unconditionally ∞ markbam (end)

ตอนที่ 18 : unconditionally - 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    2 ก.ค. 57






 


 

Unconditionally

 

ไม่ว่าเมื่อไหร่วันเวลาก็ยังคงหมุนไป
ไม่ว่าเมื่อไหร่ทุกอย่างก็ต้องเปลี่ยนผันไป
เพราะชีวิตก็เปลี่ยนแปลงทุกวัน



 

           

            “แย่จังเลย วันนี้พวกเราต้องแยกไปอีกที่นึงแล้วอ่ะ” พี่ยองแจพูดขึ้นตอนที่พวกเราล้อมวงกันรับประทานอาหารเช้าอยู่ อีกชั่วโมงนึงพวกปีสองต้องแยกไปอีกสถานที่หนึ่งแล้ว นั่นทำให้พี่แจ็คสันแทบคลั่งเพราะเมื่อคืนปาร์ตี้กันยังไม่เที่ยงคืนดีก็ต้องล้มเลิกเสียก่อน


 

            ไม่ใช่เพราะผม อย่ามองผมอย่างนั้นนะ =__=


 

            เป็นเพราะอาจารย์ที่เดินไปเคาะประตูบ้านแล้วไล่ให้กลับไปนอนกันต่างหาก แถมโดนปลุกกันตั้งแต่เช้ามารับฟังข่าวร้าย (ของพวกพี่) อีก แต่ผมไม่ได้รู้สึกอะไรมากมายเพราะคืนนี้ผมคงต้องพักผ่อนจริงจังแล้วล่ะ


 

            เลือดแทบหมดตัว...


 

            หลอกๆ ไม่จริงสักหน่อย แค่เสียเลือดกับน้ำตาเล็ดตอนขยับตัวนิดหน่อย โชคดีของผมคือฮันบินเดินออกมาตาม โชคร้ายคือฮันบินบอกผมช้าไป ไอ้กิ่งไม้เฮงซวยขนาดเท่าขาโต๊ะสนุ๊กนั่นเลยตกใส่ช่วงไหล่กระแทกโดนหลังแถมยังเกี่ยวเสื้อโค้ทผมขาดแล้วยังบาดต้นแขนผมจนเป็นแผลยาวเท่าฝ่ามือ


 

            อย่าขยับได้มั้ย ผมโดนฮันบินดุด้วย เอานี่พันแผลไว้ก่อน เดี๋ยวกลับไปทำแผลที่ห้อง ผ้าพันคอถูกกระตุกไปเมื่อไหร่ไม่รู้และผมก็ต้องก้มหน้ารับชะตากรรมว่ามันเปื้อนเลือดแล้ว ฮือ มันแพงมั้ยอ่า...


 

            “เจ็บแผลอยู่ป่ะแบม”


 

            “ไม่นะ” ผมตอบยูคยอมไป “ฮันบินทำแผลโคตรดีอ่ะ เดี๋ยวก็หายแล้วแหละ”


 

            “แหม...ใช่สิ ได้เพื่อนใหม่แล้วนี่ -3-


 

            “ยังไม่เคลียร์เรื่องที่ชอบทิ้งแบมอยู่คนเดียวนะยูค =__=


 

            “ฮันบินนี่ดี๊ดีเนอะ J


 

            จ้ะ เพื่อนรักของแบมแบมที่เปลี่ยนสีไวที่สุดในโลก


 

            .

 

            .

 

            .


 

จริงๆ ผมว่าจะนอนตั้งแต่หัวค่ำวันนี้แล้วนะ แต่พวกจุนฮเวมันเอะอะเสียงดังจัง


 

"หนึ่ง" จุนฮเวลุกขึ้นก่อน


 

"สอง" ฮันบินกับจินฮวานลุกขึ้น


 

"สาม" จีวอน ยูคยอมและผมลุกบ้าง


 

ทำไมมันมีผมกับยูคยอมน่ะหรอ...เพราะพวกนี้มันมีของกินน่ะสิ คึคึ


 

"โหยยูคยอมขี้โกงว่ะ ลุกช้าอ่ะ"



 

จุนฮเวโวยวายขึ้นเมื่อยูคยอมยังไม่ทันวางแก้วโค้กดีก็ต้องลุกซะก่อน ยูคยอมหันไปเถียงจุนฮเวอย่างไม่ยอมแพ้ พวกเราก็เลยต้องตกลงกันใหม่ว่าเปลี่ยนเกมเถอะ


 

"บทลงโทษ ทำไรดี" จีวอนถามขึ้นมากลางวงก่อนจินฮวานจะเป็นคนเสนอ


 

"ให้ถามอะไรก็ได้ อยากรู้อะไรถามได้ข้อนึง"


 

"เออ ความคิดดี" จุนฮเวตอบ "อยากรู้มานานละว่าใครขโมยโค้กในตู้ไปขวดนึง"


 

"งั้นมึงต้องชนะนะเพื่อน" ฮันบินยักคิ้วให้ก่อนที่เราจะเริ่มเกมกัน จุนฮเวเริ่มก่อน


 

"ติงๆ แตงๆ จีวอนสาม"


 

"จีวอน จีวอน จีวอน จีวอน เฮ้ยกูเบิ้ลได้ไงวะ"


 

"มึงโดนแล้วเพื่อน ตอบมาว่าแดกโค้กกูไปใช่มั้ย"


 

"มะ ไม่ใช่กู =w="


 

"อย่าโกหก" จินฮวานขยับตัวไปล็อกคอจีวอนไปแล้ว "มึงใช่ม้ายยย"


 

"เอ่อะ กูเองแหละ กูขี้เกียจออกไปซื้อ"


 

"ย้ากกก ตายซะเถอะ" จุนฮเวกระหน่ำรัวขวดโค้กเปล่าตีจีวอนที่พยายามดิ้นหนีจากจินฮวาน ผม ยูคยอมกับฮันบินนั่งหัวเราะอย่างสนุกสนานที่เห็นสามคนนั้นกำลังตีกัน


 

"มาๆ ต่อๆ"  จีวอนที่สงบสติอารมณ์ได้แล้วกลับมานั่งเล่นต่อ "ติงๆ แตงๆ ยูคยอมสอง"


 

"ยูคยอม ยูคยอม...ฮันบินสี่"


 

"ฮันบิน ฮันบิน ฮันบิน ฮันบิน...แบมแบมสาม"


 

"แบมแบม แบมแบม แบมแพม เหยยย ลิ้นพันกัน" ผมดิ้นหลบยูคยอมกับจีวอนที่ช่วยกันกระหน่ำขวดโค้กลงมาโดยมีเสียงหัวเราะเป็นแบ็คกราวน์ โอย ทำร้ายคนเจ็บมันสนุกมากมั้ย


 

"ถามไรดีอ่ะ" ฮันบินขยับหมวกให้ปีกมาอยู่ด้านหน้า "ถามเลยเว้ยว่าจะเลิกกับยูคยอมเมื่อไหร่" จุนฮเวเสนอคำถามที่ทำให้ยูคยอมแทบขว้างเยลลี่ในมือใส่หน้า "เดี๋ยวมึงโดน กูไม่ได้คบกับมันเว้ย"


 

"แหงดิ กูได้ข่าวว่ามึงไปแถวโรงเรียนสตรีบ่อยนะช่วงนี้" จินฮวานพูดขำๆ เรียกเสียงโห่จากคนที่เหลือได้เสียงดัง


 

"...แบมมีคนที่ชอบยัง"


 

"โหยๆๆ ถามงี้เลยอ่อวะ" คิมจีวอนเป่าปากแซวฮันบิน ส่วนผมก็นั่งเอ๋อทำตัวไม่ถูกสิครับ



 

"ก็...มีแล้ว"


 

"แหม ชะตากรรมชีวิตเดียวกันจังเลยนะคู่นี้ ฮิ้วๆ" จินฮวานนำก่อนคนแรกเลย "ฮันบินมันก็แค่แอบชอบคนอื่นมาตลอดชีวิต" จุนฮเวเสริม "แอบหลงรักเธออยู่แต่เธอคงดูไม่ออก~" จีวอนจะร้องเพลงทำไมฟะ "ใครวะแบม ทำไมกูไม่รู้ -_-" และยูคยอม


 

"หมดโควตาคำถาม เล่นกันไปนะเจ็บแผล" ผมลุกออกมาจากวงแล้วเดินเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันเลย คำถามที่ฮันบินถามเมื่อกี้น่ะมันทำให้ผมนึกขึ้นได้...วันนี้ยังไม่ได้แตะโทรศัพท์เลยนี่หว่า


 

ผมรีบแปรงฟันแล้วเดินตรงเข้าห้องนอนไป เมื่อคืนกว่าจะนอนหลับก็ตีหนึ่งกว่า ต้องนอนคว่ำหน้าเพราะเจ็บหลังทรมานสุด คืนนี้ผมนอนท่าไหนดีหนิ


 

รุ่นพี่

13 missed calls


 

นี่โทรมาทุกชั่วโมงเลยมั้งเนี่ย ผมกดโทรกลับไปไม่นานปลายสายก็รับพร้อมน้ำเสียงงัวเงียเหมือนเดิม "ฮัลโหล"


 

[ไม่โทรมาชาติหน้าเลยอ่ะ]


 

"โหยอย่างอนดิ เมื่อกี้อยู่ข้างนอกอยู่"



 

[ทำไร] เสียงห้วนอย่างนี้นี่เขาหงุดหงิดหรือเปล่านะ


 

"อยู่กับเพื่อน"


 

[ก็ไปอยู่กับเพื่อนดิ จะนอนแล้ว]


 

แล้วสายก็โดนตัดไปทั้งที่ผมยังไม่พูดอะไรต่อ นี่ผมโดนเอาคืนใช่มั้ยเนี่ยที่เมื่อวานตัดสายใส่น่ะ


 

"ทำไมไม่รับวะ"


 

ไลน์ไปก็ไม่ตอบอีก


 

แล้วคืนนี้ผมจะนอนหลับมั้ยเนี่ย


 

...คำตอบคือไม่


 

ผมไม่มีสมาธิทำอะไรเลยโหวยยย


 

ตั้งแต่เดินจนเกือบตกหลุม เกือบกินน้ำโคลน ลืมของไว้ที่บ้านพัก จนก้าวขึ้นรถแต่เกือบตกรถ ดีว่ายูคยอมช่วยผมไว้ทัน แล้วมันก็ว่าผมเป็นพี่แจ็คสันสอง เอาเถอะผมจะไม่ทะเลาะกับมันตราบใดที่พี่มาร์คยังไม่ยอมตอบไลน์ผม


 

หนึ่งชั่วโมง...


 

หนึ่งชั่วโมงครึ่ง...


 

อีกแป๊บนึงก็ถึงโรงเรียนแล้วนะ...


 

จะไม่ตอบกันจริงๆ ใช่มั้ยเนี่ย


 

เออเงียบใส่ใช่มั้ย งั้นไม่พยายามจะคุยด้วยแล้ว เชิญตามสบายเลยไม่ง้อละ


 

ผมลากกระเป๋ามาตามทางอย่างหงุดหงิดหลังจากลงจากรถมาได้ ยูคยอมอาสามาส่งผมเพราะกลัวว่าผมจะไปเหยียบหางหมาแล้วโดนไล่กัดเอาได้แต่ผมแยกทางกับมันตอนที่ถึงบ้านมันนั่นแหละ ลำบากลำบนเหลือเกิน หลังก็ปวด แขนก็เจ็บ อารมณ์ก็เสีย


 

ยิ่งเห็นหน้าแล้วอยากกระโดดถีบซะเดี๋ยวนี้เลย


 

ผมเปิดประตูรั้วบ้านโดยมีบุคคลผมแดงเด่นยืนมองเท่ๆ แบบพิงรั้วชาวบ้านแล้วมันเท่มากมั้ง นี่ไม่ได้โมโหแล้วพาลนะครับ แต่เห็นแล้วมันหยุดปากตัวเองไม่ได้จริงๆ


 

สองจิตสองใจตอนเดินเข้ามาในบ้าน จะปิดประตูใส่หน้าหรือว่าจะเรียกเข้ามาดี เปิดปากก่อนก็เสียฟอร์มดิวะ


 

"จะยืนให้รถชนก็ตามใจ"


 

ลืมไปว่าไม่มีอะไรจะเสียแล้วนี่ -__-


 

ผมตบสวิตช์ไฟอย่างแรงก่อนจะเหวี่ยงกระเป๋าไปบนโซฟา ไว้ค่อยจัดการแล้วกันนาทีนี้ปวดหลังมาก นอนก็นอนไม่หลับ หิวข้าวก็หิว เลือกไม่ถูกจะทำอะไรก่อนดี


 

"ขอผ้าพันคอคืนด้วย"


 

อ้อ...มาแค่นี้น่ะเรอะ


 

ผมเดินกระแทกเท้าไปรื้อออกมาจากกระเป๋าเดินทางให้ เสียเวลามาเอาผ้าพันคอผืนเดียวนี่ไม่ถามกันสักคำว่าเหนื่อยมั้ย เออนี่ไม่ได้น้อยใจก็แค่หงุดหงิดเหอะ


 

"นี่-ครับ-รุ่น-พี่"


 

อะไรคือกระแทกกระทั้นแบมแบมก็ไม่รู้จักเหมือนกัน


 

ผมหมุนตัวกลับเมื่อส่งผ้าให้ถึงมือคนที่ทำหน้าบึ้งไม่แพ้กัน ชาติที่แล้วเกิดเป็นยักษ์ป่ะครับทำไมชาตินี้เมื้อนเหมือน


 

"เดี๋ยว"


 

ไม่หันหรอกครับ ไม่ได้ชื่อเดี๋ยว


 

"แบม"


 

ชื่อแบมแบมครับ เรียกแบมอย่างเดียวมันไม่ใช่อ่ะดาว


 

"หันมาก่อนสิ"


 

เช้ด...จับโดนแผลพอดีเลย นี่มาร์ค มือสัมผัสป่ะครับ จับปุ๊บโดนปั๊บเลย


 

"ปล่อย" ผมเจ็บ


 

"หันมาคุยกันดิ พี่ไม่ชอบคนเมินใส่"


 

"ผมก็ไม่ชอบคนเงียบใส่เหมือนกัน"


 

เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ทำให้ผมตัดสินใจปัดมือที่จับแขนออก ฮันบินพันแผลให้ผมใหม่เมื่อเช้า ทายาที่หลังให้ด้วย ถึงหน้ามันจะดุ แต่มือเบาสุดยอดครับ บราโว่


 

"...นี่เลือดใคร"


 

ผมไม่ตอบแต่เลือกที่จะเดินไปทางห้องครัวแทน และรุ่นพี่ก็ตามมาขวางผมไว้ "เป็นแผลหรอ"


 

"สนใจด้วยหรอครับ?"


 

"แบม"


 

"แค่ผมอยู่กับเพื่อนพี่ก็เหวี่ยงใส่ผมแล้ว แต่ผมยังไม่เคยเรียกร้องอะไรจากพี่ด้วยซ้ำ พี่จะไปอยู่กับใครผมก็เข้าใจหมดอ่ะ" ผมหายใจทางเหงือกได้ครับ "พี่แม่งเอาแต่อารมณ์ตัวเองเป็นหลักอ่ะ เคยคิดถึงคนอื่นบ้างป่ะ"


 

"ผม...แม่ง ขอโทษที่หยาบคายใส่ แต่ผมเหนื่อยเกินกว่าจะพูดอะไรต่อแล้ว"


 

“เป็นแผลตรงไหน?” ผ้าพันคอผืนนั้นไม่เป็นที่สนใจอีกแล้ว ผมถอดเสื้อโค้ทตัวใหม่ออก แล้วยื่นแขนไปให้เขาดู


 

“ขอโทษนะ”


 

“ผมไม่เจ็บ ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ” เปล่า มันเจ็บมากเลยล่ะ


 

“ขอโทษที่หงุดหงิดใส่”


 

“...”


 

“ก็แค่เป็นห่วงว่าจะเป็นอะไรหรือเปล่า แล้วก็เป็นจริงๆ เนี่ยเห็นมั้ย”


 

ผมมองมือหนาที่แกะผ้าพันแผลออกให้ผมอย่างเบามือ แผลเริ่มแห้งบ้างแล้วแต่ยังโดนน้ำไม่ได้ อันนี้ฮันบินก็สั่งมาอีก


 

“ไปอาบน้ำก่อนแต่อย่าให้แผลโดนน้ำนะ เดี๋ยวทำแผลให้”


 

แต่ผมเชื่อพี่มาร์คมากกว่านะ


 

สุดท้ายเรื่องมันก็จบลงด้วยคำว่าขอโทษอีกแล้ว


 

            .

 

            .

 

            .




 

ค่าจ้าง


 

ฮะ?


 

ไปสวนสัตว์กัน J


 

            เวลาล่วงเลยไปหลายอาทิตย์อย่างรวดเร็วจนผมแทบไม่รู้ตัวด้วยซ้ำ ตอนนี้มันย่างเข้าเดือนธันวาแล้วอุณหภูมิก็เริ่มลดต่ำลง อีกไม่นานหิมะก็คงจะตกแล้วผมก็คงจะตาย จริงๆ ตอนแรกที่จะมาเกาหลีผมก็ชอบหิมะนะ ตื่นเต้นแบบรอลุ้นทุกวันเลยว่าหิมะจะตกเมื่อไหร่ แต่พอมันตกลงมาเท่านั้นแหละ...ความคิดผมก็เปลี่ยนไปเลย


 

            ชีวิตประจำวันผมก็ไม่ค่อยมีอะไรมากนัก ตอนเช้าตื่นนอน เดินออกจากบ้านแวะร้านที่รุ่นพี่ชอบลากผมไปกินเพราะรุ่นพี่นั่งรอผมที่นั่นทุกวันแล้วเดินไปโรงเรียนพร้อมกัน ความจริงที่ผมรู้อีกอย่างคือคอนโดพี่เขาอยู่ระหว่างทางกลับบ้านผมนั่นแหละ อันนี้ผมก็แปลกใจนิดหน่อยว่าทางกลับบ้านผมมันมีคอนโดตั้งแต่เมื่อไหร่ หรือผมไม่เคยใส่ใจก็ไม่รู้นะ -_- ตอนกลับบ้านก็เดินกลับคนเดียว บางวันก็มีคิมยูคยอมเดินมาด้วย แต่ส่วนใหญ่จะเป็นพี่มาร์คมากกว่าเพราะคิมยูคยอมชอบรีบไปรับน้องคนสนิทที่โรงเรียนสตรีอีกฝั่งถนนนู้นเลย คนหลังนี่ก็ชอบมาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง อยู่ดีๆ ก็มาเดินอยู่ข้างผมแล้ว บางวันก็ไปยืนรออยู่หน้าบ้าน เข้าใจนะว่าเลิกเรียนไม่ตรงกัน แต่บางวันผมว่าพี่เขาว่างไปอ่ะ


 

            จนเมื่อสามวันที่แล้วพี่เขาลากผมไปที่คอนโดพี่เขาหลังจากผมบอกว่าจะมีเทสต์ย่อยภาษาอังกฤษ ผมปฏิเสธไปแล้วนะเพราะการบ้านผมเยอะมากตลอดหลายวันที่ผ่านมา ไหนจะรายงานกลุ่ม รายงานเดี่ยว งานทำมืออีก เหตุผลเดียวคือใกล้หยุดยาวแล้วต้องรีบเคลียร์งานก่อนสอบไฟนอล


 

            บางทีผมก็คิดนะว่ามาทำอะไรอยู่ที่เกาหลีนี่วะ...


 

            ห้องของรุ่นพี่กว้างแบบใหญ่โตมโหฬารแต่พี่เขายังมีบ้านอยู่แถวคังนัมอีกหลังด้วยนะ ห้องที่พี่มาร์คอยู่แชร์กับรุ่นพี่แจบอมอีกที ผมล่ะอึ้งไปเลยตอนรุ่นพี่แจบอมเปิดประตูออกมาแล้วฉีกยิ้มกว้างโชว์ฟันขาวนั่น


 

          โอ๊ะโอ วันหลังกูชวนจินยองมาบ้างดีกว่าเว้ย


 

            พี่จินยอง?


 

            ปาร์คจินยองที่ผมรู้จักอ่ะนะ?


 

            บังเอิญ? โลกกลม? พรหมลิขิต?


 

            ไม่อยากจะเชื่อ =O=


 

            แต่ไอ้ติวภาษาอังกฤษของพี่มาร์คนี่มันคืออะไรครับ โยนสมุดสรุปที่มีแต่ลายมือหวัดๆ ของเจ้าตัวมาให้ผมอ่านเอง บอกว่ามีอะไรสงสัยก็ถามแล้วล้มตัวลงนอนบนตักผมเฉยเลย จำได้ว่านั่งเกร็งอยู่บนโซฟากว้างนั่นเป็นชั่วโมง แถมปัญหาใหญ่กว่านั้นคือผมต้องนั่งแกะลายมืออีก สรุปกว่าจะเข้าใจก็ผ่านไปร่วมสองชั่วโมงเลยครับ เทสต์ย่อยห่าเหวไรนี่ถ้าไม่เต็มผมให้ตื้บเลยเหอะ


 

            แต่ก่อนจะโดนตื้บนี่ผมขอตึ้บก่อนนะ


 

            ให้ผมอ่านเองนี่ยังจะทวงค่าจ้างจากผมอีกหรอ...


 

            ผมมองตามคนที่เดินนำหน้าไปก่อนแล้ว วันนี้เขาแต่งตัวแบบสบายๆ มากับกล้อง DSLR หนึ่งตัว แต่ดูยังไงก็ยังเป็นคุณชายเหมือนเดิม ตื่นเต้นมากมั้ยน่ะ มาถ่ายสารคดีสัตว์โลกน่ารู้หรอม?


 

            นี่ไม่ได้ประชดนะครับ


 

            แต่สวนสัตว์นี่...พี่มาร์คแม่งมาเหนือมากครับ =__=


 

แชะ!


 

ไอ้ยีราฟตัวเหลืองๆ คอยาวๆ นั่นมันน่าสนใจกว่าผมตรงไหนกัน...


 

แชะ! แชะ!


 

ฮิปโปตัวใหญ่อ้าปากทีเห็นไปยันคอหอยนั่นมันหล่อกว่าผมหรอ...


 

แชะ!


 

ดูเสือในกรงที่มันกำลังคำรามสิ ถ้าผมยื่นมือเข้าไปแล้วมันจะงับผมมั้ยนะ...


 

"ทำอะไรน่ะแบม"


 

อุ้ย โดนจับได้ซะแล้ว .___.


 

ผมเก็บมือเข้ากระเป๋าทั้งสองข้างแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ใส่คนที่หันมามองผม อยากถ่ายรูปก็ถ่ายไปเส่ สัตว์โลกน่ารู้น่ารักนั่นน่ะถ่ายเข้าไป


 

"เบื่อหรอ"


 

"โน~"


 

"หน้าตามันสวนทางกับคำพูดนะ"


 

"จริงหรอม...เฮ้ย"


 

ไงล่ะครับกวนตีนพี่มาร์คมากๆ มักจะโดนอย่างนี้แหละครับ ตอนนี้พวกเรายืนอยู่บนสะพานที่ข้ามคลองเล็กๆ ข้างล่างก็มีฝูงปลากำลังรุมแย่งอาหารกันอยู่ ผมก็ทะลึ่งไปชะโงกหน้าดูไงครับ พี่มาร์คคงหมั่นไส้ถึงแกล้งผลักหัวจนเกือบตกลงไปเป็นอาหารให้ปลารุมตอด หู้ยยย ใจหายใจคว่ำ -O-


 

"สม -__-"


 

"ไม่ตลกเลยนะ ปล่อย"


 

"ทำตัวดีๆ เดี๋ยวเลี้ยงไอติม"


 

ผมแงะแขนที่ล็อกคอผมสุดแรงแต่พี่มาร์คก็ไม่ยอมปล่อยสักที ผมเลยจำใจเดินไปตามแรงลากพี่เขา ให้ฟีลพี่ชายพาน้องชายมาเที่ยวสวนสัตว์ดีออก มีเลี้ยงไอตงไอติม นี่หายใจจะออกมาเป็นเกล็ดน้ำแข็งละครับจะให้ผมกินให้กระเพาะกลายเป็นช่องฟรีซเลยมั้ย?


 

"พี่มาร์คครับ"


 

"ว่า...?"


 

"เราคบกันมาจะเดือนนึงแล้วนะ"


 

พี่มาร์คชะงักมืออีกข้างที่กำลังกดถ่ายรูปอยู่เรื่อยๆ เขานิ่งไปสักพักเหมือนรอฟังผมพูดต่อ พอเห็นว่าผมเงียบไปเหมือนกัน พี่มาร์คก็หันไปถ่ายรูปต่อทั้งที่ปากก็พูดไปด้วย


 

"จำไม่เห็นได้"


 

โอเคซึ้ง...


 

"จำได้แค่ว่าเจอแบมทุกวันก็พอแล้ว"


 

โอเคซึ้งกว่า...


 

ผมจะนิยามผู้ชายคนนี้ยังไงดีนะ ภาพลักษณ์ภายนอกเขาดูหยิ่งแล้วก็เย็นชาในสายตาคนอื่น แต่พอรู้จักตัวจริง ผมว่าเขาก็เป็นคนประหลาดดี เป็นแค่คนคนหนึ่ง ถ้าตัดปัจจัยองค์ประกอบอื่นๆ อย่าไปมองว่าเป็นคนหน้าตาดีเรียนเก่งแล้วก็เพอร์เฟคต์ไปหมดทุกอย่าง พี่มาร์คก็เป็นแค่คนที่หลุดในบางเวลา กวนประสาทเป็นปกติ แล้วก็ทำตัวน่ารักแบบตามใจตัวเองสุดๆ คือผมตามอารมณ์พี่เขาไม่ทันไง ตอนที่คุยกันตั้งแต่แรก ผมยังจำได้เลยนะพี่มาร์คแม่งโคตรโหดอ่ะ ข่มขู่แบบตอนนั้นผมโคตรกลัว แต่ตอนนี้ผมไม่กลัวละ ขู่มาเหอะผมก็แค่แกล้งคืน บางครั้งก็เจ็บตัวเอง แต่สิ่งหนึ่งที่มันไม่เคยเปลี่ยนแปลงเลย


 

ผมชอบรอยยิ้มรุ่นพี่มาตลอด


 

อยากให้เขายิ้มแบบนั้นให้ผมคนเดียว


 

แต่ก็ไม่กล้าบอกเขาสักที...ช่วงนี้น่ะ พี่มาร์คยิ้มบ่อยจะตาย ยิ้มพร่ำเพรื่อ ยิ้มจนพวกผู้หญิงในห้องผมตัวจะแตกตายอยู่แล้ว แถมแฟนคลับพี่เขายังเยอะขึ้นด้วยนะอันนี้ได้ยินมาแล้วมันไฟลุกในใจเล็กๆ แต่ทำอะไรไม่ได้


 

แต่ความคิดหนึ่งมันก็วูบมาในใจผมเหมือนกัน


 

แล้วถ้าพี่มาร์คเขาไม่ยิ้มอีกแล้วล่ะ


 

ถึงเวลานั้นผมจะเจ็บมากมั้ยนะ...


 

"...แบม"


 

"..."


 

"อ้วน"


 

"ว่าไงนะพี่มาร์ค -_-"


 

"เหม่ออะไร นี่พามารู้จักเพื่อนนะ"


 

"เพื่อนพี่มาหรอครับ O_O" ผมรีบงัดหัวตัวเองออกจากแขนพี่มาร์คทันที พี่มาร์คหันมามองหน้าผมก่อนจะ...


 

ปึ้ก!


 

"งื้อออ เจ็บนะ!"


 

ผมลูบหน้าผากตัวเองเป็นรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้เพราะโดนดีดบ่อยจนนับไม่ถ้วนแล้ว มือพี่เขาหนักจริงๆ นะดีดมาทีนี่ไม่ออมแรงสักนิดเลย


 

"นี่ไงเพื่อนแบม"


 

"ไหนๆ ยูคยอมมาหรอ มันอยู่ไหน"


 

อ้าวซวยละ เพื่อนผมมาเที่ยวสวนสัตว์ด้วยหรอ หน้าตาอย่างมันไม่น่าจะมาที่แบบนี้เป็นนะ


 

"อยู่ในนู้นนน" แหมมีลากเสียงยาวให้ผมมองตามด้วย ผมมองตามสายตาของพี่มาร์คเข้าไปในเขตรั้วกันแล้วก็มองเห็น


 

...ลิง


 

ลิงเนี่ยนะ =__=


 

"เพื่อนแบมมีเป็นฝูงเลย ดีใจด้วยนะ ได้กลับบ้านสักที" พี่มาร์คยิ้มให้ผมแบบจริงใจมากๆ แล้วก็ตบไหล่แสดงความยินดี คืออยากถามว่า...ตลกมากมั้ย


 

"งั้นพี่มาร์คก็คงเป็นเพื่อนกับงูแล้วล่ะ มีเขี้ยวเหมือนกัน -__-"


 

"ไม่เหมือนดิ พี่หล่อกว่า"


 

มั่นหน้าระดับล้าน : หนึ่งในนิสัยของมาร์คต้วน


 

"เออจ้ะ คนหล่อจะทำอะไรก็หล่อออ"


 

ผมแอบถ่ายรูปพี่เขาตอนนอนด้วยล่ะ จะถ่ายช็อตไหนมันก็ออกมาไม่น่าเกลียดทั้งสิ้น ผมว่าบางทีกล้องโทรศัพท์มันก็หลอกตานะ แต่ต่อให้ผมเสยมุมกล้องขึ้นมาพี่เขาก็ยังดูดีอยู่ดี เรียกร้องความยุติธรรมให้กับตัวเองจากที่ไหนได้ครับ?


 

"ไหนพี่มาร์คลองบอกเหตุผลมาสักสามข้อสิว่าทำไมแบมเหมือนลิง"


 

"อืมมม" ไอ้ท่าทางคิดนี่มันน่าตบเนอะ คิดเยอะไปมั้งนั่น


 

"ตาโตเหมือนลิง"


 

"หรอ -__-"


 

"ซนเหมือนลิง"


 

"แล้วไงอีก =__="


 

"แล้วก็..."


 

"..."


 

"แก้มแดงเหมือนก้นลิง"


 

ริมฝีปากที่ผมเพิ่งมองเห็นมันขยับพูดอยู่เมื่อกี้ทาบทับลงมาบนริมฝีปากผมอย่างเร็วจนผมตั้งตัวไม่ทันปลายจมูกของเราชนกันโดยบังเอิญและผมรู้สึกได้ถึงลมหายใจที่เป่ารดใบหน้าผมอยู่ ผมได้กลิ่นของพี่เขาด้วยนะมันเป็นกลิ่นหอมเฉพาะตัวที่คุ้นเคยมากๆ และผมก็ชอบมันมากด้วย


 

นัยน์ตาสีเข้มแต่ใสเหมือนแก้วของพี่มาร์คสะท้อนให้เห็นว่าผมอยู่ในนั้น เหมือนกับผมที่มีแค่พี่มาร์คอยู่ในสายตา...ผมจะจำสัมผัสนี้ไปตลอดชีวิตเลยว่ามันนิ่มมากแค่ไหน


 

มันเหมือนมาร์ชเมลโล่สีม่วงที่ผมชอบกิน


 

"..."


 

"แบบนี้ไง"


 

รองเท้าบู๊ทสีฟางที่ผมเลือกใส่มาวันนี้มันน่าสนใจกว่าพี่มาร์คอีกนะ...


 

"ป่ะ ไปกินติมกัน อากาศวันนี้มันร้อนเนอะ"


 

แขนยาวพาดลงมาบนคอผมอีกครั้งพร้อมกับผมที่วางแขนลงไปบนหลังพี่มาร์คก่อนจะเดินไปพร้อมกันตามทางเดินยาวที่มีใบไม้สีน้ำตาลร่วงหล่นเต็มไปหมด


 

ก็เห็นหรอกน่าว่าหน้าแดงไม่แพ้กันน่ะ


 

แต่ว่า...ผมอยากกินมาร์ชเมลโล่มากกว่านะ


 

...ตอนนี้อ่ะ







Until the next chapter .

มุกนี้วางแผนไว้นานยังรุ่นพี่ต้วน...

แบมแบมฟิวส์ขาดบ่อยนะครับ

เดี๋ยวสติกลับมาแล้วจะหนาว







ตอบคอมเมนต์ #434 tn'
แบมโดนกิ่งไม้ทับที่ค่าย
ส่วนพี่มาร์คหลังจากคุยโทรศัพท์กับแบมก็มานอนคิดต่อจ้า
เป็นรูปบทสนทนาในไลน์ของแบมกับเธอคนนั้นค่า :D






THANKS : SQWEEZ 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

2,405 ความคิดเห็น

  1. #2292 Aely (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 22:50
    โอ๊ะโอ พี่ต้วนฉกจูบน้องแบมไปซะแล้วซิ
    #2292
    0
  2. #2254 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 20:23
    แอบจุ๊บเฉย



    #2254
    0
  3. #2227 NaNaPinkSmile (@nanamin77) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 22:18
    ไปเดทกันบ่อยๆนะ ความสัมพันจะได้แน่นแฟ้น ขี้งอนกันจริงๆนะคู่นี้ วัยมัธยมก็งี้แหละ หวังว่าจะประคับประคองกันไปได้เรื่อยๆ
    #2227
    0
  4. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  5. #1962 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 23:01
    มาร์คทำไรอ่ะ

    ขโมยจุ๊บแบมหรอ

    #1962
    0
  6. #1821 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 22:23
    ต่อมซึนแตกระจาย บู๊มมมม!!

    แบมก็เขินตัวจะแตกได้อยู่และ

    ทำไมพี่มาร์ครุกหนัก เขินนนนน
    #1821
    0
  7. #1558 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 16:47
    กรี๊ดดดดดพี่มาร์คทำอะไรลิงงงง -///-
    #1558
    0
  8. #1528 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2557 / 16:56
    กรี๊ดดด มาร์ครุกขนาดนี้อ๊ากกก แบมแบมคงสติไว้นะ ไม่เป็นลมใล่ไหม เรียกวิญญาณกลับสู่ร่างด้วยนะจ๊ะ
    #1528
    0
  9. #1289 เมียหลวงกีกวัง (@melohyun93) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 11:36
    ได้กลิ่นดราม่า
    #1289
    0
  10. #1132 minnyart (@minnyart1) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 7 กันยายน 2557 / 00:18
    พี่มาร์คขโมยจูบลิง เอ้ย แบมแบม 555555
    #1132
    0
  11. #1099 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 22:41


    น้องแบมโดยขโมยจูบอ่ะ
    พี่มาร์คเล่นไม่สให้ตั้งตัวเลย

    #1099
    0
  12. #1093 MandM (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 22:07
    หวานกันจริจริ๊งงงง น่ารักอ่ะ>//
    #1093
    0
  13. #1022 PatChaa (@lisa1994) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 04:01
    ที่แบมแก้มแดง ก็เพราะใครไม่รู้อ่ะค่ะพี่ ^///^
    #1022
    0
  14. #967 desdemona (@ka-keix) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2557 / 02:18
    อร๊ายยยย หวานจังน้าาาา 
    ดีละ หวานเถอะ อย่าดราม่าเลย -.-'
    #967
    0
  15. #869 MBKY; (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2557 / 18:31
    แต่ฮันบินแอบชอบแบมๆแหงๆเลย ดูแลแบมๆดีด้วย งื้อ

    แต่มาร์คๆ แหมๆเนียนนะ แก้มแดงเหมือนลิงละมีจงมีจุ๊บแง้ง

    โอ้ย เขินงะ น่ารัก
    #869
    0
  16. #794 A. Angkhana Wongsa (@sunghyo) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2557 / 23:44
    เฮ้ออออออ หึงรุนแรงอ่ะต้วนนน หึงแม้กระทั่งเพื่อนอ่ะ แต่ฮันบินนี่ชอบแบมใช่ไหมเนี่ยยย
    #794
    0
  17. #713 Jung Tien-In (@tienin) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 07:22
    เป็นไงต้วน หึงไม่เข้าเรื่อง จะไม่ให้แบมมีเพื่อนบ้างไง คือแบมไม่คิดไรก็จบ ก้ามคนอื่นไม่ได้หรอก แต่ตัวเองเถอะนาอึนอ่ะเอาไง
    #713
    0
  18. #704 Beerby-Witch (@beerby-witch) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2557 / 00:54
    แบมแบมอยากกินพี่มาร์ค  นี่ไม่ใสเลยลูกชายยย ฮ่าๆๆๆ
    #704
    0
  19. #666 AAAAA (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2557 / 16:38
    อะนะ เต๊าะเด็กกระชุ่มกระชวยดีเนาะ
    #666
    0
  20. #555 LtBhCySh (@potjaman) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2557 / 23:35
    น่ารักกกกกกๆๆๆ มีแต่คำนี้ TTTTTTTT
    #555
    0
  21. #513 รัน รัตนะ (@rannaran) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กรกฎาคม 2557 / 13:28
    กัซซซซซซซซซซ เค้าแค่จุ๊บกันนิดเดียว ทำไมอินี่ฟินตัวแตกล่ะเนี่ยยยยยยยยยยยย
    #513
    0
  22. #470 Bmababe.n (@goomiez) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2557 / 01:47
    เขินง่ะ ฟรุ้งฟริ้ง ๆ ><
    #470
    0
  23. #469 pppaan (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 23:02
    ง่าาา เขิน ละมุนจังงงงงง ชอบบ >/////////<

    ชอบสไตล์ฟิคเรื่องนี้มากอ่าา แบบค่อยๆเป็น ค่อยๆไป ไม่หวือหวา แต่ชวนเขินได้ตลอดด



    แต่คือตอนประโยค ' แล้วถ้าพี่มาร์คไม่ยิ้มอีกแล้วล่ะ ถึงเวลานั้นผมจะเจ็บมากมั้ยนะ .. '

    อ่านแล้วกลัวเลยอ่ะคือมันต้องมีม่าชุดใหญ่แน่เลยใช่มั้ยย ไม่นะะะ

    *คิดไปก่อนละ* 555555



    #469
    0
  24. #466 maba07 (@mabag07) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 21:42
    เอร้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

    ทำไมน่ารักงี้อ่ะ เขินน ขอเป็นแบมแบมวันนึงได้ไหม
    #466
    0
  25. #464 oni (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2557 / 20:08
    กลับมาเข้าใจกัน เลิกงอนกันสักที



    พี่มาร์คขี้หึงมากไปหน่อยแ่พอรู้ความจริงเป็นห่วงแบมมาก



    ก็นะมาร์คคงจะรักแบมมากเลยต้องหึงมากตามไปด้วย
    #464
    0