NCT FICTION : MARKMIN - My First and last

ตอนที่ 1 : 01 : MFAL - ยังจำได้ไหม

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    3 เม.ย. 60



บทนำ

Are you remember about our memory?

 

 

 

 

 

สิบกว่าปีแล้วสินะที่ไม่ได้กลับมาที่นี่

 

 

                เสียงล้อลากของกระเป๋าเดินทางใบใหญ่หยุดลง ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มในชุดเสื้อยืดคอกลมสีเทากับกางเกงยีนส์เข่าขาดเองก็เช่นเดียวกัน แก้วตาสีดำสนิทมองไปที่บ้านหลังใหญ่ตรงหน้า ความรู้สึกมากมายรวมถึงความทรงจำที่เคยเกิดขึ้นที่นี่เริ่มผุดขึ้นมาเรื่อยๆ

 

 

สิบห้าปีแล้วที่มาร์คลีไม่ได้กลับมาที่นี่ บ้านเกิดของเขา

คิดถึงเกาหลีสุดๆ

 

 

                เขาสูดลมหายใจเข้าไปอย่างเต็มปอด รู้สึกดีที่ได้กลับมาอยู่ที่บ้านเกิดอีกครั้ง มือใหญ่แตะลงบนปุ่มสีขาว กดมันลงไปจนเกิดเสียงดัง เขายืนรออยู่เกือบๆนาที ก่อนที่หญิงสาวคนหนึ่งเดินออกมา ผมที่เคยเป็นสีดำกลับมีสีขาวแซมขึ้นมาเล็กน้อย มาร์คลีทิ้งสัมภาระทุกอย่างด้วยความดีใจ

 

 

 

“ย่า! ย่าครับ” เด็กหนุ่มตะโกนสุดเสียง ก่อนที่รั้วไม้ที่กั้นขวางระหว่างมาร์คลีและหญิงสาววัยชราคนไว้ถูกเปิดออก ผู้เป็นย่ายืนช็อคอยู่กับที่ เด็กหนุ่มผู้อิมพอร์ตมาจากแคนาดาโผเข้ากอดผู้หญิงที่รักที่สุดคนหนึ่งในชีวิตด้วยความรู้สึกตื้นตันใจ

 

 

ย่าแก่ลงเยอะเลย จะต้องโทรไปบอกแม่หน่อยแล้ว

 

 

“น...นี่มินฮยองเหรอลูก” มือที่เหี่ยวย่นจากการใช้งานมาทั้งชีวิตลูบกลุ่มผมสีบลอนด์ด้วยความรู้สึกตกใจ น้ำตาสีใสไหลลงอาบแก้มอย่างห้ามไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าหลานชายคนเดียวของเธอจะกลับมาโดยไม่บอกไม่กล่าวแบบนี้

 

 

“ครับ นี่มาร์คเอง มาร์คโตขึ้นเยอะมั้ยครับย่า” ใบหน้าหล่อเปื้อนรอยยิ้ม เงยหน้ามองคุณย่าที่บัดนี้แก่ลงไปมาก หญิงสาวพยักหน้า เธอใช้มือโอบใบหน้าของหลานชายคนเดียวไว้อย่างภาคภูมิใจ มาร์คลีโตเป็นหนุ่มแล้ว เจ้าเด็กตัวเล็กที่เธอเคยเลี้ยงดูเมื่อสิบกว่าปีที่แล้วเติบโตขึ้นตามกาลเวลา มาร์คกอดเอวคุณย่าที่รักที่สุดเข้าไปในบ้านโดยไม่ลืมที่จะหอมแก้มย่าแบบที่เคยทำในวัยเด็ก ไม่ว่าเวลาจะผ่านไปนานแค่ไหน ระยะทางจะทำให้เราห่างกันไกลมากเพียงใด มาร์คลีคนนี้ก็รักย่าที่สุด ย่าที่เลี้ยงเขามาเองกับมือ

 

 

“มาเหนื่อยๆ พักก่อนมั้ยลูก ย่าจะทำกับข้าวให้กิน” หญิงสาวเอ่ยถามอย่างเป็นห่วงเป็นใย ภาพในอดีตสมัยที่มาร์คลียังเป็นเด็กน้อยทับซ้อนขึ้นมาอีกครั้ง เด็กตัวสูงส่ายหน้า

 

“ผมขอออกไปข้างนอกสักพักนะครับย่า” ไม่พูดเปล่า มาร์คลีหยิบกระเป๋าสตางค์ยัดลงในกางเกง เด็กหนุ่มวิ่งออกมาจากบ้านโดยมีหญิงสาวที่ชะเง้อตามออกไป เธอส่ายหัวพลางยิ้มน้อยๆด้วยความเอ็นดู แล้วก็ต้องหันกลับไปมองอีกครั้ง เมื่อเจ้าหลานชายตัวดีโผล่หน้าเข้ามาในบ้านอีกครั้ง

 

 

“ย่าครับ คุณน้าแจฮียังอยู่หรือเปล่าครับ” คำถามของหลานชายสร้างความแปลกใจให้แก่เธอเป็นอย่างมาก หญิงสาวขมวดคิ้วก่อนจะพยักหน้า

 

“งั้นผมขอไปที่บ้านคุณน้าหน่อยนะครับ”

 

 

 

                เด็กหนุ่มหยุดยืนอยู่หน้ารั้วสีฟ้า มองลอดเข้าไปในบ้านหลังใหญ่สไตล์เดียวกันกับบ้านของเขา ฉับพลันใบหน้าของใครบางคนก็ปรากฏขึ้นในกรอบสายตา มาร์คลีมองใบหน้าที่คุ้นเคยเป็นอย่างดี เด็กหนุ่มในชุดนักเรียนกำลังนั่งอ่านหนังสือ บนโต๊ะมีหนังสือกองใหญ่ตั้งอยู่ ใบหน้าหวานกำลังจดจ้องกับตัวหนังสือในหน้ากระดาษ แพขนตายาวกะพริบช้าๆ เด็กคนนั้นกำลังไล่อ่านหนังสือทีละบรรทัดอย่างตั้งใจ มาร์คลียิ้มกับตัวเองเหมือนคนบ้า ในที่สุด เขาก็ได้เจอคนที่อยากเจอมาตลอดสิบห้าปีแล้ว

 

 

 

 

 

 

โตขึ้นเยอะเลยนะ นาแจมิน


..To be con..

สวัสดีค่ะรีดเดอร์ทุกท่าน

ขอฝากฟิคมาร์คมินของเราด้วยนะ ฟิคเรื่องนี้เป็นฟิคเรื่อยๆค่ะ

ฝากติดตามชมด้วยนะคะ



\  

1 ความคิดเห็น

  1. #1 『Rapunzel♡ (@peenut-11) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:06
    หื้มม~ติดตามนะคะ????
    #1
    0