เทพมังกรเหนือโลก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 61,334 Views

  • 161 Comments

  • 1,667 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    968

    Overall
    61,334

ตอนที่ 56 : เมตตา!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2519
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 169 ครั้ง
    17 มี.ค. 62

“เห้อ!...เจ้าพูดจบหรือยัง?

หยุนเฟยพลันกล่าวขึ้นมาพลางหาวควบคู่กันไป!...มันไม่แม้แต่จะฟังคนตรงหน้ามันพูดด้วยซ้ำ!

 

“บัดซบ!

 

    เมื่อโดนหยามมีหรือพวกมันจะยังควบคุมสติไว้ได้!...ไอสังหาระดับ 1 ถูกปล่อยออกมาจากศัตรูที่อยู่ตรงหน้าหยุนเฟย!...เสียงชักดาบเกิดขึ้นมาหลายต่อหลายครั้ง!...พวกมันพร้อมแล้วที่จะสังหารเจ้าหนุ่มนี่!

 

“เหอะ!...แค่นักฆ่าปลายแถว!

หยุนเฟยพลันแค่นเสียงด่าออกมาอย่างโจ่งแจ้งไม่มีวี่แววของความเกรงกลัวแม้แต่น้อย!...ก่อนมันจะลุกขึ้นมาในท่ายืนอีกคราเพื่อเตรียมพร้อมออกกำลังกายช่วงบ่าย!

 

“นับว่าแกช่างปากดียิ่งนัก!...เดิมทีข้ากะจะเอาชีวิตแกไปโดยไม่ต้องให้แกทรมานแต่ก็ต้องโทษ!...”

 

ชิ้ง!!

.

.

.

ตุบ!

กล่าวไม่ทันจบประโยคดี!...ชายร่างสูงใหญ่กล้ามเป็นมัดระดับปราณจิตขั้น 8 ก็ตกตายทันที!...สีหน้าของมันหลังจากที่หัวหลุดจากบ่านั้นเต็มไปด้วยความสงสัย!

 

...นี่ข้าตายไปแล้วงั้นหรือ?...นี่คือสิ่งที่มันคิด!...ก่อนที่หัวของมันจะตกลงสู่พื้นในอีกไม่กี่ลมหายใจต่อมา!

 

!!!

เหล่านักฆ่ามากมายหลายสิบชีวิตต่างก็ต้องตะลึงกับภาพการตายที่น่าสยดสยองตรงหน้า!...และเมื่อพวกมันเหลือไปมองหยุนเฟยยิ่งทำให้พวกมันเย็นเยียบขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!

 

“มะ...มะ...ไม่อ่อนไหวเลยซะ...ซักนิด!

 

“เจ้า...เจ้าหนุ่มนี่ฆ่าคนโดยมะ...ไม่กระพริบตาด้วยซ้ำไป!

 

    ทุกๆคนที่อยู่รอบๆต่างก็ประณามหยุนเฟยในใจว่า...โหดเหี้ยม!...และไม่ใช่เพียงแค่นักฆ่าที่โดนจ้างมาเท่านั้นที่ตะลึง!...แม้แต่คนที่เปียวหยูเรียกว่าอาจารย์เองก็ยังตกตะลึงเช่นกัน!

 

“พวกแกตั้งสติกันหน่อย!...มันมีคนเดียวเรามีสิบยังไงเราก็ชนะ!

หัวหน้ากลุ่มของพวกมันพลันพูดขึ้นมาหลังจากได้สติจากเหตุการณ์อันน่าสยดสยองเมื่อครู่!

 

    เมื่อพวกมันได้ยินสิ่งที่หัวหน้ากลุ่มพูดจึงพลันระงับสติอารมณ์เอาไว้ได้!...ก่อนที่จะหันมาทางหยุนเฟยด้วยสีหน้าเดือดดานปะปนกับหวาดเกรง!

 

“ใช่แล้ว!...ยังไงพวกเราก็มีมากกว่า!...และหัวหน้าพวกเรายังอยู่ในระดับปราณแท้จริงขั้น 4 อีกต่างหาก!

 

“เหอะ!...ข้าจะแก้แค้นแทนเจ้านั่นเอง!

 

    กลุ่มนักฆ่าต่างก็กล่าวออกมาเพื่อระงับความกลัวในจิตใจและกดดันหยุนเฟยควบคู่กันไป!...แต่พวกมันหารู้ไม่!...ว่าหยุนเฟยไม่ได้ฟังที่พวกมันพูดเลยซักนิด!...

 

“พวกเราโจมตีพร้อมกัน!

หัวหน้ากลุ่มนักฆ่าพลันพูดกล่าวออกมาอย่างหนักแน่น!...ก่อนที่คนทั้งสิบจะมุ่งตะเบ็งมาทางหยุนเฟยด้วยทักษะต่างๆ!

 

ตูม!!!

หยุนเฟยไม่แม้แต่จะขยับเลยซักนิด!...เพราะตอนนี้มันสามารถทำให้วิชาเกร็ดมังกรผู้พิทักษ์หลอมรวมเข้ากับตัวเองได้ถึง 7 ใน 10 ส่วน!หากเพียงแต่อาวุธควบคู่กับวิชาระดับที่ต่ำกว่าปราณก่อตั้ง!...น่ากลัวว่าไม่อาจจะทำให้มันมีแม้แต่รอยข่วนด้วยซ้ำ!

 

    แล้วนักฆ่าตรงหน้าพวกมันนี่ถือว่าเป็นตัวอะไรกัน?...ดูจากสภาพแล้วพวกมันเป็นแค่ชาวบ้านธรรมดาๆที่เคยเข่นฆ่าคนมาบ้างเพียงเท่านั้น!...ดาบในมือพวกมันต่างก็เป็นอาวุธ!...กระทั่งวิชาที่พวกมันทั้งหมดใช้ยังเป็นเพียงวิชาระดับไม่เกินปราณก่อตั้งทั้งสิ้น!

 

    หยุนเฟยพลันหน่ายใจกับฉากนี้อย่างถึงที่สุด!...คนพวกนี้ยังคงอ่อนด้อยเกินไปอยู่ดี!...พวกมันเป็นแค่ชาวบ้านที่ตั้งหน้าตรากตรำมาจนถึงระดับที่เหนือกว่าคนทั่วไปได้โดยไม่ต้องเข้าสำนักถือว่าเก่งพอตัว!

 

    แต่ช่างน่าเสียดายที่พวกมันดันกลับตัวมาเป็นนักฆ่าชั้นเลวซะนี่!...หยุนเฟยดูเหมือนจะใจอ่อนลงมาบ้างเมื่อได้เห็นผู้คนดิ้นรนอยู่ตรงหน้า!

 

    สาเหตุก็คงไม่พ้นเพราะการสูญเสียในบททดสอบสืบสายเลือดที่ผ่านพึ่งผ่านมาหยกๆ!...นั่นจึงทำให้มันตระหนักได้ถึงความสำคัญของการมีชีวิตอยู่ของผู้คน!...และนั่นจึงทำให้มันตัดสินใจได้!

 

ชิ้ง!!!!!

เสียงที่แหลมกว่าเสียงใดที่เหล่านักฆ่าเคยได้ยิน!...มันคือเสียงที่แผ่วเบาแต่น่ากลัว!

 

พรวด!!!

และนี่คือสิ่งที่หยุนเฟยเลือก!...เลือดของคนทั้งสิบพลันพุ่งกระฉูดออกมาจากลำคอสู่บนฟากฟ้าอย่างน่าอดสู!...หัวทั้งสิบพลันตกลงสู่พื้นอย่างน่าสงสาร!...สีหน้าพวกมันยังคงเต็มไปด้วยความสงสัย!...เพราะการตายของมันไม่แม้แต่จะให้มีโอกาสสั่งเสีย!

 

“พวกเจ้าตายอย่างไม่ต้องทรมาน!...นี่คือความเมตตาจากข้า!

หยุนเฟยพลันเดินจากไปพลางและพูดไปพลางอย่างเย็บเฉียบเรียบนิ่ง!...ใครที่ได้ยินคำพูดนี้ควบคู่กับการกระทำของมันก็คงต้องพูดออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า

 

“เมตตาบ้านแกสิ!

และแล้วคนที่ถูกเปียวหยูเรียกว่าอาจารย์ก็พลันกล่าวคำนี้ขึ้นมา!

 

    แม้สีหน้าของมันจะยังเรียบนิ่ง!...แต่จิตใจของมันเองก็สั่นไหวขึ้นมามิใช่น้อย!...หากแต่ไม่เกรงกลัวก็เท่านั้น!...ที่มันต้องตกตะลึงนั้นก็คงจะไม่พ้นฉากนองเลือดเมื่อซักครู่!

 

    ฉากที่ชายหนุ่มหยิบทวนที่คลุมด้วยพลังปราณตวัดฉับหนึ่ง!...ก่อนที่จะได้ยินเสียงของแข็งกระทบกับพื้น!

 

...นี่ไม่ใช่คุณสมบัติของนักฆ่า!...แต่มันคือความโหดเหี้ยมของจอมมาร!...นี่คือสิ่งที่มันคิดเกี่ยวกับหยุนเฟยในครานี้!

 

“ฮืม...อายุ 16 ปราณจิตขั้นสูง!...ไอสังหารไม่แผ่เผยแต่กลับสังหารได้อย่างเย็นชาและไม่แยแส!...พระเจ้าเล่นตลกอะไรกับภพแห่งนี้กันแน่?

ชายชราที่ถูกเปียวหยูเรียกว่าอาจารย์พลันกล่าวขึ้น!...ก่อนมันจะหันไปสนใจทางอื่นทันที!

 

    7 วันผ่านไป……

 

ปัง!!

เสียงของพลังปราณอันพรั่งพรูระเบิดออกมาจากร่างกายมนุษย์ตัวน้อย!...เป็นสัญญาณการเพิ่มระดับไปอีก 1 ขั้น!

 

“ปราณจิตขั้น 9!!

หยุนเฟยพลันกล่าวออกมาอย่างเปี่ยมสุข!...ณ สถานที่ที่มันอยู่ตรงนี้คือจุดในเขาลูกหนึ่งที่ใกล้กับภูเขาไฟในเขตที่ 3 ไม่เกิน 100 ลี้!...อาจเป็นเพราะในสถานที่แห่งนี้ร้อนอบอ้าวจากไอร้อนของภูเขาไฟทำให้ปราณแถวนี้บริสุทธิ์กว่าที่อื่นๆ!

 

    ด้วยพลังปราณอันแสนบริสุทธิ์จากถ้ำๆนี้!...ควบคู่กับการใช้พลังจิตวิญญาณกลั่นกรองให้บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นทำให้พลังปราณในที่แห่งนี้เหมาะแก่การใช้บ่มเพาะปราณมังกรอย่างยิ่ง!

 

    การบ่มเพาะปราณมังกรนั้นเป็นการบ่มเพาะพิเศษ!...และมันยังเป็นวิชาบ่มเพาะระดับจักรพรรดิบรรพกาล!...การบ่มเพาะด้วยวิธีนี้ทำให้ทั้งรากฐานและจุดลมปราณทุกจุดคงทนขึ้น!...และเมื่อควบคู่กับวิธีกลั่นพลังปราณของหยุนเฟย!...ทำให้พลังรากฐานยิ่งคงทนขึ้นมาอีกหลายขั้น!

 

    เรื่องรากฐานการบ่มเพาะแตกพังย่อมเป็นไปไม่ได้!...เรื่องเส้นลมปราณพิการอีกคราก็เป็นไปมิได้เช่นกัน!...เพราะวิชาบ่มเพาะนี้สามารถเข้ากันได้กับกายบรรพกาลของหยุนเฟย!

 

    หรืออีกในหนึ่งก็คือความแข็งแกร่งทางร่างกายของกายบรรพกาล!...จะสามารถมาเพิ่มความคงทนให้กับเส้นลมปราณอีกเช่นกัน!

 

“เห้อ!...อย่างที่ข้าคิดไว้ไม่มีผิด!...ใครมันจะอยากนั่งเฉยๆดูดพลังปราณเพื่อเพิ่มระดับได้กัน?...สู้ออกไปวิ่งเล่นล่าสัตว์ยังจะง่ายเสียกว่า!

หยุนเฟยพลันปล่าวขึ้นมา!...เพราะไม่ว่าชาตินี้หรือชาติก่อนตัวมันเองก็ใช้วิธีการต่อสู้เพื่อเพิ่มระดับ!...

 

    การบ่มเพาะนั้นคนส่วนใหญ่อาจจะคิดว่าการอัดแน่นพลังปราณเข้าไปในจุดตันเถียน!...แต่มันเป็นเเค่ส่วนหนึ่งเท่านั้น!...การบ่มเพาะนั้นต้องเน้นการเพิ่มขนาดของเส้นลมปราณ!...นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้คนส่วนมากบ่มเพาะช้านานนัก!

 

    การบ่มเพาะนั้นมีอยู่สองแบบใหญ่ๆคือ...วิธีแรก!...การบ่มเพาะแบบอัดแน่น!...การบ่มเพาะแบบอัดแน่นคือการใช้ลมปราณมาอัดแน่นเข้าไปในเส้นลมปราณที่ยังมีพลังปราณมากมายไหลเวียนอยู่!...

 

    วิธีที่สองคือการบ่มเพาะแบบเพิ่มพูน!...การบ่มเพาะแบบเพิ่มพูนนั้นจะทำได้โดยการขับลมปราณออกจากเส้นลมปราณให้เหลือเพียงเล็กน้อยและค่อยดูดมันเข้ามาตามธรรมชาติ!...

 

    หลังจากผ่านไปอีก 3 วัน......

 

โฮก!!!!

เสียงสัตว์อสูรร้องขึ้นมาอย่างโกธรเคือง!...เมื่อมองดีๆแล้วมันกำลังวิ่งไปพลางทำท่าขู่ไปพลาง!...และสิ่งที่มันกำลังไล่ล่าอยู่นั่นก็คือชายหนุ่มรุ่นเยาว์หล่อเหลาราวเทพบุตร!...นามของมันผู้นั้นคือ...หยุนเฟย!...

 

“บัดซบ!...ไม่เห็นมีใครบอกเลยว่าจะมีสัตว์อสูรระดับปราณปฐพีอยู่ในเขตที่สองด้วย!...

หยุนเฟยพลันก่นด่าในความโชคร้ายของตนเอง!...เพราะจู่ๆในขณะที่มันกำลังปลดเบาอยู่ที่บุ่มไม้กลับทำให้น้ำเสียไปรดบนตัวของแรดอัคคีเข้า!...ทำให้เดิมทีแรดอัคคีที่มีนิสัยใจร้อนยิ่งร้อนรนเข้าไปอีก!

 

    หากว่าหยุนเฟยสู้มีหรือจะแพ้?...แต่มันต้องตัวสินใจให้ดีเสียก่อน!...เพราะหากสู้กันจริงๆสภาพของหยุนเฟยก็ต้องเสียหายไปกว่า 7 ใน 10 ส่วนอย่างมิต้องสงสัย!

 

    ถึงจะเป็นแรดอัคคีที่หยุนเฟยไม่ต้องทนร้อนกับพลังของมัน!...แต่จุดเด่นขอแรดสายพันธุ์นี้คือความแข็งแรง!...แข็งแรงขนาดที่ดาบมารพิโรธยังทำได้แค่รอยแผลกรีดเล็กเท่านั้น!

 

    แต่มหานักบุญมีหรือจะยอมเสียชื่อ!...มันพลันคิดแผนไว้กับสถานการณ์นี้ไว้แล้ว!...และจุดที่มันมุ่งหน้าไปก็คือถ้ำที่มันเคยอยู่เมื่อ 3 วันก่อนนั่นเอง!...เพราะหากแรดตัวนี้เข้ามาในที่อับเช่นนั้น!...ด้วยวิชาเดินชมจัทร์ของหยุนเฟยคงทำให้ปราบมันได้ง่ายๆเป็นแน่แท้!

 

ตึง!!

เสียงของนอแรดพุ่งเข้าชนกับกำแพงในถ้ำ!...ถ้ำที่หยุนเฟยเคยอยู่เมื่อ 3 วันก่อน!...หยุนเฟยที่เห็นดังนั้นมันก็พลันแสยะยิ้มขึ้นมา!

 

“ยังไงแก่ก็ยังเป็นแค่สัตว์อสูร!...สติปัญญาก็มีน้อยนิด!...หากนอของแกติดอยู่เช่นนั้นไปเรื่อยๆเห็นทีวันนี้ข้าคงจะได้กินแรดเป็นอาหารเที่ยงเสียแล้ว!

หยุนเฟยพลันกล่าวข่มขู่แรดอัคคีที่อยู่ตรงหน้ามัน!

 

โฮก!!!

และดูเหมือนแรดอัคคีจะมองเห็นรังสีแห่งความอำมหิตจกาตัวหยุนเฟย!...ทำให้มันพลันส่งเสียงคำรามดังไปทั่งห้องด้วยความหวาดกลัว!

 

“หวานหมู!

หยุนเฟยกล่าวออกมาอย่างเสียงเรียบ!...ก่อนจะเดินเขาไปทางแรดอัคคีอย่างช้าๆ!

 

ชิ้ง!!

ดาบมารพิโรธโดนชักออกมาจากแหวนมิติอย่างน่างงงัน?...และกำลังจะฟาดฟันไปยังตัวของแรดอัคคีอย่างโหดเหี้ยม!

 

แฉ็บ!!

เสียงของหนักที่ขาดออกมาของแรดอัคคีทำให้คนที่ได้ยินต่างก็รู้สึกขนลุกขนชัน!...หยุนเฟยพักก่อนครู่หนึ่ง!...ก่อนมันจะฟันไปอีกครา!

 

ฉัวะ!!

ด้วยการที่มันฟันเข้าไปที่แผลเดิมของแรดอัคคีตัวนี้!...ทำให้การฟันครานี้ได้ผลกว่าคราที่แล้ว!...ฉัวะๆๆๆ!...หยุนเฟยยังคงฟันต่อไปเรื่อยๆ!...จนกระทั่ง!

 

ผลัก!!

เสียงของชิ้นเนื้อยักษ์ใหญ่สองก้อนหล่นตกลงพื้นพร้อมๆกันดังขึ้น!...แรดอัคคีครานี้ได้กลายเป็นอาหารเที่ยงของรุ่นเยาว์ผู้หนึ่งไปเสียแล้ว!

 

To be continue……

 

   

 

 

 

   

 

 

   

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 169 ครั้ง

4 ความคิดเห็น

  1. #115 jkooktaev (@jkooktaev) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 มีนาคม 2562 / 16:13
    ชอบอ่ะ5555555 เขาให้ฆ่าระดับปราณจิต50ตัว แต่นี้ฆ่าระระดับปฐพีมากิน เทพมากกกกก
    #115
    1
    • #115-1 Godlike.... (@heart4410) (จากตอนที่ 56)
      2 เมษายน 2562 / 01:00
      สกิลพระเอกทำงาน!
      #115-1
  2. #114 BOXMOON (@BOXMOON) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 23:07
    เนี้อแรดหมักเยี้ยว55
    #114
    1
    • #114-1 Godlike.... (@heart4410) (จากตอนที่ 56)
      2 เมษายน 2562 / 01:00
      หมักเยี่ยว?
      #114-1
  3. #113 Elas (@Elas) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 21:20
    ขออีกกกกกก ชอบมากกกกก!!!
    #113
    1
  4. #112 joelamtan (@joelamtan) (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 17 มีนาคม 2562 / 20:52
    ขอบคุณครับ
    #112
    1
    • #112-1 Godlike.... (@heart4410) (จากตอนที่ 56)
      2 เมษายน 2562 / 01:00
      ต้างกันไป
      #112-1