คัดลอกลิงก์เเล้ว

[SF] JongKey แอบชอบ

โดย hipporikung

ความรู้สึกของการได้แอบรักใครสักคน เมื่อแรกเริ่มช่างสุขใจนัก แต่เมื่อวันเวลาผ่านไป...ยิ่งปล่อยหัวใจไปตามเข็มนาฬิกาที่เดินไม่หยุด มันก็ยากเกินจะตัดใจเสียแล้ว

ยอดวิวรวม

556

ยอดวิวเดือนนี้

0

ยอดวิวรวม


556

ความคิดเห็น


4

คนติดตาม


3
จำนวนโหวต : ยังไม่มีคนโหวต
เรื่องสั้น
อัปเดตล่าสุด :  18 ก.ค. 56 / 22:05 น.
นิยาย [SF] JongKey ͺͺ [SF] JongKey แอบชอบ | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                                                                                                               


 





กว่าจะเข็นให้จบได้เล่นเอาเหงื่อตกเลยทีเดี่ยว

เป็นฟิคเรื่องแรกในชีวิตฝากด้วยน่ะค่ะ

กว่าจะจบได้ต้องลบนั่นเติมนี่เยอะเลยในที่สุดก็...

แท่น  แทน แท้น  ออกมาเป็นฟิคได้สำเร็จ 5555555555

ยังไงก็ขอบคุณที่(หลง)เข้ามาอ่านกัน

ยังไงก็เมนต์ซักนิดก็ดีน่ะค่ะ

 


 
 

เนื้อเรื่อง อัปเดต 18 ก.ค. 56 / 22:05


 

ท่ามกลางความมืดร่างบางเฝ้ามองคนๆหนึ่งอย่างปวดหัวใจ

 

ทำไมน่ะ...

 

ทำไมไม่หันมาทางฉันบ้าง...

 

ฉันเป็นได้แค่เพื่อนนายรึไง...คิมจงฮยอน

 

ทำไมถึงรักเค้าคนนั้น...

 

ทั้งๆที่เค้ารักคนอื่น...

 

ร่างบางกลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบากแล้วเดินออกไปอย่างเงียบๆน้ำใส่ๆเอ่อล้นดวงตาคู่สวยก่อนจะไหลอาบแก้มเนียนของคิมคิบอม...ไร้ซึ้งเสียงสะอื้นใดๆ

 

หึ...นายก็ไม่ต่างกับฉันเท่าไรหรอกจงฮยอน...

 

รู้ว่าเค้าไม่รัก...

 

แต่ก็ยังดื้อดึงจะรักต่อไป...

“อ่อนแอชะมัด” ร่างบางพูดกับตัวเองก่อนจะยกมือเรียวปาดน้ำตาอย่างลวกๆ

 

“เมื่อไร..ฉันจะเลิกรักนายซักทีจงฮยอน...ไอ้บ้าๆๆๆๆๆ!!” มือเรียวทุบสนามหญ้าเพื่อระบายอารมณ์พร้อมกับสะอื้นตัวโยน “ฮึก...”

 

“ไม่เจ็บหรอไง...พื้นมันทำอะไรผิดถึงได้ทุบอยู่นั่นแหละ”

 

“ฮยอง!!” ร่างบางเรียกคนตรงหน้าอย่างตกใจ

 

“ก็ฉันน่ะสิ...นึกว่าใครล่ะ” คนตรงหน้าว่าพลางยิ้มจนตาปิด

 

“พี่มาตั้งแต่เมื่อไร??

 

“ก็ลองเดาดูสิ..”

 

“พี่อนยู..” คีบอมเรียกร่างสูง “เอาดีๆดิ”

 

“ฮะๆ...นานพอจะรู้เรื่องทั้งหมดนั่นแหละ”

 

“พี่อย่าบอกใครได้มั้ย??

“นายน่ะไม่ได้อ่อนแอหรอก...”  อนยูไม่ตอบคำถามร่างบางแต่กลับพูดขึ้น

 

“......” คีบอมเงียบไม่พูดอะไร

 

“แต่นายขี้ขลาด...”

 

“......”

 

“ไอ้เป็ดมันรู้แล้วหรอว่านายรู้สึกยังไงกับมัน”

 

“......”

 

“ถามหัวใจตัวเองดูน่ะ...ว่านายทำเต็มที่รึยัง”

 

“......”

 

“จนกว่ามันจะมันร้องไห้ออกมาดังๆ...นั่นแหละฉันคิดว่านายควรหยุด” อนยูตบไหล่ร่างบางเบาๆก่อนเดินจากไป

 

“นั่นสิ...เราทำเต็มที่แล้วรึยัง”



                 .....................................................................................................................................................

 

 

อีกด้านหนึ่ง

 

เขาเป็นอะไรไป....

 

แค่เพียงเห็นร่างบางร้องไห้....ทำไมถึงกับตัวชาทำอะไรไม่ถูก

 

ไม่เข้าใจเลยจริงๆ 

 

ทำไมล่ะ....

 

ทำไมถึงดีใจได้...นายรักแทมินไม่ใช่หรอ??’

 

ทำไมหัวใจมันถึงเต้นแรงขนาดนี้จงฮยอนกุมหัวใจตัวเองไว้แน่น ทั้งอึ้ง ทั้งสับสน และดีใจอย่างบอกไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ยิน

 

“จงฮยอน!!!” เสียงนิ่มๆของอีกคนดังขึ้น

“ฮยอง!!!

 

“ได้ยินแล้วใช่มั้ย...”

 

“.......”

 

“นายควรทบทวนให้ดีว่ารักใครกันแน่”

 

“........”

 

“ใครที่นายนึกถึงอยู่ตลอดเวลา”

 

“.......”

 

“ใครที่นายคอยเป็นห่วงอยู่ทุกเรื่องถึงแม้บางเรื่องมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าห่วงอะไร”

 

“.........”

 

“ใครที่นายอยากอยู่ข้างๆมากที่สุด”

 

“................”

 

“ใครที่นายเห็นเค้าเจ็บปวดแล้วนายทนไม่ได้”

 

“...............”

 

“คิดให้ดีแล้วนายก็จะรู้”

 

“..........”

 

“จริงๆแล้วใครกันแน่ที่นายรัก” พูดจบอนยูก็พาตัวเองออกไปก่อนลอบจะยิ้มจนตาหยีเป็นเส้นตรง ‘คนหนึ่งก็ปากแข็งอีกคนก็ใจแข็งแล้วมันจะรอดมั้ยล่ะเนี่ย พี่ใหญ่คิดในใจ

 

“โอ้ย!!!” จงฮยอนดึงทึ้งหัวตัวเองอย่างคิดไม่ตกร่างสูงเอนหลังพิงของเตียงแล้วหลับตานิ่ง จู่ๆเสียงนุ่มๆของอนยูก็ดังขึ้นมาในหัว

 

ใครที่นายนึกถึงอยู่ตลอดเวลา

 

คีย์

 

ใครที่นายคอยเป็นห่วงอยู่ทุกเรื่องถึงแม้บางเรื่องมันก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าห่วงอะไร

 

คิมคิบอม

 

ใครที่นายอยากอยู่ข้างๆมากที่สุด

 

คีย์

 

ใครที่นายเห็นเค้าเจ็บปวดแล้วนายทนไม่ได้

 

คิมคิบอม

 

จะคีย์หรือคิมคิบอมมันไม่ใช่คนเดียวกันรึไงเจ้าบื้อ!!!!’

 

แล้วกับแทมินล่ะ...เขาคิดยังไงกันแน่ จงฮยอนกุมขมับครุ่นคิดอย่างปวดหัวก่อนจะนึกอะไรบางอย่างออก

 

ทางออกของเขา...คนที่จะช่วยได้...มีคนเดียว

 

“ฮยอง!! เฮีย!! พี่อนยู!!เปิดประตูหน่อย!!” จงฮยอนทุบประตูเรียกคนในห้องอย่างรีบร้อนแต่คนในห้องกับประตูด้วยท่าทางอ้อยอิงพร้อมกับน่องไก่ในมือ

“ถ้าจะมาแย่งฉันนายกลับไปเลยน่ะ” เจ้าของห้องว่า

 

“ฉันไม่สนใจไก่ของพี่หรอกน่า..” ร่างสูงบอกก่อนจะลากเจ้าของห้องมานั่งที่เตียง “ถามอะไรหน่อยได้มั้ย??

 

“ถามใจตัวเองสิ...ฉันก็บอกไปแล้ว”

 

“แต่ว่า...”

 

“นายกับแทมินรู้จักกันตั้งแต่เด็กๆเวลาเค้าไม่สบายใจเค้าก็จะมาหานายตลอด....แต่พอมีมินโฮเข้ามามันทำให้เหมือนนายถูกลืม”

 

“.........”

 

“บางทีมันอาจเป็นเพราะความเคยชินที่นายมีแทมินอยู่ข้างๆตลอดรึป่าวนายถึงได้คิดอย่างงั้น”

 

“.........”

 

“ไม่รู้สิ...นายอาจนายอาจคิดกับแทมินแค่พี่น้องก็ได้น่ะ” อนยูตบบ่าน้องชายเบาๆแล้วอมยิ้ม

 

“ฮยอง!!!มือเปื้อนใช่มั้ยเนี่ยมาเนียนเช็ดเสื้อ”

 

“ฮ่าๆ ช่วยไม่ได้แก่โง่เอง”

 

“โอ้ย...ไปดีกว่าไม่คุยด้วยแล้ว”

 

“เชิญ ฉันจะได้อยู่กับน้องไก่ของฉันต่อ”

 

“ยังไงก็ขอบคุณพี่มากๆน่ะ” จงฮยอนบอกอย่างใจจริง

 

“อืม” คนเป็นพี่พยักหน้า

 

......................................................................................................................

 

“เฮ้อ!!!”จงฮยอนถอนหายใจอย่างโลกอกกับสิ่งที่ขุ่นข้องอยู่ในใจตอนนี้ได้คลี่คลายออกไปหมดแล้วก่อนกลับเข้ามาเขาได้ตัดสินใจเปิดอกคุยกับแทมิน คงเป็นแบบที่อนยูบอกเพราะรู้จักกันมานานจนเกิดความเคยชินพอมินโฮเข้ามามันทำให้เขารู้สึกกับโดนแย่งความรักไป แต่กับคิบอมนั้นไม่ใช่...เพราะมันเป็นอะไรที่มากกว่านั้น...เพราะเป็นมากกว่าความผูกพันฉันท์เพื่อนหรือพี่น้อง

 

“แล้วทีนี้จะเอายังไงล่ะไอ้เป็ดเอ้ย!!” ร่างสูงบ่นกับตัวเองพร้อมกับดึงทึ้งหัวตัวเองอีกรอบ

 

จะบอกคีย์ยัไงล่ะ

 

นายจะโกรธฉันมั้ย

 

จะรับรักฉันรึป่าวร่างสูงกลิ้งไปกลิ้งมาอยู่บนเตียงพลางคิดไม่ตกก่อนจะคล้อยหลับไปในที่สุด

 

                รุ่งเช้าจงฮยอนรีบตื่นขึ้นมาหวังจะบอกความในใจกับคนตัวเล็กแต่ก็พบกับความว่างเปล่า

 

“คีย์ออกไปข้างนอกแต่เช้าแล้ว” มินโฮว่า

 

“ขอบใจน่ะ” จงฮยอนว่าก่อนตั้งท่าจะวิ่งออกไป

 

“เดี่ยวพี่”  

 

“หืม”

 

“สู้ๆน่ะพี่” มินโฮยิ้มก่อนจะยกกำปั้นขึ้นมา

 

“อืม...นายน่ะถ้าทำให้น้องชายฉันเสียใจ...ฉันเอาตายแน่” จงฮยอนว่าก่อนจะวิ่งออกไป เช้าๆแบบนี้คีย์ไปไหนไม่ได้แน่นอกจากสวนสาธารณะแถวๆนี้

ร่างสูงหยุดอยู่หน้าร้านดอกไม้ฝั่งตรงข้ามเห็นร่างบางที่เขาวิ่งตามหากำลังยืนเลือกดอกไม้อยู่

 

“คีย์” ร่างสูงตะโกนเรียก

 

“จงฮยอน” ร่างบางยิ้มร่าก่อนจะจ่ายเงินให้แม่ค้าแล้ววิ่งข้ามถนนมาโดยไม่ทันได้มองว่ามีรถคันหนึ่งแล่นมา

 

“คิบอม!! อย่า!!” ตะโกนเรียกไปก็ไม่ทันเสียแล้วร่างเล็กกระเด็นไปนอนจมกองเลือดอยู่ตรงหน้าคิมจงฮยอนกุหลาบขาวที่คิบอมถือมามือเรียวยังคงกำไว้แน่น

 

สายไปแล้วใช่มั้ย........

 

ร่างสูงกอดร่างเล็กไว้แน่นตะโกนเรียกชื่อหวังให้คนตรงหน้าตื่นขึ้นมา

 

“นายทิ้งฉันไปไม่ได้น่ะคีย์ ตื่นขึ้นมาก่อน ฮึก...”

 

“จงฮยอน..” ร่างเล็กเรียกชื่อคนตรงหน้าอย่างยากลำบากมือเรียวค่อยๆยกกุหลาบขาวที่ตอนนี้กลับกลายเป็นสีแดงสดเพราะโชกไปด้วยเลือดของตัวเอง

 

“ฉันให้...แล้วก็มีอะไรจะบอก...”

 

“พอแล้วไม่ต้องพูดแล้วนายรอแปบนึงน่ะรถพยาบาลจะมาแล้ว” ร่างสูงกอดคิบอมแน่นขึ้นกว่าเดิมราวกับกลัวว่าคนตรงหน้าจะหายไป

 

“ฉันรักนายน่ะ...คิมจงฮยอน” ร่างบางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แหบแห้งเต็มทีร่างกายเจ็บระบมไปหมดรับรู้ถึงลมหายใจของตนที่จะหมดลงในไม่ช้า

 

“ฉันก็รักนาย...ทนอีกนิดน่ะ”

 

“แค่นี้ฉันก็พอใจแล้ว” ร่างบางยิ้มก่อนที่ลมหายใจจะหมดลง

 

แค่ได้รู้...ว่าอย่างน้อยคิมจงฮยอนก็รักเขา.....

 

ชีวิตนี้ก็ไม่ขออะไรอีกแล้ว......

 

“คีย์!!!!” คิมจงฮยอนตะโกนลั่นกอดร่างบางไว้แน่น

 

ยมทูตได้พรากลมหายใจของร่างบางไปแล้ว.....

 

ทำไมถึงได้ใจร้ายขนาดนี้....

 

......................................................................................................................................................

 

“ฮึก...”  ร่างสูงกลั้นเสียงสะอื้นมือใหญ่วางกุหลาบช่อโตไว้หน้าหลุมศพของคนรัก  ภาพนอกคิมจงฮยอนจะดูเข้มแข็งยังไงแต่ภายใน...หัวใจของเขากำลังร้องไห้

 

เขาผิดเองที่รู้ใจตัวเองช้าไป.....

 

ผิดที่ไม่เคยใส่ใจร่างบางเลย....

 

ทำไมฟ้าช่างใจร้ายนัก....

 

พอหัวใจเราตรงก็กันกลับพรากเค้าไป....

 

“ฉันรักนายน่ะคิมคิบอมรักนายจริงๆ” พูดจบสายลมก็พัดผ่านตัวร่างสูงคล้ายกับจะบอกเป็นสัญญาณว่าคิบอมรับรู้แล้ว

 

ฉันก็รักนายแล้วก็จะรักตลอดไปร่างโปรงแสงของคิบอมยิ้มอย่างอ่อนโยนก่อนจะค่อยๆสลายหายไปกับธาตุอากาศ

 






อย่างน้อยทั้งคคู่ก็รู้หัวใจตัวเอง





คิมจงฮยอนจะรักคิมคิบอมตลอดไป....










THE   END

 

 

 

 

 

 

 

 



         

      

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ hipporikung จากทั้งหมด 3 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

4 ความคิดเห็น

  1. วันที่ 4 พฤษภาคม 2556 / 19:31
    เศร้ามากๆ
    #4
    0
  2. วันที่ 5 เมษายน 2556 / 19:43
    ทั้งซึ้งทั้งเศร้าน้ำตาจะไหล
    #3
    0
  3. วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2556 / 04:44
    .____. คีย์ซื้ออะไรให้จงอะ รักคีย์ซักทีนะ
    #2
    0
  4. วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 19:47
    แล้วเคยบอกความรู้สึกกับคิมจงรึยังหล่ะ กล้าๆหน่อยสิ
    #1
    0