unconditionally ∞ markbam (end)

ตอนที่ 14 : unconditionally - 13

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,499
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    28 ก.ย. 57






Unconditionally
 

วันเดือนปีเคยเป็นแค่เพียงสายลมผ่าน
แต่ใครคนหนึ่งทำเวลาฉันให้รู้สึกมีความหมาย


 

 

“ตาค้างเลยดิ ฮ่าๆๆ”


 

รุ่นพี่รวบของไว้ในมือเดียว ก่อนจะยกมือข้างที่ว่างขยี้หัวผมจนมันเสียทรง ผมเบ้หน้าปัดมือรุ่นพี่ออกและแบมือออกไปอีกครั้ง


 

“ขอของกับกระเป๋าสตางค์ด้วยครับ”


 

“มาล้วงเอา ของหนักง่ะ =W=


 

ทำไมมาร์คต้วนต้องทำตัวเป็นสิ่งมีชีวิตที่มุ้งมิ้งด้วยนะ...


 

ผมเดินก้าวเข้าไปหาเขาอีกนิด พร้อมกันกับรุ่นพี่ที่หันมาหาผมทั้งตัว รอยยิ้มที่มีนัยยะแอบแฝงนั่นทำให้ผมหลุบตาต่ำมองพื้นอย่างเสียไม่ได้ รุ่นพี่ก็คือรุ่นพี่อยู่วันยังค่ำนั่นแหละ...เขาคือคนที่ทำให้ผมใจเต้นแรงได้เสมอไม่ว่าเขาจะอยู่ไกลแสนไกลในที่ที่ผมคิดว่าผมคงเข้าไปหาไม่ถึงหรือจะเป็นเขาที่อยู่ตรงนี้ เขาที่เดินมาหาผมเองโดยที่ผมไม่ได้คาดหวังหรือเรียกร้องอะไรทั้งสิ้น


 

หากแต่ลมหายใจอุ่นที่กำลังเป่ารดใบหูผมนั่นมันทำให้ผมขนลุกและตื้นตันใจได้พร้อมกัน...


 

“การกระทำสำคัญกว่าคำพูดเสมอนะครับ อย่าคิดมาก”


 

.

 

.

 

.


 


'อะไรนะครับ?'
 


 


'ต้องขอโทษจริงๆครับ พอดีเกิดปัญหานิดหน่อย
ไม่เกินวันศุกร์ตอนเย็นแน่นอนครับ'

 



 

ยาว...โกรธไอ้พี่แจ็คสันยาว =__=


 

เพราะผมไม่มีโทรศัพท์ใช้ร่วมห้าวันทำให้ผมเหมือนโดนตัดขาดกับโลกภายนอกโดยสิ้นเชิง แน่นอนว่าทุกๆ วันพี่แจ็คสันเพียรหาของมาถวายผมอย่างดี และผมไม่รับหรอก พูดคำไหนก็คำนั้น (แต่ยูคยอมก็รับของไว้ให้ผมหมดอ่ะ ผมไม่รับแต่ผมกินนะ)


 

"หน้าตาช่วงนี้ดูมีความสุขนะเพื่อนรัก ไหนมีอะไรมาแบ่งปันกันมั่งดิ" ยูคยอมลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ ผม ยกเท้าขึ้นมาวางบนขาผมหน้าตาเฉยส่วนตัวเองเอนตัวไปกับเก้าอี้เล่นเกมในโทรศัพท์ไม่ละสายตา ผมเป็นที่วางขาให้มันเมื่อไหร่เนี่ย


 

"ไม่มีอ่ะ"


 

"ต้องมีดิ" มันถึงขั้นหยุดเกมแล้วหันมาจ้องหน้าผมแทน "เนี่ย ยิ้มปากฉีกไปถึงหูแล้ว" แถมมีการจับหน้าผมจนปากผมจะฉีกจริง สงสารกันบ้างมั้ยเนี่ย


 

"เดี๋ยวต่อยเลย เจ็บนะเว้ย"


 

"เห็นนั่งจ้องเคสโทรศัพท์นั่นมาตั้งนานแล้ว ทำไมวะมีคนซื้อให้หรอ"


 

"เปล่าๆๆ" ยูคยอมหรี่ตามองเมื่อผมรีบปฏิเสธ มันทำให้ผมรู้ตัวเลยพยายามพูดให้ปกติที่สุด "มันน่ารักดีเลยซื้อมา"


 

"ไอ้สิงโตเนี่ยนะ"


 

มันคือสิงโตสีม่วงต่างหาก!


 

'เห็นใช้เคสสีม่วง ชอบใส่รองเท้าสีม่วง
ไหนจะที่ห้อยกระเป๋าสีม่วงอีก
'



 

"เออมันน่ารักใช่ป่ะล่ะ"


 

'ก็เลยคิดว่าน่าจะชอบสีม่วง
นี่ไงของพี่สีแดงจะได้ใช้คู่กัน
'



 

"ไม่อ่ะ มองตรงไหนว่าน่ารักวะ"


 

'เลิกงอนพี่ได้แล้วนะครับคนดี'


 

"ทุกตรงแหละ คนหน้าตาไม่ดีมักจะไม่เข้าใจ"


 

'ไม่ได้งอนไง เอาของผมคืนมาเลยนะ เอาเงินไปด้วย'


 

"เออ...เฮ้ย ใครหน้าตาไม่ดีวะ"


 

'ไม่เอา เดี๋ยวไว้ค่อยไปกินทีหลังโอเคมั้ย'


 

"คิมยูคยอม"


 

'ไม่มีทาง'


 

"ไม่มีทาง คนอย่างผมหน้าตาดียันลิ้นปี่ :p"


 

'เสียใจไม่ให้ปฏิเสธ กลับบ้านดีๆ นะครับอย่าเผลอกัดคนขับแท็กซี่'


 

"ไอ้คนหลงตัวเอง"


 

'ย๊า รุ่นพี่'


 

ผมว่าผมก็เหมือนคนบ้าจริงๆ นั่นแหละมานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว...


 

"เฮ้ยแบมแบม! ออกมาดูนี่เร็วๆเลย"


 

ผมกับยูคยอมหันไปตามเสียงเรียกของมยองซู เพื่อนร่วมห้องคนนึงที่กำลังเกาะระเบียงดูอะไรบางอย่างอยู่ จริงๆ ผมมันก็พวกไม่สนใจเรื่องแบบนี้หรอกนะครับ แต่หลายสายตาที่หันมามองผมแล้วมันทำให้รู้สึกแปลกๆ


 

หรือมันจะเกี่ยวกับผม?


 

บางทีเรื่องที่เหนือเกินความคาดหมายมันก็เกิดขึ้นกับผมบ่อยเกินไปนะ...


 

ผมยกขายูคยอมลงก่อนจะลุกไปดูสิ่งที่คนกำลังฮือฮาอยู่ตอนนี้


 

กระดาษสีรุ้งที่กำลังปลิวว่อนอยู่ทั่วบริเวณชั้นหนึ่งชั้นสองลอยไปตามลมที่กำลังพัดอยู่ ที่พื้นลานด้านล่างมีกระดาษหลายร้อยแผ่นที่ประกอบกันเป็นคำว่า


 

'SORRY BAMBAM'


 

ขอโทษ...งั้นหรอ?


 

เสียงโห่ร้องจากนักเรียนแทบทุกชั้นดังขึ้นเพราะตอนนี้เป็นเวลาพักของทั้งโรงเรียนเมื่อมีใครบางคนปรากฏตัวขึ้นมาพร้อมถือกระดาษแผ่นใหญ่ไว้เหนือศีรษะ


 

'แบมแบม พี่รักนายนะ '


 

แม่เจ้า...!!!


 

"แจ็คสันหวัง!"


 

"ยกโทษให้พี่เถอะน้า~ นี่จริงจังนะเว้ย" ผมชะโงกหน้าไปมองพี่รหัสสุดเวอร์ของตัวเองอย่างละเหี่ยใจ สร้างงานสร้างอาชีพเก่งจริงๆ ยิ่งใหญ่อลังการตลอดอ่ะ รู้อยู่หรอกว่าบ้านรวย ช่วยรวยสติหน่อยเห้อ


 

"ผมอายเขาหมดแล้วเนี่ย ทำบ้าอะไรของพี่วะ!"


 

"อายคือไรหวังไม่รู้จัก ยกโทษให้พี่ได้ยังงง" พี่แจ็คสันโบกกระดาษในมือไปมาเรียกเสียงกองเชียร์ให้ช่วยเชียร์ผมด้วยการพูดว่า 'ยกโทษ' ซ้ำๆ คือง้อผมด้วยวิธีนี้นี่มัน...


 

"ถ้าพี่ยังไม่เลิกทำแบบนี้อ่ะ ผมจะไม่ยกโทษให้พี่แล้วนะ!" ผมจะไม่โมโหมากกว่าเดิมเลยถ้าตอนนี้ผมไม่ได้อยู่ชั้นสี่แล้วต้องตะโกนคุยกันเนี่ย สนุกมากมั้ย =___=


 

"จริงนะ สัญญาต่อหน้าประชาชี"


 

"เออสัญญา!" ชูสามนิ้วสาบานครับ...อยากจะจูบมือก่อนชูด้วยแบบฮังเกอร์เกมอ่ะ เอ่อไม่ใช่ละ รีบๆไปเหอะผมอายสายตาคนอื่น -_-


 

"วรั้ย น่ารักที่สุดเลยน้องแบมของพี่แจ็คสัน วู้ววว~" ผมส่ายหน้าให้กับความไร้สติของพี่แจ็คสันที่วิ่งไปรอบๆ เหมือนเด็กดีใจเวลาได้ของเล่น ผมว่าผมต้องรีบไปแล้วล่ะ อับอาย = =


 

"โห...แบมแบม ยังกับแฟนกันเลยว่ะ"


 

ไม่ต้องมองด้วยสายตาอิจฉาครับ ต่อให้บ้านรวย หน้าตาดีแต่เป็นพี่แจ็คสันผมก็ตัดออกไปแบบไม่ต้องคิดได้เลย คิมฮันบินคิดอะไรของมัน


 

"ไม่ใช่สักหน่อย อย่าไปพูดอย่างนี้ให้ใครฟังเชียว เราเสียสุขภาพจิตหมด -_-"


 

"อ้าวหรอ นี่ที่ยืนกันอยู่นี่เขานึกว่าพี่แจ็คสันง้อแฟนตัวเองนะเนี่ย"


 

"พี่รหัสเฉยๆน่า ฝากแก้ข่าวด้วย ขอบใจนะ" ผมตบไหล่เพื่อนปุๆ ก่อนจะเดินเข้าห้องอย่างไม่ใส่ใจ เอาล่ะครับงานทอล์คออฟเดอะทาวน์ก็ต้องมา


 

"มีอะไรวะ"


 

"สิงโตน่ารัก"


 

"ยังไม่จบเรื่องเคสนี่ใช่มั้ย =__="


 

"มันน่ารักจริงๆ นะ -_-"


 

คิมยูคยอมคงเหนื่อยที่จะเถียงผมต่อไปเลยหันไปเล่นเกมในโทรศัพท์ต่อเหมือนเดิม แล้วผมก็กลับสู่โหมดเดิม...


 

นั่งยิ้มคนเดียว J


 

.

 

.

 

.


 

ผมว่าคิมยูคยอมต้องมีซัมติงในโทรศัพท์แน่ๆ ช่วงนี้มันถึงแยกทางกับผมกลับบ้านบ่อยๆ


 

ผมก็ไม่ได้ซักไซ้มันมากมายหรอกนะ เพราะผมก็มีซัมติงเหมือนกัน แต่ไม่ใช่โทรศัพท์หรอก ซัมติงที่ผมนี่ล่ะ


 

อาทิตย์นี้เหมือนรุ่นพี่ปีสามจะหยุดเรียนกันถ้วนหน้าเพื่อเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัยวันศุกร์นี้ ผมถึงไม่ได้เจอรุ่นพี่ตั้งแต่วันนั้น แต่ผมก็รู้สึกดีมากๆ เหมือนกันเพราะพรุ่งนี้ผมหยุด


 

...มันคือวันศุกร์ไงล่ะ


 

จริงๆ ผมก็อยากเจอรุ่นพี่บ้างนะ แต่รุ่นพี่ก็ไม่ได้มาโรงเรียนเลย ไม่รู้ว่าจะโทรหาผมบ้างมั้ย เออแล้วทำไมเขาต้องโทรหาผมอ่ะ มันช่างไม่มีเหตุผลเอาซะเลยเนอะ


 

ถึงยังไงรุ่นพี่ก็คือเด็กเรียน เขาก็ต้องทุ่มเทเวลาให้กับการเรียนก่อนอยู่แล้ว ผมก็เด็กเรียนนะ เรียนไปทำไมให้เปลืองตังค์ถ้าเทอมนี้ไม่เวิร์คสงสัยโดนเด้งกลับไทยแน่นอน


 

แต่เหมือนผมจะคิดผิด


 

เพราะคนที่ถูกพูดถึงยืนพิงประตูบ้านผมราวกับมาถ่ายแบบ ท่าทางคุณชายและสไตล์การแต่งตัวนั่นอย่างกับหลุดออกมาจากนิตยสารชื่อดังและมันทำให้ผม


 

...อึ้ง


 

"ไง"


 

ถ้อยคำทักทายสั้นๆ หลุดออกจากปากพี่เขาราวกับมันเป็นเรื่องปกติที่พี่เขามาบ้านผม แต่ที่ไม่ปกติคือผมอีกเนี่ยล่ะ ไม่คิดว่าจะมาหาถึงบ้าน...


 

"ม-มาได้ไงครับเนี่ย"


 

"คิดถึง โทรหาทำไมไม่รับ L"


 

คิดถึง...


 

คิดถึง...


 

งืมโอเค ผมยังโอเคอยู่ แค่ไม่กล้ามองหน้ารุ่นพี่อีกแล้ว รองเท้าผมนี่มันก็เก่าแล้วนะ สงสัยควรจะซื้อใหม่


 

"โทรศัพท์ได้พรุ่งนี้ตอนเย็นน่ะครับ"


 

"แต่ก็อยากมาหาอยู่ดี ไม่เจอตั้งหลายวัน"


 

โอย...เย็นไว้นะแบมแบมเอ้ย


 

"พ-พรุ่งนี้พี่มีสอบไม่ใช่หรอครับ?"


 

"อื้ม แต่อยากได้กำลังใจ"


 

และมันก็ทำให้ผมลนลานเปิดประตูมากกว่าเดิม มือจะสั่นแข่งกับใจทำไมวะ


 

ผมเปิดประตูบ้านค้างไว้ ก่อนจะเปิดสวิตช์ไฟรอบบ้าน แอบคิดว่าโชคดีนิดหน่อยที่เมื่อวานว่างแล้วไม่รู้จะทำอะไรเลยเก็บของในบ้านเล่น...โชคดีชะมัด


 

"บ้านน่าอยู่จัง"


 

รุ่นพี่ที่ก้าวตามเข้ามาเอ่ยปากชมแบบที่ไม่รู้ว่าตามมารยาทรึเปล่า เอาเถอะ ผมไม่รู้เรื่องอะไรแล้ว ผมกำลังมึน = =


 

อ้อใช่ ผมควรจะไปหาน้ำให้รุ่นพี่กินสินะ แล้วตู้เย็นอยู่ตรงไหนของบ้านวะ  @_@


 

"หิวข้าว"


 

แต่ก่อนที่ผมจะเดินไปถึงห้องครัว คนที่เป็นแขกของบ้านกลับเดินชิงตัดหน้าเข้าไปก่อน แถมยังสำรวจตู้เย็นเหมือนเป็นเจ้าของบ้านเอง


 

ผมคือใคร @_@


 

เจ้าของบ้านอย่างผมได้แต่ยืนมองแขกที่หยิบจับทุกอย่างอย่างชำนาญแบบที่ผมยังไม่รู้เลยว่าพี่เขารู้ได้ไงว่าผมเก็บอะไรไว้ตรงไหนบ้าง รุ่นพี่พับแขนเสื้อขึ้นแล้วหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม เขาคือคุณชายจริงๆ นั่นแหละ ผมเคยใส่อะไรแบบนั้นที่ไหนมีไว้เช็ดมือตอนล้างจานอย่างเดียว -_- วัตถุดิบต่างๆ ถูกหยิบยกขึ้นมาทำอาหารส่วนผมทำได้แค่ยืนมอง ชะโงกหน้าไปดู แล้วก็ถูกไล่ให้ออกมานั่งรอ


 

ไม่นานนักข้าวผัดง่ายๆ ก็ถูกยกออกมาสองจาน


 

สองจาน?


 

ผมควรบอกพี่เขามั้ยนะว่าปกติผมไม่กินมื้อเย็น คือผมผูกติดกับการกินนมกล่องเดียวมานานแล้ว .__.


 

คำตอบก็คือไม่กล้า


 

"เอ้อ เดี๋ยวผมไปเอาน้ำให้นะ" ผมรีบลุกไปจัดการให้ก่อนรุ่นพี่จะลุกไปเอง เพิ่งรู้สึกว่าตัวเองเป็นเจ้าของบ้านก็ตอนนี้แหละครับ น้ำเย็นในมือมันทำให้ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นนิดหน่อย รุ่นพี่นั่งรออยู่ที่โต๊ะวางโทรศัพท์ลงเมื่อเห็นผมเดินกลับมา


 

ผมนั่งเขี่ยข้าวไปมา ในขณะที่รุ่นพี่ก็นั่งกินข้าวสไตล์คุณชายเหมือนเดิม เหมือนเขาจะสังเกตว่าผมไม่ตักกินสักทีเลยหยุดกิน


 

"ไม่อร่อยหรอ"


 

"ฮะ...เปล่าครับ" ผมรีบตักข้าวคำใหญ่เข้าปาก แต่ก็นะผมไม่หิวก็คือไม่หิว อารมณ์นี้มันกินไม่ลงขี้เกียจเคี้ยวมากๆ


 

"ไม่ค่อยกินข้าวเย็นสินะ ไม่กินก็ไม่ต้องฝืนก็ได้"


 

"ม-ไม่เป็นไรครับ" แน่นอนว่าผมกลัวรุ่นพี่จะเสียน้ำใจถึงจัดการข้าวจานนี้แบบกล้ำกลืน หวังว่ารุ่นพี่เขาจะไม่สังเกตเห็นหรอกนะ


 

"นี่ ถ้าพรุ่งนี้พี่ทำข้อสอบได้ แบมจะให้อะไรพี่มั้ย J" จู่ๆ รุ่นพี่ก็ถามผมด้วยสีหน้ายิ้มแย้มเหมือนกำลังคาดหวังอะไรบางอย่างอยู่ แต่...


 

"ผม...ต้องให้ด้วยหรอครับ" นี่ไม่ได้กวนตีนนะ สงสัยจริง ทำไมผมต้องให้พี่เขาด้วยอ่ะ @_@


 

"ไม่ต้องให้ก็ได้..." แล้วรุ่นพี่ก็ค่อยๆ หุบยิ้มนั้นแล้วกินข้าวต่อ


 

ความเงียบก่อตัวขึ้นเป็นการจบบทสนทนา ผมไม่รู้ว่าควรจะทำตัวยังไงดีเลยรีบตักข้าวกินให้มันหมดดีกว่า จริงๆ รุ่นพี่ก็ทำอาหารอร่อยนะ


 

"กินช้า"


 

รุ่นพี่จะรู้มั้ยนะว่ามันทำให้ผมเกือบสำลักข้าว...


 

ช้อนสีเงินของรุ่นพี่เขาตักข้าวในจานผมและมันก็จบลงที่รุ่นพี่กำลังช่วยผมกินข้าวอยู่ ผมรีบกินให้เร็วขึ้น รุ่นพี่จะได้ไม่ต้องช่วยผมกินมาก แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว -^-


 

"เดี๋ยว...แบมเอาจานไปล้างก่อนนะ" ผมรีบรวบจานกับแก้วน้ำมาทันทีเมื่อรุ่นพี่ยกน้ำดื่มจนหมด นี่ถ้ารุ่นพี่ยังตามมาล้างจานให้อีกผมว่าผมต้องสติแตกแน่


 

“เฮ้ย!


 

และผมก็ต้องสะดุ้งจริงๆ ตอนที่ล้างจานเสร็จแล้วหันมาเจอรุ่นพี่ยืนพิงประตูห้องครัวอยู่เงียบๆ


 

"...แบมจะไม่ให้พี่จริงหรอ" ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกที่เป็นคนไม่ใช่สิ่งไม่มีชีวิตน่ะนะ เอื้อมหยิบผ้าเช็ดมือที่อยู่บนตู้เย็นมาเช็ดมือให้แห้ง ไม่อยากแสดงความสกปรกให้พี่เขาเห็น ผมไม่ใช่คนซกมกนะ!


 

"รุ่นพี่อยากได้อะไรล่ะครับ?"


 

"เหมือนไม่อยากให้เลยนะ"


 

"ไม่ใช่นะครับ!" เอ้า อธิบายหน้าตาตื่นเลยครับงานนี้ รุ่นพี่ก็ทำหน้าเศร้าเหมือนกำลัง...น้อยใจผม? หรือว่ารุ่นพี่เขาอยากได้อะไรจากผมจริงๆ วะ "...รุ่นพี่ขออะไรผมก็ให้ได้หมดแหละครับ"


 

ขนาดใจไม่ได้ขอ...ผมยังให้ไปแล้วเลย


 

"จริงนะ?" จากหน้าเศร้าเมื่อกี้เปลี่ยนเป็นสายตามีประกายอย่างรวดเร็วจนผมรู้สึกได้ว่าเหมือนรุ่นพี่เขากำลังเล่นละครหลอกผมอยู่เลย -_- เอาเถอะ เห็นแก่การทำกับข้าวให้กินนะครับ


 

"อื้ม" ผมพยักหน้าถี่ๆ จนรุ่นพี่ขยี้หัวผมเบาๆ


 

"งั้นพี่จะทำให้ได้นะ จะได้มาทวงสัญญา"


 

"รุ่นพี่เก่ง ทำได้อยู่แล้วครับ J"


 

"ว้า เบื่อคนรู้ทัน L"


 

ผมย่นจมูกใส่แล้วเดินนำรุ่นพี่ออกมาที่กลางบ้านอีกครั้ง นาฬิกาเรือนใหญ่แสดงเวลาให้เห็นว่าเย็นพอสมควรแล้ว และรุ่นพี่ก็ควรกลับบ้านไปนอนได้แล้ว


 

"รุ่นพี่กลับบ้านได้แล้วนะครับ เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย"


 

"ไม่เห็นต้องไล่เลย"


 

"ม-ไม่ได้ไล่สักหน่อย แต่นี่มันมืดแล้วนะครับ"


 

"ก็ได้ๆ" รุ่นพี่ยอมใส่รองเท้าแต่โดยดี "ไปก่อนนะ"


 

"...แล้วเจอกันนะครับ"


 

ผมเชื่อว่ารุ่นพี่ทำได้ รุ่นพี่เป็นคนเก่ง เรียนก็เก่ง เล่นกีฬาก็เก่ง ทำกับข้าวก็เก่งอีกต่างหาก อ้อใช่ทำให้ผมใจเต้นแรงเก่งด้วยสิ


 

"ด-เดี๋ยวครับ"


 

ผมว่าผมยังไม่ได้ขอบคุณรุ่นพี่เลยนะที่ทำอาหารให้ผมกิน...


 

อะไรบางอย่างดลใจให้ผมก้าวเข้าไปหารุ่นพี่ที่จับประตูค้างอยู่ น่าจะเป็นความกล้าที่รวบรวมมาตลอดหลายวันนี้ล่ะมั้ง ผมสอดมือเข้าไปรวบลำตัวรุ่นพี่ไว้แล้วซบลงไปกับแผ่นหลังกว้างและไหล่ลาดนั่น ถึงเสียงผมมันจะอู้อี้แต่ผมก็มั่นใจว่ารุ่นพี่ต้องได้ยินเสียงผมแน่นอน


 

"ตั้งใจสอบนะครับ"


 

คำตอบรับของเขาคือการที่รุ่นพี่กดคางลงมาที่หัวผมเบาๆ


 

"...ขอบคุณครับกำลังใจของพี่"



 

 

 

Until the next chapter .


 

ตอบคอมเมนต์ #234
คุณ Pupu 
●ω●

คือที่แบมทำตัวอย่างนั้นเพราะแบมกำลังหงุดหงิดค่ะ ประมาณว่าตัวเองไม่ได้ทำอะไรผิดแต่ต้องมาเดือดร้อนเพียงเพราะอีกคนเป็นมาร์คต้วน ขวัญใจสาวทั้งโรงเรียน เวลานั้นคนหงุดหงิดก็พาลไปทั่วเลยไม่สนใจใครทั้งนั้นอารมณ์มาเหนือเหตุผลมากค่ะ ตั้งใจแต่งให้แบมบึ้มใส่พี่มาร์คอยู่แล้ว (อุ้บส์) ใครมีอะไรสงสัยก็ถามได้เลยน้ายินดีตอบค่า ^___^







THANKS : SQWEEZ 







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

2,405 ความคิดเห็น

  1. #2394 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2561 / 00:00
    แหมมมมมมมมม!!! รามคาน///ย่นจมูกหมั่นไส้
    #2394
    0
  2. วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 22:22
    พี่มาร์คนี่ชอบน้องจริงใจและจริงจังกับแบมจริงๆใช่มั้ย?
    ไม่รู้สิ เราอ่านแล้วไม่ค่อยไว้ใจมาร์คเลยอ่ะ ตั้งแต่ต้นเราก็ทีมพี่มาร์คมาตลอดจนถึงตอนที่ อิพี่มาร์คบอกสาวว่าแบมเป็นแค่คนรู้จักนี่แหละ! มันเลยตะหงิดๆไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่
    #การกระทำสำคัญกว่าคำพูดก็จริง แต่ความชัดเจนก็สำคัญไม่แพ้กัน!!!!!
    #2374
    0
  3. #2366 ploylovely632 (@ploylovely632) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2560 / 01:33
    โห ทีแรกก็นึกว่ามาร์ค ตั้งท่าเตรียมอ่านต่อมาก ปรากฏว่า แจ็ค แอบกลัวเบาๆ5555
    #2366
    0
  4. #2320 -Bameverthing- (@-Bameverthing-) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2559 / 19:15
    กำลังใจของพี่>\<
    #2320
    0
  5. #2288 Aely (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 21:27
    มาร์คอย่าขออะไรที่มันเจ้าเล่ห์นักนะ
    #2288
    0
  6. #2250 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 19:23
    อยากรู้ว่าจะขออะไร
    #2250
    0
  7. #2223 NaNaPinkSmile (@nanamin77) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 19:41
    ขอให้เป็นแบบนี้ไปนานๆนะ นี่ก็นึกว่ามาร์คจะมาเพราะเข้าใจผิดเรื่องแจ็คสันซะอีก ปล.การกระทำสำคัญกว่าคำพูดก็จริงแต่บางทีเค้าก็ต้องการความชัดเจนที่ออกจากปากนายนะมาร์คต้วน
    #2223
    0
  8. #2207 สวัสดีเราเอง (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 เมษายน 2558 / 09:14
    โง้ยยย หวานนนนน รุ้สึกเหมือนจะมีมดมาขึ้นไอแพดดดด><อยากมีแบบนี้บ้างงงงงง ชีวิตอาภัพฮรื้อออออออT[ ]T
    #2207
    0
  9. #2199 -view- (@siraprapa11683) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2558 / 00:49
    หวานนนนนนนนนนนนน ฮริ้งงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง
    #2199
    0
  10. #2187 poo2momo (@poo2momo) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มกราคม 2558 / 16:30
    แบมเอ้ย ใจไปถึงไหนแล้ว
    #2187
    0
  11. #2186 Got7Love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 มกราคม 2558 / 01:01
    โห้ะ อลังการงานง้อจิง หวังนี้แกง้อน้อง รึง้อแฟน สติแกไม่ค่อยจะมีสินะ 555 มาร์คแบม.....ขอผ่าน ดูหวานกันจนรีดอิจฉา หมั่นไส้ล่ะเนี่ย
    #2186
    0
  12. #2172 Maxziicas (@max-min2012) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 มกราคม 2558 / 10:04
    เขิลพี่มาร์คจัง คึคึคึ
    #2172
    0
  13. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  14. #1958 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 22:23
    หวานกันขนาดนี้ 
    รีดเดอร์หัวใจวายพอดี
    ไรท์เตอร์

    #1958
    0
  15. #1931 nu'earn (@earn_ej) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2557 / 18:40
    เขาไม่ได้เกลียดพี่หรอก อย่าคิดมาก^^
    #1931
    0
  16. #1895 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 23:36
    ที่แท้แค่ฝัน อย่าให้ฝันเป็นจริงเลย
    #1895
    0
  17. #1815 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 19:51
    ตอนนี้น่ารัก นั่งยิ้มคนเดียว 55555

    พ่ี่ต้วนจะขออะไรแบมนะ อยากรู้จัง
    #1815
    0
  18. #1554 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 16:07
    เอิ่มมม หวังแจ็คสันนนนเวอร์ชิบบบบบ
    #1554
    0
  19. #1522 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 10:27
    กรี๊ดดดแจ๊คแบมนี่ยังไง อิอิใครก็ต้องคิดว่าง้อแฟนทั้งนั้นแหละแบม แต่แจ๊คสันน่ารักอ่าจริงๆนะ มาร์คแบมก็อบอุ่นเหมือนกัน แต่แบมไปให้สัญญาแบบนั้นถ้ามาร์คขอพิเรนทร์ขึ้นมาจะไหวเหรอแบม
    #1522
    0
  20. #1412 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 04:31
    ขำอิพี่แจ็ค
    #1412
    0
  21. #1312 GammyK (@ponponlll) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 25 กันยายน 2557 / 11:59
    TT รอค้าบบ
    #1312
    0
  22. #1284 เมียหลวงกีกวัง (@melohyun93) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 07:33
    ตดใจหมด นึกว่าจะเจ้าสู่โหมดดราม่าซะละ
    #1284
    0
  23. #1229 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กันยายน 2557 / 23:06
    เห้ย คุยกันดีดีลูก อย่าเขวี้ยงของ
    #1229
    0
  24. #1171 stepx99 (@cher-16) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 14:58
    โอ๊ยยยยยย เขินเว้ยยยยยยย แงงงงงงงงงง แต่นี่กลัวมีดราม่าจนรับมือไม่ไหวจริงๆนะ T_T
    #1171
    0
  25. #1115 minnyart (@minnyart1) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 01:45
    หวังตาเว่อร์ตัลหลอดดดด
    #1115
    0