้นก็เริ่มต่อยใบหน้าของคนตรงหน้าอย่างไม่ยั้งมือ!


"มึงกล้าแตะต้องของของกู มึงต้องตายสถานเดียว ปัง!!" ร่างหนาลุกขึ้นมาพลางหยิบปืนจากมือของยูคยอม แล้วเอาปืนไปจ่อที่หัวของไอ้จอห์น หลังจากนั้นจึงเหนี่ยวไกปืนอย่างไม่ลังเล จนเลือดสาดกระเซ็นไปทั่วห้องใต้ดินพร้อมกับเปอะเปื้อนใบหน้าของร่างหนาด้วย ส่วนเจบี จุนฮยอก ยูคยอม ต่างมองร่างศพที่เพิ่งนอนตายหมาดๆเมื่อกี้อย่างเฉยชา และลูกน้องนับสิบคนนั้นต่างยืนก้มหน้า กันเรียงราย มีบางคนถึงกับขาสั่นพับด้วยความกลัวต่อความโหดเหี้ยมของหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำ


"จำเอาไว้ ใครที่มันทำแบบนี้ มึงไม่มีวันได้ตายดี ส่วนแก๊งค์มังกรดำมันได้เจอดีแน่ เอาศพของไอ้จอห์นไปคืนที่แก๊งค์มัน!" ร่างหนาถอดเเว่นสายตาปลอมออก พร้อมกับยื่นปืนคืนให้กับยูคยอม แล้วจึงหันหลังเดินกลับห้องของตัวเองอย่างไม่มีอะไรเกิดขึ้น ส่วนเจบีนั้นก็รีบเดินตามหัวหน้าของตัวเองที่เป็นทั้งเพื่อนด้วยไปในทางเดียวกัน


"ให้กูจัดคนไปดูแลน้องแบมมั้ย กูว่าตอนนี้น้องคงไม่ปลอดภัยแล้วล่ะ" ร่างสูงอย่างเจบีเอ่ยออกมาอย่างคาดเดาสถานการณ์ไว้ล่วงหน้า


"อืม จัดคนไปดูแลแบมแบมและพี่ชายของเค้าด้วย แต่อย่าให้เค้าเห็นว่าพวกมึงไปแอบดูแลเค้าละกัน" ร่างหนาหยิบผ้าขาวสะอาดตาเช็ดใบหน้าของตัวเองบางเบาที่เต็มไปด้วยคราบเลือดคนเลว เลวกว่าเค้า


"เออ มึงไปพักผ่อนเถอะ ส่วนเรื่องไอ้ฮันบิน เราค่อยมาคิดกัน" ร่างสูงตบบ่าร่างหนาบางเบา พร้อมกับเดินออกมาจากห้องนอนของหัวหน้าแก๊งค์สิงห์ดำ


              รุ่งเช้าร่างบางตื่นขึ้นมาด้วยอาการสะลึมสะลือ พอปรับสายตาให้ชัดเจนได้แล้ว ร่างบางถึงกับอมยิ้มออกมา เมื่อเห็นคนที่นั่งเฝ้าอยูแล้ว กำลังจ้องมองร่างบางอยู่มาโดยตลอดอย่างมาร์ค ต้วนแฟนของแบมแบมนั่นเอง


"ตื่นแล้วหรอครับคนดี" ร่างหนาลูบแก้มใสของร่างบาง พลางก้มลงไปจูบริมฝีปากนั้นบางเบา ทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงจากใบหน้าที่ซีดขาว  ตอนนี้กลับมีสีแดงริ้วขึ้นมาอย่างสดใสเปล่งปลั่ง


"อื้มม มอนิ่งนะพี่มาร์ค" ร่างบางยิ้มแล้วดึงอีกคนให้ขึ้นมานอนกอดกันบนเตียง ซึ่งร่างหนาก็ยอมทำตามอย่างว่าง่าย


"หายเจ็บแผลรึยังครับคนดี" ร่างหนากอดเอวคนข้างกายที่ตอนนี้เอาหน้าซุกไปกับไหล่หนาเรียบร้อยแล้ว พลางถามอาการออกมาบางเบา


"ยังเจ็บอยู่เลย พี่มาร์คเป่าหน่อยสิ คิคิ" ร่างบางหยอกร่างหนาเล่น แต่ถึงกับต้องขำเมื่อร่างหนาก้มลงไปเป่าแผลจริงๆ


"หายไวๆนะครับคนดี"  มาร์คเงยหน้าขึ้นมามอง พลางกดจูบไปที่ริมฝีปากหวานนี้อีกครั้งอย่างแสดงความเป็นเจ้าของ


"อื้มม" ร่างบางส่งเสียงตอบกลับไป พลางโอบรอบคอคนที่กดจูบลงมาให้ได้ถนัดขึ้น 


"อืออ" ร่างหนาครางเสียงออกมาบางเบา พลางสอดลิ้นร้อนเข้าไปชิมความหวานในโพรงปากของคนตรงหน้าเล่น ซึ่งร่างบางก็รับลิ้นร้อนนั้นเข้ามาดูดดุนด้วยความเต็มใจ ทั้งสองคนแลกลิ้นจูบดูดดุนกันได้สักพัก จนตอนนี้อารมณ์ร่างหนาถึงกับเตลิด พร้อมกับดันไหล่บางให้นอนลงบนเตียงอย่างตั้งใจ พลางกดจูบย้ำไปอีกหลายครั้งอย่างไม่หยุดหย่อน


"อื้ออ" ร่างบางดันอกหนาคนที่ทับตัวเองออกพร้อมกับตีเบาๆ  เพราะตนเองเริ่มหายใจไม่ออก จนทำให้มาร์คต้องหยุดไว้แค่นี้ เพราะกลัวคนตรงหน้าจะขาดหายใจไปเสียก่อน


"พี่รักแบมนะ" ร่างหนาก้มลงไปจูบที่ใบหน้าร่างบางไปทั่วอย่างไม่รู้จักพอ 


"ก็อกๆ มาร์ค!! แบมตื่นรึยัง!" เสียงของจินยองจำต้องให้มาร์คหยุดเพียงแค่นี้ และรีบลุกขึ้นออกจากตัวร่างบางที่ถูกร่างหนาทับอยู่นั้นทันที


"ตื่นแล้วครับ" ร่างหนาเดินไปเปิดประตูให้กับจินยอง เมื่อจินยองเดินเข้ามาก็อดที่จะแปลกใจไม่ได้ เมื่อพบกับใบหน้าแดงก่ำ พร้อมกับปากที่บวมเจ่อของแบมแบม จนทำให้จินยองถึงกับยิ้มในใจ


"แหม กำลังใจดีนี่นาน้องพี่ มาร์คไปรอกินข้าวเช้าที่ข้างล่างก่อนเลย ส่วนแบมเดี๋ยวพี่ช่วยเราแต่งตัว" คำพูดของจินยอง ทำให้ร่างบางอมยิ้มแล้วหน้าแดงขึ้นมาอีกครั้ง พลางพยักหน้าตามคำสั่งของพี่ชาย


"ครับ" ร่างหนายิ้มอย่างอ่อนโยนให้กับร่างบาง  พลางเดินออกไปจากห้องนอนของแบมแบม


                         สวัสดีค่ะผู้อ่านทุกท่าน คือไรท์เตอร์ก็แต่งยาวเกินไปอีกแล้ว จนมันไม่สามารถจบตอนเดียวได้ ดังนั้นขออนุญาติตัดตอนนี้เป็นตอนที่ 1 นะคะ เเล้วรอติดตามตอนที่สองได้เลยนะคะ ไรท์เตอร์จะรีบแต่งให้จบอย่างเร็วที่สุด เพื่อที่จะไม่ทำร้ายจิตใจของคนที่รออ่านอีกต่อไป 55555 ขอขอบคุณมากเลยที่เข้ามาอ่านและชื่นชอบนะคะ รัก รัก นะ อิอิ เจอกันตอนหน้าค่า (ปล. ตอนหน้าอาจจะมีมาม่าเข้ามาร่วมบทด้วย อย่าฆ่าไรท์เตอร์กันนะคะ พลีสส T_T)






                      





               







 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 77 ครั้ง

3,847 ความคิดเห็น

  1. #3696 Spices_smile (@igot7ibambam) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 กันยายน 2561 / 17:12
    พี่มาร์คคคค
    #3696
    0
  2. #3469 phaka (@parka-in) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 07:31
    เอ้อออออ นายหญิงมีแผลต้องชดใช้ด้วยชีวิต
    #3469
    0
  3. #3464 Jajah9397 (@Jajah9397) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มกราคม 2561 / 02:53
    เขินความอ่อนโยนที่พี่มาร์คมีต่อแบมอ่ะ
    #3464
    0
  4. #3391 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 15:56
    แบบนี้แบมไม่ตกอยู่ในอันตรายแย่เหรอ มาร์คต้องคอยปกป้องดูแลแบมให้ดีนะ
    #3391
    0
  5. #3029 `dalnimmb♡ (@we-2l-shinee) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กันยายน 2560 / 19:30
    แบมจะกลัวมั้ยเนี้ยย
    #3029
    0
  6. #2506 ojay2 (@Ojay) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2560 / 01:20
    มาร์คดูอ่อนโยนมากกกเวลาอยู่กับแบมม
    #2506
    0
  7. #2501 xcoolzip (@xcoolzip) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2560 / 13:22
    มาร์คโหดมากก กลัวเลยอ่ะ
    #2501
    0
  8. #1739 TimeQKung (@timesecond) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 17:26
    มาร์คโหดสุดๆ...
    #1739
    0
  9. #1415 Nongnamling (@Nongnamling) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 กันยายน 2559 / 16:30
    ขออย่าม่าเยอะนะ กลัวใจแบมเมื่อรู้จักตัวตนจริงๆของมาร์ค
    #1415
    0
  10. #1283 มอนเตอร์ღ (@-ben00-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2559 / 10:27
    มาร์คจะไงต่อไปเนี่นนย
    #1283
    0
  11. #988 Luna-bn (@imaginebn03) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2559 / 22:58
    แบมก็ไม่เเข็งแรง มาร์คก็น่าสงสาร เห้อมมม
    #988
    0
  12. #898 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 01:21
    แบมต้องรับได้แหละ ดีกว่า โกหก และเสียความเป็นตัวเองนะ
    #898
    0
  13. #897 march03 (@sataangg) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2559 / 01:18
    แบมต้องรับได้แหละ ดีกว่า โกหก และเสียความเป็นตัวเองนะ
    #897
    0
  14. #679 NewLoly PanTanyakit (@ninewloly) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 เมษายน 2559 / 05:40
    โหดแค่ไหนก็รักแบมคนเดียววว
    #679
    0
  15. #638 oChAyAo (@oChAyAo) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 13 เมษายน 2559 / 02:16
    โหยย อิต้วนแกโหดมากค่ะ
    #638
    0
  16. #269 Msc' (@msc-miw) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:34
    ง่าาา อยากให้มาร์คบอกความจริงกับแบมงะ
    #269
    0
  17. #236 dada0627 (@dada0627) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:34
    พี่มาร์ครักและอ่อนโยนกะแบมมากจริงๆ
    #236
    0
  18. #210 Chiaki04 (@Chiaki04) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 12:01
    มาร์คบอกความจริงแบมเถอะ
    #210
    0
  19. #104 MBKY; (@withmbky) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 14:58
    กล้ามากที่มาจับตัวแบม แบบนี้มาร์คคงไม่ปล่อยไปง่าย ๆ อะ แต่ว่ามาร์คตะไม่ยอกแบมจริง ๆ หรอ แบมแบมควรจะรู้ไว้ไหม จะได้ระวังตัวมากขึ้น
    #104
    0
  20. #93 MMBB1 (@mmbb1) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 20:40
    มาร์คน่ารักกับแบมมากกกเลยยยย ชอบๆ
    #93
    0
  21. #87 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 19:05
    ทำไมมาร์คไม่บอกความจริงกับแบมไปล่ะว่าตัวเองเป็นใคร
    #87
    0
  22. #84 Taeaun (@aunbrabra) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 16:40
    มาร์คน่ารัก
    #84
    0
  23. #77 Satita_Soda (@satita12345) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 มกราคม 2559 / 22:39
    มันจะมีมาม่าไหม
    #77
    0
  24. #66 pkmyt (@powpc) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 21:16
    ม่าได้แต่อย่าเยอะนะคะไรต์เดี่ยวใจจะขาดเอาค่ะ 55555
    #66
    0
  25. #65 ชานมไข่มุก (@hot20221) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 3 มกราคม 2559 / 13:49
    สนุกมากเลยคะ รอตอนต่อไปนะค่ะ
    #65
    0