เทพมังกรเหนือโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 61,431 Views

  • 162 Comments

  • 1,676 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    1,065

    Overall
    61,431

ตอนที่ 30 : [ตอนพิเศษ] หนทางช่างยาวไกล....

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4188
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 214 ครั้ง
    8 ก.พ. 62

    บนภูเขาหิมะลูกใหญ่!....ความสูงของภูเขาลูกนี้มิอาจมองเห็นปลายได้จากมุมมองด้านล่าง!....สายลมไหลแรงเชี่ยวกราดโดยมิมีท่าทีที่จะหยุด!....บนยอดเขามีเด็กหนุ่มอายุราวๆ 12 – 13 ปีกำลังกระโดดโลดเต้นอยู่อย่างดีอกดีใจ!...

 

“ไชโย!!.....ในที่สุดข้าก็ก้าวข้ามระดับปราณภูผาขึ้นสู่ระดับปราณผืนฟ้าเรียบร้อยแล้ว!!....หากข้ากลับไปทุกคนคงจะตกอกตกใจเป็นแน่แท้!!....ฮิๆ”

หยุนเฟยที่พลันก้าวขึ้นสู่ระดับปราณผืนฟ้าก็พลันดีอกดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่!!....นั่นถือเป็นเรื่องปกติเพราะในทั่วทั้งภพแห่งนี้จะมีหรือบุคคลที่สามารถก้าวขึ้นมาสู่ระดับปราณผืนฟ้าด้วยวัยเพียง 13 ขวบปีเพียงเท่านั้น!!....

 

“เห้อ!.....แต่ก็คงจะมาได้เพียงเท่านี้ในตอนนี้แหละ!ท่านย่าทวดคงต้องบังคับให้เราฝึกหลอมโอสถตามที่ท่านพ่อสัญญากับท่านไว้เป็นแน่แท้!....”

หยุนเฟยเมื่อนึกถึงเรื่องนี้ก็พลันหน้ามุ่ยคอตก!....เหตุผลที่ต้องฝึกหลอมโอสถนั้นเป็นเพราะมันสัญญาไว้กับท่านย่าทวดของมันนั้นจี่ฝานเฉานั้นเป็นถึงมหานักบุญคนที่แปดของภพแห่งนี้!!...

 

จี่ฝานเฉานั้นเกิดมาพร้อมกับดวงตามังกรหยก!ทำให้นางสามารถมองเห็นระดับปราณ...พลังจิต...หรือแม้กระทั่งความคิดของผู้คน!...เมื่อครั้นที่หยุนเฟยถือกำเนิดมานั้น!จี่ฝานเฉาก็พลันสังเกตเห็นพลังจิตอันล้นหลามของหยุนเฟยเข้า!....

 

เมื่อนางเล่าถึงเรื่องนี้ให้แก่คนในตระกูลฟังทุกคนจึงเห็นต้องตรงกันว่าจักให้หยุนเฟยผู้นี้นั้นฝึกหลอมโอสถเมื่อครั้นหยุนเฟยนั้นก้าวขึ้นสู่ระดับปราณผืนฟ้า!!...

 

เมือมันนึกถึงเรื่องที่เหล่าผู้ใหญ่ตกลงกันไว้ครั้นอดีตก็พลันถอนหายใจออกมาอย่างอดไม่ได้!เดิมทีมันคิดว่าหากมันฝึกลมปราณต่อไปเรื่อยๆตัวมันก็คงจักก้าวขึ้นสู่ระดับจักรพรรดิก่อนอายุ 20 เป็นแน่!!

 

“คิดมากไปก็เท่านั้น!ข้าเพียงแค่ตั้งใจฝึกหลอมโอสถให้ไปถึงขั้นนักบุญก็เพียงพอแล้วกระมัง!?....แล้วระดับนักบุญนี่มันระดับใดกันแน่!?...”

หยุนเฟยกล่าวไปพลางเดินกลับไปที่จวนตระกูลหยุนไปพลาง...

 

เวลาผ่านไปกว่า 2 วันแล้วหลังจากที่มันเรื่มเดินทางกลับ!ระยะทางที่มันใช้ตลอดสองวันนี้นั้นมากกว่า 10 หมื่นลี้เห็นจะได้!ครั้งเมื่อผ่านมานานพอสมควร!มันจึงพลันเห็นจวนขนาดเล็กเท่าบ้านคนธรรมดาที่อยู่รวมกันเป็นหมู่บ้านเล็กๆแปดเก้าหลังคาเรือน!....

 

หน้าทางเข้ามาในหมู่บ้านี้เขียนไว้ว่า “ตระกูลหยุน” ป้ายทางเข้าก็เป็นเพียงแผ่นไม้ธรรมดาเพียงเท่านั้นมิได้วิเศษเลิศหรูอันใดแม้แต่นิด!.....

 

หลังจากมันเดินเข้ามาได้ระยะหนึ่งจึงพลันสังเกตเห็นเหล่าครอบครัวที่คุ้นหน้าคุ้นตาอยู่ 4 ผู้นับจากขวาไปซ้ายคือ พ่อของมัน หยุนเช่อหนาน แม่ของมัน หยุนหยางเอ๋อร์ ปู่ทวด หยุนหลางซาน ย่าทวด จี่ฝานเฉา เพียงแค่สี่คนเท่านั้น!และยังเป็นแค่สี่คนในตระกูลนี้อีกต่างหาก!....ตระกูลหยุนนั้นถ้าเทียบกับจำนวนครอบครัวแล้วคงจักเป็นเหมือนครอบครัวธรรมดาๆทั่วไปครอบครั่วหนึ่ง!!....

 

แต่มันจักใช่หรือ!?....พ่อของมันหยุนเช่อหนาน!เป็นถึงมือขวาขององค์จักรพรรดิ!!แม่ของมันหยุนหยางเอ๋อร์เป็นถึงผู้สืบทอดสายเลือดของพระเจ้าของภพแห่งนี้!!ปู่ของมันหยุนหลางซานเป็นผู้ที่ก้าวขึ้นสู่ระดับที่อยู่เหนือกว่าระดับปราณจักรพรรดิ!ยาทวดของมันยังเป็นถึงมหานักบุญอีกต่างหาก!!!...

 

แล้วจักให้ครอบครัวนี้ไปเปรียบเทียบกับครอบอื่นๆงั้นหรอกหรือ!?...น่ากลัวว่าแม้แต่องค์จักรพรรดิก็คงต้องก้มหัวให้ก็คงเป็นเรื่องธรรมดา!...แต่ตระกูลหยุนกลับมิค่อยสนยศถาบรรดาศักดิ์มากมายนัก!....นั่นจึงทำให้ตระกูลหยุนนั้นโดนผู้คนเลื่อมใสไปทั่วหล้าอย่างแท้จริง!!....และครานี้ก็คงต้องถึงยุคของผู้สืบทอดอย่างหยุนเฟย!....ผู้คนต่างก็ตั้งตารอการให้กำเนิดของอัจฉริยะขนานแท้อย่างหยุนเฟยอยู่ทุกวันคืน!รอวันที่หยุนเฟยทำให้ฟ้าถล่มดินทลายไปทั่วยุทธจักร!.....

 

“ลูกหยุนเจ้ากลับมาแล้ว!

หยุนหยางเอ๋อร์กล่าวออกมาอย่างเปี่ยมสุข!ในทุกๆวันที่หยุนเฟยออกจากบ้านไปฝึกยุทธที่เขาหลังจวนนั้นล้วนแต่ทำให้นางกังวลใจเป็นอย่างมาก!เพราะด้วยอายุของหยุนเฟยนางจึงยังคิดว่าหยุนเฟยยังเป็นเพียงแค่เด็กเพียงเท่านั้น!...

 

“ข้ากลับมาแล้ว...ฮ่าๆ....”

หยุนเฟยพลันยิ้มแป้นออกมาเพราะมันนั้นต้องการอวดพลังของมันให้ทุกคนในตระกุลของมันได้ประจัก!!..

 

“เจ้ามาก็ดีแล้วข้ารอเจ้านานนัก!!!

หยุนเช่อหนานพลันกล่าวออกมาอย่างเรียบเฉย!ตัวมันนั้นรักหยุนเฟยมากมายนักแต่กลับแสดงท่าทีเหมือนคนธรรมดาออกมามิได้เพราะด้วยเหตุผลบางอย่าง!!

 

หยุนเฟยนั้นรู้ดีว่าพ่อของมันได้ละทิ้งอารมณ์ไปเพราะเหตุผลบางอย่างก็มิได้กล่าวตำหนิอันใดต่อท่าทีของหยุนเช่อหนาน!กลับกันมันกลับได้รู้ว่าเหตุผลที่หยุนเช่อหนานเป็นเช่นนี้นั้น 3 ใน 10 ส่วนล้วนแต่เป็นเพราะตัวมันนั้นแล!

 

“ขออภัยที่ทำให้ท่านรอช้าขอรับ!ท่านพ่อ!!!

 

“ฮ่าๆๆ....เจ้าเหลนนี่!!สงสัยเจ้าคงอยากจะเป็นนักหลอมโอสถเป็นแน่เจ้าถึงได้รีบร้อนถึงเพียงนี้ไปได้!!

จี่ฝานเฉาพลันหัวเราะร่าออกมา!เดิมทีนางคิดว่าหยุนเฟยนั้นคงต้องใช้เวลาหลายปีเป็นแน่ถึงจะเลื่อนจากระดับปราณภูผาสู่ปราณผืนฟ้าได้!!แต่ใครที่ไหนจะรู้เล่าว่าเจ้าหนูนี่กลับใช้เวลาเพียง 8 เดินเพียงเทานั้น!....

 

หยุนเฟยที่ได้ยินเสียงของจี่ฝานเฉาก็พลันขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมา!!

 

“โถ่...ท่านย่าทวด!เหตุผลที่ข้าอยากก้าวเข้าสู่การเป็นมหานักบุญก็เป็นเพราะข้าอยากจะฝึกวรยุทธให้เร็วขึ้นต่างหากล่ะ!!

หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างน้อยใจแล้วก็ส่งสายตาไปยังอีก 3 ผู้ข้างหน้าอย่างหึงงอน!

 

เมื่อทั้งสามคนเห็นหยุนเฟยหันมาทางนี้พวกมันก็พลันเบือนหน้าหนีปางอื่นเพื่อหลบสายตาทันที!...

 

“ฮ่าฮ่า!!จะยังไงก็ช่างมาๆข้าทนมิไหวแล้วเจ้ารีบตามข้ามาที่ตำหนักหลอมโอสถให้เร็วพลัน!!....”

จี่ฝานเฉากล่าวออกมาเพื่อตัดรังสีสายตาอ้อนวอนของหยุนเฟยต่ออีก 3 ผู้ในตระกูล!

 

“เห้อ!!....ก็ได้ๆ”

หยุนเฟยก็พลันเดินตามจี่ผานเฉาไปอย่างเงียบๆแล้วปล่อยให้คนอีก 3 ผู้ยื่นรู้สึกผิดอยู่ที่เดิม...

 

เมมื่อครั้นเดินมาไกลกว่าครึ่งลี้!ก็พลันมองเห็นภูเขาลูกใหญ่หนึ่งลูก!ความใหญ่โตของภูเขาลูกนี้นั้นใหญ่กว่าภูเขาหลังจวนตระกูลหยุนเสียอีก!!....เมื่อเดินเข้ามาถึงตีนผาก็พลันมีประตูมิติปรากฏขึ้นมา....หยุนเฟยพลันตะลึงเล็กน้อยเพราะประตูมิติบานนี้ไม่มีสีหรือรูปร่างแต่มิรู้เพราะเหตุใดตัวมันกลับสังเกตเห็นได้!ทั้งๆที่มิได้มีรูปร่างอันใดแม้แต่น้อย!...

 

วูป!.....

เมื่อทั้งคู่เดินเข้ามาในประตูมิติแห่งนี้มุมมองข้างหน้าก็พลันดับสนิทไปครู่หนึ่งก่อนจะสว่างขึ้นมาในห้องๆหนึ่ง!....แต่หากเป็นผู้อื่นนอกจากคนในตระกูลหยุนคงเรียกที่นี่ว่าหมู่บ้านเป็นแน่!เพราะขนาดของห้องๆนี้เป็นที่ราบเรียบยาวราวๆ 3 ลี้กว้างกว่า 2 ลี้!....

 

ทั่วห้องมีเตาหลอมโอสถอยู่เพียงสี่เตาเท่านั้น!....เตาแรกนั้นเป็นเตาขนาดธรรมดา!วัสดุใช้ทำนั้นเป็นเกร็ดของมังกรวายุอย่างมิต้องสงสัย!.....เตาที่สองนั้นเป็นหม้อขนาดเท่าตัวคนวัสดุเองก็ทำมาจากมังกรวายุเช่นกัน!....เมื่อมองเห็นเตาที่สามหยุนเฟยก็พลันตะลึงลานขึ้นมาเพราะขนาดของเตาที่สามนั้นมีขนาดเทียบเท่ากับห้องนอนห้องหนึ่งเลยก็ว่าได้!แถมวัสดุที่ใช้ทำเองก็เป็นเกร็ดมังกรว่ายุเช่นเดียวกัน!!!.....

 

ส่วนเตาที่สี่นั้นหยุนเฟยทำได้เพียงนิ่งค้างราวกับว่าฝันไปเพียงเท่านั้น!เพราะเตาที่สามนั้นมีขนาดเทียบเท่ากับบ้านหนึ่งหลังเลยก็ว่าได้!...แต่วัสดุที่ใช้ทำกลับทำให้หยุนเฟยตกใจเสียมากกว่าเพราะวัสดุที่ใช้ทำนั้นคือหินที่มาจากต่างภพ!....หินชนิดนี้นั้นมันรู้จักเป็นอย่างดีเพราะวัสดุนั้นมันเหมือนกับทวนก้าวเหนือสวรรค์ของมัน!.....และเพีงแค่ทวนคู่นั้นก็หนักข้างละกว่า 6000 จิน!แล้วเจ้าเตานี่เล่า?คงมิใช่ว่าหนักกว่าหลายล้านจินหรอกหรือ!?...

 

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้หยุนเฟยก็พลันรู้สึกภูมิใจ้ที่ได้เกิดในตระกูลหยุนมากกว่าเดิม!...

 

“ท่านย่าทวดระดับนักบุญนั้นอยู่ในระดับใดหรือขอรับ!?

หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างสงสัย

 

จี่ฝานเฉาเมื่อได้ยินคถามของหยุนเฟยก็พลันยิ้มแป้นขึ้นมา!

“อยู่ในระดับที่เจ้าทำได้แน่นอน!ส่วนระยะเวลานั้นคงจักเร็วกว่าข้าเป็นแน่!.....โฮะโฮ่!!

 

หยุนเฟยเมื่อได้ยินดังนั้นก็พลันขมวดคิ้วขึ้นมา!....เหตุใดท่านย่าทวดถึงได้ปิดบังเรื่องระดับขั้นของนักหลอมโอสถกันแน่!?...มิใช่ว่าห่างจากท่านเพียงหนึ่งระดับหรอกนะท่านย่าทวด!?...ท่านปู่ทวดเองเคยพูดไว้ว่าท่านใช้เวลาไปกว่า 60 ปีกว่าจะเข้าสู่ระดับมหานักบุญได้!หากระดับนักบุญห่างจากท่านเพียงระดับเดียวข้าคงต้องเป็นบ้าไปแล้วแน่ๆ!!!.....

 

จี่ฝานเฉาเมื่อเห็นสีหน้าอันโง่งมของหยุนเฟยก็พลันหัวเราะออกมาคราหนึ่งก่อนนางจะนำทางหยุนเฟยไปอีกสถานที่ๆหนึ่ง!!....

 

เมื่อมาถึงหยุนเฟยก็พลันขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมา!!...เพราะที่นี่นั้นเป็นคลังสมุนไพรของจี่ฝานเฉาอย่างเห็นได้ชัด!...ด้วยระดับของสมุนไพรแต่ละชนิด...ทำให้หยุนเฟยตกตะลึงขึ้นมาไม่น้อย!!.....สมุนไพรทั้งหมดนี้นั้นล้วนแต่เป็นสมุนไพรอายุกว่าห้าพันขึ้นไปทั้งหมด!!และยังมีกว่า 777 ตู้!!แต่ละตู้นั้นมีสมุนไพรอยู่ไม่ซ้ำชนิดกัน!และภายในตู้เองก็พลันมีสมุนไพรชนิดเดียวกันกว่า 777 อัน!!......

 

หยุนเฟยเมื่อเห็นดังนั้นก็พลันตะลึงลานขึ้นมาอย่างพูดไม่ออกบอกไม่ถูก!...มันตะลึงอยู่อย่างนั้นกว่าหลายสิบลมหายใจ!!....เมื่อมันได้สติมันกลับมิเห็นย่าทวดของมันเสียแล้ว!!.....

 

แล้วมุมมองรอบๆก็พลันเปลี่ยนแปลงเป็นสีทองขึ้นมา!.....บนกำแพงของห้องพลันปรากฏตู้หนังสืออยู่รอบๆบนเพดานทีสว่างกว่าที่อื่นๆก็พลันปรากฏตัวอักษรขนาดใหญ่หลายตัวเรียงกันเป็นประโยคเอาไว้!!

 

เมื่อหยุนเฟยแหงนหน้าขึ้นไปอ่านก่พลันขมวดคิ้วออกมา!ตัวมันไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องให้ออกมาดีกันแน่!....เพราะตัวอักษรเหล่านั้นก็คือข้องความที่จี่ฝานเฉาทิ้งไว้ให้ตัวมันก่อนจะหายไป!เมื่ออ่านเรียงกัแล้วได้เป็นหนึ่งประโยคว่า...

 

“เจ้าจงอ่านหนังสือทั้งหมดในห้องนี้แล้วจงหลอดโอสถระดับ 9 ขึ้นมา 777 ชนิด!โดยไม่ซ้ำกัน!!หากเจ้าทำได้แล้วข้าก็จักมารับเจ้าเอง!!!......ฮ่าฮ่าฮ่า!!!

 

หยุนเฟยพลันกุมขมับขึ้นมา!เดิมทีตัวมันนึกว่าจะง่ายกว่านี้เสียอีก!แต่ที่ไหนได้โอสถระดับ 9 นั้นเป็นระดับที่เรียกได้ว่าต่ำกว่า 1 อยู่เหนือ 8 !!หรือก็คือเป็นโอสถระดับรองลงมาเพียงหนึ่งขั้นของโอสถระดับสูงสุด!!โอสถระดับ 10!!!.....แถมยังต้องหลอมขึ้นมากว่า 777 ชนิด!!....

 

เมื่อเห็นดังนั้นมันจึงพลันอดอุทานออกมาอย่างสุภาพว่า!

“ท่านย่าทวด!!.....ท่านโดนจอมมารที่ใดสิงมากันแน่!!?...”

 

To be continue……

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 214 ครั้ง

0 ความคิดเห็น