หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,260,115 Views

  • 5,432 Comments

  • 13,852 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    37,489

    Overall
    1,260,115

ตอนที่ 17 : บทที่10: เมื่อติดปลักโคลน ดึงหางมังกรดูก็ไม่เสียหาย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 63796
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1272 ครั้ง
    26 ม.ค. 61

บทที่10: เมื่อติดปลักโคลน ดึงหางมังกรดูก็ไม่เสียหาย


(เฉียงหมินหลง/เฉียงหลงหวงตี้:เสี่ยวเหนียงจึ จ้างฟูมาแล้วจ้า...?!?)


นางมั่นใจถึงขั้นลงขันพนันร้อยก็ได้กินหกพัน เอกบุรุษผู้เกรียงไกรจะปรากฏตัวเร็วๆ นี้...

เขาคือชายมากพิษ สามีเลือดเย็น และจักรพรรดิดุร้าย

คำจำกัดความสามประการ พาให้นึกถึงราชันย์เหี้ยที่ครองเกาะโกโมโด!

หญิงสะคราญโฉมเอนหูฟังคนสนิทกระซิบชั่วครู่ ก่อนออกมายืนสำรวมหน้าประตูเรือนหลัก สองมือจับจูงบุตรชายแฝดคนละฝั่ง ข้างขวาสงบนิ่ง ข้างซ้ายขยุกขยิก ขณะนี้ทุกคนกำลังใจจดจ่อต้อนรับใครนะหรือ...

ย่อมเป็นมังกรดินที่แลบลิ้นล่ากลิ่นซาลาเปาของนาง!

ในความทรงจำน่าหลันซือซือ บุคคลผู้นี้รูปโฉมหล่อเหลาล่อลวงสตรี เรือนร่างสูงใหญ่ผึ่งผายสมชาตินักรบมากกว่านักปกครอง ผิวค่อนข้างคร้ามเพราะชมชอบจับดาบออกศึกทัดเทียมเล่ห์การเมือง นัยน์ตายาวรีสีเข้มขลับ มันคมกริบยิ่งกว่ากรงเล็บมังกรที่เป็นสัญลักษณ์ประจำตัว เขาคือบุรุษที่กำเนิดมาปกครองคนโดยแท้

เมื่อได้พานพบหลังผ่านพ้นมาหกปี ตัวจริงเจ้าแคว้นจอมฉกาจกลับเจิดจ้าเสียกว่าภาพอดีต พระฉวีขาวขึ้นเนื่องจากห่างเหินสนามรบ แต่รัศมีฟาดฟันกลับเฉียบคมดุจเดิม พระขนงดกดำกางขวางเหนือพระเนตร เส้นพระเกศาละมุนมือรวบตึงด้วยกวานทองคำเรียบ พระโอษฐ์หยักได้รูปโน้มโค้งดั่งน้าวคันศร ยิ่งนานปี จักรพรรดิมังกรผู้นี้ยิ่งดึงดูดใจผู้คน หากเป็นหญิง เขาย่อมโดนครหาว่านางจิ้งจอกแน่แท้!

วันนี้ขบวนผู้ติดตามไร้วี่แววทหารองครักษ์เสื้อแพร ปรากฏเพียงหัวหน้าขันทีประจำพระองค์ชื่อ เจ๋อจิวซิ่ง บ่งชัดว่าเจ้าแคว้นเสด็จมาอย่างแอบซ่อน แต่ชีรันก็ส่งสายตาเตือนนาง ว่ามีราชองครักษ์เงาจำนวนหนึ่งแฝงกายเข้าคุมพื้นที่รอบตำหนักแล้ว น่าหลันซือซือจึงส่งสายตากลับ ว่าอย่าให้ใครจับได้ว่าอารันก็มีวรยุทธ์เหมือนกัน สาวน้อยจึงผงกศีรษะรับคำสั่ง

วรองค์สง่างามใส่ชุดสีน้ำเงินขรึมดั่งพื้นสมุทร มีกระแสคลื่น ฝูงปลาและแนวปะการัง แต่ที่คอปกชั้นนอกกลับปักมังกรจิ๋วสีดำปี๋แอบอยู่หนึ่งตัว เขาเลือกอาภรณ์เรียบง่าย มองเผินๆ คล้ายขุนนางขั้นต่ำ ทว่ากลับเป็นที่น่าเกรงขามประหลาด จนบรรยากาศเอื่อยเฉื่อยของวังเย็นก็ยังหดสะดุ้ง

นี่ซิยอดคนเหนือคน ข่มขวัญได้แม้แต่อากาศ!

หญิงงามยอบกายกล่าวถวายพระพร นำให้บุคคลที่เหลือกระทำตามเป็นทอดๆ นางหลุบตามองฉลองพระบาทหนังสัตว์ที่หยุดตรงหน้า แล้วลอบเบ้ปาก ยามพระหัตถ์หยาบใหญ่แตะรั้งกายอ้อนแอ้นลุกขึ้นยืน

“พวกเจ้าไม่ต้องมากพิธี”

น่าหลันซือซือก้มหน้าซ่อนแววตา

“ขอบพระทัยหวงช่างที่ทรงเมตตาเพคะ”

น้ำเสียงคนงามเปี่ยมความมั่นใจตรงข้ามกับท่าทาง ทั้งยังเคร่งพิธีจนสะดุดหูผู้เป็นสามี ก่อนนี้นางโกรธเกรี้ยวอาละวาดอย่างไร หาได้เคยเย็นชาต่อเขาไม่ เพียงหกปีที่ลืมเฝ้าบำรุง ไป๋ฮวาต้นนี้กลับลืมมือนายเสียแล้ว!

พระเนตรคมปรายจ้องเจ๋อกงกง ขันทีคนสนิทจึงถอยเท้าไกลอีกหน่อย เพิ่มระยะห่างให้พระองค์สนทนากับอดีตพระชายาไม่เก้อเขิน

“ซือเอ๋อร์ เจ้าดู...”

เขากวาดตาสำรวจโฉมสะคราญ นางในวัยแรกสะพรั่งแย้มกลีบหอมหวาน ชายใดกระสากลิ่นย่อมอดใจดอมดมซ้ำไม่ไหว ยามนี้สีสันย่อมทบทวีจนฉูดฉาดสะดุดตา ผิวพรรณผ่องขาวก็เปล่งประกายเนียนนุ่มดั่งละอองหิมะ คิ้วเรียวโก่งโค้งยังขับเน้นเส้นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อน ขณะรัศมีตะวันถักทอทะลุม่านไม้ดุจบรรจุเสี้ยวดาราประทับกลางดวงตาคู่นั้น เมื่อนางหลบสายตาห่าง ก็ฉุดกระชากใจบุรุษเพียงนี้ ถ้าได้ประสานตาเล่า อานุภาพจะร้ายแรงเพียงใด!

น่าหลันซือซือแค่นยิ้มกับสุรเสียงขาดตอน สัญชาตญาณรับรู้สายพระเนตรที่โลมไล้ตั้งแต่เส้นผมจดปลายเท้า

เป็นอย่างไร!

นางอยากเท้าสะเอวตะโกนเสียงขึ้นจมูก

เป็นอย่างไร!

เมียที่ท่านทิ้งไปไม่ดูดำดูดี พบหน้ากันอีกที ชวนน้ำลายหกเลยใช่หรือไม่!

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันเป็นสุขตามอัตภาพเพคะ”

ประโยคคล้ายต่อว่า แต่ซ่อนความสุข ทำให้เฉียงหลงหวงตี้กระตุกหัวคิ้ว ก่อนคำรายงานจากราชองครักษ์ลับจะย้อนเตือนสติ

ทูลหวงช่าง กระหม่อมตามสืบความ พบว่านางมีความสัมพันธ์เหนียวแน่นกับอู่เหวินเหลาป่าน ประมุขสกุลอู่เหวิน และมีอีกผู้หนึ่งคือจูเฉิงเซี่ยงจ่างสือ ประมุขสกุลจู ผู้ดำรงตำแหน่งเจ้ากรมหลี่ปู้ประจำเฉิงเซี่ยงฝู่ นอกจากนี้ นางเป็นที่นับหน้าถือตาของชาวเมืองในนามหลันเซียนเชิง หรือเซียนเชิงเนตรเทวาแห่งฉางอัน สามวันในหนึ่งรอบอาทิตย์ นางจะลอบสวมบทกงหนี่ว์ชรา เดินทางออกจากตำหนักเย็นไปตลาดท้ายวัง แล้วนั่งโต๊ะเปิดเผยชะตาฟ้าดินแก่คนไม่เลือกชนชั้น นำรายได้มาบำเพ็ญกุศลร่วมกับประมุขทั้งสองสกุล กลางวันตั้งโรงทานแจกจ่ายผู้ยากไร้ เอ่อ...กลางคืนกลับคล้ายโรงเซ่นไหว้วิญญาณ

น่าหลันซือซือมิใช่ไป๋เฟินคนเดิมที่เขามอบความเอ็นดูแล้ว นางเปลี่ยนเป็นพยัคฆ์แม่ลูกอ่อนที่เร้นตัวประหนึ่งวิฬาร์จรจัด จึงได้กล้าหาญชาญชัย คบหาอู่เหวินเหลาป่านเป็นสหาย ชายผู้นั้นกุมอำนาจไพศาลคับวงการวาณิชย์ แม้ไม่ข้องเกี่ยวกิจขุนนาง แต่หงยวี่ลหวี่เตี้ยนเหล่าต้าก็มีสายสัมพันธ์กับคหบดีและข้าราชการทั่วแคว้น เขาย่อมไม่อาจวางใจประมุขสกุลอู่เหวินทุกรุ่น จึงวางคนสอดส่องพฤติกรรมอู่เหวินฝูแต่ต้น ลำพังขุนนางโกงกินอย่างไร แบ่งแค่สมัครพรรคพวก แต่พอร่วมมือกับพ่อค้าที่ดีดลูกราง ทุกอย่างล้วนทำกำไรเป็นกอบกำ!

เฉียงหมินหลงเข้าใจเหตุผลที่อดีตพระชายาผู้ต้องโทษ แอบสั่งสมขุมกำลังนอกกำแพงวัง นางจะนั่งโต๊ะดูชะตาคน หรือเปิดโรงทานประกาศน้ำใจกว้างขวาง กระทั่งส่งสาวใช้มากวรยุทธ์ไปแอบทำสิ่งต่างๆ เขาล้วนเจอต้นสายปลายเหตุสนับสนุน แต่...

เหตุใดนางจึงเซ่นไหว้ผีทุกวัน!

น่าหลันซือซืออาจมาจากนอกด่านที่มีวัฒนธรรมถิ่นแตกต่าง แต่ไม่ใช่ผู้งมงายกับปาฏิหาริย์หรือสิ่งลี้ลับ เหตุใดนางถึงปรับเปลี่ยนความคิดใหม่ได้!

“ทูลหวงช่าง โปรดทรงทบทวนการเสด็จมาเมตตาหม่อมฉันที่นี่ สถานที่ทั้งอัปมงคลทั้งอับโชควาสนา มีแต่แต้มรอยมัวหมองผุดเป็นมลทินแก่หวงช่าง เพียงมีพระบัญชาส่งตัวแทนมาเยือนวันนี้ หม่อมฉันนับว่าได้รับกุศลหาใดเปรียบแล้วเพคะ”

หึ!

นางยังกล้าจิกกัดที่วังเย็นทำให้คนประสพความลำบากแสนเข็ญ และ...และออกปากไล่เขากลับไปหน้าตาเฉย!

เมื่อสีพระพักตร์จักรพรรดิไร้คลื่นลมกระทบกระเทือน แสดงว่าพลังหน้ากากพระองค์แกร่งกล้าขั้นนี้ น่าหลันซือซือได้แต่ประสานมือคารวะในใจ

“เจ้าก็เลยต้อนรับเจิ้นตรงนี้ ให้ใครผ่านไปผ่านมาก็รับรู้หมดสิ้นหรือ...”

หญิงงามที่ก้มหน้าหลบกระตุกยิ้ม ก่อนทิ้งกายลงคุกเข่า พาบ่าวรับใช้และบุตรชายปฏิบัติตามเป็นแถว

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันเสียมารยาทแล้ว โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ”

ร่างสูงแค่นหัวเราะหนึ่งคำ ไขว้มือไปไว้ด้านหลัง พลางจงใจยืนข่มเหนือศีรษะอดีตพระชายา ซาลาเปาสองลูกจึงสบตากัน แล้วแอบเหลือบดูผู้ใหญ่สองคนต่อ

“ยังจะไม่รีบเชิญเจิ้นอีกหรือ...”

น่าหลันซือซือผุดลุก ก่อนนำเสด็จเข้าเรือนกลางทันที จอมบุรุษสะบัดชายชุดคลุมย่างก้าว แล้วประทับนั่งบนเก้าอี้รับแขกเก่าๆ ข้อต่อไม้ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดประท้วงน้ำหนักคน พาเจ๋อกงกงหน้าซีดขาว ด้วยเกรงมันจะทานรับพระวรกายอันล้ำค่าไว้ไม่ไหวแล้วทลายครืนลงมา เขาจึงยืนเกร็งระวังเบื้องหลัง ขณะที่หญิงงาม เด็กชายฝาแฝดและอีกหนึ่งสาวใช้นั่งคุกเข่าบนพื้นเบื้องหน้าจักรพรรดิ

“ห่างหายธรรมเนียมขัดเกลา มารยาทเจ้าก็เลวร้ายลงเท่านี้แล้ว ซือเอ๋อร์...”

โฉมงามที่โดนตำหนิเบนหน้ากระซิบสั่งสาวใช้ ชีรันกล่าวขออภัยโทษก่อนรีบออกจากห้อง แล้วประคองถาดใส่ชุดน้ำชากับของว่างกลับมาถวายหวงช่าง เจ๋อกงกงตรวจสอบพิษบนถาดเรียบร้อย จึงปล่อยเด็กสาวจัดวางที่โต๊ะ

ทันทีที่โอรสสวรรค์สะบัดมือไล่คน เจ๋อกงกงกับชีรันก็ทูลลาออกมาพร้อมกัน ครั้นลับสายตาสองข้ารับใช้ ร่างสูงใหญ่ค่อยโน้มลงประคองน่าหลันซือซือขึ้นนั่งเก้าอี้ตัวข้างๆ ก่อนอนุญาตให้ฝาแฝดร่วมโต๊ะเสวยด้วย พอเห็นสายตาบุตรชายจี้จ้องถ้วยขนม ไม่รู้เพราะหน้าตาคล้ายภาพตนเองวัยเยาว์สักแปดส่วน เขาถึงได้ใจอ่อน เสียสละมันไว้ตรงหน้าทั้งคู่

ซาลาเปาลูกหนึ่งคว้าช้อนหมับ ก่อนจ้วงตักของหวานใส่ปาก ขณะที่อีกลูกหนึ่งเบนสายตาไปทางอื่น เฉียงหมินหลงเลิกพระขนงยามเห็นปฏิกิริยาที่แตกต่าง จนชี้ตัวได้ถูกคน เจ้าคนเย่อหยิ่งคือเด็กที่ตอบโต้ฉะฉานคราวก่อน ส่วนเจ้าคนเห็นแก่กินนี้ย่อมรักการตูดลายมากเป็นพิเศษ จากนั้นจึงหันมาถามอดีตพระชายา

“นี่คืออะไร”

ขนมหวานจากวังเย็นเป็นวุ้นขุ่นสีเขียว ชั้นบนปรากฏวุ้นสีขาวน้ำนมเกาะคลุม พอลงช้อนตัดเนื้อวุ้นดีดเด้ง ภายในกลับมีไส้สีน้ำตาลแดงไหลออกมาด้วย

หญิงงามแย้มริมฝีปากยิ้ม

“ทูลหวงช่าง จานนี้เรียกว่าไหน่หมั่วฉากั่วต้ง(วุ้นชาเขียวนมสด)สอดไส้หงโต้ว(ถั่วแดง)กวนเพคะ”

ปากกล่าวฉาดฉานไพเราะ ทว่าในใจกลับพึมพำเยาะเย้ย ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นละซี้ ใต้หล้านี้ยังมีอีกมากที่ท่านหาได้รู้จัก รวมถึงตัวนางคนใหม่ด้วย!

“ประหลาด...เจิ้นไม่เคยได้ยินมาก่อนว่ามีขนมชนิดนี้อยู่”

โอรสสวรรค์เปรยแบบไม่ต้องการคำตอบ แต่มีสายพระเนตรจ้องจับผิดนางชัดเจน ด้วยก่อนหน้าอดีตพระชายาจากนอกด่านคนเดียวกันนี้ ไม่เคยแสดงฝีมือด้านทำขนมให้เห็น หญิงสาวจึงสบช่องทางประชดประชัน

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันตั้งแต่อยู่ที่นี่เงียบเหงา ก็มีเวลาว่างมากมายให้ฟุ้งซ่าน จึงหาเรื่องเรื่อยเปื่อยทำ ทั้งหมดมีแต่ไร้สาระทั้งนั้นเพคะ ถ้าหวงช่างโปรดจานนี้ หม่อมฉันจะแจ้งสูตรให้เจ๋อกงกง ทางครัวหลวงจะได้ปรุงถวายหวงช่างหลังพระกระยาหารเพคะ”

นางเปรยว่าอยู่เงียบเหงา ขณะที่เขาทนฟังมู่เฉิงเซี่ยงกับหวังไท่เว่ยด่าทอกัน...

นางบ่นว่ามีเวลาว่างให้ฟุ้งซ่าน ขณะที่ฏีกาขุนนางยังกองสุมรกห้องทรงพระอักษร...

แล้วนางก็ลอยหน้าปลงตกที่ทำแต่เรื่องไร้สาระ ขณะที่เขาปวดหัวเพราะเรื่องมีสาระล้วนๆ...

ช่างเก่งเกาปากคนให้ตะคอกกลับนัก...

ผู้ใดที่ถูกลงโทษ...

นางหรือเขา!

หน้ากากเยือกเย็นของหวงตี้หนุ่มปริร้าวเล็กน้อย ก่อนทรงฉาบทับด้วยรับสั่งเรียบเฉย

“ไปเรียกกงปี้ของเจ้า ยกของว่างมาให้ครบคน”

น่าหลันซือซือยิ้มหวานสนองพระบัญชา แต่ในใจหัวเราะกึกก้องไปหลายยก อย่างไร...ถูกคนรังแกให้ความรู้สึกเยี่ยงไรบ้าง สามี!

เปาจื่อโดนมารดาสะกิดก็ผุดลุกทำความเคารพเจ้าแคว้น ก่อนถอยหลังออกจากห้อง ประเดี๋ยวเด็กชายจึงกลับมาพร้อมชีรันและเจ๋อกงกง บ่าวทั้งสองช่วยกันจัดเรียงชุดของว่างจนเต็มโต๊ะ จากนั้นค่อยล่าถอยพ้นประตูไป

ชายหนุ่มตักขนมหวาน ตั้งใจแค่คำเดียวพอรู้รส แล้วก็จะวางช้อนลง แต่กลายเป็นคำที่เท่าไหร่ไม่รู้ล่วงผ่านปากและถ่วงตกใส่ท้องตนเอง เช่นเดียวกับคู่แฝดที่ลงมือกินอย่างเอร็ดอร่อย มีเพียงน่าหลันซือซือที่เห็นว่าไม่ยุติธรรมต่อเปาจื่อ นางเลยยกถ้วยตัวเองให้แฝดคนพี่

หลังจากไหน่หมั่วฉากั่วต้งไส้หงโต้วกวนเกลี้ยงจานทั้งพ่อลูก เฉียงหลงหวงตี้ก็จิบชาหวาน กรุ่นกลิ่นโม่ลี่ฮวาพร้อมกับคู่แฝด ยามรวมรสกับวุ้นชาเขียวนมสด มันกลายเป็นรสกลมกล่อมที่หอมอบอวลช่องปาก

“เหนียง ผู้นี้คือหวงช่าง...เฉียงหลงหวงตี้จริงหรือขอรับ”

พระหัตถ์ใหญ่ประคองถ้วยชาขึ้นสูดกลิ่น ราวกับไม่ได้ยินคำถามเด็กชาย

“ใช่แล้วเสี่ยวเปา! พวกเจ้ามีกันคนละหัว ห้ามล่วงเกินหวงช่างเด็ดขาดรู้หรือไม่”

นางกระซิบตอบเบาๆ แต่จักรพรรดิที่หูดีผิดคนธรรมดากลับได้ยินครบถ้วน

“เหนียง...แต่หวงช่างคือต้าเกอเกอที่เสี่ยวเปาพบเมื่อวันนั้น”

เปาจื่อหน้าเสีย พาลกินของหวานถ้วยที่สองไม่ลง น้องชายผู้ไม่รู้ร้อนหนาวจึงฉวยโอกาสตักทีเผลอไปถึงสองช้อน เฉียงหมินหลงเห็นกิริยานั้นเข้าก็หน้าบึ้งเล็กน้อย ที่เจ้าเด็กหน้าตาคล้ายพระองค์ซื่อตรงต่อกระเพาะตัวเองจนเข้าข่ายไร้ยางอายแล้ว

“ต้าเกอเกอ...”

น่าหลันซือซือทวนคำเรียก ก่อนจะตะปบมือปิดปากบุตรชาย แล้วส่ายหน้าไม่ให้เขาพูดอะไรออกมาอีก แต่จอมบุรุษผู้สอดหูฟังสองแม่ลูกกระซิบกระซาบ พลันตรัสแทรกเสียงเฉียบขาด

“ปิดบังเบื้องสูง โทษประหารเก้าชั่วโคตร!

อ้า!

นางขยับปากขมุบขมิบ

เฉียงหวงตี้หยาบคายเยี่ยงนี้ จูเฉินเลยดำเนินรอยตามเป็นแน่!

หญิงงามเร่งขยายรอยยิ้มประจบผู้ทรงประกาศิตเหนือแดนจงหยวนทันที

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันหาได้มีสิบชีวิตให้กล้าปิดบังเบื้องสูงไม่ แต่ทรงทราบ หม่อมฉันต้องโทษร้ายแรง เข้ามาในสถานที่แห่งนี้แล้วถูกจองจำให้ไม่อาจก้าวออก แม้จะเปิดเผย อย่างไรไร้ผู้คนรับรู้ก็ไร้ผู้คนเหลียวแล ได้แต่ใช้ชีวิตเงียบเหงาไปวันหนึ่งๆ”

พระเนตรคมหรี่ลง ขณะที่สีหน้าอ้อยสร้อยของอดีตพระชายาพาปลายคิ้วกระตุก หกปีที่ผ่านมา นางอาศัยความเหงาฝึกฝนตนตอแหลจนชำนาญการเช่นนี้ แล้วจะเลี้ยงบุตรออกมาเป็นเช่นไรกันเล่า!

เขาเปลี่ยนสายตามองฝาแฝด เด็กชายตัวจ้อยจ้องตอบตาแป๋ว จักรพรรดิหนุ่มถึงกับลอบสบถด่า

น่าตายนัก!

กระทั่งลูกเสือยังรู้บทจำแลงเป็นทารกแมว!

ดี...นางสอนลูกได้ดีมาก!

“พูดจาเหลวไหล! แล้วเจ้ายังกล้าไม่บอกความจริงพวกเขาอีกหรือไร!

เฉียงหมินหลงชี้ช่องแจ่มแจ้ง ว่าเขาอยากแสดงตัวเป็นเตียของซาลาเปาเต็มที แม้น่าหลันซือซืออยากขัดชายชั่วผู้นี้ให้สมปรารถนาน้อยที่สุด แต่นางก็จำทน เพราะติดเรื่องจับมือจักรพรรดิดึงทุกคนให้พ้นหล่มเลนนี้ไปเสียก่อน หญิงสาวท่องจำประโยคหนึ่งมาหกปีเต็ม อย่าให้เรื่องเล็กทำเสียงานใหญ่ ขนาดหลับคนยังเพ้อพกไปว่าได้ไล่เก็บหนี้แค้นทั่ววังหลังมาแล้ว!

“เปาจื่อ เมี่ยนเปา พวกเจ้ามาถวายความเคารพฟู่หวงเร็วเข้า”

สองแฝดจ้องบุรุษตรงหน้าอย่างตื่นตะลึง ก่อนทิ้งช้อน หันมาเขย่าแขนมารดาคนละข้าง

“เหนียง! ได้อย่างไร จะเป็นไปได้อย่างไรขอรับ!

โฉมสะคราญถอนหายใจ ใบหน้าหมองเศร้า บทนี้ไม่ต้องแต่งเติมอลังการ เพียงนึกถึงชีวิตที่ผ่านมาของน่าหลันซือซือ นางก็พร้อมหลั่งน้ำตาแล้ว

“เรื่องนี้ซับซ้อน เหนียงคิดจะเล่าให้ฟังภายหลังที่พวกเจ้ารู้ความ แต่มาวันนี้...พวกเจ้าก็อย่าได้เสียมารยาทต่อพระพักตร์ รีบไปถวายความเคารพฟู่หวงเสีย”

เด็กชายฝาแฝดทำตามคำสั่งทันควัน สายตาสองคู่เบิ่งจ้องเอกบุรุษผู้เป็นพระบิดาอย่างชื่นชม เฉียงหลงหวงตี้จึงจับตัวบุตรชายลุกขึ้นยืน

“พวกเจ้าอายุเท่าใดแล้ว”

“ห้าขวบปีพ่ะย่ะค่ะ”

“แล้วคนไหนเปาจื่อ คนไหนเมี่ยนเปา”

ฝาแฝดที่อยู่ด้านขวา ประคองมือตอบก่อน

“กระหม่อมเปาจื่อพ่ะย่ะค่ะ”

เฉียงหลงหวงตี้มองบุตรชายที่เกิดก่อน แล้วรู้ว่าไม่ผิดตัว เขาเริ่มแยกแยะใบหน้าเดียวกันได้แล้วว่าใครเป็นใคร เจ้าคนมากคารมคือเปาจื่อ

“กระหม่อมเมี่ยนเปาพ่ะย่ะค่ะ”

เจ้าคนเห็นแก่กระเพาะคือเมี่ยนเปา!

ภายใต้สายพระเนตรคมกริบ คล้ายเฉือนแล่จิตใจผู้คนมาตีแผ่ เด็กสองคนนี้เหมือนกันทุกกระเบียดนิ้วแค่รูปลักษณ์ แต่แววตา คำพูด น้ำเสียง กระทั่งกิริยาล้วนแตกต่าง

“พวกเจ้าเขียนอ่านอักษรได้หรือไม่”

“ได้พ่ะย่ะค่ะ เหนียงสอนว่ารู้สิ่งใดไม่สู้รู้วิชา พวกกระหม่อมไม่กล้าเกียจคร้านพ่ะย่ะค่ะ”

“ดี...สอนได้ดีมาก!

พระองค์ตรัสประชดชมหรือไม่ที่สตรีคนหนึ่งสั่งสอนตำราได้ราวกับบัณฑิต นางไม่เก็บมาขบคิดระหว่างมองบุตรชายทั้งสอง กลับแสดงสีหน้าภาคภูมิใจอย่างเปิดเผย ก่อเกิดความรู้สึกแปลกใหม่ในสายพระเนตรมังกรหนุ่ม

ตั้งแต่เฉียงหมินหลงเกิดมาครอบครองแผ่นดินฮั่น ความสัมพันธ์กับฟู่หมู่(บิดามารดา)ล้วนเป็นไปเพื่ออาศัยแก่งแย่งในครอบครัว แตกต่างกับพวกเขาสามแม่ลูกที่รักใคร่ห่วงใย และเสพสุขได้ประสาชาวบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่ง แต่ดวงตาดำขลับกลับปรากฏรอยลังเล

ควรหรือไม่ที่จะนำพวกเขากลับวังหลังที่เต็มไปด้วยเล่ห์กล หรือควรปลดนางอยู่กับเจ้าสองเปาอย่างเป็นความลับที่นี่ตลอดไป ทว่ามันจะสงบสุขไปได้นานเท่าใดกันเล่า สายกลผู้คนในวังหลวงล้วนโยงใยดั่งรังแมงมุม มิสู้พากลับไปเสริมใส่เขี้ยวเล็บไว้ป้องกันตัวเอง...

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันมีเรื่องขอกราบทูลให้ทรงวินิจฉัยเพคะ”

เฉียงหลงหวงตี้มองวงหน้างดงามที่ค่อยๆ ปลดรอยยิ้มหวานชื่น

“หม่อมฉันทราบว่าหวงช่างเสด็จมา ย่อมมีพระประสงค์ให้หวังจื่อตามเสด็จกลับพระตำหนัก วังเย็นแห่งนี้หาได้เหมาะสมต่อการกล่อมเลี้ยงเชื้อสายโอรสสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่ แต่ถ้าปราศจากหม่อมฉันแล้ว ผู้ใดจะจริงใจต่อเสี่ยวเปาทั้งสองเท่ามารดาที่แท้จริงได้อีก”

นางเกริ่นนำแจ่มชัดเพียงนี้ เหตุใดเฉียงหมินหลงจะสติปัญญาหนาทึบจนไม่ทราบ อดีตพระชายากำลังเรียกร้องให้เขาประกาศราชโองการปลดโทษสังหารคน แต่ชายหนุ่มกลับปิดปากเงียบ ทั้งที่ลงทุนลุยย่ำถึงถิ่นดับมงคลวาสนา เขาย่อมมีแผนการชัดเจนในใจอย่างน้อยหนึ่งประการ

“ด้วยข้อหาสาหัสที่หม่อมฉันพรากถึงสองชีวิตเมื่อหกปีก่อน ไม่อาจชำระล้างโดยง่าย แต่ถ้า...ถ้าหม่อมฉันสามารถพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเองได้ หวงช่างจะทรงยอมรับฟังหรือไม่เพคะ”

“หือ...”

ร่างสูงใหญ่ขมวดคิ้ว ไม่คาดว่านางจะขอขุดคุ้ยคดีเก่า มันยังเหลือหลักฐานอันใดให้พิจารณาอีก หกปีที่ผ่านมานี้ มิใช่ศพคนยังเปื่อยสลายหมดแล้วหรือ ช่างเพ้อเจ้อเก่งนัก เจ้าไป๋ฮวานอกด่านต้นนี้!

ถึงใจติเตียน แต่ปากกลับมุ่งมั่นสวนทาง

“ว่ามา!

 

หลังจากจักรพรรดิเสด็จกลับแบบลับๆ ดังที่เสด็จมา น่าหลันซือซือก็หยุดมองส่งวรองค์สูงกับเจ๋อกงกง ก่อนเหลือบดูข้างพุ่มไม้แห้งตาย ที่นั่นปรากฏวิญญาณอาฆาตดวงหนึ่ง รัศมีดำคล้ำลอยปกคลุมกระทั่งไม่น่าเฉียดใกล้

เรื่องที่ต้องกล่าว นางก็เปิดเผยหมดแล้ว...

ไม่รู้จะสื่อถึงผีร้ายตนนั้นได้ยินสักนิดไหม!

วิญญาณนางกำนัลข้างพุ่มไม้ที่ว่า สวมชุดสีเขียวอ่อนโชกเลือดอันเป็นสภาพตอนสิ้นชีวิต นางมิได้สนใจรักษาสภาพเจริญหูเจริญตาผิดจากผีตนอื่น เนื่องจากปล่อยจิตพยาบาทเข้าครอบงำกระทั่งคล้ายคนเสียสติ กงปี้แบกแค้นตนนี้เร่ร่อนไร้หลักแหล่ง อารมณ์ก็ขึ้นลงยากควบคุม

หลังจากจ้าวฮองเฮาทรงแนะทางให้นางจูงวิญญาณอาฆาตย้ายมาที่นี่ ภายในตำหนักเย็นก็ปรากฏกงกง กูกูและกงปี้ ผลัดเวรดูแลตลอดวัน เพราะเกรงผีบ้านางนี้จะลงมือสิงสู่โอรสมังกร

ทว่ายามจักรพรรดิเสด็จผ่านใกล้กายโปร่งใส วิญญาณพยาบาทกลับรู้จักเบี่ยงหลบหลังต้นไม้ ดวงตาแดงก่ำหลุบต่ำฟ้องถึงความเกรงกลัว เห็นทีเฉียงหลงหวงตี้พระองค์นี้ทรงอิทธิฤทธิ์ทะลุภพปรโลกนั่นเทียว นางควรกังวลเผื่อแผ่ไปหาผู้ที่ตนส่งคืนเคราะห์ร้ายให้ แล้วคนจะได้ผุดผ่องกลับคืนวังหลังหรือไม่นะ...

แต่บาปกรรมนับจากนี้ มิอาจใจอ่อนละเว้นได้ นางคงมีแต่ทางสร้างมหากุศลชดใช้แล้ว!


คุยกับแพนด้า:

พอดีเสาร์อาทิตย์นี้ไม่ว่างลง แพนด้าเลยตัดมาลงวันศุกร์ซะเลย เอาเป็นว่าในเด็กดี แพนด้าตอบคอมเม้นต์ของแต่ละคนตามคอมเม้นต์ของแต่ละคนเองน่าจะดีกว่าเนอะ แล้วก็ทำสีแยกตัดช่วงให้แล้ว ส่วนเว็บอื่นๆ แพนด้าจะยังตอบตามปกติ เจอกันอีกทีตอนหน้านะคะ ขอบคุณค่า...

ปล.แก้ไข แพนด้าลองทำดูแล้ว ตอบแต่ละเม้นต์แต่ละคนยากลำบากอะไรขนาดเน้ เอาเป็นว่า แพนด้าจะรวมเรื่องที่นักอ่านที่น่ารักทิ้งไว้ให้แพนด้า คุยรวมกันไปเลยดีกว่าเนอะคะ 5555 เริ่มตั้งแต่ตอนหน้าเป็นต้นไปเลยค่ะ 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.272K ครั้ง

123 ความคิดเห็น

  1. #4751 ~:LuCia:~ (@lucianar) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2562 / 09:37
    เนื้อเรื่องสนุกนะคะ

    แต่บางทีรวบรัดจนไม่มีรายละเอียด และบางตอนรวบรัดจนเหมือนเนื้อเรื่องไวมากเกินไป อ่านละก้องง ๆ ค่ะ
    #4751
    1
    • #4751-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 17)
      20 กุมภาพันธ์ 2562 / 19:15
      ฮืมมม ช่วงต้นเรื่องใช่ไหมคะ แพนด้าไม่อยากลากยาวมากอ่ะค่า แต่ขอบคุณสำหรับความคิดเห็นดีๆ นะคะ
      #4751-1
  2. #3576 0.0 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 23:41

    555555 โอรสมังกรถูกเมียจ๋าจัดอยู่ในสปีชีเดียวกับตัวเงินตัวทองแล้วเจ้าค่าาา

    #3576
    1
  3. #2674 monprapai (@monprapai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2561 / 13:55
    พี่หลง เจ้าของคณะงิ้ว ชมชอบดูงิ้วยิ่ง
    #2674
    2
    • #2674-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 17)
      10 สิงหาคม 2561 / 22:32
      5555555 นอกจากชอบดูยังชอบเล่นด้วย กร๊่ากกก
      #2674-1
  4. #2426 anakkawee_k (@anakkawee_k) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 21:36

    ไรต์เตอร์ใช้ภาษาได้ดี สละสลวยมาก ที่สำคัญไม่สะกดคำผิดด้วย ชอบจริงๆ ค่ะ


    ชอบเนื้อเรื่องนะคะ แต่ขอบอกตรงๆ ว่า ยังสลัดความหมั่นไส้และไม่ชอบอีตาหวงตี้ไม่พ้น คำว่า ราชันย์ here นั้นจึงเหมาะสมกับหวงตี้แล้วค่ะ

    #2426
    1
    • #2426-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 17)
      8 กรกฎาคม 2561 / 21:37
      55555 รู้สึกพี่เต้เหมาะกับสัตว์เลือดเย็นจริงๆ นกงี้ ราชามังกรงี้
      #2426-1
  5. #2395 peangploy (@hoshiworld) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 13:49

    จะประหารอะไร๊ นั่นลูกไงลูก โถ่

    #2395
    0
  6. #2374 ฺBedroom (@154356) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 5 กรกฎาคม 2561 / 22:57
    หวงตี้เพคะ ประหารเก้าชั่วโคตรนี่รวมถึงบุตรพระองค์นะเพคะ เเละถ้าบุตรพระองค์โดนลงโทษด้วย พระองค์ในฐานะบิดาไม่โดนด้วยหรือคะ
    #2374
    1
    • #2374-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 17)
      6 กรกฎาคม 2561 / 15:11
      ไม่โดนค่า ในคำสั่งมีข้อยกเว้นได้น้า
      #2374-1
  7. #2249 khajeepan06 (@khajeepan06) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2561 / 03:31
    ชอบบบบบ
    #2249
    0
  8. #1658 mmiemai (@mmiemai) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 02:13
    สนุกมากเลยค่า จะเป็นยังไงต่อไปน้าา
    #1658
    0
  9. #1029 Mr.kongkang (@kangproject2) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:54
    55555555555

    ขอบคุณครับสนุกมาก
    #1029
    0
  10. #723 yuthharnnoi (@yuthharnnoi) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:11
    พ่อลูกเจอกันแล้วดีใจจุง
    #723
    0
  11. #713 SroysudaMeesut (@SroysudaMeesut) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 12:04
    รออู่น๊า
    #713
    0
  12. #711 Pratrana Sithiwong (@zenraphaer-12) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2561 / 08:35
    รอจ้าาาา
    #711
    0
  13. #709 HunneyNamphueng (@HunneyNamphueng) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:58
    รอ.....อยากได้เล่มด้วยค่ะ
    #709
    0
  14. #708 ปลายฝน ต้นหนาว (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 16:22
    รอค่ะรอ
    #708
    0
  15. #706 JK-DD (@JK-DD) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2561 / 00:02
    สนุกมาก อ่านตั้งแต่ตอนแรกจนล่าสุดจบทีเดียวเลย ชอบมากๆๆ แต่งต่อนะคะไรท์ พระนางมีความเป็นคู่กัดที่ออกจะน่ารักมาก
    #706
    0
  16. #704 nathasri (@Jiab2607) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 17:51
    รอๆเลยค่ะ อยากได้เล่ม
    #704
    0
  17. #703 168999au (@168999au) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 16:19
    หวงช่างช่างน่าถีบมากคะ
    #703
    0
  18. #702 manaw22 (@manaw22) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 มกราคม 2561 / 12:56
    สนุกมากๆ..
    #702
    0
  19. #701 Drakest (@Tzarrr) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 23:31
    อ่านรวดเดียวเลย สนุกมากค่ะ
    #701
    0
  20. #698 Raindash (@InthichaMongpao) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 18:48
    รอร๊อรอออออ
    #698
    0
  21. #692 molly1977 (@molly1977) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 03:24
    รอ วน ไปค่ะ
    #692
    0
  22. #691 I'm anonymity for you (@baifern-tan) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 02:50
    สนุกมากกก รอน้าาาา
    #691
    0
  23. #690 nungning-53 (@nungning-53) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 00:54
    รอนะคะ
    #690
    0
  24. #689 wonderbe (@gnownoor) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 23:34
    รอค่าา
    #689
    0
  25. #688 Saowarots (@Saowarots) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 20:52
    บอกเลยว่าสนุกมาก รอนะคะ
    #688
    0