หลงฮวา ดอกไม้มังกร (龍花) ผ่านการพิจารณากับสนพ.ปริ๊นเซส

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 1,260,939 Views

  • 5,434 Comments

  • 13,853 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    38,313

    Overall
    1,260,939

ตอนที่ 52 : บทที่38: เมื่อไข้สามัคคีชุมนุม ก็จะคึกคักมากหน่อย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 25038
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2070 ครั้ง
    8 ม.ค. 62

บทที่38: เมื่อไข้สามัคคีชุมนุม ก็จะคึกคักมากหน่อย 100%


(ต๋าน่าหลันซือซือ/ไป๋เฟินเสียนเฟย: อย่าทรงฎีกาค่ำมืดเพคะ หม่อมฉันเพลียร่างจะแยกอยู่แล้ว!)


แล้วสาเหตุที่ปรมาจารย์แพทย์หลางถูกเรียกตัวเข้าเฝ้ากลางค่ำคืน ย่อมบรรลุถึงหูฝ่ายในแทบทุกกง นับว่าการข่าวทุกฝ่ายโยงใยอย่างซับซ้อนจริงแท้ น่าหลันซือซือซึ่งนอนหลับๆ ตื่นๆ อึดอัดตัวจนกล้ามเนื้อเมื่อยขบ ยังต้องลุกไปแต่งตัวก่อนคนป่วย ด้วยรู้ว่าเช้าวันใหม่ทำให้เทียนหลงกงครื้นเครงเป็นพิเศษ และถ้าเฉียงหมินหลงเลิกกลั่นแกล้งคนได้ นางเห็นทีจะย่องกลับไป๋ฮวากง ก่อนผู้มากศักดิ์จะเคลื่อนกระบวนมาถึงแล้ว

เจียงซูหยูเสด็จมาพร้อมสะใภ้รองคนโปรดอย่างเจียงกุ้ยเฟย ขณะที่หวังหวงโฮ่วเสด็จกับข้าหลวงคนสนิทอย่างปี๋จงกงสื่อ ทั้งสองขบวนจึงเผชิญหน้ากันที่ประตูเทียนเป่ย(สวรรค์ทิศเหนือ) เนื่องด้วยเจียงเลี่ยงซูโดยสารเจียนอวี๋เทียนโส้วกง หวังสีเจี่ยย่อมต้องให้กุ้ยเฟยลอยหน้าผ่านเข้าเทียนหลงกงไปก่อน

เจ๋อกงกงคอยกระทั่งน่าหลันซือซือถวายพระโอสถเสร็จสิ้น เขาค่อยตรงเข้าไปกระซิบข้างพระกรรณ เฉียงหมินหลงจึงตรัสอนุญาตให้พวกนางเข้าเฝ้าถึงห้องบรรทม ยามโฉมสะคราญแว่วความเรียบร้อย ตระหนักว่าสตรีหัวคิดลึกล้ำทั้งสามปรากฏตัวแล้ว นางย่อมเตรียมยืนเก็บแขนขาในมุมมืด เพื่ออาศัยหลบอันตรายฉากหนึ่งที่ใกล้เบิกโรง ทว่ามังกรป่วยกลับตวัดกรงมือมาประจานคนกลางแจ้ง เจ๋อจิวซิ่งได้แต่ถอยไปรับเสด็จผู้มาเยือนอย่างเวทนาไป๋เฟินเสียนเฟย

จากนั้นนางเลยกลายเป็นตอไม้ที่อยากลอยห่างโอรสสวรรค์เท่าไหร่ อำนาจบังคับของเขากลับทวนกระแสผู้อื่นอย่างยโส จนเจียงกุ้ยเฟยประคองเจียงหวงไท่โฮ่วเสด็จเข้ามา ข้างหลังพวกนางค่อยปรากฏรัศมีเฟิ่งหวงคู่บัลลังก์อย่างหวังสีเจี่ย อาภรณ์ไหมทอชั้นเลิศสะท้อนเปลวเพลิงจัดจ้า ขัดกับแววพระเนตรที่เยือกเย็นยิ่งนัก

ไม่มีผู้ใดเหลียวแลไป๋เฟินเสียนเฟยที่ยอบกายถวายความเคารพ เจียงกุ้ยเฟยกำลังพึ่งพาอภิสิทธิ์หมู่โฮ่วของเจียงซูหยูอยู่ ย่อมกล้ามุ่งตรงไปสู่แท่นบรรทมหวงช่างก่อนหวงโฮ่วได้ ยามเผชิญหน้าสถานการณ์แก่งแย่งทำนองนี้แล้ว นางพญาวังหลังจะแช่พระพักตร์แข็งย่อมสมเหตุผล

“อายเจียฟังหลางไต้ฟูรายงานแล้ว ก็ยังไม่อาจสงบใจ จึงเดินทางมาดูหวงตี้ให้เห็นกับตา เช้านี้อาการเป็นอย่างไรบ้าง”

เฉียงหมินหลงประทับริมแท่นบรรทมอยู่ ฉะนั้นพวกนางก็นั่งเก้าอี้ข้างเตียง หากอ้างอิงความเหมาะสมแล้ว ควรเป็นเจียงซูหยู หวังสีเจี่ย และเจียงเลี่ยงซูตามลำดับ ทว่าพระหัตถ์เจียงหวงไท่โฮ่วไม่ยอมปล่อยเจียงกุ้ยเฟย จึงจำสลับหวังหวงโฮ่วเป็นประทับห่างสวามีที่สุด

น่าหลันซือซือที่อยู่ฝั่งตรงข้ามกับพวกนาง ตอนนี้อยากฉวยโอกาสเลี่ยงภัยเต็มทีแล้ว แต่ภายใต้สายพระเนตรกำกับจ้องจากโอรสสวรรค์ ส่งเสริมบรรยากาศให้ยิ่งกระอักกระอ่วนเข้าไปใหญ่ หญิงสาวจึงทำเพียงหลุบเปลือกตาไม่รู้ไม่ชี้

“หมู่โฮ่วโปรดสบายพระทัย เจิ้นรู้สึกดีขึ้นแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

เฉียงหมินหลงไม่นับว่าแต่งกายเรียบร้อยนัก ด้วยคนหนึ่งคือผู้ให้กำเนิด ที่เหลือเป็นภรรยา ทั้งอยู่ในห้องบรรทม ดังนั้นเขาที่สวมชุดตัวในจึงพอจะมิดชิดดีแล้ว ขาดเพียงชุดคลุมหวงหลงชั้นนอก ชายหนุ่มก็สามารถว่าราชการแผ่นดินยังท้องพระโรงได้แล้ว

ยามสายพระเนตรปรายมอง เจ๋อจิวซิ่งที่รับสัญญาณย่อมประคองฉลองพระองค์มังกรขึ้นมา เจียงเลี่ยงซูเห็นแล้ว หยุดอ่านสีพระพักตร์เจียงซูหยูก่อน ค่อยกล้าเข้าไปปรนนิบัติสวามี น่าหลันซือซือยังคงสงบเสงี่ยม แม้พระชายาผู้งามอ่อนหวานจะเจตนาสนิทสนมกับจักรพรรดิ คล้ายแฝงนัยโอ้อวดพวกนางในที

ด้วยสภาพแวดล้อมที่พิพักพิพ่วนเช่นนี้ ทำนางอดสังเกตหวังสีเจี่ยไม่ไหว ทีท่าพระนางยังสง่างามสมตำแหน่งผู้ปกครองวังหลังดีอยู่ มิได้เกิดแรงอาฆาตต่อเจียงกุ้ยเฟยที่ฉวยโอกาสยึดหวงไท่โฮ่วต่างกำบัง เห็นจะเป็นเพราะอยู่กินคู่สามีกับภรรยาเอกมาหลายปี ภาพเคลื่อนไหวในทำนองโปรยเสน่ห์ตำตาเหล่านี้ เลยเกิดบ่อยหนจนคุ้นชิน ฉะนั้นที่พระนางสวมหน้ากากน้ำแข็งเป็นนิจ คือหลักฐานว่ากระทั่งหวังหวงโฮ่วก็ผ่านวันวานไม่ง่าย 

เฉียงหมินหลงทรงอาภรณ์มังกรทองแลผึ่งผายแล้ว ถึงสาดพระเนตรดำขลับเหมือนพุ่งจิตชั่วร้ายใส่น่าหลันซือซือ ทำให้ขนอ่อนบริเวณหลังคอตั้งชันขึ้นมา

“หมู่โฮ่วส่วนหนึ่ง...เป็นเพราะความเอาใจใส่ของไป๋เฟินเสียนเฟยพ่ะย่ะค่ะ”

เจียงหวงไท่โฮ่วก็ทำทีเพิ่งเห็นคนร่วมห้อง ขณะที่ทุกสายตาจับจ้องนาง ยิ่งกดดันมวลอากาศรอบกายลดระดับลง ยกเว้นแค่เจียงซูหยูที่มีสายสัมพันธ์แม่ลูก ที่เหลือคล้ายแปลงอารมณ์เบื้องลึกไปฉับพลัน

“ไป๋เฟินเสียนเฟย...ดี...มานี่มาหาอายเจีย...”

เพราะพระนางตรัสเรียก น่าหลันซือซือย่อมก้าวฝ่ากลิ่นอายหมายหัวจากหวังหวงโฮ่ว

“ไม่ต้องกลัว อายเจียไม่ได้จะตำหนิอะไร ตรงข้ามควรบำเหน็จรางวัลให้เจ้ามากกว่า ที่ถวายการดูแลหวงช่างให้พระอาการดีขึ้นแล้ว”

โฉมสะคราญจึงยิ้มละมุน ขับดวงหน้าเฉิดฉันยิ่งสะดุดตาทวีคูณ เจียงซูหยูยังอดโล่งพระทัยไม่ได้ ที่ต๋าน่าหลันซือซือถือกำเนิดเป็นชนรุ่นหลัง หาไม่สีสันวังหลังในยุคของพระนาง อาจคึกคักเกินควบคุม และในฐานะอดีตหวงโฮ่ว ส่วนลึกย่อมทรงเห็นใจหวังสีเจี่ย

“ทูลหวงไท่โฮ่ว หม่อมฉันอาจจะไม่คู่ควรรับพระเมตตาเพคะ ทั้งหมดเป็นความสามารถของหลางไต้ฟู ที่ถวายการรักษาพระอาการหวงช่างอย่างเอาใจใส่เพคะ”

เจียงซูหยูแค่กล่าวทำนองผู้ใหญ่จิตใจดี ทว่านางก็ถ่อมตนกลับมา พระนางจึงแย้มพระโอษฐ์ชมชอบ ก่อนจะตรัสทักขึ้นมา

“หวงช่างประชวรตั้งแต่เมื่อคืน แสดงว่าเจ้าก็ไม่ได้กลับไป๋ฮวากง...”

ในเมื่อเฉียงหมินหลงเป็นจอมฉวยโอกาสตัวยง เขาย่อมไม่ละอายแก่ใจ

“หมู่โฮ่ว เหตุที่เจิ้นไม่อนุญาตให้ไป๋เฟินเสียนเฟยเดินทางกลับไป๋ฮวากงนั้น เกรงนางจะนำเชื้อโรคไปหาหมินจือกับหมินเหมิง พวกเขาอายุเพียงห้าขวบปี ไม่รู้เป็นแล้วจะอาการหนักกว่าที่เจิ้นหรือไม่ จึงได้รั้งตัวคนไว้เฝ้าสังเกตด้วยกันก่อน ถ้าติดโรค ก็ให้นางรักษาจนหายที่เทียนหลงกง เมื่อถึงช่วงเวลานั้น ร่างกายเจิ้นคงแข็งแรงดีแล้ว ด้วยสาเหตุนี้ แม้หลางซื่อกล่าวว่าไม่ใช่โรคติดต่อร้ายแรง แต่ป้องกันการระบาดออกไป เจิ้นย่อมต้องระมัดระวัง”

ทั้งมีเหตุผลและไร้เหตุผล เสียแต่เฉียงหวงตี้ผู้นี้ทำพวกนางคุ้นเคยแล้ว เจียงซูหยูจึงคล้อยตาม

“หวงตี้ตรัสมาก็ถูกต้อง ไป๋เฟินเสียนเฟย อายเจียจำใจฝากเจ้าดูแลพระพลานามัย จนกว่าหวงตี้ทรงกลับมาแข็งแรงดี และเมื่อไป๋เฟินเสียนเฟยต้องอยู่ประจำเทียนหลงกง ระยะนี้คงไม่อาจเอาใจใส่หมินจือหมินเหมิง อายเจียก็ขอนำตัวพวกเขาไปที่เทียนโส้วกง กระทั่งเจ้าแน่ใจว่าร่างกายปกติดี ค่อยมาเข้าเฝ้าอายเจีย แล้วพาพวกเขากลับไป๋ฮวากงได้ ทว่าก่อนหน้านั้น ยามไป๋เฟินเสียนเฟยไม่รู้จะติดโรคด้วยหรือไม่ อายเจียคิดว่า เจ้าควรละเว้นการเข้าเฝ้าหวังโฮ่วกับอายเจียชั่วคราว หวงตี้เห็นเป็นอย่างไร หวงโฮ่วเห็นเป็นอย่างไร...”

โดยไม่จำเป็นต้องพิสูจน์สายเลือด บุคคลสูงศักดิ์สองท่านนี้รับรองสืบสันดานกันมาแน่นอน เมื่อคนลูกประกาศยึดตัวนาง คนแม่ก็สวมรอยยึดตัวซาลาเปาน้อย น่าหลันซือซือจึงใบหน้ายิ้มแย้ม แต่รู้สึกขมคอเป็นธรรมดา

“ที่หมู่โฮ่วตรัสแนะนำเหมาะสมดีพ่ะย่ะค่ะ จนกว่าอ้ายเฟยจะแน่ใจว่าสุขภาพนางแข็งแรงดี เจิ้นนับว่าอกตัญญู ทั้งยังล่วงเกินหมู่โฮ่วให้ทรงเหน็ดเหนื่อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เช่นนั้นอายเจียยิ่งไม่ควรรบกวนหวงตี้นานไป มาเถิดซูเอ๋อ เจี่ยเอ๋อ ช่วงนี้พวกเจ้าทุกคนก็อย่าเพิ่งมารบกวนพระทัยหวงตี้ที่นี่ ไม่เช่นนั้นอาจทำให้เชื้อโรคกระจายตัวได้”

อ้า...เจรจาประสานกันเช่นนี้ นางอดบ่นพึมพำในใจไม่ไหวแล้ว สงสัยจริงๆ ผู้ชราเหนื่อยอะไร ถึงยิ้มหน้าชื่นมื่นขนาดนั้นเพคะ!

หวังสีเจี่ยฟังแล้ว ภายนอกเฉยเมย ทั้งที่กลางอกรุ่มร้อนประหนึ่งสุมไฟ หมายความว่ายามนางจิ้งจอกอาศัยเทียนหลงกงอยู่ พระนางไม่อาจชักเชิดใครมาเล่นงานได้ ทั้งเจียงหวงไท่โฮ่วยังแสดงตัวคุ้มครองบุตรฝาแฝด ระหว่างที่จิ่นคงหวงไท่จื่อต้องประจำตงกง ไม่อาจเดินทางเข้าเฝ้าเจียงซูหยูและพระนาง ด้วยทุกคนสามารถนำโรคไปติดต่อถึงเขา!

หวังหวงโฮ่วให้เดือดดาลในพระทัย แต่ท่วงท่าตามเสด็จเจียงหวงไท่โฮ่วกลับไปยังสงบเยือกเย็น ขณะเดียวกันนั้น เจียงกุ้ยเฟยเองก็อดกลั้นรสขื่นขมอยู่ ทว่าหลังใคร่ครวญว่าใช้เวลาสนิทสนมกับจิ่นติ้งหวังและจิ่นลี่หวังได้ นางพอจะสลายสิ่งตกค้างไปไหว

ลับหลังทุกคนแล้ว เฉียงหมินหลงก็บัญชาการคน

“แจ้งออกไปว่าเจิ้นงดว่าราชการสามวัน แต่อนุญาตให้ผู้ถือฎีกาวิกฤติขอเข้าเฝ้าได้”

เมื่อเจ๋อกงกงค้อมกายรับพระบัญชาแล้ว เขาจึงยื่นมือมา

“อ้ายเฟยไปห้องอักษรกับเจิ้น...

น่าหลันซือซือแน่ใจว่าเขาต้องการไปอ่านฎีกาที่เหลือ และนางย่อมเห็นด้วยว่าเกิดประโยชน์กว่านอนบนเตียงตลอดวัน เพราะอย่างน้อยคงปลอดภัยกำหนัดชายหญิงด้วย ร่างอ้อนแอ้นมอบสัมผัสนุ่มนวลลงในกำมือใหญ่โต พร้อมจะก้าวเท้าตามเสด็จออกไปแล้ว

ทว่าอีกฝ่ายกลับเรียกหานางเพื่อใช้งานต่างไม้เท้า ทั้งแกล้งเทน้ำหนักใส่ทำเอาเดินซวดเซกันทั้งคู่

“สตรีที่แบกรับน้ำหนักเจิ้นได้มีน้อยคน เห็นจะเป็นความจริง”

น้ำเสียงสัพยอกอย่างแฝงนัยนั้น จึงกระตุ้นโฉมสะคราญให้ใจอาจหาญเป็นพิเศษ ดังนั้นหลังจากเจ๋อจิวซิ่งปิดประตูห้องทรงพระอักษรแล้ว คนที่โดนเชื้อโรคเล่นงานจนกล้ามเนื้ออ่อนเหลว กลับสาวเท้าขึ้นนั่งบัลลังก์อย่างองอาจ

“ขณะอยู่เทียนหลงกง เจิ้นอนุญาตให้อ้ายเฟยสั่งคนตั้งโต๊ะทุกมื้อ”

นางไม่ทันพักหายใจ ก็ตกตะลึง เหตุใดตนเองถึงกล้าดูแคลนหนังหน้าเฉียงหวงตี้ได้

เมื่อไม่ได้ยินเสียงสนองรับ เขาค่อยเลิกคิ้วจ้องไป๋ฮวาเฟย

“หรืออ้ายเฟยจะออกตัวว่าไร้ความสามารถอีก...”

อ้า...

น่าหลันซือซือรีบฉีกยิ้ม

“หม่อมฉันน้อมรับพระบัญชาหวงช่างแล้วเพคะ”

มือเขากำลังขึงม้วนรายงาน นัยน์ตาก็จดจ่ออ่านเนื้อหาอยู่ เพียงแต่ปากสนทนากับนางไม่หยุด

“แม้ไม่มีข้าวสักเม็ดตกถึงท้อง เจิ้นก็ยังรู้สึกไม่อยากอาหาร...”

หญิงสาวจนถ้อยพรรณนาทันใด

ให้สิทธิ์นางตั้งโต๊ะทุกมื้อระหว่างอาศัยเทียนหลงกง ก็คือส่งคนเข้าไปยุ่มย่ามกับฝ่ายห้องเครื่องไม่พอ ยังจะเรียกร้องให้ต้องลงมือทำเองด้วยหรือ!

ความเงียบหนที่สองกระตุกคิ้วเข้มขมวดปม ก่อนจะกวาดสายตาหรี่แคบให้น่าหลันซือซือลอบถอนสะอื้น

“หม่อมฉัน...เกรงว่า...”

ไม่รอนางจับเหตุผลมาเรียงความถวาย เฉียงหมินหลงก็เรียกคน

“เจ๋อจิวซิ่ง!

ขันทีเฒ่าย่อมประสานมือพร้อมรับพระบัญชา โดยไม่สนใจบรรยากาศขึงตึงระหว่างหวงช่างกับเสียนเฟย

“นำทางไป๋เฟินเสียนเฟยไปห้องเครื่อง แล้วให้ชูกงกงเข้ามาดูแลเจิ้นชำระฎีกา!

“พ่ะย่ะค่ะ!

จากนั้นเฉียงหมินหลงก็มองอย่างดุดันใส่นาง

“อ้ายเฟยยังติดขัดสิ่งใดหรือไม่”

ยิ่งท้ายประโยค สุรเสียงเข้มข้นราวกับคำราม กระทั่งเจ๋อกงกงยังไม่กล้าเหลือบดูสีพระพักตร์

“ขอบพระทัยในพระเมตตาเพคะ”

หญิงสาวย่อมไม่อาจดึงดัน นอกจากยอบกายรับพระบัญชา แล้วตามเจ๋อกงกงออกไปอย่างว่าง่าย กระทั่งถึงตำหนักที่ตั้งห้องเครื่องประจำเทียนหลงกง สถานที่นี้รวบรวมคนครัวมากฝีมือหลายแขนงจากต่างท้องถิ่น เรียกว่าจักรพรรดิโปรดเสวยเมนูใด เพียงมีพระบัญชามา พวกเขาล้วนสามารถปรุงได้โอชารสทั้งนั้น

“ทูลเชิญไป๋เฟินเหนียงเหนียงพ่ะย่ะค่ะ”

ดูความสงบเรียบร้อยภายใน คงเป็นเจ๋อกงกงรอบคอบส่งคนมาแจ้งข่าวแล้ว เมื่อไป๋เฟินเสียนเฟยปรากฏโฉมล่มแคว้นขึ้น จึงเต็มไปด้วยผู้สนใจมอง โดยเฉพาะพวกเขาฟังคำเล่าลือหนาหูมาว่า เสียนเฟยชาวหรวนตี้เชี่ยวชาญปรุงขนมหวาน และบัดนี้นางรับหน้าที่ดูแลพระกระยาหารจักรพรรดิทุกมื้อ ในใจจึงคึกคัก

ไม่เพียงหวังลักจำวิชาของไป๋เฟินเสียนเฟย นางยังมาพร้อมกับเจ๋อกงกง นับว่าสองพลังประสาน ปราบนิสัยพวกเขาจนโอนอ่อน ขอแค่ชี้นิ้ว ทั้งหมดก็กระตือรือร้นขึ้นมา ส่วนใหญ่น่าหลันซือซือเลยสั่งและชี้ ขั้นตอนไหนที่ต้องแสดงตัวอย่าง นางค่อยลงมือทำ ยอดฝีมือกลุ่มนี้มีความสามารถ ย่อมปฏิบัติเองได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อรายการอาหารอ่อนและของหวานถูกปรุงขึ้นครบถ้วน พวกเขาจึงตั้งโต๊ะเสวยในห้องทรงพระอักษรตามคำสั่งไป๋เฟินเสียนเฟย เฉียงหมินหลงพิจารณาฎีกาไปหลายม้วนแล้ว ครั้นได้กลิ่นหอมจูงจมูกจนกระเพาะหิวโหย เขาย่อมพักความคิด เสด็จลงมาร่วมโต๊ะเสวยกับนาง

ยามท้องอิ่มหนำดี เฉียงหลงหวงตี้ค่อยไล่สาวงามไปทำความสะอาดกาย จากนั้นมาสลับตัวกับชูกงกง นั่งฝนหมึกข้างโต๊ะทรงงาน น่าหลันซือซือถึงแน่ใจว่าโดนมังกรผูกติดตัวแล้ว หญิงสาวได้แต่ยิ้มแย้มอ่อนโยนสนองพระบัญชา ทั้งที่ภายในขบฟันกรอดๆ บรรดาจิตบรรพชนก็แวะเวียนมาส่งสายตาขบขัน ก่อนเสด็จจากไป เห็นความทรมานของนางเป็นเรื่องบันเทิงสิ้น

ขณะมุ่งมั่นฝนหมึกกับแท่นหิน ทั้งอยู่ในระยะเหลือบตานิด ก็เห็นตัวอักษรเรียงแถวเป็นระเบียบ อย่างไรน่าหลันซือซือย่อมเสียตบะ แอบอ่านแก้เมื่อยใจไปหลายบรรทัด แต่เฉียงหมินหลงรู้ทั้งรู้ ไป๋ฮวาเฟยกำลังนัยน์ตาซุกซน เขากลับปล่อยให้ล้ำเส้นต่อ จนรับสัญญาณจากเงามืด ค่อยเปลี่ยนพระทัย 

“อ้ายเฟยเทียบยายามเว่ย(11.00-13.00)ของหลางซื่อใช้เวลาเคี่ยวนาน ให้เจ๋อจิ่วซิ่งตามไปช่วยอ้ายเฟย แล้วจะได้ตั้งโต๊ะกลางวันให้เจิ้นด้วย”

สาวงามเช็ดผงหมึกที่ติดมือ ก่อนยอบกายทูลลาตามเจ๋อกงกง ตลอดระยะที่ยังไม่พ้นห้องทรงพระอักษร นางย่อมจับสัมผัสเฉียบคมที่จ้องมองเบื้องหลัง โดยไม่มีใครทันสังเกต หญิงสาวสบตากับวิญญาณกลุ่มหนึ่ง พวกเขาหยุดค้อมหลังทำความเคารพนาง ก่อนมุ่งหน้าทะลุประตูเข้าไป เรียวปากสีชาดกระตุกยิ้ม

ไม่ว่าเป็นความลับประเภทไหน ประเดี๋ยวนางคงได้ฟังบ้าง!

 

แท้จริงแล้ววิธีปรุงยากับเจ๋อกงกง ไม่ได้ลำบากไปกว่ากำกับคนครัวเตรียมพระกระยาหาร ทว่าที่ทำให้นางเหน็ดเหนื่อยคือพวกเคราะห์ร้ายชนิดต่างๆ อย่างเช่น ไฟที่ลุกกำลังเหมาะสมแล้วอยู่ๆ มอดดับ ทำให้ต้องเตรียมสมุนไพรเคี่ยวใหม่ หรือตวงส่วนผสมถูกตามเทียบยา ทว่าเกิดผลเปลี่ยนแปลงสีและกลิ่น

ท่ามกลางเสียงหัวเราะของผีพระชายาสามตน น่าหลันซือซืออยากยกมือปิดหูที่โดนก่อกวนนัก ใช่ว่านางจะไม่ทราบว่าเป็นคำสั่งถ่วงเวลาของผู้ใด ฉะนั้นยามเผชิญหน้ารอยยิ้มสดสวยของไป๋เฟินเสียนเฟย เจ๋อจิวซิ่งมักรู้สึกใกล้จับไข้ตามจักรพรรดิบ้างแล้ว

กว่าน่าหลันซือซือจะกลับเข้ามาถวายพระโอสถจักรพรรดิ ห้องทรงพระอักษรก็กลับสู่ความสงบเงียบ หลังเฉียงหมินหลงเสวยยาแล้ว นางค่อยตั้งโต๊ะพระกระยาหารกลางวันเป็นข้าวต้มทรงเครื่อง น้ำซุปกระดูกกับผักล้วนผ่านผ้ากรองจนใสแจ๋ว แลเห็นพื้นเม็ดข้าวและเนื้อสัตว์ ทั้งโปรยผักชีซอยละเอียดประดับแต่ง ราวกับกลีบบุปผาล่องธารา

เฉียงหมินหลงช้อนข้าวและซุปเข้าปากหนึ่งคำ ลำคอก็คล่องลื่น ท้องยังอบอุ่น เขาจึงกินลงกระเพาะไปสองถ้วยใหญ่ จากนั้นค่อยเรียกหาของว่าง น่าหลันซือซือเลยให้คนยกก้อนแป้งนึ่ง รูปร่างอวบกลม ผิวขาวผ่องเป็นปุยหิมะเข้ามาถวาย ใบหน้าหล่อเหลาย่อมถมึงทึงทันใด

แค่รั้งตัวไว้ด้วยกันสามวัน มื้อที่สอง นางก็ปั้นฝูงซาลาเปามาตำหนิเขาแล้ว!

น่าหลันซือซือทำไม่รู้ไม่ชี้กับบรรยากาศขนหัวลุก หยิบหนึ่งลูกขึ้นมาบิเนื้อ เผยไส้สองสีที่ส่งผลเปลี่ยนอารมณ์จักรพรรดิ จากไม่พอพระทัยก็กลายเป็นฉงนฉงาย ด้วยความอยากรู้ เฉียงหมินหลงจึงคว้าลำแขนบอบบาง ก่อนบังคับส่งซาลาเปาชิ้นนั้นเข้าพระโอษฐ์ ปากเคี้ยวแล้วกลืนลงท้อง เขายังตวัดลิ้นติดใจให้เห็น

“อ้ายเฟย ไส้หนึ่งเป็นโปหลัว อีกไส้เป็นจวี่จื่อ รสชาติเปรี้ยวหวาน เอร็ดอร่อยไม่แพ้ไส้เนื้อสัตว์ทีเดียว”

นางย่อมยิ้มหวานยอมรับ

“หวงช่างทรงพระปรีชา สีเหลืองคือโปหลัวเชื่อม สีส้มคือจวี่จื่อเชื่อมเพคะ”

พระเนตรคมกริบยามทอดมองสาวงามก็สะท้อนประกายดาวฤกษ์ออกมา

“อ้ายเฟยมีสายตากว้างไกลเรื่องของหวาน ทำให้เจิ้นประทับใจแล้ว” 

จากนั้นหญิงสาวก็ต้องจ่ายค่าชม ด้วยการป้อนซาลาเปาเขาจนหมดถาด แล้วเฉียงหมินหลงค่อยล้างปาก เสด็จกลับไปทรงงานอย่างอิ่มเอมต่อ

 

หลังจากน่าหลันซือซือนั่งลงฝนแท่งหมึกเงียบๆ พักใหญ่ นางก็เริ่มเหม่อลอย เพราะกลุ่มวิญญาณกงกงฟังเฉียงหลงหวงตี้สนทนากับราชองครักษ์แล้ว ก็มาทบทวนให้ฟังทั้งหมดพอดี เมื่อเฉียงหมินหลงหวังยืดเส้นสายบ้าง จึงหันมาสนทนากับคนใกล้ตัว 

“อ้ายเฟย เจิ้นคิดว่าเจิ้นมีปัญหาอยู่ประการหนึ่ง”

ทว่าโฉมสะคราญข้างโต๊ะทรงงานกลับขมวดคิ้วคิดเงียบๆ ต่อไป เขาไม่รู้ว่านางจมภวังค์เรื่องใดอยู่ ในใจย่อมหงุดหงิดขึ้นมา 

“อ้ายเฟย!

ตามมาด้วยเสียงตบพระหัตถ์ปัง หญิงสาวค่อยสะดุ้งตัว หันหน้ามากะพริบตาปริบๆ ใส่จักรพรรดิ จากโกรธ เฉียงหมินหลงก็ขบขัน

“อ้ายเฟย เจิ้นเพิ่งกล่าวว่ามีปัญหาอยู่ประการหนึ่ง เหตุใดอ้ายเฟยจึงเงียบไปเล่า”

ปัญหา...สวรรค์...นางเกลียดปัญหา!

น่าหลันซือซือยังใบหน้าซื่อนัยน์ตาใส ไม่เข้าใจว่าสวามีต้องการให้นางแสดงทีท่าเช่นใดออกมา ทั้งที่ในอกขุ่นข้องเป็นอย่างมาก  

“ทูลหวงช่าง หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาทำให้ทรงพิโรธเพคะ เพียงแต่ด้วยสติปัญญาหม่อมฉัน เกรง...เกรงว่าปัญหาหนึ่งประการของหวงช่าง จะอยู่เหนือความสามารถหม่อมฉัน...”

“หึ...”

สำหรับเฉียงหมินหลง ผู้มีหัวคิดซับซ้อนจำแนกสองประเภท หนึ่งมิตร สองศัตรู และสองประการนี้ยังอ่อนไหวอย่างยิ่ง ดังเช่นใครอาศัยเส้นทางบัญชาการของเขาวางแผนของตนเอง เฉียงหมินหลงมักหมายหัวบุคคลนั้นเป็นภัยชนิดหนึ่ง ทว่าบัดนี้เขากลับพึงใจที่น่าหลันซือซือคล้ายแบ่งเบาภาระบ้าง เห็นทีสีสันเจ้าเล่ห์ของนางจะดึงดูดผู้คนเกินไปแล้ว

“เจิ้นเพียงอยากทราบว่า อ้ายเฟยขณะอาศัยอยู่ที่นอกด่าน ใช้ชีวิตประจำวันอย่างไรเท่านั้น”

ที่นอกด่าน...อา...ที่แท้ก็กำลังหยั่งเชิงนางถึงสถานการณ์แถบชายแดนหรือ แต่บ้านเกิดของน่าหลันซือซืออยู่ทิศเหนือ ส่วนเจียยวี่กวนอยู่ทิศตะวันตก เมื่ออ้อมค้อมถามมา น่าหลันซือซือย่อมแสร้งซื่อใสประดุจกระจกบานหนึ่ง

“เตียของหม่อมฉันคือชานหยูรุ่นก่อน ชาติกำเนิดเหนียงของหม่อมฉัน ก็เป็นหนี่เอ๋อ(บุตรสาว)ของอนุขุนนางท่านหนึ่ง เหนียงกล่าวว่าเพราะเลือกจะโบยบินเคียงคู่เตียแล้ว พวกเขาจึงขับไล่เหนียงออกจากตระกูล เหนียงหม่อมฉันหน้าตางดงามทั้งยังใจดีมาก แต่วาสนารักของเตียเหนียงช่างแสนสั้น หยานหลัว(พญายม)จึงเสด็จมาพรากเหนียงกับเสี่ยวซงตี้ของหม่อมฉัน ไม่ช้าเตียที่โศกเศร้าก็ล้มป่วย แล้วเตียค่อยทอดกายเคียงข้างพวกเขาอย่างสงบ ทำให้สูสุ(อา)ของหม่อมฉัน ต๋าปาหนานทูฉี(รองหัวหน้าเผ่า สกุลต๋า ชื่อปาหนาน)ขึ้นปกครองเผ่าเป็นต๋าปาหนานชานหยู แต่แรกท่านก็มีเอ๋อจื่อแค่หนึ่งคน ภายหลังค่อยแต่งภรรยาหลายคน มีหนี่เอ๋อหลายคน หนึ่งในนั้นมีตานเอ๋อ ต๋าเชอตานเจี๋ยยวี๋เพคะ หม่อมฉันก็เติบโตพร้อมกับพวกนาง ก่อนจะได้เข้าฉางอันมาพึ่งพิงพระบารมีหวงช่างเพคะ”

สีพระพักตร์เฉียงหลงหวงตี้แข็งกระด้าง ทั้งยังส่งสายตาเย็นชา

“พวกเขามีน้ำใจกับอ้ายเฟยดีหรือ...”

ยามสบสายพระเนตรเยือกแข็ง น่าหลันซือซือก็คลี่ยิ้ม คล้ายให้บรรยากาศสดใสขึ้น

“พวกเขามีน้ำใจกับหม่อมฉันดีเพคะ หม่อมฉันจึงได้เติบใหญ่อย่างสบายใจเพคะ”

ถ้าเป็นพระราชวังฉางอัน นางคงฝังร่างตามเตียไปนานแล้ว!

“อ้ายเฟยก็คือผู้สืบเชื้อสายต๋าโมเหยียนชานหยู เจิ้นให้เสียดายที่หวงเย่ฟู่(พระสัสสุระ)ชิงจากไปเร็วนัก”

เรื่องราวเหล่านี้ เขาล้วนรู้ดีนับแต่ได้โฉมสะคราญมาเป็นข้าบริจาริกา ยุคสมัยอันรุ่งเรืองของเผ่าหรวนตี้สิ้นสุดแล้ว ตั้งแต่ต๋าปาหนานสืบทอดตำแหน่งชานหยูจากพี่ชาย ต๋าโมเหยียนคือผู้นำที่เก่งกล้าและเข้มแข็ง เสียดายที่จุดอ่อนของเขาเป็นภรรยา

ช่วงวัยเยาว์ของเฉียงหวงไท่จื่อ เขามักปลุกใจให้ฮึกเหิม หวังจะเผชิญหน้าขุนศึกเช่นต๋าโมเหยียนอย่างกล้าหาญสักหน ทว่าหลังจากเปลี่ยนตัวชานหยูคนใหม่ ขุนพลจากเผ่าต่างๆ ที่สมานฉันท์อยู่กลับแตกแยกออก ทำให้ต๋าปาหนานชานหยูยิ่งหวาดกลัวทัพใหญ่ของเฉียงหลงหวงตี้ จนยอมคุกเข่าสาบานสวามิภักดิ์ต่อแคว้นจิ้น และจะจัดส่งบรรณาการทุกปี

น่าหลันซือซือยิ้มเฉย ทว่าอารมณ์ที่ตกค้างกลับถูกก่อกวนขึ้นมา มันคือความโกรธเกลียดที่บิดามารดาทอดทิ้งนางไป ปล่อยให้ตรอมตรมจนตายในสถานที่ห่างไกลบ้านเกิด หญิงสาวจึงกำหนดจิตปลอบโยน บัดนี้ต๋าน่าหลันซือซือมีนาง มีมิตรชาวผีและผู้คน หาได้ต้องน้อยใจอดีตที่เคยโดดเดี่ยวต่อไปไม่   

“ปัญหาชายแดนที่ก่อกวนใจเจิ้น นำพาอารมณ์หมองหม่นมาสู่อ้ายเฟยแล้ว”

เห็นได้ชัดว่าสายตาเขาเฉียบคมขนาดไหน ไม่อาจปิดบังได้เลยจริงๆ

“หากอารมณ์ของหม่อมฉันจะหมองหม่น ย่อมเป็นเพราะปัญหาชายแดนของหวงช่าง เกินความสามารถของหม่อมฉันแล้วเพคะ”

“อ้ายเฟยก็ยังรับฟังเจิ้นได้”

หญิงสาวระงับอาการถลึงตาใส่จักรพรรดิสุดกำลัง เฉียงหมินหลงจึงเห็นเพียงรอยยิ้มอ่อนละมุน 

“เรื่องนี้ยังไม่เป็นอันตราย อ้ายเฟยไม่ต้องกลัว”

สาวงามกะพริบตาปริบ เรี่ยวแรงในร่างคล้ายถูกสูบออก นางอุตส่าห์ส่งสัญญาณไม่รับอย่างสุภาพแล้ว แต่เขาก็ยังจะยัดเยียดอีก!

“ฎีกาที่ถึงมือเจิ้นมีสองฉบับ เนื้อหาสองทิศทาง ทั้งที่มาจากสถานที่เดียวกัน ย่อมเกิดปัญหาขึ้นที่นั่นแน่แล้ว ทว่าเป็นฉบับไหนที่ถูกต้อง และฉบับไหนที่ผิดพลาด ผู้เขียนฎีกาต่างยืนยันเด็ดเดี่ยวว่ารายงานแต่ความจริง เจิ้นรู้ว่าความผิดพลาดเป็นที่รังเกียจ ไม่ว่าหน้าไหนล้วนผลักไสมันออกห่างตัว คนกลางก็พะวงแต่สมดุล จนไม่อาจตัดสินข้างใดข้างหนึ่ง จึงก่อกวนใจเจิ้นอย่างมาก”

น่าหลันซือซืออยากแบะปาก แล้วกลอกตามองบนเต็มที หากนางไม่รู้ว่าเขาอำพรางข้อมูลส่วนสำคัญเอาไว้ ย่อมหลงกลสงสารเจ้ามังกรมารยาแน่นอน!

ที่พูดมาฟังเหมือนจะมีสามขั้วอำนาจใหญ่ คนเขียนฎีกาแยกเป็นซ้ายหนึ่ง ขวาหนึ่ง และคนกลางอีกหนึ่ง ทว่าถ้าเขาเปิดเผยส่วนที่ปิดบังไว้ด้วย ย่อมพบว่าทั้งสามขั้วอำนาจล้วนอยู่ใต้บุคคลลำดับที่สี่ จักรพรรดิตัวร้ายที่ชอบรังแกคนอย่างเฉียงหมินหลงอย่างไรล่ะ!

“อ้ายเฟยฟังแล้วไม่ต้องกังวลใจไป เจิ้นแค่อยากพูดกับใครสักคนเท่านั้น”

แน่นอน...เจิ้นแค่อยากพูดกับใครสักคน ที่เจาะจงว่าเป็นนางโดยเฉพาะ!

ฉากหน้าหญิงสาวย่อมยิ้มจอมปลอม ปลอบโยนคนกำลังทุกข์ได้อย่างสวยงาม เฉียงหมินหลงจึงละม้ายมีพลังใจอ่านฎีกาที่เหลือต่อ

ทว่าฉากหลังของคนงาม ในใจกลับอัดแน่นไปด้วยประโยคยาวเหยียด นี่คือสั่งนางแล้วใช่หรือไม่ ให้หาทางอย่างไรก็ได้ตัดสินความจริงระหว่างมู่เฉิงเซี่ยงกับหวังไท่เว่ยออกมา แสดงว่าเฉียงหมินหลงกำลังต้องการหลักฐานที่พิสูจน์สถานการณ์ชายแดนอยู่ โดยต้องไม่ได้มาจากขุนนางในราชสำนัก

นับว่าสวรรค์อำนวยพรสกุลจ้าวแล้ว!

ฉะนั้นย่อมได้เพคะ!

-

-

--ต่อค่ะ--(ขอบคุณทุกกำลังใจนะคะ ที่อ่านง่ายเป็นเพราะแพนด้ายังไม่ได้ตรวจทานหรือเปล่าคะ แบบเขียนรอบเดียว 55555 ที่สงสัยว่ายืดเรื่อง แพนด้าไม่ได้ยืดนะคะ นอกจากพล็อตหลักที่เล่มสองต้องมุ่งไป ก็ยังมีพล็อตรอง อย่างเช่นพัฒนาความสัมพันธ์ของตัวละครด้วย แล้วก็ยังมีปูปมต่างๆ ที่ทั้งจบในเล่มสองและต่อไปเล่มสามอีกค่ะ จบตอนนี้สั้นกว่าปกติ เพราะแพนด้าคุมจำนวนหน้าด้วย แฮะๆ ไม่งั้นความหนาจะล้ำหน้าเล่มหนึ่งไปไกล แต่อันนี้ก็เป็นฉบับยังไม่ตรวจทาน มันก็จะไม่ละมุนละไมนะคะ คือแพนด้าเขียนเองก็รู้สึกได้ มันต้องเกลาอีกรอบหนึ่งค่ะ จะพยายามเขียนให้ไวๆ ขึ้นจะได้มีเวลาเกลาก่อนส่งเดดไลน์นะคะ)

ขณะที่น่าหลันซือซือเฝ้าดูแลเฉียงหมินหลงไม่ห่าง ซาลาเปาน้อยก็ย้ายมาอยู่เทียนโส้วกงกับเจียงหวงไท่โฮ่วชั่วคราว เจียงเลี่ยงซูย่อมถือโอกาสใช้เวลาร่วมกับพวกเขาอย่างฟุ่มเฟือย นางจำได้ว่าเมี่ยนเปาเลี้ยงกระรอก จึงให้คนนำกรงประดิษฐ์ของชาวต่างชาติมาฝาก เปาจื่อก็ได้ตำรากลไกลึกลับมาเล่มหนึ่ง

ทั้งสองคนต่างแสดงความดีใจออกนอกหน้า ทำให้เจียงกุ้ยเฟยวางใจ อย่างไรเด็กย่อมเป็นเด็ก แม้หวาดระแวงแค่ไหน สายตาพวกเขายังสดใสกว่าผู้ใหญ่ ยิ่งไม่มีต๋าน่าหลันซือซือ ฝาแฝดยิ่งผ่อนคลายกิริยา ระหว่างร่วมโต๊ะเสวยกับเจียงซูหยู เสียงเด็กชายกับผู้ใหญ่ย่อมสลับจังหวะกันกล่าว เปาจื่อนั้นเจรจาคล่องแคล่ว แต่เมี่ยนเปาที่ก้าวหน้า ยอมตอบคำถามออกมาบ้าง เจียงเลี่ยงซูจึงลงความเห็นใหม่ เด็กมารยาทแข็งกระด้างอย่างเขา ก็ไม่ได้มีนิสัยเลวร้าย

หลังจากเจียงกุ้ยเฟยทูลลากลับตำหนัก เจียงซูหยูก็ดูแลพวกเขาเข้านอน แล้วค่อยพาขบวนคนจากไป เปาจื่อก็ล้วงเทียนไขจากใต้หมอน ส่วนเมี่ยนเปาหยิบกลักไม้ขีดไฟออกมาจุดเทียน เมื่อแสงไฟปรากฏขึ้นภายในห้อง ขันทีที่เฝ้าด้านนอกจึงรีบส่งเสียงสอบถาม

“จิ่นติ้งหวังและจิ่นลี่หวังบรรทมไม่หลับหรือพ่ะย่ะค่ะ มีปัญหาใดให้กระหม่อมแก้ไขหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

ซาลาเปาน้อยมองหน้ากันอย่างคาดเดาเอาไว้แล้ว

“เปิ่นหวังกระหายน้ำ ทำให้นอนไม่หลับ เลยจุดไฟขึ้นมาหาโถน้ำ”

และย่อมเป็นเปาจื่อที่ตอบ

“เช่นนั้นโปรดให้กระหม่อมได้ถวายน้ำด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

เด็กชายฝาแฝดยิ้มใส่กัน ก่อนจะประสานเสียงอนุญาต

“เข้ามาได้!

หลังจากเมี่ยนเปาส่งแท่งเทียนติดไฟให้ขันทีผู้นั้น พวกเขาก็กินน้ำคนละถ้วย จากนั้นก็ทิ้งตัวลงนอนเคียงข้างกันบนเตียงหลังใหญ่ ความมืดกลับมาครอบคลุมประดุจม่านมุ้งที่สงบเงียบ พวกเขานอนจ้องพวกมันอยู่พักใหญ่ เหตุผลที่เปาจื่อซ่อนเทียน และเมี่ยนเปาจุดไฟ เป็นเพราะต้องการตรวจสอบความเอาใจใส่ของเวรยาม ปรากฏว่ากระทั่งหวงจู๋หมู่(เสด็จย่า)ก็กำชับสั่งคนเข้มงวดขึ้น

“ใกล้วันเกิดพวกเราแล้ว ฟู่หวงก็ประกาศไม่ออกว่าราชการสามวัน ทั้งยังจะยึดตัวเหนียงเอาไว้อีก เชื้อโรคพวกนั้น พวกเราเกรงกลัวที่ไหนกัน!

เปาจื่อถอนหายใจบ้าง ยิ่งใกล้วันเกิด พวกเขายิ่งอยากอยู่ใกล้เหนียง

“เหนียงคำนึงถึงเสี่ยวเปาเป็นสำคัญ ย่อมไม่อาจปฏิเสธฟู่หวง เมื่อฟู่หวงกับหวงจู๋หมู่ก็ปกป้องพวกเราจากหวงโฮ่ว”

“ฟู่หวง! เจ้าก็ได้ยินพวกนั้นใส่ความเหนียง ฟู่หวงออกมาช่วยแก้ไขสักคำหรือก็ไม่ เป็นเหนียงกับอารันที่เตรียมแผนรับมือไว้ต่างหาก”

เมี่ยนเปายังโมโหคราวคดีคุณไสยอยู่

“จุ๊...”

พออารมณ์เดือดเสียงเจ้าตัวก็ดัง แม้เปาจื่อจะคิดไม่แตกต่าง เขากลับต้องห้ามปราม ฟู่หวงนับว่าหน้าไม่อายหลายเรื่องจริงๆ!

“จากเหตุการณ์นั้น เป็นเพราะฟู่หวงเจตนาให้ทุกคนเห็น แม้ฟู่หวงจะโปรดปรานเหนียง แต่ก็ยังเคารพซานหวงอู่ตี้(สามราชาห้าจักรพรรดิ) หากพวกเขาอยากหาเรื่องเหนียง นอกจากต้องแลสีหน้าฟู่หวงสักรอบก่อน ควรมีเหตุผลที่เหมาะสม หาไม่อาจกลายเป็นเช่นสกุลเสวียกับไอ่”

เปาจื่อแต่กำเนิดก็คิดอ่านเกินเด็ก ทั้งเหนียงเข้าใจความพิเศษของเขา ทำให้เติบโตมาอย่างปกติสุข เปาจื่อจึงไม่เคยตั้งคำถามที่ทุกวันเหนียงกลายเป็นหญิงชรา แล้วเดินทางหายไปไหน

เมี่ยนเปายังฝังจำบทเรียนต้าหวงซงได้ เขาจึงอดทนคิดลึกซึ้งขึ้น

“พวกเราก็คง...เฮ้อนอนคิดถึงเหนียงให้ชินแล้ว”

จากนั้นเด็กชายก็จ้องหน้ากันเอง ต่างคนต่างอัดอั้นตันใจ ก่อนเปาจื่อจะเสนอความเห็น

“พรุ่งนี้ทูลหวงจู๋หมู่ ว่าอยากศึกษาอาการของฟู่หวงดีหรือไม่”

เมี่ยนเปาพยักหน้าทันที ต่อให้เขาคิดอยากเอาใจฟู่หวง แต่อย่างไรนั่นเป็นเหนียงของพวกเขาทั้งคน ฟู่หวงเคยละทิ้งไป คราวนี้อยากจะเก็บคืน ดังนั้นยังจะส่งเสริมเหนียงให้ดูทิ้งก็ง่าย คืนก็ง่ายหรือ!

 

ยามน่าหลันซือซือโดนกักกันที่เทียนหลงกง ย่อมตัดขาดข่าวสารของอู่เหวินฝูโดยปริยาย ทว่าทุกวันยังมีขบวนผีสลับรายงานสถานการณ์เจียยวี่กวน ทว่านางไม่อาจใช้ความเคยชินแบบเดิม อยู่ๆ ก็พูดเพ้อพกกับลมฟ้าให้คนสนิทอย่างชีรันฟัง

บางคราวเฉียงหมินหลงจึงเห็นไป๋ฮวาเฟยทอดสายตามองพื้นที่ว่าง ครั้นเขาจับตาดูด้วยความสงสัย หญิงสาวมักหันกลับมายิ้ม นัยน์ตาก็วาวใสไร้มลทิน เมื่อพบเหตุการณ์ประหลาดทำนองนี้หลายหน ชายหนุ่มค่อยคร้านจะใส่ใจ ในเมื่อราชองครักษ์ลับสงบนิ่งอยู่ แปลว่าปราศจากสิ่งแปลกปลอมที่เล็ดลอดเข้ามา นางอาจเพียงหน่ายหน้าตาแท่นฝนหมึกและกองฎีกาจากขุนนาง  

พระวรกายเฉียงหลงหวงตี้ผ่านการเคี่ยวกรำวิชายุทธ์แต่วัยเยาว์ จึงมีพื้นฐานที่แข็งแรงกว่าคนทั่วไป อาการของเขาย่อมดีขึ้นเป็นอย่างมาก ทว่าเหตุใดยังมีเสียงไอเบาๆ จากลำคอบ่อยหน น่าหลันซือซือก็คร้านจะใส่ใจเช่นกัน หากนางชอบใช้มารยาสตรี เฉียงหลงหวงตี้ก็เชี่ยวชาญมารยาบุรุษ!

หญิงสาวจึงทำแค่หมั่นทูลเตือนให้เสวยพระโอสถ และดูแลสมดุลเวลาตลอดวันให้เขา ปลุกตื่น ถวายพระโอสถยามเฉิน(7.00-9.00) ตั้งโต๊ะมื้อเช้า ฝนหมึกถวายขณะอ่านฎีกา ตั้งโต๊ะมื้อกลางวัน ถวายพระโอสถยามเว่ย(13.00-15.00) ฝนหมึกถวายขณะอ่านฎีกา ตั้งโต๊ะมื้อเย็น ฝนหมึกถวายขณะอ่านฎีกา ถวายพระโอสถยามซวี(19.00-21.00) และพาเข้าบรรทม จนบางที นางเกือบจะเห็นเป็นสองเปา!

ในค่ำคืนที่สาม คู่หนุ่มสาวเอนตัวลงนอนเคียงข้างกัน น่าหลันซือซือรู้ว่าเขาหายดีแล้ว แต่ยังกลั่นแกล้งนางไม่ให้กลับไปหาบุตรชาย ขณะที่เฉียงหมินหลงตระหนักว่า สุขภาพตนเองกลับคืนมาคึกคักยิ่งนัก ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียกวาสนาดอกท้อทั่วแคว้นจึงหันหาหญิงงาม มือใหญ่แตะบนหัวไหล่ ตั้งใจจะเคล้นคลึงผิวพรรณละเอียด ปอกเปลือกนอก ก่อนฉวยกินรสสุกฉ่ำภายใน ทว่าปฏิกิริยาแน่นิ่งที่สะท้อนกลับ เหมือนบัดดลสรรพสิ่งล้วนเปลี่ยนแปรไปสารพัด 

เสียงคำรามดุร้ายก่อตัวขึ้นในลำคอ ทว่าแผ่วจางที่ริมฝีปาก และไม่อาจคาดคะเนได้ กลายเป็นสายลมอ่อนเบาผ่านจมูกออกมาสายหนึ่ง ฝ่ายชายนอนหงาย แม้หลับสนิทแล้ว หัวคิ้วก็ยังไม่ผ่อนคลาย ฝ่ายหญิงตะแคงข้างเข้าหา ทว่าในห้วงฝันแสวงพบเพียงความสุขสบาย  


คุยกับแพนด้า:

สถานะขณะนี้ปั่นต้นฉบับแข่งกับเวลาแบบบ้าดีเดือดมาก 5555 แต่จะค่อยๆ แปะไปนะคะ และขอบพระคุณสำหรับทุกคำอวยพรมากเลยค่า .. > /\ < ..  


สถานะเรื่อง: ยังไม่จบ 

สถานะการลงเรื่อง: ยังลงต่อเนื่อง

สถานะสต็อก: ไม่มี (ปั่นสด ตรวจสด)

วันนัดเจอตอนต่อไป: ยังระบุไม่ได้ (อาจจะเป็นวันไหนก็ได้)

จะลงกี่เปอร์เซ็นต์ในหนึ่งตอน: ระบุไม่ได้ (เท่าที่มีในวันที่ลง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2.07K ครั้ง

106 ความคิดเห็น

  1. #4585 ✰ MELT (@jaonookanoomwarn) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:59
    มีสี่ภาค อิพี่เต้ก็อาจจะนกทั้งสี่ภาค บรรลุซึ่งตำราพญานก คิ้กค้าก555555555555555555
    #4585
    0
  2. #4555 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:33
    สองแฝดอย่าหลงกลเจี่ยงเลี่ยงซูเด็ดขาดน่ะ
    #4555
    0
  3. วันที่ 15 มกราคม 2562 / 13:36

    วันนี้เต้ก็นกเหมือนเดิมสมอยากใช้งานเยอะดีนัก

    #4337
    1
  4. #4336 dduueenn (@dduueenn) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 14 มกราคม 2562 / 20:25
    สนุกมากอ่านซำ้ๆหลายรอบมาก มาต่อไวไวนะ
    #4336
    1
  5. #4335 Vampire_killeR (@vana_killer) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 20:22

    พญามังกรกลายเป็นพญานกอีกแล้ว 5555555
    #4335
    1
    • #4335-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:22
      55555555 ยังไม่แปลงสภาพ
      #4335-1
  6. #4334 SupatraJetirak (@SupatraJetirak) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 08:54
    ตั้งแต่อ่านนิยายเรื่องนี้ไม่เคยได้อ่านแบบติดต่อกันให้สุขใจสักครั้ง ไม่นักเขียนหายไปที7-8วันก็ลงทีละนิดพอให้อ่านกันตายไปวันๆๆเห้อเบื่อแท้ คงต้องเทแล้วค่ะไม่ไหวแล้ว รอลงเล่มแล้วว่ากันแล้วค่ะ บ๊ายค่ะนักเขียน
    #4334
    1
    • #4334-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:23
      ขอบคุณมากเลยนะคะที่ตามกันมาตลอด แล้วถึงจะเท ก็ยังรอลงเล่มอีกด้วย
      #4334-1
  7. #4333 monmanon (@monmanon) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 12:47

    กร๊ากกกก 5555 พี่เต้ใช้งานเมียจนเหนื่อยไงรู้ตัวปะ นางเลยหลับ อดอีกแล้วเนอะ 55555

    #4333
    1
    • #4333-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:23
      อยากขี้แกล้ง กรรมก็เลยตกใส่ตัว 5555
      #4333-1
  8. #4330 pemipond (@pemipond) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 21:25
    จบทั้งเรื่องก้อดทั้งเรื่องอ่ะ
    #4330
    1
    • #4330-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:24
      ง้าววว อยากบอก แต่ว่า ฮือๆ
      #4330-1
  9. #4329 pop_zaza (@SunidaLuangjam) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 15:41
    เริ่มสงสารฝ่าบาทซะแล้วสิ อดตลอดๆ555
    #4329
    1
    • #4329-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:25
      55555555 เฮียก็ตอดไปเยอะละน้า
      #4329-1
  10. #4327 Numtanthitiya (@Numtanthitiya) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 02:25
    นกอย่างต่อเนื่อง......ถถถถถถถ
    #4327
    1
  11. #4326 OLi OLi (@0833408845oil017) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 21:11

    ต้องสะใจขนาดไหน ถึงจะหัวเราะจนอาการไอกำเริบ

    นก+นก+นก+นก

    #4326
    1
    • #4326-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:25
      กร๊ากกกกกกกกก ไอเสียงนี้เพราะมากค่ะ
      #4326-1
  12. #4325 Kiss๏~ (@phrae745) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 20:19
    ก็ยังคงนกต่อไป ถถถ
    #4325
    1
    • #4325-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:26
      55555 สยายปีกบินไม่รู้กี่รอบแล้ว
      #4325-1
  13. #4324 Nattiya Bursnachaitavee (@nsttiyaburana) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 12:38
    ขอบคุณมากค่ะไรท์.
    ไรท์ขาอย่าปั่นจนตัวเองป่วยนะคะ.
    #4324
    1
    • #4324-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:27
      ขอบคุณมากเลยนะคะ แพนด้าพยายามประคองตัวเองอยู่ค่ะ เหมือนที่น่าหลันดุเฮียเต้ 55555 จริงๆ ตอนนี้ห้ามลาแล้ว เดดไลน์จ่อคอ
      #4324-1
  14. #4323 Limimi (@Limimi) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 10:41

    555 หลับใส่เฉยเลย เดี๋ยวก็โดนแกล้งอีกหรอกน้องซือ

    #4323
    1
    • #4323-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:27
      น้องรอดแล้วค่า แต่ไม่รู้จะเจอเก็บดอกเบี้ยไหม 5555
      #4323-1
  15. #4322 0622144669 (@0622144669) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 09:07

    สมนำ้หน้าก่อนหน้านี้ไม่สนใจตอนนี้สนใจก็ควรทำใจซะนะเฮียเต้มีอุปสรรคเยอะนิดนึงทำตัวน่าหมั่นไส้อยู่เรื่อย

    #4322
    1
    • #4322-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:28
      55555555 จริงค่ะ ทำตัวก่อกวนคนมาก
      #4322-1
  16. #4321 pookky4135 (@pookky4135) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 02:19
    มังกรจีนมีปีก55555
    #4321
    1
    • #4321-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:28
      กี้ดดดดดดดดดดดด ฮ่าาาาา
      #4321-1
  17. #4320 LUHANSEOH(Y)UN (@moonlight26262) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 01:06
    วอนไรต์&#8203;โปรด&#8203;เห็นใจ&#8203;พี่เต้&#8203; นกจนจะเป้นนก555555
    #4320
    1
    • #4320-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:28
      เห็นใจแล้วค่าาา
      #4320-1
  18. #4319 chanee1979 (@chanee_1979) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:58
    พญานก ที่แท้ คือ เฮียเต้ 5555
    หัวเราะเยาะด้วยความสะใจ
    #4319
    1
    • #4319-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:28
      55555555 รอกลายร่างก่อนเนอะ
      #4319-1
  19. #4318 GFMB (@GFMB) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:46
    แกมันร้ายยยยย!!! เจียงๆ(อะไรนะ?) แฮร่! ลืมเลย~
    หึๆสมน้ำหน้าหวงตี้ สองเปาลู๊กกก มานี่มาาา มาเอาปื_ เอ๊ย! เอาขนม
    #4318
    6
    • #4318-3 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:38
      เจียงภรรยา แพนด้าจำว่า นางขาเลี่ยง ก็เลยชื่อเจียงเลี่ยงซูค่า แต่ตอนตั้งชื่อไม่ได้คิดงี้นะคะ ฮาาาา
      #4318-3
    • #4318-5 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      16 มกราคม 2562 / 10:16
      หายไวๆ นะคะ นอนเยอะๆ จะได้แข็งแรง อิอิ
      #4318-5
  20. #4317 พาน (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 22:37

    จะเป็นเต้ร้อยตอนป่ะเนี่ย

    #4317
    1
    • #4317-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:29
      ไม่ถึงร้อยค่ารับรอง
      #4317-1
  21. #4316 Kibibiza (@Mat_AnGel) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:51
    ซือซือก็ยอมๆให้เค้ากินบ้างเถอะ ไม่ยอมเช่นนี้ได้รึเค้าคือฮ่องเต้เราคือสนมนะ
    #4316
    1
    • #4316-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:30
      ถ้าบังคับจริงก็คงต้องให้ แต่เฮียก็ใจดีอยู่น้า
      #4316-1
  22. #4315 Taksina_Tangkwa (@Taksina_Tangkwa) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:49
    นกค่ะพี่เต้ 5555 ไม่รู้จะบอกยังไง
    #4315
    1
  23. #4314 kaohom--------- (@kaohom---------) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:23
    น่าสงสาร จุ๊ๆ555
    #4314
    1
    • #4314-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:30
      5555555 คนดีก็แบบนี้ เฮียว่าไว้
      #4314-1
  24. #4313 Vivamew26 (@Vivamew26) (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 19:22
    พญานกตัวจริง 555
    #4313
    2
    • #4313-1 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:30
      555555555
      #4313-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  25. #4312 ปีใหม่ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 18:57

    สมควร!!!

    #4312
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #4312-2 honeypooh079 (@honeypooh079) (จากตอนที่ 52)
      15 มกราคม 2562 / 21:38
      55555555
      #4312-2