short fic. ss501 รวมนิยายของเจ้าชายหิมะ (u-kiss)

ตอนที่ 7 : สัมผัสรักละลายใจ7 :รักตลอดไป: จบตอน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    27 ม.ค. 54


                                 

7
:รักตลอดไป:
จบตอน


ร่างบางกับคนที่เฝ้าประตูทั้งสองคนเดินมาถึงห้องน้ำที่อยู่ใกล้ที่สุดของ

ห้องที่ร่างบางอยู่

“เร็วๆด้วยนะครับ”หนึ่งในคนเฝ้าประตูพูดขึ้น

“คับ”ร่างบางมองเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะเดินเข้าไปและตรวจสอบดูว่าจะ

มีตรงไหนที่ตนสามารถหนีออกไปได้

“ชิ ไม่มีทางให้ออกไปเลยแฮะ”ร่างบางเดินสำรวจดูรอบๆแต่ก็ไม่พบที่ที่

สามรถทำให้ตนออกไปจากปราสาทนี้ได้

แกร้ก
!!!เสียงเปิดประตูดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าที่สิ้นหวังของร่างบาง

“คุณเป็นอะไรไปคับ”ชายคนเฝ้าประตูสังเกตเห็นร่างบางที่ทำหน้าเศร้า

จึงถามขึ้น

“ไม่มีอะไรหรอกพาชั้นกลับห้องเถอะ”

ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนุ่มที่ตั้งอยู่ข้างหน้าต่างสายตาจ้องมองออก

ไปภายนอกน้ำตาก็เริ่มเอ่อล้นออกมาจากดวงตาคู่ใส

“นี้ผมต้องทำยังไงกัน”ร่างบางที่คิดอะไรต่างๆนาๆจนปวดหัวได้แต่นั่ง

จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างกลีบซากุระที่ปลิวเข้ามาในห้องค่อยๆร่วง

ลงตรงหน้าร่างบาง

“ชั้นลืมใครไปหรือป่าวนะ”ร่างบางที่คิดถึงใครคนหนึ่งรอยยิ้มเล็กๆก็

ปรากฏขึ้นบนหน้าเนียนใสของร่างบาง

“สาเวรัส นายออกมาหาชั้นหน่อยสิ”สิ้นคำพูดร่างบางหมอกสีฟ้าก็ค่อย

ปลกคุ่มไปทั่วห้อง

“มีอะไรหรอคับ”แมวขนสีขาวค่อยนั่งลงตรงหน้าร่างบางแล้วยิ้มให้ร่าง

บางจนเห็นเขี้ยวขาวๆของมัน

“นายพาชั้นออกไปทีสิ”ร่างบางอุ่มแมวขนสีขาวขึ้นมาจากพื้นมันดิ้นๆเพื่อ

ให้หลุดจากมือของร่างบางแต่ก็ต้องหยุดชะงักไปเพราะคำพูดของร่าง

บาง

“เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะ”แมวขนสีขาวมองร่างบางพลางทำหน้า

ประหลาดใจ

“ชั้นบอกว่าพาชั้นออกไปที”ร่างบางทำหน้าอ้อนวอนสุดขีดแต่ก็มีเสียง

ถอนหายใจของเจ้าแมวขนสีขาวตามมา

“ผมคงช่วยคุนไม่ได้”เจ้าแมววขนสีขาวพูดก่อนจะกระโดดลงไปจากตัก

ร่างบาง

“ทำไมกัน”ร่างบางเริ่มมีน้ำตาไหลลงมาอาบแก้วอีกครั้ง

“ให้ชั้นได้ไปพบเค้าเถอะนะ ได้โปรดละ”ร่างลงมานั่งกับพื้นดวงตาที่เต็ม

ไปด้วยน้ำตาและความเศร้าศร้อยจ้องมองไปยังเจ้าแมวขนสีขาว

“ก็ได้แต่หลังจากนั้นผมจะช่วยอะไรคุณไม่ได้นะ”เจ้าแมวขนสีขาวพูดขึ้น

“ขอบคุณนายมากขอบคุณจริง”ร่างบางอุ้มเจ้าแมวขนสีขาวเข้ามากอด

ด้วยความดีใจ

“คุณกอดผมไว้อย่างนี้แหละห้ามปล่อยละ”เจ้าแมวขนสีขาวว่าก่อนจะ

เกิดหมอกสีฟ้าขึ้นแล้วทั้งคู่ก็หายไป

ในซากประหลักหักพังที่เต็มไปด้วยกลุ่มหมอกสีฟ้าร่างบางที่กำลังนั่งอยู่

กับพื้นมองไปรอบๆอย่างงุนงง

“ที่ไหนกัน”ร่างบางมองไปรอบก็ไม่พบใครมีเพียงร่องรอยของการสู้รบ

“ไม่จริง เรามาไม่ทัน”ร่างบางค่อยๆลุกขึ้นแล้วมองไปบนพื้นก็พบกับคนที่

บาดเจ็บและเสียชีวิต

“คิมฮยอนจุง คุณอยู่ที่ไหน”ร่างบางเดินไปรอบก็พบกับร่างๆหนึ่งที่เค้าจำ

ได้เป็นอย่างดี
“ฮยอนจุง”ร่างบางโผล่เข้ากอดร่างที่นอนแน่นิ่งไว้ น้ำตาไหลออกมา

อย่างห้ามไม่ได้สายตาจ้องมองใบหน้าที่ซีดเซียวของร่างสูง มือของร่าง

บางค่อยๆจับมือของร่างสูงไว้

“คุณอย่าพึ่งตายนะ ตื่นขึ้นมาสิ”ร่างบางบีบมือของร่างสูงไว้น้ำตาก็เอ่อ

ล้นออกมาจนเปื้อนแก้มใส่ๆ

มือของร่างบางรับรู้ได้ว่าร่างสูงบีบมือของตนกลับเบา จึงยิ้มออกมาด้วย

ความดีใจแต่น้ำตาก็ยังคงไหลไม่หยุด

“จุน”เสียงแหบพร่างของร่างสูงเรียกชื่อของร่างบางมือค่อยๆสัมผัสไปทั่ว

ผิวหน้าด้วยความรักไคร้

“ใช่ ผมเอง”ร่างบางจับมือของร่างสูงไว้ก่อนจะยิ้มให้ร่างสูง

“ชั้นไม่ไหวแล้ว เราคงจะมีเวลาอยู่ด้วยกันเพียงเท่านี้”ร่างสูงยิ้มบางๆให้

ร่างบางที่กอดตนไว้เลือดสีแดงสดทะลักออกมาจากปากของร่างสูงตัว

ของร่างสูงค่อยๆเย็นขึ้น

“ไม่ เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไป”ร่างบางส่ายหน้าแล้วร้องให้ออกมาอย่าง

หนัก

“อย่าร้องสิ ชั้นรักนายนะรักตลอดไป”ร่างสูงกอดร่างบางตอบก่อนจะแน่

นิ่งไป

“ฮึก ฮือ....ผมยังไม่ได้บอกรักคุณกลับเลยตื่นมาก่อนสิ”ร่างบางกอดร่าง

สูงไว้อย่างนั้นใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาจ้องมองไปยังกลีบซากุระ

ที่ร่วงรวยลงมาทั่วบริเวณ

“ผมรักคุณ และจะรักตลอดไป”ร่างบางเหม่อลอยไปไกลแสนไกลก่อนจะ

หลับลงด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการร้องให้

“พี่ๆ พี่ ตื่นสิ”เสียงคิบอมเรียกพี่ชายของตนดังขึ้น

“จุนตื่นขึ้นมาสิ”ตามด้วเสียงเพื่อนม้าจองมิน

“เดี๋ยวดงโฮจัดการเอง”ร่างเล็กหยิบโทรศัพท์ของตนออกมาจากกระเป๋า

แล้วก็เปิดเพลงให้ดังที่สุดแล้วจ่อไปที่หูของร่างบาง

“ฮยอนจุง”ร่างบางสะดุ้งขึ้น สายตาก็จ้องมองไปรอบๆก็ต้องแปลกใจที่

ตนมานอนอยู่บนเตียงแล้วรอบๆก็มีเพื่อนและน้องชายของตนยืนรอบ

เตียงอยู่

“แกไปทำอะไรที่ถ้ำตรงแถวๆทะเลวะ”คยูจงที่นั่งอยาเดินมาหาร่างบาง

และมองร่างบางอย่างสงสัย

“ถ้ำ”ร่างบางทำหน้าตกใจก่อนจะรวบรวมสติกลับคืนมาได้

“ใช่ ชั้นกับคยูจงไปเจอนายนอนสลบอยู่ในถ่ำแนะ”ยองแซงที่กำลังปิด

โทรศัพท์ของดงโฮพูดขึ้น

“แล้วพวกนายไปเจอชั้นได้ไง”ร่างบางถามด้วยความสงสัย

“ก็ชั้นเห็นพวงกุณแจรูปกระต่ายของแกหล่อยู่หน้าถ้ำชั้นกับยองแซงก็

เลยลองเข้าไปดูนะ”คยูจงอธิบายให้ร่างบางฟังมือก็หยิบขนมเข้าปาก

“นั้นมันขนมที่ผมซื้อมากินกับคิบอมนะ”เคลวิ่นทำหน้าจะร้องให้ก่อนจะ

เดินไปหาคิบอม

“ไม่เป็นไรนะเดี๋ยวเราไปกินไอติมกัน”คิบอมยิ้มให้เคลวิ่นก่อนจะขอตัวพา

สุดที่รักของตนออกไปกินไอติม

“นายอย่าพึ่งให้ชั้นอธิบายอะไรเลย ให้ชั้นอยู่คนเดียวเถอะ”ร่างบางพูด

ขึ้นก่อนจะล้มตัวลงนอนอย่างเดิมทุกคนค่อยออกไปจากห้องของร่างบาง

จนหมดเหลือเพียงร่างบางที่นอนร้องให้อยู่บนเตียง

“ผมฝันไปงั้นหรอ”ร่างบางร้องให้แล้วก็นึกถึงคนๆหนึ่งที่เค้าได้บอกรักไป

ร่างบางเอามือลูบไปที่ต้นคอของตนแล้วก็ต้องตกใจเมื่อพบกับสร้อยเส้น

หนึ่งที่ร่างสูงได้ใส่ให้ตน

“มันไม่ใช่ฝัน”ร่างบางลุกขึ้นจากที่นอนแล้วสายตาก็เห็นกลีบซากุระตรง

ริมหน้าต่าง

“คิมจุน แม่กลับมาแล้ว”เสียงคุณนายคิมดังขึ้นจากข้างล่างทำให้ร่างบาง

รีบลุกออกจากที่นอนแล้วรีบวิ่งลงบันไดไปอย่างรวดเร็ว

“พ่อ แม่”ร่างบางยิ้มขึ้นสายตาก็มองไปยังคุณคิมและคุณนายคิม

“เอานี้จะของฝาก”คุณนายคิมยื้นขนมไทยให้ร่างบาง

“ขอบคุณคับ”ร่างบางรับไว้ก่อนจะช่วยทั้งสองเก็บของจนเสร็จ

“จุน ลูกช่วยแม่เตรียมอาหารหน่อยสิจ้ะ”คุณนายคิมพูดขึ้นก่อนจะลากตัว

ลูกชายสุดที่รักเข้าไปในครัว

“ที่รักค่ะ เค้าคนนั้นชอบทานอะไรหรอค่ะ”คุณนายคิมตะโกนถามคุณคิมที่

กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่

“555+ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันสิ คุณทำอะไรก็อร่อยอยู่แล้วผมว่าเค้าคงจะ

ชอบฝีมือคุณนะ”

“ค่ะคุณ คิคิ”คุณนายคิมหัสเราะเบากับคำที่สามีบอก

“แม่ครับเค้าคนนั้นคือใครกันครับ”ร่างบางถามคุณนายคิมด้วยความ

สงสัย

“เดี๋ยวก็รู้เองแหละจ้ะ เอาละลูกไปอาบน้ำเถอะเดี๋ยวที่เหลือแม่ทำ

เอง”คุณนายคิมดันลูกชายให้ออกไปจากห้องครัวเบาๆ

“ใครกันนะ”ร่างบางที่อาบน้ำเสร็จแล้วนั่งลงที่โซฟาในห้องรับแขก

“อ้าวพี่ พ่อกับแม่มาแล้วหรอ”คิบอมที่พึ่งจะกลับมาถามขึ้น

“อือ ไปอาบน้ำเถอะ”ร่างบางพูดกับคิบอมพร้อมกับโบกมือไล่

“คับๆจะรีบอาบเลยคับ”คิบอมพูดเสร็จก็วิ่งขึ้นห้องตนไป

ไม่นานทุกอย่าก็พร้อมทุกคนนั่งรอผู้มาเยือนที่ห้องรับประทาน

“พี่ ใครจะมาบ้านเราหรอ”คิบอมที่นั่งเก้าอี้ตัวข้างๆร่างบางถามขึ้น

“พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน”ร่างบางหันไปบอกคิบอมอย่างหงุดหงิดน้อยๆที่คิบอ

มถามประโยคนี้ตลอดเวลา

ติ้งต๋อง
!!!! เสียงออดดังขึ้น คุณคิมรีบลุกออกไปจากโต๊ะอาหารและไม่

นานก็เข้ามาในห้องรับประทานอาหารพร้อมกับใครคนหนึ่ง

“ฮยอนจุง”ร่างบางพูดขึ้นเมื่อบุคคลนั้นเข้ามาในห้อง ทำให้ทุกคนแปลก

ใจไม่น้อย

“นี่ลูกรู้จักเค้าด้วยหรอ”คุณคิมถามอย่างงงๆ

ร่างบางลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะกอดร่างสูงไว้

“ฮยองจุน”ร่างสูงพูดกับร่างบางเบาๆทุกสายตาจ้องมองไปยังทั้งคู่อย่าง

งุนงง

ในคืนนั้นเป็นคืนที่ร่างบางมีความสุขที่สุด

ฮยอนจุงเป็นหุ้นส่วนยักษ์ใหญ่ของบริษัทที่พ่อของฮยองจุนเป็นประธาน

อยู่ มันคงแปลกที่ทั้งสองจำกันได้แต่มันก็เป็นไปแล้ว มีความสุขตลอด

ไปและอยู่ด้วกันอย่างมีความสุข เมี้ยว
!! แมวขนสีขาวยิ้มจนเห็นเขี้ยวสี

ขาวของมัน

 

คู่ต่อไปเป็นคู่ของใครติดตามด้วยนะค่ะ ^____^

เรื่องนี้ก็จบลงเเบบเลือดตาเเทบกระเด็นมันเครียดมากเลยกว่าจะคิดตอนจบได้ ตอนนี้โล้งขึ้นเยอะเลยไม่รู้ว่าทุกคนจะชอบหรือป่าวเเต่ไงก็ขอบคุณทุกคนมากคะอ่านกันจนจบ ถึงมันจะไม่ค่อยหนุกก็เถอะนะ 555+

ขอบคุณคะ.................................................................
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

72 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 1 เมษายน 2554 / 14:03
    อ้าว..จบซะแล้ว
    ยังหนุกหนานอยู่เลย
    ในที่สุดก็มาเจอกันนะคะ 2hj ^_^
    #63
    0
  2. #24 Blob (@mystical) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มกราคม 2554 / 10:36
    จบได้ซึ้งมากค่ะ อิอิ

    คู่ต่อไปขอคยูมินไม่ก้อคยูแซงนะ
    #24
    0
  3. #23 mayer (@mixerie) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2554 / 16:36
    จบได่น่ารักมากอ่ะ  ซึ้งเลย

    ส่วนคู่ต่อไปพี่ขอเป็น KYUSAENG นะจ๊ะ

    ^_^
    #23
    0
  4. #22 davil09 (@davil09) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2554 / 04:02
    สนุกมากจ๊ะ..จบอย่างมีความสุขจริง ๆ
    .ตอนต่อไปขอเป็นคยูแซงได้ป่ะ
    ถ้าได้รีดเดอร์ขอขอบเตียงล่วงหน้านะจ๊ะ
    #22
    0
  5. #21 mukie501 (@mukie134) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 มกราคม 2554 / 00:58
    อิอิ ้Happy ending แล้วสวรรค์ก็ให้สองคนมาพบกันหลังจากต้องแยกจาก ซึ้งง
    #21
    0