เทพมังกรเหนือโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 61,582 Views

  • 163 Comments

  • 1,688 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,216

    Overall
    61,582

ตอนที่ 12 : คำคืนของวันวิวาห์....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6453
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 365 ครั้ง
    30 ม.ค. 62

     เมื่อเย่ชิงหยวนได้ยินดังนั้นนางจึงทำสีหน้าแสดงอาการตกใจสุดขีดออกมา!....นางมิคิดเลยว่าชายผู้นี้จะหาญกล้าเช่นนี้....ตอนนี้ทั้งนางเริ่มรู้สึกว่าที่หยุนเฟยกล่าวออกมาทั้งหมดหยุนเฟยอาจจะทำจริงๆก็ได้เพราะสีหน้าของหยุนเฟยตอนนี้ไม่มีวี่แววของความโป้ปดและหวั่นเกรงแม้แต่น้อย...........

 

“ท่าน!!...”

ก่อนที่เย่ชิงหยวนจะกล่าวจบหยุนเฟยก็ปิดปากของนางไว้มิให้นางพูดออกมามันเพียงแค่แสดงสีหน้ายิ้มแย้มให้นางแต่ในแววตาของมันกลับมิมีวี่แววของความหื่นกระหายแม้แต่น้อย.....นั่นทำให้เย่ชิงหยวนเบาใจขึ้นมาบ้าง....หลังจากนั้นครู่หนึ่งหยุนเฟยจึงลงจากหลังม้าแล้วยื่นมือไปหาเย่ชิงหยวนอย่างอ่อนโยน...

 

“ลงมาสิ....ชิงหยวนฮูหยินข้า!!....”

หยุนเฟยยื่นมือไปจับมือของเย่ชิงหยวนอย่างอ่อนโยนพร้อมกับค่อยๆดึงนางลงมาจากหลังม้า....

 

เย่ชิงหยวนที่พึ่งรู้สึกตัวมันจึงรีบลงจากหลังม้าอย่างตะกุกตะกักเพราะที่มันอยู่ตอนนี้คือหน้าตำหนักเจ้าเมืองและเป็นสถานที่จัดงานสมรสของคืนนี้....

 

“ที่ท่านพูด!........”

ก่อนที่นางจะกล่าวถามบางอย่าง.....หยุนเฟยก็พลันจูงมือของนางเข้าไปในตำหนักเจ้าเมืองทันทีโดยไม่ให้นางมีโอกาสได้พูดอันใดแม้แต่น้อย....

หลังจากทั้งหยุนเฟยและเย่ชิงหยวนเข้าไปข้างในตำหนักเจ้าเมืองสักพักแล้ว....กลุ่มขบวนจึงได้ตามเข้าไปข้างในอย่างช้าๆ....งานสมรสครั้งนี้เย่อี้หนานและหยุนเสี่ยวตกลงกันว่าให้มีแต่ผู้ที่เกี่ยวข้องกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวเท่านั้นจึงจะร่วมงานในครานี้ได้.............

 

“ฮ่า!...ฮ่า!...ฮ่า!.....ขอแสดงความยินดีกับเจ้าด้วยนายน้อยหยุนและแม่นางชิงหยวน....”

เมื่อเข้ามาในห้องโถงขนาดใหญ่ซึ่งเป็นสถานที่จัดงานก็พลันมีเสียงของชายหนุ่มอายุราว  18-19  ปีกล่าวแสดงความยินดีให้คู่บ่าวสาวออกมา.............

 

“ขอบคุณที่มางานครานี้ท่านพี่หวงจื่อหาน!!......”

หยุนเฟยและเย่ชิงหยวนกล่าวแสดงความขอบคุณพร้อมกันราวกับนัดกันมา....

 

หวงจื่อหานเป็นลูกชายเพียงคนเดียวของหวงเซิ่งหงผู้นำตระกูลหวงและยังเป็น 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่ของเมืองจีฉิง..ถึงแม้งานครานี้จะอนุญาตให้แค่ผู้เกี่ยวข้องเข้ามาได้แต่หวงจื่อหานนั้นเป็นสิทธิพิเศษเพราะในบรรดาตระกูลทั้งสี่นั้นตระกูลหวงถือเป็นตระกูลที่มีกองกำลังแข็งแกร่งที่สุด!!....

 

“ข้าเช่นกันขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าทั้งสอง....”

 

“ขอขอบคุณท่านพี่ซ่งเจี๋ย......”

คู่บ่าวสาวกล่าวออกมาพร้อมกันอีกคราพร้อมกับคารวะแขกทั้งสอง...

 

ซ่งเจี๋ยเป็นบุตรตรีของซ่งหานผู้นำตระกูลซ่ง 1 ใน 4 ตระกูลใหญ่ของเมืองจีฉิง...เนื่องจากความสัมพันธ์ทางการค้าระหว่างตระกูลเย่กับตระกูลซ่งเหล่าผู้อาวุโสจึงส่งคำเชิญเพื่อแสดงถึงไมตรีต่อกัน.....

 

“เช่นนั้นข้ากับฮูหยินของข้าขอตัวเข้าไปข้างใน...”

หยุนเฟยกล่าวออกมาพร้อมกับทำสีหน้ายิ้มแย้มเย่ชิงหยวนก็เห็นด้วยเช่นกันพวกมันจึงเดินเข้าไปที่เก้าอี้ยาวที่พอนั่งได้สองคนเพื่อนั่งรอเหล่าผู้อาวุโส....

 

เมื่อทั้งสองเดินผ่านไปสีหน้ายิ้มแย้มของซ่งเจี๋ยและหงจื่อหานก็พลันบิดเบี้ยวขึ้นมาก่อนจะส่งสายตาไปยังชายหนุ่มด้วยความเกลียดชัง!.....พวกมันทั้งสองนั้นเมื่อได้เห็นเย่ชิงหยวนคราแรกตอนงานประลองประจำปีก็พลันตกหลุมรักนางไปเสียแล้ว!.....แต่นางกลับต้องตกแต่งกับขยะอย่างหยุนเฟยอย่างช่วยมิได้นั้นทำให้ทั้งสองโกรธแค้นหยุนเฟยเป็นอย่างมาก.....เมื่อครู่ที่หยุนเฟยกล่าวเรียกชิงหยวนว่าฮูหยินพวกมันเกือบจะยับยั้งอารมณ์ไว้ไม่อยู่ไปเสียแล้ว.....

 

เมื่อเหล่าผู้อาวุโสมาถึงห้องโถงใหญ่งานสมรสจึงเริ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะพวกมันก็มิค่อยอยากมาเท่าไหร่นักแต่พวกมันก็มิอาจเมินเฉยต่อคำเชิญของเจ้าเมืองได้เช่นกันพิธีนั้นจัดขึ้นและจบอย่างรวดเร็วเพียงแค่สองชั่วยามเท่านั้น!!......

 

หลังจากเหล่าผู้อาวุโสลากลับแล้วในห้องจึงเหลือเพียงผู้คนสี่ผู้เท่านั้นคือหยุนเฟยและเย่ชิงหยวนรวมทั้งบิดาของทั้งสองคน......

 

“ลูกเฟยลูกชิงหยวนถึงเวลาแล้วที่พวกเจ้าทั้งสองจักต้องเข้าหอ......”

เย่อี้หนานกล่าวออกมาอย่างจำใจในตอนนี้มันเริ่มจะวิตกแล้วว่าหยุนเฟยจะทำอะไรลูกสาวมันในคืนนี้หรือไม่....

 

“งั้นข้ากับฮูหยินของข้าขอลาท่านพ่อตาและท่านพ่อขอรับ...”

กล่าวจบหยุนเฟยจึงเดินไปที่ห้องของมันที่จัดขึ้นไว้เป็นที่สำหรับอยู่หอในคืนแต่งงานครานี้....

 

“เจ้าอย่าวู่วามนะลูกข้า!!!....”

หยุนเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะตะโกนไล่หลังหยุนเฟยออกไป...

 

“ใช่แล้วลูกเขยข้าเจ้าอย่าวู่วามเชียวนะ!!....”

เย่อี้หนานนั้นหลังจากได้เห็นปฏิกิริของหยุนเฟยที่มีต่อลูกของมันทำให้ตัวมันนั้นยอมรับในตัวหยุนเฟยไปโดยไม่รู้ตัว

 

เมื่อหยุนเฟยได้ยินเสียงแซวของพ่อและพอตาของมันทั้งชายแก่สองและชายหนุ่มหนึ่งก็พลันหัวเราะชอบใจออกมา.....ต่างจากหญิงสาวหนึ่งที่กำลังทำสีหน้าอมทุกข์ออกมาอย่างกลั้นไว้มิอยู่.....

 

“เชิญฮูหยินข้าเข้าสู่หอวิวาห์!!....

หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างองอาจพร้อมกลับผายมือไปทางประตูตำหนักของมันเพื่อเป็นการแสดงการต้อนรับ....

 

เย่ชิงหยวนมิกล่าวอันใดนางเดินเข้าไปข้างในหอวิวาห์อย่างจำใจ...ในหัวของนางตอนนี้กำลังคิดถึงเรื่องที่มันกลัวว่าจะเกิดขึ้นในคืนนี้......สีหน้าของมันตอนนี้จึงดูเเย่เป็นอย่างมากเย่ชิงหยวนนั้นระแวงหยุนเฟยถึงขนาดปล่อยพลังปราณออกมาคลุมร่างเพื่อมิให้หยุนเฟยแตะต้องตัวนางได้!!.................

 

“เจ้ามิต้องกลัวไปฮูหยินข้า.....ข้ารู้ว่าเหตุผลส่วนใหญ่ที่เจ้าตกแต่งกับข้าเพราะข้านั้นเส้นปราณพิการ....ที่จริงแล้วเจ้าคงมิคิดจะมีคู่ครองเป็นแน่แท้....เห้อ.....”

หยุนเฟยกล่าวไปพลางถอนหายใจไปพลาง...

 

เมื่อได้ยินดังนั้นสีหน้าของเย่ชิงหยวนจึงกระตุกเล็กน้อยก่อนจะกลายเป็นผ่อนคลายสบายใจดูเหมือนปกติเหมือนตออนที่เจอกันคราแรก....

 

“ท่านรู้!!?....

 

“ใช่ข้ารู้!....”

หยุนเฟยกล่าวออกมาพร้อมกับทำสีหน้าบูดบึ้งออกมา...

 

“แม้ท่านจะรู้แล้วท่านก็ยังกล่าวเช่นนั้นกับข้าอีกหรือ?....เรื่องที่ท่านจะ....ม....มี...ลูกกับข้า!!

เย่ชิงหยวนเขินอายเป็นอย่างมาก...กว่านางจะกล่าวคำนั้นออกมาได้นั้นกินเวลาไปกว่าสิบลมหายใจ...

 

“แน่นอนข้าพูดจริง!!....แต่หากเจ้ายอมแล้วน่ะ....เห้อ...ข้าล่ะสงสัยจริงๆว่าเหตุใดเจ้าถึงมิคิดจะมีคู่ครองเล่า?นี่ทำให้ข้าปวดใจยิ่ง.....อ๊า....”

หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างอยอกล้อ....

 

“ข้ามีเหตุผลของข้า!!......ทำให้ข้ามิอาจมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับชายหนุ่มได้!......”

เย่ชิงหยวนกล่าวออกมาพร้อมกับทำหน้านิ่งเฉยเมยอย่างที่สุดแต่ภายในใจของนางกลับเต้นมิเป็นจังหวะอย่างควบคุมมิได้....

 

“แล้วข้าจักมีบุตรไว้สืบสกุลได้เช่นไรกันล่ะ?......หากข้ามิได้มีอะไรกับเจ้า!!

หยุนเฟยกล่าวออกมาพร้อมกับทำสีหน้าอ้อนวอนเหมือนหญิงสาวที่กำลังอ้อนขอให้ชายหนุ่มซื้อของขวัญให้ในวันสำคัญ..

 

เมื่อได้ยินดังเย่ชิงหยวนก็แสดงสีหน้าเขินอายออกมาอย่างเก็บไว้มิอยู่.....เหตุใดจึงถามข้าล่ะ?แล้วข้าจะตอบเช่นไรดี?....

 

“นั่นเป็นปัญหาของท่านขอให้ท่านคิดไตร่ตรองด้วยตนเอง...”

เย่ชิงหยวนกล่าวไปพลางทำหน้ารู้สึกผิดไปพลาง....

 

“เช่นนั้นก็แสดงว่าเจ้าอนุญาตให้ข้ามิคู่ครองหลายคนใช่หรือไม่?....งั้นข้าจะตามหาหญิงสาวที่งดงามเท่ากับเจ้าไปทั่วทวีปเพื่อนำมาเป็นภรรยาข้าเอง...ฮ่า!....ฮ่า!....ฮ่า!.....”

หยุนเฟยกล่าวพลางประชดความไม่แยแสต่อปัญหาของมันออกมา....เหตุใดข้าจะไม่อยากมีลูกกันล่ะ?ากเจ้ามิอาจกำเนิดลูกให้ข้าได้ข้าก็จักหาผู้อื่นแทนเอง!!....

 

“ท่าน!!!!!!...

เย่ชิงหยวนตอนนี้รู้สึกเหมือนมีอะไรมากระตุ้นภายในจิตใจของนางแต่ก่อนที่นางจะกล่าวตำหนิหยุนเฟยออกมานางก็ได้คิดถึงเรื่องที่อาจารย์ของนางได้ห้ามปรามเอาไว้ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นสงบนิ่งพร้อมกล่าวออกมาว่า....

 

“แล้วแต่ท่านเถิด.....”

 

คำพูดนี้ทำให้หยุนเฟยแปลกใจเป็นอย่างมากแต่มันก็คิดไปว่านางคงจะมีเหตุผลที่สมเหตุสมผลอยู่เป็นแน่ถึงขั้นตัดละซึ่งความรู้สึกรักใคร่ออกไปจากชีวิต!!....

 

“เช่นนั้นข้าก็จักมิกวนเจ้าแล้วเชิญเจ้าเข้านอนเถอะส่วนข้าจะนอนเก้าอี้....”

หยุนเฟยนั้นเมื่อรู้ว่าฮูหยินของมันนั้นมิได้คิดจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งแต่อย่างใดมันจึงไม่คิดที่จะหยอกล้อนางให้เกินเหตุเหมือนยามก่อนหน้านี้!!.......

 

เย่ชิงหยวนมิได้กล่าวอันใดนางพยักหัวทีหนึ่งเพื่อแสดงว่าเห็นด้วยกับความคิดของหยุนเฟยก่อนจะทำการเข้านอน...

 

เมื่อมันเห็นชิงหยวนฮูหยินของมันหลับไปแล้วมันจึงทำการนั่งลงที่เก้าอี้พร้อมกับนึกถึงที่ผ่านมาของชีวิตในอดีตของมันแต่แล้วันก็ทำสีหน้าครุ่นคิดอะไรออกมาได้...

 

“จริงสิท่านปู่ทวดของข้าเล่าให้ข้าฟังในตอนที่ข้ายังเด็กในชาติก่อนเกี่ยวกับเรื่องเล่าบางอย่าง......รู้สึกว่าจะเป็น...........เอ่อ....เรื่องของโลกใบนี้!!!....

 

 

To be continue………………

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 365 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #52 godverystore (@godverystore) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2562 / 22:26
    ชงเจี้ยไม่ใช้ผู้หญิงเหรอ?เขียนว่าเป็นลูกสาวหนิ
    #52
    1
    • #52-1 Godlike.... (@heart4410) (จากตอนที่ 12)
      13 กุมภาพันธ์ 2562 / 00:11
      เอ่อ...บุตรคนที่สามครับ บุตร-ตรี^^ no บุตรี
      #52-1
  2. #43 คีย์บอร์ดดำ (@Akasitmika) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562 / 16:33
    แม่ชีหรือไง55
    #43
    0
  3. #4 อ่านเพืออ (@jampa1055) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2562 / 19:56
    เก. วะะะะะเ
    #4
    0