หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,270,633 Views

  • 5,469 Comments

  • 13,870 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    48,007

    Overall
    1,270,633

ตอนที่ 46 : บทที่33: บุคคลผู้นี้ มีใบหน้าหนึ่งเป็นจอมมารผจญ (1) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 36953
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2428 ครั้ง
    25 ต.ค. 61

บทที่33: บุคคลผู้นี้ มีใบหน้าหนึ่งเป็นจอมมารผจญ (1) 100%


(เฉียงหลงหวงตี้/เฉียงหมินหลง: ไป๋ฮวาดอกนี้ หนามยิ่งแหลมคม ข้าก็ยิ่งจับให้เต็มมือ!!!)


ยามความลับสุ่มเสี่ยงจะเปิดเผยออกมาแล้ว ผู้คนส่วนมากแสดงอาการคล้ายคลึงกัน อยู่ๆ รู้สึกอ่อนไหวต่ออากาศรอบกาย บางรายเหงื่อผุดซึม บางรายก็แตกพลั่ก สีหน้าแววตายังกระสับกระส่ายเด่นชัด แต่หนุ่มน้อยหน้ามนที่โดนลักพาตัวมากักขังอยู่นี้ ราวกับเทียนเซียนที่บรรลุวิชาเต๋าขั้นสูง นอกจากเบิกตาโพลงแวบเดียว กลับสงบเยือกเย็นได้ ย่อมไม่เสียชั้นเชิงที่ตอแหลชำนาญการ

นัยน์ตาเฉียบดุกวาดใส่สารรูปปลอมแปลงระดับเบื้องต้น เพราะดวงหน้าขาวสะอาดที่สะดุดใจฝูงชน ยังคงเป็นผิวแท้แต่กำเนิด ทว่าเครื่องหน้างดงามกลับเขียนสีให้เข้มขึ้นเลียนแบบบุรุษ ร่างกายก็สวมชุดแน่นหนา อำพรางทรวดทรงอ้อนแอ้น เสมือนคุณชายเมืองหลวงที่มีนิสัยเจ้าสำอาง หรือบัณฑิตผู้รักการเที่ยวเตร่

สายตาลึกล้ำหยุดนิ่งตรงระดับอกอันราบเรียบ แล้วประกายขัดเคืองค่อยผุดขึ้น ทว่าเพียงกะพริบตาหนึ่งหน กลับชำระล้างร่องรอยเหล่านั้นเกลี้ยงเกลา ร่างสูงใหญ่ค่อยมองลึกสู่ลูกแก้วสีน้ำตาลใสหนึ่งคู่ มันเปี่ยมรัศมีกล้าหาญ ทั้งยังติดจะประกาศนิสัยมารน้อยหัวขบถอยู่ด้วย

เห็นได้ชัดว่าอีกฝ่ายระบุตัวตนของเขาได้แล้ว จึงได้จ้องท้าทายอย่างเยือกเย็นเช่นนี้!

หมายถึงคงพอจะมีเรื่องสนุกให้บันเทิงใจหรือไร!

ขณะที่ดวงตาดำขลับประดุจหลุมนรก สะท้อนความคิดบางอย่างจากส่วนลึกออกมาให้เห็น ต่อให้ดวงจิตพบพานแล้วหวาดผวาเพียงไร กลับมีแต่ทางแถไม่รู้ไม่ชี้ประการเดียว บุคคลผู้นี้มาอย่างลับๆ และปกปิดร่างกายหัวจรดปลายเท้า ยกเว้นนัยน์ตาหนึ่งคู่ที่เปรียบประดุจเอกลักษณ์ประจำตัว

หากทราบว่านางมองตาครู่เดียวกลับจดจำได้ คงหนีไม่พ้นโดนเชือดปิดปากหรือขังไว้ซักปากคำแน่ ดังนั้นจึงไม่บังควรชิงเปิดโปงตัวเองก่อน แล้วใช้กลยุทธ์อุดหูขโมยกระดิ่ง(หลอกตัวเอง)ต่อไปอย่างหนักแน่น จากรูปลักษณ์ที่เจตนาบิดเบือนอยู่ คือเกราะคุ้มภัยที่แกร่งกล้าที่สุด นี่ไม่ใช่ต๋าน่าหลันซือซือ หรือไป๋เฟินเสียนเฟยแห่งไป๋ฮวากง แต่เป็นคุณชายน้อยลึกลับคนหนึ่ง!

ชายชุดดำหยุดยืนอหังการเบื้องหน้า

“ตอบคำถามด้วยความจริง แล้วตัวเจ้าจะปลอดภัย...”

มีข่มขู่แบบนักอุ้มคน ผ่านน้ำเสียงที่ทั้งวังหลวงคุ้นเคย...

หัวหน้าโจรลักพาท่านนี้ เปี่ยมอำนาจคับฟ้าคับดินอย่างยิ่ง!

“ข้าไม่ใช่ลูกหลานสายสกุลสำคัญในฉางอัน ซักถามข้าไปแล้ว ท่านอาจจะไม่ทราบความที่ต้องการ ได้โปรดยกเว้นกันด้วยเถิด”

เห็นกิริยาประสานมือ ค้อมศีรษะขอร้องเยี่ยงชาย บุรุษชุดดำก็แค่นหัวเราะ

“เจ้ากับพรรคพวก เดินทางออกจากวังหลวงมาวันนี้ใช่หรือไม่”

ในอกแน่นอนสะดุ้งเหมือนถูกแทง แต่สีหน้าล้ำเลิศเกินชายกลับหมกมุ่นคิด คล้ายเรียบเรียงตอบอย่างระวังอารมณ์ มากกว่าเจตนาโป้ปดอีกคน

“ข้าจะเดินทางเข้าออกประตูวังหลวงได้อย่างไร ไม่ได้เป็นหวางซื่อจื่อ(ทายาทของท่านอ๋อง)สักหน่อย”

โดยแท้จริงย่อมไม่ได้มุสา เมื่อคราวสลัดคราบชายปลอมทิ้ง ก็กลายเป็นไป๋เฟินเสียนเฟยในเฉียงหวงตี้ต่างหาก ดวงตาสีอำพันคู่สวยจึงจริงใจอย่างมาก ทำให้บุรุษชุดดำระเบิดหัวเราะออกมา

“ฮ่ะฮ่า!

ขณะที่แก้วหูส่งเสียงสะท้อนก้อง เด็กหนุ่มก็ลอบค่อนขอด หากตนมีวิชายุทธ์บ้าง ย่อมต้องขว้างอะไรไปปิดทางออกคลื่นพลังนี้แน่ คนจะเส้นกระตุก จะเส้นตื้นเกินสามัญ ยังไม่นับเป็นปัญหา แต่ถึงขั้นแค่ขบขัน แล้วลอบทำร้ายร่างกายคนได้นี้ นับเป็นตัวอันตราย!

นางห้ามมือไม่ให้ยกขึ้นไปอุดหูสุดความสามารถ ต่อให้เริ่มปวดเท่าไหร่ก็ต้องอดกลั้น อารมณ์ผันผวนของชายตรงหน้า มิใช่สิ่งที่ประเมินและรับมือได้ 

หลังจากหัวเราะกระทั่งพึงใจแล้ว ชายชุดดำค่อยสนองรับ

“ข้าเชื่อ ที่เอวเจ้าไม่มีเพ่ยโส้ว( คำว่า เพ่ย คือหยกหรือเหรียญ ที่เป็นตราประจำตัว ส่วน โส้ว คือไหมถัก ที่ใช้ผูกกับเหรียญหรือตรา ใช้สำหรับแบ่งลำดับยศขุนนาง เพียงมองก็ทราบชั้นยศของคนคนนั้นได้) แจ้งตำแหน่ง แต่เป็นสัญลักษณ์มงคลทั่วๆ ไป”

ทว่าในน้ำเสียงที่ใช้บอกเหตุผลคล้อยตาม กลับแฝงอิทธิพลเขย่าขวัญคนชอบกล และสิ่งที่เล่นงานจนขนลุกตั้งในที่สุด ย่อมเป็นลูกตาเรืองรองประดุจกำลังปลดปล่อยหายนะออกมา เด็กหนุ่มกลืนน้ำลายในลำคอ ยามใบหน้านั้นพุ่งเข้าประชิด

“เช่นนั้นก็ วันนี้เจ้าตั้งใจไปที่ไหนหรือ...”

นางไม่อาจหลบเลี่ยงสัตว์ร้ายที่เยื้องย่างมาทักทาย ผ่านนัยน์ตาสีดำคล้ำ

“ขะ...ข้ามาเดินเที่ยวตลาดเล่นเท่านั้นเอง”

เด็กหนุ่มหลุดตะกุกตะกัก แล้วรีบดึงถุงเงินข้างเอวขึ้นมาชูกลบเกลื่อน ชายชุดดำเอี้ยวกายหลบเพียงเล็กน้อย ค่อยกระชากจากมือไปหยั่งเชิงมูลค่า  

“เจ้าแน่ใจนะว่า แค่มาเดินเที่ยวตลาด”

ก่อนจะโยนถุงเงินคืนอย่างฉับไว กลายเป็นหนุ่มน้อยลนลานรับ จนเกือบเสียหลักพาหัวตัวเองทิ่มพื้น ดวงหน้าผุดผ่องกระตุกขึ้นมา หัวเราะแห้งๆ หนึ่งยก

“ท่านจะให้ข้าผู้อ่อนเยาว์ไปทำธุระอะไรได้ ย่อมต้องมาเที่ยวตลาดช่วงปีใหม่แน่นอน”

บุรุษชุดดำยังคงเงียบ แต่ใช้แววตาผ่าแยกผู้คนจ้องมา ประหนึ่งจะเริ่มต้นชำแหละตรงไหนก่อน ให้พบสิ่งที่ตามหาอยู่รวดเร็วที่สุด หนุ่มน้อยย่อมหัวอกสั่นเทา ยื่นถุงเงินในมือเพื่อต่อรองชีวิต

“หากท่านต้องการทรัพย์สิน ข้ามอบเงินทั้งถุงนี้ให้เลย แต่ช่วยเมตตาปล่อยข้าไปเถิด หายตัวมาป่านนี้ พวกเขาคงเป็นห่วงข้าแย่แล้ว”

เขาหรี่ตามองถุงในมือขาวผ่อง แล้วเมินหน้าฉับพลัน

“เจ้าไม่ให้ความร่วมมือที่ดี ข้าก็จำใจยืดเยื้อด้วย”

ถุงเงินในมือหนักอึ้งเป็นพันเท่าทันใด หนุ่มน้อยขมวดคิ้ว

“แล้วท่านต้องการจะให้ข้ามีอะไร ยกเว้นเดินเที่ยวตลาด...”

ปากขยับโอดครวญไม่ทันจบ กลับเกิดเสียงเคาะที่ประตูขัดจังหวะ บุรุษชุดดำถอยห่างไปฟังพรรคพวก น่าเสียดายที่การออกมาคราวนี้ นางประมาทกระทั่งแจ้งบรรดาผี สถานที่แห่งนี้ก็ปราศจากวิญญาณสักดวงให้รบกวน จึงไม่ทราบว่าพวกเขากำลังรายงานอะไรกันอยู่

ครู่หนึ่งชายที่กระซิบเล่าก็ล่าถอยออกไป ดวงตาสีน้ำตาลจ้องคนที่เดินย้อนมาหาอย่างใสซื่อ แล้วอยู่ๆ อีกฝ่ายกลับกระชากหน้ากากผ้าทิ้งกะทันหัน ทำเอาหลับตาหนีแทบไม่ทัน ไม่เพียงรับรู้สัญญาณคุกคาม ยังสัมผัสถึงลางร้ายที่ตีกรอบล้อม

หัวใจกระโจนผึงเกือบหลุดขั้ว เมื่อลมหายใจร้อนๆ ไหลกระทบโหนกแก้ม

“ข้ายอมเปิดเผยตัวตนให้ไปฟ้องร้องทางการทั้งทีแล้ว เจ้าจะไม่ลืมตามองผู้ที่ลักพาตัวมาสักแวบหรือไร”

เด็กหนุ่มส่ายหน้าทันใด

“เรื่องนี้ หากท่านปล่อยข้าไป ย่อมแน่นอนว่าไม่เคยเกิดขึ้น เมื่อไม่เคยเกิดขึ้น ข้าก็เดินเที่ยวตลาดซุกซนไปนิดหน่อยเท่านั้น”

“หึ...ซุกซนไปนิดหน่อยงั้นหรือ ข้าคิดว่าเจ้ากล่าวโทษตัวเองเบาไปเสียแล้ว”

นางร้องไห้ก็ไม่ได้ หัวเราะก็ไม่ออก

“อย่างนั้น ข้านิสัยไม่ดี รู้จักแต่เที่ยวเตร่ ต้องให้ท่านสั่งสอนเช่นนี้ ข้าสำนึกผิดแล้วขอรับ”

“ยังพอรู้แจกแจงที่ผิด แต่ก็ไม่ครบถ้วน!

ฮือ...จะให้นางคว้านท้องแลกเปลี่ยนเชียวหรือ!

“ข้า...ข้าด้อยความสามารถ ปกป้องตัวเองก็ไม่รอด ยังจะพาคนในครอบครัวมาเที่ยวเล่น ข้าสำนึกผิดแล้วจริงๆ”

“หึ!

เสียงกดดันนั่น แฝงความพอใจ แต่คล้ายไม่พอใจอยู่

“เห็นแก่ที่เสี่ยวเหรินพร้อมปรับปรุงตัว แล้วสร้างกุศลปลดปล่อยกันไปเถิด”

นางสะดุ้ง เมื่อปลายนิ้วแข็งสอดบังคับปลายคาง บัดนี้คนหนี่งหลับตา คนหนึ่งจ้องมอง คงประจันหน้ากันแน่แล้ว!

“ลืมตาขึ้น แล้วข้าจะสร้างกุศล ปล่อยเจ้าไปสักหน”    

เปลือกตาสองข้างยิ่งเกร็งปิดสนอง คล้ายกลัวเขาใช้สองมือเบิกลูกตานางขึ้นเดี๋ยวนั้น

“ขะ...ข้ากลัว...ถ้า...ถ้าข้าเห็นหน้าของท่านแล้ว ท่านจะยิ่งปล่อยข้าไปไม่ได้”

เด็กหนุ่มพึมพำ แล้วตัดพ้อ

“หากท่านมีใจหมายสร้างกุศลอย่างแท้จริงแล้ว ก็ไม่ควรตั้งเงื่อนไขมิใช่หรือ...”

เวลาเสียงเข้มงวดหัวเราะเบาๆ ช่างหยอกเอินติ่งหูคนยิ่ง

“ผู้ใดกันแน่ที่มีเงื่อนไขก่อน เจ้าเสนอจะปรับปรุงตน ถ้าข้าปล่อยตัวไป ฉะนั้น ข้าย่อมปล่อยตัวไป ถ้าเจ้ายอมลืมตาขึ้น”

หนุ่มน้อยยังคงสั่นหน้า

“ท่านกล่าววาจาวกวนเช่นนี้ ในใจแต่แรก หมายปิดปากเสี่ยวเหรินอยู่แล้วแน่!

น้ำเสียงนั้นแฝงแววเกรี้ยวกราดสามส่วน แต่เพราะยังกริ่งเกรง อีกเจ็ดส่วนจึงเน้นหนักไปทางตื่นกลัว

“ในที่สุด...เจ้าก็เอ่ยอะไรที่ก่อประโยชน์สักหนจนได้!

เด็กหนุ่มยังไม่ทันตีความคำว่าประโยชน์กลับโดนเบิกตาสองข้างขึ้น ยามผิวสัมผัสผิว ก็ถลึงตาใส่ใบหน้าหล่อเหลา เรียวปากฉ่ำหวานถูกรังแกอย่างหนักหน่วง สองแขนย่อมตวัดผลักไส ทว่าเพียงพริบตามีกำมือใหญ่ผนึกข้อมือค้างกลางอากาศ

จากดวงตาที่ขยายขนาดประหนึ่งลูกไฟ กลับค่อยๆ โรยราลง ภายใต้พละกำลังที่เหนือกว่า เสียงหอบลมสองกระแสฟังกระพือไหวเร้ารัญจวน แพขนตาบนล่างเริ่มคลอเคลียกัน ครั้นริมฝีปากหลุดจากแรงดูดดึงที่หน่วงเหนี่ยว สมองหนุ่มน้อยถึงกับขาวจ้าไปหมด

“ถ้าบอกว่าปิดปากแต่แรกแล้ว ทำให้เจ้าลืมตาได้ ข้าคงไม่เสียเวลาเจรจา”

ดวงตาหรี่เคลิ้มย่อมกระตุกเปิด ใบหน้าขาวผ่อง แม้พยายามเคร่งขรึมเท่าไหร่ สีแดงก่ำก็คล้ายประจานเนื้อในที่อ่อนชั้นเชิง 

“ทะ...ท่านกับข้า ต่างเป็นบุรุษ เหตุใดมาข่มเหงศักดิ์ศรีกันเช่นนี้ด้วย!”

ก่อนจะอ้าปากค้าง ด้วยมือใหญ่ข้างหนึ่งตะปบเหนืออก แล้วค่อยสอดผ่านสาบเสื้อเข้าภายใน ตามมาด้วยเสียงทอดถอนใจ

“ไม่ว่าใช้วิธีอะไรซ่อนของของข้า หากเอากลับมาคืนเท่าเดิมไม่ได้ เจ้าจะมีโทษสาหัส!”

ถูกหยามเกียรติขนาดนี้ ผู้ใดจะยังทำเยือกเย็นได้อีก ร่างน้อยจึงดิ้นรนสุดกำลัง ทว่าสองมือเขากลับเหนียวแน่นและว่องไว ไม่เพียงลูบคลำยังบีบเคล้น หญิงสาวดิ้นหนีจนผิวแดงก่ำ หายใจหอบสิ้นเรี่ยวแรง

ชุดชั้นนอกหลุดลุ่ย ชั้นในก็เปิดแง้มๆ เผยหัวไหล่ขาวเนียน ในที่สุดนางถูกค้นแทบหมดตัว

“ซือเอ๋อ...บอกมาว่า ที่พวกเจ้าออกจากวังวันนี้ มีแผนการอะไรอยู่!

ขณะก้มหน้าต่ำ โฉมสะคราญก็ขึงตาดุร้ายใส่อากาศ

ซือเอ๋อ!

มังกรบ้าตนนี้!

กลั่นแกล้งนางสมใจ แล้วค่อยเอาจริงงั้นหรือ!

ครั้นสวมหน้ากากปลอมแปลงไม่บรรลุจุดประสงค์ น่าหลันซือซือที่สองมือเป็นอิสระแล้ว จึงรวบชายเสื้อ ทำทีห่อหัวไหล่จนสั่นระริก เลียนแบบกิ่งหลิวยามลู่ลม ก่อนจะส่งเสียงสะอื้นเจือปนออกมา

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉัน...หม่อมฉันเพียงอยากพาหมินจือหมินเหมิง ไปดูเทศกาลรื่นเริงประจำปีในฉางอันเพคะ”

ทว่าจักรพรรดิหนุ่มที่กางสองแขนกักตัวคน กลับยกยิ้มคล้ายแสยะคมเขี้ยว!

น่าหลันซือซือรีบหลุบเปลือกตาหลบ ไม่ใช่เพราะถูกไล่ต้อนจนหลังชนพนักเก้าอี้อยู่ แต่เกรงเขาจะไหวตัวทันเสียก่อน พญามังกรผู้นี้ยิ่งเป็นอัจฉริยบุคคลแห่งยุคด้วย อ้อมทางได้ควรอ้อม อ้อมไม่ได้ต้องขุดรูหนี ฉะนั้นพอได้ยินเสียงใกล้เคียงคำรามจากกำแพงมนุษย์ หญิงสาวจึงก้มหน้า 

“หม่อมฉันทูลไปข้างต้นด้วยสัจจะจริงเพคะ คราวที่หม่อมฉันกับเสี่ยวเปาอยู่วังเย็นด้วยกัน พวกเขาก็ซุกซนเด็ดใบหญ้า หักกิ่งไม้มาฟาดฟันประสาเด็กกับอารัน วันคืนมีแต่เรื่องผ่อนคลายสายตาและความคิด ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เป็นความผิดของหม่อมฉันผู้เดียว ไม่เพียงไม่สันทัดวิชาการ เหนียงอย่างหม่อมฉันกลับไม่อาจคารวะเจ้าสำนักผู้ไหนมาเป็นซือฝูแก่เสี่ยวเปาได้...”

ย่อมแน่นอน ไม่เกี่ยวข้องที่นางยกน้ำชาให้ผีจ้าวฮองเฮากับสามพระชายา แล้วนำใจความไปสั่งสอนแก่เจ้าเปาน้อยอีกทอดหนึ่ง

“วันๆ หม่อมฉันเพียงขีดเขียนอักษรร่วมกับหมินจือ หรือดูอารันหมินเหมิงออกกำลังกายกัน บางวันพวกเขาก็กระตือรือร้นช่วยดูแลความสะอาด...อย่างปัดกวาดหยากไย่ แต่ในสวนคับแคบ ฝีมือบำรุงต้นไม้ของทั้งคู่ ยังพอใช้การได้...”

หากไม่เล่าถึงอดีตวังเย็น สามารถถือว่าแล้วกันไป ทว่าได้ยินชัดเจนดังนี้แล้ว คุณสมบัติพื้นฐานของบุตรชายฝาแฝด ช่างห่างไกลจากเด็กสองคนที่พบปะในจงฮวาเซินหลินนัก!

หมายความว่าสติปัญญาหมินจือหมินเหมิง สามารถปลูกขึ้นเป็นต้นภายในวันเดียวได้หรือ!

ไป๋ฮวาเฟยเจื้อยแจ้วเก่งเช่นนี้ ยิ่งสมควรจับใส่กรง ให้นางขับขานลำนำตลอดวัน!

ชายหนุ่มกำมือกับพนักเก้าอี้ แม้ส่วนลึกอยากจะขยี้กลีบปากที่ช่างจำนรรจาอยู่

“แต่หลังจากหวงช่างทรงเมตตา พระราชทานไป๋ฮวากงและตำแหน่งเสียนเฟย คืนความบริสุทธิ์จากทัณฑ์วังเย็นแก่หม่อมฉันแล้ว หมินจือ หมินเหมิงก็ร่ำเรียนวิชาที่อี้เทียนกง และหลายเดือนมานี้ ยามกลางวันเร่งเล่าเรียน ยามกลางคืนพากเพียรทบทวน สีหน้าดูเคร่งครัดตลอดเวลา เมื่อหม่อมฉันคะนึงถึงวัยเยาว์ของตน ลูกหลานชาวเผ่าวัยเท่ากัน ส่วนมากปลอดโปร่งจากภาระ หม่อมฉันก็เช่นกัน มักจะชวนสหายหญิงเด็ดดอกหญ้ามาสานเครื่องประดับ จำพวกกำไล สร้อยคอ ต่างหู กระทั่งวงแหวน ขณะที่สหายชายยิงนกตกปลาแถวลำธาร”

เฉียงหมินหลงเปลี่ยนเป็นตั้งใจฟัง แต่ไหนแต่ไรมา เสียนเฟยมักแสดงออก คล้ายลืมเลือนชีวิตที่เผ่าหมดสิ้น แท้จริง นางจดจำความสุขเหล่านั้นได้ดี เพียงน่าหลันซือซือคนเดิมหวังพึ่งพาความโปรดปรานของจักรพรรดิ จึงไม่ยอมให้ชาวจงหยวนสบช่องทางดูแคลนชาติกำเนิดกว่าเดิม 

ทว่าต๋าน่าหลันซือซือคนใหม่ ปรารถนาเป็นปากเสียงให้วิญญาณที่ระทมทุกข์ดวงนั้น ภาพความทรงจำวัยเด็ก ขณะต๋าโมเหยียนชานหยูแผ่อำนาจปกครองเผ่า คือช่วงเวลาที่นางโหยหาจะหวนคืน ยิ่งผิดหวังจากรักแรก พลังใจเด็กสาวยิ่งถดถอย

“เมื่อคนในครอบครัวเริ่มเรียกหา พวกเรามักปันเครื่องประดับดอกไม้กับเนื้อสัตว์ก่อนแยกย้ายกลับบ้าน...”

เพราะครอบครองร่างพร้อมความทรงจำดั้งเดิม นางจึงเผลอถลำลึกชั่วขณะ กลายเป็นสร้างบรรยากาศเงียบสงัด เฉียงหมินหลงเห็นดวงตาสีอำพันจ้องเลยไปไกล ใบหน้าผุดผ่องเผยเสี้ยวอารมณ์ระทม กระนั้นต๋าน่าหลันซือซือกลับดูเฉิดฉายกว่าเก่า

นางเปลี่ยนแปลงจากวัยเด็กสาวมาก หรือเป็นเขาไม่เคยใส่ใจดูมาก่อน ไป๋เฟินเสียนเฟยในวันวานกับวันนี้จึงแตกต่างราวกับคนละคน เห็นทีใกล้ชาดเปื้อนแดง ใกล้หมึกเปื้อนดำ แล้วใครเล่าที่เป็นชาดเป็นหมึก ให้นางติดสีมาโอ้อวดผู้คน!         

หญิงสาวกะพริบตาคืนสติ รู้สึกคล้ายเก้าอี้จะถูกเขย่า เบาก็ไม่เชิง หนักก็ไม่ใช่ ระดับแรงมันพอดีจนใกล้เคียงคิดไปเอง จึงเสียเวลาปรับสมองครู่หนึ่ง นางค่อยสานต่อคำพูดที่ยังค้างคา

“หม่อมฉันจึงคิดว่าวันหยุดต้นปี ควรหาทางพาพวกเขาดูโลกภายนอก ไม่เพียงเป็นรางวัลที่ตั้งใจศึกษา แต่หม่อมฉันเคยได้ยินหมินจืออ่านออกเสียงประโยคหนึ่ง เจริญวัยในวังลึก สายตาไม่กว้างไกล หม่อมฉันครุ่นคิดอยู่นาน ทั้งค้นพบว่าคำดังกล่าวถูกต้องนัก อาณาเขตแคว้นจิ้นไพศาล ภายนอกมีอีกหลายดินแดน พวกเขาน่าจะเข้าใจวิถีชีวิตคนสักเล็กน้อย ก่อนเติบโตผู้ใหญ่ในรั้ววังหลวง ถ้าเป็นไปได้ หม่อมฉันก็อยากให้เรียนรู้ผ่านประสบการณ์มากกว่าตัวอักษรในตำรา ดังเช่นที่หม่อมฉันเห็นท้องทุ่งกว้างไกล ผืนทรายยาวไกลจรดขอบฟ้า กระทั่งบรรยากาศสูงส่งของฉางอัน”

น่าหลันซือซือช้อนสายตาขึ้นมองลาดเลา เห็นชายหนุ่มยังสงบนิ่ง ค่อยกล่าวต่อ

“ยามหม่อมฉันเล่าความทรงจำเหล่านั้น ทุกคราวจะเจอสายตาส่องประกายของพวกเขา บัดนี้กลับพบว่าวันๆ ทั้งคู่หายใจเข้าออกเป็นบทเรียน หรือวิชายุทธ์ หม่อมฉันจึงได้บังอาจออกมาข้างนอก โปรดพระราชทานอภัยโทษหม่อมฉันด้วย ที่มีใจใฝ่ฝันสิ่งที่นับแต่ถวายตัวเป็นข้าบริจาริกาแล้ว ไม่อาจไขว่คว้าอีกเพคะ”

คำกล่าวยืดยาวนี้ หนักแน่นด้วยเหตุผล เข้มข้นด้วยอารมณ์ชวนสงสาร ทว่ากลับทำให้เฉียงหมินหลงบังเกิดโทสะแผ่ขยาย ตระหนักแน่แก่ใจ นางประจบไหลลื่นเสียยิ่งกว่าพวกขุนนางเจ้าเล่ห์แล้ว สมกับที่อบรมจิ่นลี่หวัง หมินจือด้วยตนเอง เจ้าซาลาเปาลูกนั้นถึงคอยสะกิดให้เขาหงุดหงิดลึกๆ

ถึงแม้กองเหตุผลล้นหลาม แต่เฉียงหมินหลงกลับมองปราดเดียว ก็ชัดแจ้ง นางเตรียมการมาดี...

เตรียมตัวมาดีมาก!

“หวงช่าง โปรดเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ”

หญิงงามทำทีจะถลาลุกไปคุกเข่าสำนึกผิด ไม่คาดเขายังยืนกางสองแขนคร่อมเก้าอี้ที่นั่งอยู่ตามเดิม เพราะคำนวณว่าเฉียงหมินหลงคงถอยเท้าบ้าง เพื่อแสดงทีท่าเหนือกว่าตน เรียวปากสุกฉ่ำจึงกระแทกข้างแก้มสากเต็มเหนี่ยว ขณะเดียวกันปากเขาก็กดฝังเนื้อแก้มนุ่มหอม

น่าหลันซือซือถึงกับกระเด้งกายกลับลงไปนั่ง ทว่าโชคยังคุ้มครอง บันดาลให้เกิดเหตุการณ์เช่นนั้นขึ้น อารมณ์พญามังกรหนุ่มย่อมยอมสงบลงไปมากขั้น

“อ้ายเฟย เจิ้นเห็นด้วยที่กล่าวมา เจริญวัยในวังลึก สายตาไม่กว้างไกล แม้ทักษะเอาตัวรอดของหมินจือ หมินเหมิง จะนับว่าใช้ได้ ทำให้เจิ้นพอวางใจอยู่บ้าง แต่เป็นเสียนเฟย เป็นหวังจื่อ ก็สมควรอยู่ในวังหลวง มิใช่พาตัวไปเรียนรู้และเผชิญหน้าอันตรายเอาเอง หากไม่ใช่เจิ้นที่ปรากฏกายต่อหน้าพวกเจ้า อ้ายเฟยคิดหรือว่าสามารถต่อรอง รวมถึงสารภาพผิดอย่างน่าเห็นใจเช่นนี้ได้”

สมองน้อยๆ หมุนคว้างเป็นลูกข่างทันใด ความหมายของเขาคืออะไรกันแน่!

ดวงตาคมดุเริ่มเพ่งเล็ง เมื่อนางยังคงตีสีหน้างุนงง

“อ้ายเฟย...พาตัวเอง เอ๋อจื่อสองคน และเสี่ยวกงปี้หนึ่งคน แล่นออกมาหาอันตรายเอาเองอย่างนี้ ยังจะเห็นเจิ้นอยู่ในสายตาหรือไม่!

อ้า...

ร่างน้อยสะดุ้งสุดกาย และกระเทือนถูกไหวพริบที่ติดค้างทันใจ นางจึงหดคอ ร่ำร้อง

“หวงช่าง! หม่อมฉันทำผิดพลาดลงไปแล้วเพคะ หม่อมฉัน...หม่อมฉันไม่ควรคิดสั้น แล้วเดินทางออกมาลำพังเลยเพคะ อย่างน้อยก็น่าจะมีทหารองครักษ์สัก...”

คำว่า คนถูกสกัดค้าง ด้วยนัยน์ตาดำขลับคู่นั้น เสมือนขมวดปมบางอย่างหนักขึ้น สองมือเฉียงหมินหลงเกร็งแน่น ราวกับพร้อมทำลายเท้าแขนไม้เปราะหักสะบั้นทุกเมื่อ คนก็อยู่ตรงหน้า นางยังจะหวังพึ่งพาทหารองครักษ์หน้าไหนอีก!

น่าหลันซือซือในอกหวาดผวาไปหมด ทว่านึกไม่ออกว่าพูดผิดที่ตรงไหน นางจึงดึงเขาเข้ามาเกี่ยวพัน ทั้งที่น่าจะเลือกผู้ปกครองฝ่ายในอย่างหวังสีเจี่ย หรือเจียงซูหยูที่ใครก็กริ่งเกรงอยู่

“และ...และหม่อมฉันสมควรทูลปรึกษาหวงช่างก่อนเพคะ!

-

-

--ต่อค่ะ--(ตอนแรกจะไม่แบ่งตอน แต่เขียนไปเขียนมายาวมาก แพนด้าเลยแบ่งเป็น 1 กับ 2 ท่อนหลังก็ขอเว้นแปะสักอาทิตย์เหมือนเดิมน้า นั่งพิมพ์นานๆ นี่ปวดหลังไหล่จริงๆ สังขารชราภาพซะแล้ว ฮาาา)

ประหนึ่งลอดเงามรณะมาจนพ้น กำแพงกำยำที่ก่อตัวคุกคาม ถึงเคลื่อนไปตั้งจังก้ากับพื้น น่าหลันซือซือจึงขยับกายนั่งเต็มก้น สองมือก็กำสาบเสื้อแน่นหนา ถ้าไม่ใช่จักรพรรดิชาตินักรบที่ลือชาทั่วสารทิศ ประสานกำลังกับกองราชองครักษ์ลับ ที่บรรจุเพียงยอดคนขนานแท้ ลงมือสวมคราบนักลักพาตัวเสียเอง พวกนางคงพอต่อกรไหวแน่!

“ปัญญาก็พอรู้ความดี เหตุใดก่อนกระทำ สติจึงเลอะเลือนไปได้”

อ้า!

สาวงามขังเสียงกรีดร้องไว้ในปาก ยามเงยหน้าเจื่อนจ๋อย ทำให้มังกรหนุ่มทอดสายตามองแล้วก็คันใจนัก หากเป็นเด็กหญิงตัวแสบ ย่อมแน่นอนจับตีก้นอบรมซักยก คงอารมณ์ปลอดโปร่ง แต่เป็นโฉมสะคราญเช่นนี้ จ้างฟูจะไปเล่นงานก้นเสี่ยวเหนียงจื่อให้นั่งนอนก็ไม่ลง เปล่าประโยชน์ทำไมเล่า!

น่าหลันซือซือเจอสายตาสลับวูบวาบแล้ว หวาดระแวงคนตรงหน้าทันควัน จะเกรี้ยวกราด ก็น่าจะระบายโทสะให้ราชองครักษ์ลากไปเฆี่ยนตีไม้สองไม้ ไฉนประเดี๋ยวแววตากลับบึ้งตึง ประเดี๋ยวกรุ้มกริ่มดังนี้!

ทำเอานางสมองลนลานแล้ว!

“หม่อมฉัน...หม่อมฉันเห็นว่า หลายวันมานี้ หวงช่างทรงตรากตรำราชกิจจนเหน็ดเหนื่อย สีพระพักตร์อ่อนเพลียไม่น้อย หม่อมฉันจึงได้กริ่งเกรงที่จะเข้าเฝ้า เนื่องจากเหตุเห็นแก่ตัว โปรดเมตตาพิจารณาด้วยเพคะ”

ปากป้ายกลิ่นมี่ถางหวานหอม ทว่าใจกลับฉุนรสหวงเหลียน ตลอดปีที่เคยถวายการปรนนิบัติ เฉียงหมินหลงถ้ามีวันหยุดทำนองนี้ เขามักพักผ่อนประจำเทียนหลงกง ทั้งออกพระบัญชาให้เจ๋อกงกงขับไล่ผู้ขอเข้าเฝ้ากลับไป แต่ใช่ว่าจะขาดบรรดาสาวงามที่พยายามคว้าโอกาส พอขึ้นวันใหม่ พวกนางล้วนถูกหวังหวงโฮ่วเด็ดกลีบเล่นจนเป็นที่ชวนเวทนา

ฉะนั้นต้นรัชศกหมิงหลงปีที่สิบนี้ นางย่อมเคยชิน เฉียงหลงหวงตี้คงจำศีลอยู่ในวังหลวง ไหนเลยจะคาดคะเนว่าเขาแอบวางคนเฝ้ามอง แล้วถือโอกาสออกมาจับผิดด้วย

“หึ! สมควรด้วยหรือที่น้ำใจของเจิ้น เป็นอะไรที่อ้ายเฟยสามารถคิดแทนได้”

อ้า...นางบรรลุแล้ว อะไรคือกดดันกันแทบบ้าตาย!

“หวงช่าง! โปรดเมตตาละเว้นหม่อมฉันด้วยเพคะ”

เก้าอี้ก็ทนนั่งไม่ไหว น่าหลันซือซือจึงผลุนผลันลงคุกเข่า

ใบหน้าเครียดขึงคล้ายแฝงรอยกระหยิ่มยิ้ม ยามหลุบตามองร่างที่อ่อนน้อมถึงที่สุดแล้ว

“เมตตา...เจิ้นย่อมเมตตาอ้ายเฟยอยู่แล้ว ลุกขึ้นมา!

“ขอบพระทัยในพระกรุณา ขอหวงช่างทรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปีเพคะ”

หญิงสาวประคองตัวลุกอย่างขลุกขลักเล็กน้อย ทำให้พญามังกรยื่นมือเข้าช่วยเหลือ แล้วค่อยสะบัดชายแขน ยืนเอาสองมือไพล่หลัง

“แล้วก็หลาบจำให้ดีด้วย”

“เพคะ!

น่าหลันซือซือรีบรับปาก ทั้งเข็ดหลาบทั้งจำฝังจิต ต่อจากนี้ นางจะวางสายผีจัดสายคน คอยสั่นกระดิ่งมังกรเอาไว้รอบตัวให้ได้!

บรรยากาศที่ลดพลังข่มขู่ดั่งพ้นระลอกอันตรายไปบ้างแล้ว หญิงสาวจึงห่วงหาสองเปากับชีรัน แม้ค่อนข้างแน่ใจ อู่เหวินเหลาป่านจะคุ้มครองพวกเขาเป็นอย่างดี 

“เอ่อ...ถ้าเช่นนั้น หม่อมฉันทูลขอให้พวกเขาพาหม่อมฉันไป...”

พอสายตาที่สงบนิ่งไปแล้ว ตวัดกลับมาอย่างเฉียบดุ นางจึงกระดกลิ้นกลับทางฉับพลัน

“หม่อมฉันทูลขอพระเมตตาหวงช่าง โปรดนำเสด็จให้หม่อมฉันพบจิ่นติ้งหวังและจิ่นลี่หวังด้วยเพคะ ทั้งสองคงเป็นทุกข์ที่ไป๋เฟินเหนียงเหนียงหายตัวไป โดยไม่อาจทราบสภาพของหม่อมฉันแย่แล้วเพคะ”

ฟังประโยคต้องจริต เขาค่อยพอสานต่อ

“เจิ้นก็ถูกจำกัดอยู่ในวังหลวงนานปี ออกมาหนนี้ ทบทวนให้ดี ถ้ามีเวลาเปิดหูเปิดตาจากอาณาเขตบ้าง ย่อมส่งผลดีต่อราชการบ้านเมือง ไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เห็นจะก่อนหน้า เจิ้นกล่าวโทษอ้ายเฟยหนักหน่วงเกินไปแล้ว”

เบื้องหลังที่ทุ่มเทจับตัวและติดตามคน มีเพียงเฉียงหมินหลงล่วงรู้เหตุผล เพราะนางมีอำนาจลึกลับคอยสนับสนุนอยู่ข้างนอกวัง ประเหมาะกับที่น่าหลันซือซือลักลอบเคลื่อนไหว อาจนัดตั้งวาระประชุมสำคัญขึ้น จักรพรรดิหนุ่มจึงสวมรอยโจรลักพา แล้วทดสอบเครือข่ายบุคคลเหล่านั้น จะได้ตรวจสอบกลับไประบุถึงตัวตนได้

ทว่าระหว่างหน่วงเวลาสอบปากคำนาง ราชองครักษ์ลับกลับกลับมารายงานอย่างจนใจ ฝ่ายที่ดิ้นรนค้นหาไป๋เฟินเสียนเฟยอย่างเดือดร้อน ปรากฏเพียงประมุขสกุลอู่เหวินที่โด่งดังแห่งหงอวี้ลหวี่เตี้ยน ปราศจากวี่แววผู้ร่วมขบวนการคนอื่นๆ เรียกว่าลงทุนเองแล้วก็ล้มเหลว!

ดังที่นางกล่าวอ้าง พาหวังจื่อฝาแฝดมาชมเทศกาลปีใหม่ด้วยสองตา วิเคราะห์แล้วล้วนมีมูลความจริง และยิ่งลงมือค้นตัวจนเสื้อผ้าหลุดลุ่ย ยังไม่พบวี่แววหลักฐานต้องสงสัย ทว่าใช่ต๋าน่าหลันซือซือจะผุดผ่องทั้งหมด ด้วยธุระซ่อนเร้นอาจเกิดขึ้นได้ หากนางพบปะบุคคลปริศนาโดยตรง

ในเมื่อคราวนี้ ไม่สามารถขุดรากน้ำเลี้ยงออกมาสู้แสงได้ เขาย่อมต้องไปมองหน้าอู่เหวินเหลาป่านสักหน่อย ชายผู้นี้เครือข่ายการค้าที่ก่อตั้ง ถือว่ากุมผลประโยชน์กว้างไกล และประสานงานกับทางการอย่างซื่อตรง พฤติกรรมประดุจพยัคฆ์ซุ่มมังกรซ่อน

น่าหลันซือซือคิดว่านางตระหนก จนสองหูด้อยประสิทธิภาพแน่แล้ว

อะไรนะ!

“มาเถิด เจิ้นจะแก้ตัวด้วยการเดินเที่ยวเทศกาลปีใหม่ และดูแลพวกเจ้าทั้งสามคนเอง”

ในหัวก็แปลความฉับไวออกมา คือไม่เพียงไปส่งเท่านั้น แต่เขาจะเกาะติดนางกับสองเปา แล้ว...แล้วที่ท่านอู่เหวินฝูยอมสละเวลามาคอยนางมาปรึกษาเกี่ยวกับซิย่ะ ท่านนี่มัน!

ท่านนี่มัน...

เป็นดาวข่มโชค...

เป็นจอมมารผจญในชีวิตต๋าน่าหลันซือซือแท้ๆ!

คิ้วเข้มขมวดมุ่นเมื่อหญิงงามแสดงปฏิกิริยาพิกล กึ่งคุมแค้นกึ่งสงบนิ่ง จนผิวหน้าขาวผ่องคล้ายสีโลหิตหลบลี้ไปหมด เฉียงหลงหวงตี้จึงคิดว่าควรสะกิดเตือนนางสักประโยค

“อ้ายเฟย สีหน้าซีดเซียวเช่นนี้ ยังรู้สึกสบายดีอยู่หรือไม่”

เท่ากับปัดเป่าสองขั้วอารมณ์ให้พุ่งสู่ทางที่สามทันใด หญิงสาวจึงเผยแววตาแตกตื่น

“หวงช่าง! หวงช่างทรงดำรงซึ่งเชื้อสายสวรรค์ อาณาประชาราษฎร์ต่างเทิดทูนบูชา หาได้ควรต้องเสี่ยงภัยใดๆ ไม่ หม่อมฉันชั่วชีวิตนี้ ก็ไม่อาจแบกโทษกับถ้อยสาปแช่งไหว ขอทรงเมตตาหม่อมฉันด้วยเพคะ!

โอรสสวรรค์เค้นหัวเราะหนึ่งคำ หากแบกเสียงสาปแช่งกับโทษทัณฑ์ไม่ไหว นางมีหรือกล้าใช้ช่องทางหัวขโมยปีนเข้าออกกำแพงวังหลวงได้

“ทำใจให้สบายก่อน เรื่องความปลอดภัย มีเจิ้นอยู่ทั้งคน อ้ายเฟยยังกลัวผู้ใดมาลอบทำร้ายอีก วันหยุดนี้ ก็พาเจิ้น หมินจือกับหมินเหมิงเดินเที่ยวอย่างสำราญเถิด”

ภายใต้แพขนตาที่อำพรางบัง ลูกอำพันแก้วคู่หนึ่งกลิ้งหลุกหลิก ครั้นทบทวนให้ถ่องแท้ นางย่อมทราบ ที่ถูกตามตัวครั้งนี้มาได้ แสดงว่าเฉียงหวงตี้สั่งคนเฝ้านางตลอดเวลา กลวิธียังแปรจากขู่เข็ญด้วยวาจาให้ปากสารภาพ กลายเป็นคล้อยตามออกเดินเที่ยว และร่วมกระทำความผิดพร้อมกัน ผิวเผินราวกับปลอดภัยมาก

ทว่าอ้างอิงที่อุปนิสัย รวมถึงผลงานของเฉียงหมินหลง ยังนับว่าง่ายดายเกินไป! 

ย่อมเป็นแผนการอะไรสักอย่างที่ดักคอยเหยื่ออยู่ นางคงสละความตั้งใจเดิม เสียดายแต่โอกาสที่จะปรึกษาอู่เหวินเหลาป่านกับสมาคมวาณิช ในฐานะหลันเซียนเชิงแห่งฉางอัน พลอยล่มจมตามไปด้วย  

น่าหลันซือซือย่อเข่าขอบพระทัย พลางช้อนลูกตาหวั่นเกรงขึ้นมอง

“หม่อมฉัน เอ่อ...หม่อมฉันพร้อมออกไปแล้วเพคะ เพียงแต่ขอ...เวลาสักครู่เพคะ”

เพราะเว้นช่วงให้คาดเดาเจตนา เขาจึงเหลือบตาดูไป๋ฮวาเฟยผู้สวมรูปเด็กหนุ่มอยู่ นางมีผิวพรรณขาวสะอาด ร่างก็อ้อนแอ้นแบบบาง มองไปมองมากลับเย้ายวนชวนเปลี่ยนบรรยากาศพอควร ทว่าเวลาไม่เหมาะสม ทำให้เฉียงหมินหลงบันทึกหญิงสะคราญโฉมแต่งชุดบุรุษเอาไว้ก่อน

“เจิ้นจะสั่งการคนอยู่ด้านนอก ถ้าอ้ายเฟยคิดว่าเรียบร้อยดีแล้ว ค่อยออกมาสมทบ”

แล้วโอรสสวรรค์ค่อยพารัศมีอึมครึมจากไปด้วย น่าหลันซือซือจึงทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้อย่างอ่อนล้า พลางคลายมือจากสาบเสื้อ นำมาประกบวางเหนือดวงใจที่กระหน่ำสูบฉีดโลหิต นางคอยกระทั่งหายเต้นตระหนก จากนั้นค่อยจัดแต่งชุด

ระหว่างขยับตัวเสื้อเข้าที่ หญิงสาวก็พิจารณาเทียบสภาพควบคู่ ตัวนอกตัวในหลุดลุ่ยจากระเบียบ แต่ไม่มีการถอดทิ้งสักหนึ่งชิ้น จอมมารผจญลงมือล้วงคลำเนื้อตัวนาง ราวกับจงใจคุ้ยชุดหาบางอย่าง ดวงหน้างามจึงกดมุมปากคว่ำ

ของของข้าอะไรกัน เหลวไหลทั้งเพ!

นางไม่ประมาทขนาดพกพาชิ้นส่วนแผนการติดตัวหรอก คงเพราะเคราะห์ดียังพอมีคุ้มครอง ความรอบคอบจึงทำให้เรื่องลี้ลับส่วนมาก บรรจุอยู่ในกลีบสมองที่ซับซ้อนมากกว่า  

หลังจากแต่งกายสุภาพดีแล้ว น่าหลันซือซือค่อยผลักประตูเปิด จากนั้นจึงประจักษ์ว่าสถานที่แห่งนี้ใช่ไร้วิญญาณสักดวง ทว่าเป็นเพราะมีสุดยอดของขลังชื่อเฉียงหมินหลง กำลังยึดครองอาณาเขตเรือนลึกลับอยู่ที่นี่ บริเวณสุมทุมพุ่มไม้ หรืออ้อมหลังลำต้นเปลือกน้ำตาลแก่ กระทั่งตามซอกมุมชิดกำแพง เลยปรากฏเงาโปร่งใสหลายตนเคลื่อนไหวผลุบโผล่ หามีไม่ที่จะยืดอกเข้าใกล้รัศมีจักรพรรดิ

มหาบุรุษผู้เกรียงไกรท่านนี้ ถ้าไม่มีเชื้อสายศักดิ์สิทธิ์จนผีสางนับถือไหลเวียนอยู่ เห็นจะกลายเป็นเปล่งราศีจอมมารที่ข่มขวัญกระทั่งคนตาย!

น่าหลันซือซือแสร้งมองไม่เห็นทีท่าวิญญาณเจ้าที่ กลุ่มชายชุดดำที่ซุ่มโจมตีพวกนาง คงรับคำสั่งเสร็จแล้วแยกย้ายกันหมด เลยเหลือเพียงลำพังเจ้านายใหญ่ ร่างแบบบางประสานมือ ค้อมศีรษะขออนุญาตเขาก่อน ค่อยเริ่มต้นก้าวนำทาง ทว่ามือข้างที่แกว่งไปด้านหลัง กลับโดนคว้าจับ จากนั้นเด็กหนุ่มหน้าตางดงาม จึงขยับสองเท้ารวดเร็วติดตามแผ่นหลังกว้าง

ด้านนอกเรือนลึกลับคือตรอกคับแคบ ห่างจากทางสัญจรสำคัญประมาณครึ่งหลี่(250เมตร) บุรุษท่วงท่าองอาจที่ย่างก้าวหนักแน่นอยู่เบื้องหน้าบัณฑิตหนุ่มน้อย ตกเป็นจุดรวมสายตาของฝูงชนทันใด ครั้นสายตาสอดส่องหลายคู่ร่วงลงพบสองมือที่ประสานจับกัน ต่างส่ายหัวถอนหายใจราวกับติดโรคระบาด นานปีทีหนจะมีคนแหวกขนบเก่าแก่ และจริงใจต่อรสนิยมให้สาธารณชนคือพยาน

ในใจชาวเมืองคิดเห็นอย่างไม่รู้ความ ย่อมติเตียนยาก ระหว่างชายหนุ่มชุดดำกับหนุ่มน้อยชุดฟ้า ที่แท้แล้วสานสัมพันธ์กันโดยถูกต้อง ทั่วฝ่ายในของเฉียงหลงหวงตี้ต่างรับทราบดี

น่าหลันซือซือสำนึกในเพศสภาพที่ตนเองปลอมแปลงอยู่ ท่วงท่าล้วนดัดแปลงสุดความสามารถให้ดูแข็งแรงเยี่ยงบุรุษ ทว่าเปรียบเทียบกับเฉียงหมินหลงแล้ว กลับแลคล้ายคุณชายผู้เปราะบางไปในทันใด

ใบหน้าหล่อเหลายามถอดผ้าคลุมสีดำ ขนทุกเส้น รอยทุกริ้ว ล้วนแต่เปิดเผย ข้าคนนี้คือเฉียงหลงหวงตี้ ทว่ามีสามัญชนสักกี่คนบังอาจผูกโยงเขาเข้ากับจักรพรรดิผู้เกรียงไกร หากโอรสสวรรค์ผู้นั้นเสด็จอย่างเป็นทางการ ตั้งแต่หัวกระทั่งสุดตรอก ย่อมแออัดไปด้วยทหารราชองครักษ์คุ้มกัน บัดนี้นอกจากราชองครักษ์ลับที่สนองเพียงคำสั่งหวงช่าง ไม่เรียกไม่เห็นตัว ก็เป็นเสียนเฟยชาวหรวนตี้ที่ปลอมฐานะแค่หนึ่งคน

โฉมสะคราญในคราบหนุ่มน้อยพยายามกระตุกมือเตือน ทว่ากลับโดนบีบแน่นขึ้น เส้นเลือดที่ข้อมือเริ่มขอดขึ้นประท้วงบนผิวบ้างแล้ว ราวกับรู้สึกว่ารุนแรงมากไป เรี่ยวแรงจึงคลายหายไปหลายส่วน ทำให้หนึ่งบุรุษจริงบุรุษลวงต่างเดินเท้าผ่านหนทางคึกคักด้วยร้านรวง มุ่งหน้าตามที่นางแจ้งว่า ถ้าพวกเขาพลัดหลงกัน ต้องหาหงอวี้ลหวี่เตี้ยนให้เจอ

ทว่าสองหูน่าหลันซือซือเริ่มแว่วเสียงชี้ชวน จึงแกล้งเหลียวหลังดู พบว่าคือกลุ่มวิญญาณทั่วๆ ไป มีบางตนแต่งกายคล้ายมาจากแคว้นอื่น พวกเขาต่างปากกล้ากว่าคนจริงอยู่มาก เพราะคิดว่าได้กำแพงภพกางกั้น จึงไม่ระงับความดังแต่ประการใด

หยา...ดูนั่น! จะใช่ต้วนซิ่วจื่อพี(斷袖之癖 แปลว่า รสนิยมตัดแขนเสื้อ รักร่วมเพศชายกับชาย)หรือไม่ หนึ่งอาจหาญ หนึ่งงดงาม กล้าเปิดเผยกลางฉางอันเช่นนี้ ลูกหลานสกุลใด ใจกล้าเทียมฟ้าเทียว

อีกเสียงหนึ่งรีบสนอง

พิศมุมไหน ก็ช่างเหมาะเจาะคู่ควร เสียดายสวรรค์บันดาลให้หนึ่งคน กำเนิดมาผิดสถานะนี่เล่า

พวกเจ้าก็อย่าเอ็ดอึงมากนัก เป็นต้วนซิ่วจื่อพีอย่างไร เป็นตุ้ยฉือ(对食 แปลว่า กินข้าวคู่กัน รักร่วมเพศหญิงกับหญิง)อย่างไร จะไปรู้ถึงเรื่องในบ้านพวกเขาด้วยหรือ บางทีทั้งสองฝ่ายอาจให้บุตรหลานสืบสายสกุลคนละสองคนแล้ว ฉะนั้นมีรสนิยมพิสดาร ก็ยังถือว่ากตัญญูต่อเตียต่อเหนียงได้อยู่ ไปวิจารณ์พวกฆาตกรใจโฉด หรือข้าศึกนอกแคว้นกันดีกว่าน่า นั่นจึงจะชวนให้ใฝ่รู้!’

ผีตนนั้นพลังคาดเดาแกร่งกล้า จึงยกมาพูดลอยๆ ว่า นางกับเขามีบุตรชายให้ครอบครัวถึงสองคน นับว่ากตัญญูต่อบิดามารดาและบรรพบุรุษแล้ว เสียงในใจคนเป็นคงใกล้เคียงกัน สายตาพวกเขาเลยโจ่งแจ้งแทนปาก น่าหลันซือซือย่อมก้มหน้าเดินนิดๆ กระทั่งถึงแยกที่ตั้งของหงอวี้ลหวี่เตี้ยน

ด้านหน้าสถานที่ใหญ่โตปรากฏสี่คนยืนโดดเด่น สามร่างในพวกเขากิริยากระสับกระส่ายดั่งรอคอยบางอย่าง จึงชะโงกหัวบ้าง เหลียวซ้ายขวาบ้าง จนหนึ่งในนั้นชี้นิ้วมาที่นาง น่าหลันซือซือพุ่งกายขึ้นแซงบุรุษชุดดำ มือน้อยอยู่ๆ เปี่ยมพละกำลังจนสลัดหลุดมาได้

จากนั้นต้นขาของนาง ก็ถูกเกาะกอดสองข้าง ดวงหน้าน้อยๆ เงยขึ้นเหมือนสอบถาม ระคนแสดงความโล่งอกออกมา แต่พวกเขากลับยังควบคุมสติ ไม่เรียกฐานะจริงของนาง

“เอ้อเกอ(พี่ชายสอง)หายไปไหนมา ซานตี้(น้องชายสาม) ซื่อตี้(น้องชายสี่)กับต้าเกอเป็นห่วงแทบแย่แล้ว!

น่าหลันซือซือรวบกอดเด็กชาย ปลอบด้วยรอยยิ้ม

“เอ้อเกอพลัดหลงไปในฝูงคน แต่ปลอดภัยดี พวกเจ้าไม่ต้องกังวลไปนะ”

ได้ยินเช่นนั้น ร่วมกับกวาดตาสำรวจคร่าวๆ ไป๋เฟินเหนียงเหนียงของพวกเขาดูปกติดีดังว่า สองเปาค่อยสังเกตเงาร่างทะมึนที่ยืนไพล่สองมือเบื้องหลัง ดวงหน้าขุ่นข้องย่อมพร้อมใจถลึงจ้องสารรูปเจ้าคนบังอาจ ทั้งยังสวมชุดสีดำคล้ายพรรคพวกลักพาตัวอีก

เมื่อสักครู่มือข้างไหนแตะเนื้อเหนียงผู้งามล้ำ คนหนึ่งก็พรั่งพร้อมจะก่นด่าเยี่ยงปัญญาชน คนหนึ่งก็พรั่งพร้อมจะเตะต่อยเยี่ยงอันธพาล หากสุดท้ายที่เลื่อนสายตาไปพบใบหน้าบุคคลผู้นั้น ทั้งหมดพากันกล้ามเนื้อแข็งค้าง

นี่...นี่ไม่ใช่...ฟู่...

ฟู่หวง!  


คุยกับแพนด้า:

คาดว่าทุกท่านคงได้คำตอบแล้วนะคะว่าไผเป็นไผ ตะแล่นแท่นแท้นนนน โคโมโดขาใหญ่นี่เอง 55555 หนนี้แพนด้าอาจจะตอบไม่ครบทุกท่านนะคะ รู้สึก คือจริงๆ ไม่ต้องรู้สึกหรอก มันคือความจริง ฮาาา ปิดท้ายแนวบทที่แล้ว คนอ่านจะประสานเสียงดังเป็นพิเศษ 55555 จะไปแนวเดียวๆ กัน หลัวมาแน่นวล ค้างงงง รีบมาลงตอนต่อไวๆ เอิ้กกก แอบลมจับนิดหน่อย อิอิ

เพิ่มอีกนิดจะมีบางคนที่แพนด้าไม่ได้ตอบช่วงท้ายๆ ประมาณคอมเม้นต์หน้า 5-6 พยายามจะตอบแล้ว แต่ในที่ลงเรื่องก็พาไปไม่ถึง ต้องเข้าไปหน้านิยายหลัก ไล่ตอบ ก็ตอบทีหน้าจอรีเฟรชที แพนด้าเลยตอบไม่ครบทุกคนนะคะ ต้องขอโทษด้วย ไม่ใช่ไม่ใส่ใจอ่านนะ คืออ่านทุกอันเลย แต่รีเฟรชแล้วกลับไปพิมพ์ทีละคนไม่หวายยย


สถานะเรื่อง: ยังไม่จบ 

สถานะการลงเรื่อง: ยังลงต่อเนื่อง

สถานะสต็อก: ไม่มี (ปั่นสด ตรวจสด)

วันนัดเจอตอนต่อไป: ยังระบุไม่ได้ (อาจจะเป็นวันไหนก็ได้)

จะลงกี่เปอร์เซ็นต์ในหนึ่งตอน: ระบุไม่ได้ (เท่าที่มีในวันที่ลง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.428K ครั้ง

150 ความคิดเห็น

  1. #3953 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 11:32

    สงสารสองเปา พ่อชอบมาขวางอยู่เรื่อย

    #3953
    1
    • #3953-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 16:31
      พ่อขี้อิจก็นิสัยไม่ดีงี้เนอะคะ 55555
      #3953-1
  2. #3696 เงาสายลม (@fenrir_m) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 23:53
    .......
    #3696
    1
  3. #3583 pamali (@pamali) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 20:24

    สิ้นเดือนเหมือนสิ้นใจรอแล้วรอเล่าเฝ้าแต่รอ

    #3583
    1
    • #3583-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:40
      โถวววว แพนด้าไส้ขาดแล้ว จนจัง 5555
      #3583-1
  4. #3573 pimpim (@pimpimwall) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2561 / 10:41

    ลยเป็นครอบครัวสุขสันต์เลทีนี้

    #3573
    1
    • #3573-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:38
      ช่ายค่าา ตอนนี้ขอเป็นแนวนี้ก่อนน้า
      #3573-1
  5. #3571 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 16:52
    ว้า อุตส่าห์หนีออกมาคุยงาน เลยไม่คืบหน้าเลยอะ
    #3571
    1
    • #3571-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:32
      ช่าย ไม่ได้อะไรนอกจากเรื่องไร้สาระล้วนๆ 55555
      #3571-1
  6. #3568 aster-woods (@aster-nima) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 10:54

    แพนด้าไม่ค้องตอบคอมเมนท์เราก็ได้ เหนื่อยแทน เขียนสนุกมากกก
    #3568
    1
    • #3568-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
      ไม่ได้ๆ แพนด้าเห็นว่าตอบไหวก็จะตอบค่า กอดดด
      #3568-1
  7. #3567 maxnec120617 (@maxnec120617) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 09:19

    ชอบมากกกกก
    #3567
    1
    • #3567-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
      ขอบคุณค่า
      #3567-1
  8. #3566 MuM_ (@MuM_) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 06:00
    ฮีก็อยากเที่ยวกับลูกกับเมียเนาะ
    #3566
    1
    • #3566-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
      บ้างเนอะ ไม่ได้ เราจะลืมความร้ายของเฮียไม่ได้นะ
      #3566-1
  9. #3565 *--*ยินดี (@rula) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 00:11
    ไหมหล่ะ เคืองที่ไม่ชวน
    #3565
    1
  10. #3564 Rabbit (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 23:48

    อ่านบทนี้แล้วชอบมาก สนุกมาก ภาษาดีมาก ไพเราะสละสลวย ไม่ยากไม่ยืดเยื้อ คือทุกอย่างดีงามหมด ตัวละครโคตรน่ารัก ชอบสุดๆค่ะ

    #3564
    1
    • #3564-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:31
      เพราะช่วงบทสบายๆ ด้วยค่ะ
      #3564-1
  11. #3563 GeeGeeJoyJoy (@4891699840) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 21:23
    กินเต้าหู้เมียตลอดเลยอิพี่เต้ รักในความห่วงเหนียงของสองเปา ทางที่ดีจัดการฟู่หวงด้วยก็ดีนะสองเปา
    #3563
    1
    • #3563-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:30
      จัดการไงดี ฮือออ
      #3563-1
  12. #3562 @การะเกด@ (@55354754) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 19:54

    555 พ่อมาตามแล้วลูก

    #3562
    1
  13. #3561 Lukiris Tink (@kimchi9) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 18:57

    สองเปานี้ได้ทั้งพ่อทั้งแม่มาเต็มๆ 555
    #3561
    1
    • #3561-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:30
      ท่านนี้เก่งมากกกก
      #3561-1
  14. #3560 ปีใหม่ (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 13:58

    ชอบแฝดที่สุดเลยง้าาาา><

    #3560
    1
  15. #3559 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 13:24
    แพนด้าาาา
    สนุกทุกตอนค่ะ
    #3559
    1
    • #3559-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:30
      ขอบคุณน้า
      #3559-1
  16. #3558 ruzriyaa (@ruzriyaa) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 12:01
    โอ้ยยยยยยย..ไรต์&#8203;จ๋าเค้าอยากได้้เล่มอะ..ครอบครัว&#8203;นี่อยู่พร้อมหน้าแล้วน่ารักมากมาย..ขอฉากพระ-นางอยู่ด้วยกันบ่อยๆนะคร้า..ขอบคุณ&#8203;ค่ะ
    #3558
    1
    • #3558-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:30
      ตอนนี้ก็จะครอบครัวหน่อย พักยกเรื่องเครียดๆ บ้างค่า
      #3558-1
  17. #3557 mmuy (@mmuy) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 11:47

    สองเปาช็อคไปเลย 555 กำลังจะแสดงฝีมือเชียว

    #3557
    1
  18. #3556 Koribara (@Koribara) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 11:15
    ชอบภาษาของไรท์จังเลยยย
    อ่านแล้วเห็นภาพค่าาา
    #3556
    1
    • #3556-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
      ขอบคุณนะคะ
      #3556-1
  19. #3555 natthakong (@natthakong) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 10:40
    ตัดจบได้แบบ น่ารักมาก อ่านไป เห็นภาพเลย
    #3555
    1
    • #3555-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
      จะพยายามน่ารักอีกหนึ่งตอน อิอิ
      #3555-1
  20. #3554 Air002 (@Air002) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:50
    5555 ลูกไม้หลุนไม่ไกลต้น
    #3554
    1
    • #3554-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
      ต้นพ่อต้นแม่เลยจริงๆ
      #3554-1
  21. #3553 took-jurai (@took-jurai) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:34
    น่ารักงะ
    #3553
    1
    • #3553-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:29
      ซาลาเปาชิมิคะ 5555
      #3553-1
  22. #3552 suprem-leader (@suprem-leader) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:11
    อันธพาลน้อย
    #3552
    1
    • #3552-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:28
      ตอนนี้ไม่เป็นอันธพาลน้อยแล้ว ฮาาา
      #3552-1
  23. #3551 Riodreamlove (@riodreamlove) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 06:34
    555+

    จะขำหรือสงสารสองเปาดี พอเห็นหน้าเตียคงช็อคน่าดู
    #3551
    1
    • #3551-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:28
      ช็อกเล็กน้อย 5555
      #3551-1
  24. #3550 Arisara_P (@Arisara_P) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 06:18
    กะจะมาจับผิดเมียเรื่องพรรคพวกนอกวังนั่นแหละ แต่ไม่มีหลักฐาน 55555
    #3550
    1
    • #3550-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 46)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 23:28
      จริงค่ะ เยี่ยม
      #3550-1
  25. #3549 rin--jung (@rin--jung) (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 06:06
    รอออออออ
    #3549
    1