ถ้าเพียงแต่ฉันไม่เผลอคิดกับเธอเกินเพื่อน ฉันก็คงไม่ต้องทนเจ็บปวดอยู่อย่างนี้
ทุกๆ ครั้งที่เธอสบตาและส่งยิ้มมาให้ ฉันเผลอคิดไปไกว่าเธออาจมีใจให้
ที่เธอคอยจับมือพาฉันก้าวเดิน ที่เธอคอยพูดเตือนเพราะเธอห่วงใยในฐานะเพื่อน
ฉันกลับคิดเข้าข้างตัวเองว่าเธอคงรู้สึกกับฉันมากกว่าเพื่อนกัน
แต่แล้วทุกอย่างก็เป็นเพียงสิ่งที่ฉันคิดไปเอง
ในวันที่เธอพาเขาคนนั้นมาแนะนำให้เพื่อนทุกคนได้รู้จักในฐานะแฟนของเธอ
เธอจะรู้รึเปล่า ว่าฉันเจ็บปวดใจมากแค่ไหน
แค่เพียงแต่เห็นเธอใกล้ชิดกับเขา คอยจับมือ ดูแลเทคแคร์เขา
คอยลูบหัวปลอบประโลมเขา เหมือนที่เธอเคยทำกับฉัน
มันก็ทำให้น้ำตาที่ฉันกั้นไว้ ต้องไหลรินออกมา
เสียใจมากนะรู้บ้างรึเปล่า ?
ความคิดเห็น