unconditionally ∞ markbam (end)

ตอนที่ 9 : unconditionally - 08

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,684
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 23 ครั้ง
    9 มิ.ย. 57





Unconditionally


 

เธอเปลี่ยนวันเวลาให้คนอย่างฉันได้รู้จัก
ว่าชีวิตของฉันมันคงไม่ง่ายนัก
หากว่าฉันไม่มีคนอย่างเธอ...




 

 

วิธีรักษาสัญญาที่ดีที่สุดคือการไม่สัญญา

- Napoleon



.


 

.


.



 

เจอกันอีกละ...



"สวัสดีน้องเตี้ย"



พี่แจ็คสันยิ้มอย่างมีเลศนัยนี่คงมีอะไรบางอย่างแน่นอน



แล้วก็ทายไม่ผิด...



"เสาร์นี้มาช่วยกันทำแสตนด้วยนะครับ"



หน้าผมเหมือนช่างไม้
? หัวศิลป์? สงสัยจะโดนมาใช้แรงงานอีกแน่แท้



 

"ผมไม่ต้องใช่ป่ะ" โห...เป็นคุณเพื่อนที่ดีมากครับ ทิ้งผมได้หน้าตาเฉยเลยนะเพื่อนเปรต ผมแยกเขี้ยวใส่คนที่ไปรับผมถึงบ้านแต่เช้า เช้าขนาดผมยังไม่ทันได้แปรงฟัน นี่มันอิมพอสสิเบิลคิมยูคชัดๆ


 

"มึงด้วย" ท่านพี่ชเวยองแจโผล่มาจากไหนไม่รู้ตบหัวน้องรหัสตัวเองเต็มแรง ตามด้วยเสียงทะเลาะกันแบบเด็กๆ ตามเคย


 

"เป็นไรวะแบม หน้าดูเหนื่อยนะ" จู่ๆ พี่แจ็คสันก็พูดขึ้นมา ผมเลยจับหน้าตัวเองโดยอัตโนมัติ ก็ปกติดีนี่ ยังไม่เหี่ยวไม่ย่น ผมยังไม่แก่~


 

"ก็ปกตินี่พี่"


 

"ไม่อ่ะ" พี่แกยื่นมือมาแหกตาผม "ตาบวมนี่นา ร้องไห้มาหรอ"


 

...รู้ได้ไงวะ


 

"ไม่นะพี่ นอนดึกเฉยๆ มั้ง ช่วงนี้ติดซีรีส์" ผมบอกปัดไปแสร้งทำตัวเป็นปกติสุดๆ แต่ในใจนี่จะออกมาเต้นบีบอยละ ถ้าพี่เขารู้ว่าร้องไห้เดี๋ยวก็คาดคั้นผมอีก


 

"หัดนอนเร็วบ้างนะเดี๋ยวไม่สูง" บอกตัวเองก่อนมั้ยล่ะแหม พี่แกเดินไปลากพี่ยองแจออกไปเลยยูคยอมถึงเดินกลับมาหาผม


 

"ไปหาไรกินกัน"



.


.


.



 

เพราะรุ่นพี่บอกว่าทุกอย่างจะเป็นปกติ ผมถึงกล้าเดินมาต่อแถวเอง ในขณะที่ยูคยอมบอกว่าจะไปซื้อน้ำให้ ถึงแม้ว่ามันจะเป็นห่วงผมก็เถอะ


 

เห็นมั้ย ผมซื้อข้าวสองจานได้โดยที่ไม่มีใครดันผมออกจากแถว แม้ว่าจะยืนเว้นห่างผมซะเหมือนผมเป็นตัวเชื้อโรคก็ตาม


 

ปึก!


 

เคร้ง!


 

"ขอโทษ ไม่ได้ตั้งใจ" เสียงห้วนๆ จากรุ่นน้องที่อยู่แค่ม.ต้นด้วยซ้ำดังขึ้นก่อนจะเดินไปทิ้งไว้เพียงผมที่ยืนอึ้งกับการกระทำนั้นและเสื้อผ้าที่เลอะไปด้วยเศษอาหาร


 

เหอะ...


 

"เฮ้ย! แบมแบม ใครแม่งแกล้งอีกวะ" ยูคยอมแทบจะถลามาหาผมเลยทันที ผมไม่ตอบได้แต่วางจานเปล่าไว้บนโต๊ะแถวนั้น ปัดเศษอาหารที่อยู่บนตัวด้วยความเหนื่อยใจ เหมือนยูคยอมจะเห็นกลุ่มรุ่นน้องที่ยืนหัวเราะกันอยู่ คนที่ชนผมนั่นแหละ  มันฮึดฮัดจะไปเอาเรื่องแต่ผมคว้าชายเสื้อมันไว้ก่อน


 

"อย่าไป"


 

"แต่มัน..."


 

"ขอร้อง" ผมก้มหน้านิ่งเมื่อรับรู้ถึงสายตารอบๆ ที่มองมาอย่างน่าสมเพช "แค่นี้ก็อายคนอื่นพอแล้ว"


 

"โธ่เว้ย! ไปเปลี่ยนชุดก่อนไป เอาชุดกีฬามาใช่มั้ย" ผมเดินไปตามแรงลากของเพื่อนสนิทที่ดูอารมณ์เสียและตวาดใส่ทุกคนที่ขวางทาง ในขณะที่ผมได้แต่นิ่งเงียบและคิดอะไรไม่ออก


 

'พรุ่งนี้มันจะเป็นเหมือนเดิมแล้วนะ'


 

ไม่มีพรุ่งนี้...


 

ไม่มีเหมือนเดิม...


 

ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง...



.


 

.

 

.



"โอ๊ะ"



 

ผมสะดุ้งจนเผลอปล่อยเลื่อยไม้อันเล็กที่อยู่ในมือจนมันตกเคร้งเสียงดัง พี่จินยองที่อยู่เยื้องข้างหน้าผมวางมือจากงานแล้ววิ่งมาดู


 

"เป็นไรอ่ะแบม"


 

"เหมือนเสี้ยนจะตำอ่ะพี่" ผมหรี่ตามองเศษไม้ที่แทงลึกเข้าไปในผิวหนัง ผมเกลียดการเอาเสี้ยนออกที่สุดเลยเพราะเลือดออกทุกครั้งและเวลาสระผมมันเจ็บมาก


 

"ไหนขอดูหน่อยสิ" พี่จินยองคว้ามือผมไปดู เขาพึมพำอะไรนิดหน่อยก่อนจะพูดขึ้น


 

"แบมเดินกลับไปที่แสตนนะ พี่วางกล่องยาอยู่ข้างๆ กลองอ่ะ ในนั้นมีเข็มอยู่ ทายาด้วยนะ" ผมพยักหน้ารับก่อนจะเดินไปเก็บเลื่อยให้พ้นทาง ตอนนี้นักเรียนส่วนใหญ่อยู่ที่แสตนกันเกือบทั้งโรงเรียน เพื่อที่จะซ้อมให้ทันอาทิตย์หน้าที่เป็นวันกีฬาสี จะมีแต่พวกสตาฟฟ์ที่มาทำฉากกันอยู่หลังตึกนี่ล่ะ ผมเป็นสตาฟฟ์หรือเปล่าไม่แน่ใจ แต่ที่แน่ๆ คือเป็นเบ๊พี่แจ็คสัน...


 

ดีจัง...มีคนแหวกทางให้


 

สงสารตัวเองจังครับที่เชื่อคนง่าย


 

เพียงแค่คำพูดดีๆ กับรอยยิ้มที่ผมหลงใหลมันก็ทำให้ผมปล่อยตัวเองไปตามได้ไม่ยาก วันนี้กินข้าวอร่อยมากน้ำตาจะไหลขอแชร์...


 

ถ้าพูดแล้วทำไม่ได้สู้ไม่บอกผมตั้งแต่แรกไม่ดีเหรอครับ ผมจะได้ระวังตัวเองให้มากขึ้นกว่าเดิม วันนี้ไม่คิดว่าจะโดนอีกแล้วกลับโดนหนักกว่าทุกวัน นี่ถ้าวันนี้ไม่มีเรียนพละนี่ผมต้องทนเรียนไปกับกลิ่นแกงใช่หรือเปล่า


 

ผมเดินอ้อมด้านหลังไปที่แสตนของสีฟ้า จะให้ผมเดินดุ่มๆ ผ่านหน้าแสตนสีอื่นก็ใช่เรื่องโดยเฉพาะสีแดง ขนาดผมเดินอ้อมด้านหลังแล้วนะ สายตามันยังทิ่มแทงผมอยู่เลย ถ้าเปลี่ยนเป็นกระสุนผมก็คงกระอักเลือดตายแล้วล่ะ L


 

ยูคยอมก็ไม่อยู่โดนเรียกตัวไปซ้อมดรัม นี่จะตามไปมันก็ไม่ใช่อ่ะครับ เลยเดินไปช่วยงานที่ต้องทำต่อวันเสาร์อีก แต่ก็ได้ข่าวว่ารุ่นพี่ปีสามทุกคนต้องเข้าเรียน ไม่ให้ลงมายุ่ง มิน่าพี่แจ็คสันถึงได้วิ่งวุ่นไปนู้นทีนี่ทีอยู่คนเดียว


 

ไหนวะกล่องพยาบาลของพี่จินยอง


 

ผมกวาดสายตามองไปรอบๆ ก่อนจะเจอมันวางอยู่ข้างกลองจริงๆ แต่พอเงยหน้าไปถึงกับสตั๊นเลยครับ ทั้งแสตนเงียบกริบกับพี่มินยองที่ยืนหน้าเครียดถือโทรโข่งข้างตัวอยู่ ตอนนี้สีอื่นซ้อมกันดังกระหึ่มมากและมีแต่สีผมเท่านั้นที่เงียบไป


 

"มีอะไรกันหรอ" ผมเดินเลียบไปข้างๆ จนไปหยุดอยู่ที่กลองหลังพี่มินยอง ผมกระซิบถามจุนฮงที่ยืนหมุนไม้กลองเล่นอยู่เงียบๆ


 

"สีเราโดนแบนว่ะ"


 

"ห้ะ?" ผมไม่คิดว่าจริงนะเนี่ยเพราะมันทำหน้าตาเฉยมาก


 

"งืม" มันพยักหน้ารับ "แม่งไม่รู้เป็นห่าไรกัน พอจะซ้อมแม่งโดนสีอื่นกลบหมดเลย"


 

แล้วมันก็จ้องหน้าผม


 

"เขาว่าเป็นเพราะเอ็งอ่ะ จริงป่ะวะ"


 

ผมอธิบายสีหน้าตัวเองไม่ถูกเลยครับว่าสีหน้าตอนนี้ผมเป็นยังไง คือตอนนี้ผมเหมือนยุงท่ามกลางฝูงแมลงวันอ่ะครับ แปลกแยกและแตกต่าง ทุกสายตาจ้องมองผมเหมือนผมเป็นตัวประหลาดและไม่ควรอยู่แถวนี้


 

ผมทำอะไรผิดวะ...


 

"คงจริงแหละมั้ง" ผมตอบเสียงเบาจนเหมือนกระซิบ กล่องพยาบาลคือสิ่งที่ผมมาเอาและผมควรจะไปให้ไวที่สุด


 

"งืม ไม่ต้องคิดมากนะเตี้ย" ผมก็แค่อิจฉามันที่สูงกว่ายูคยอมอีก แต่มันก็เป็นคนดีใช้ได้นะเนี้ย


 

"ขอบใจ" ได้แต่ฝืนยิ้มให้ก่อนจะหามุมหลบไปนั่งทำแผลเงียบๆ จุดนี้ได้แต่ถามตัวเองว่าผมสามารถอยู่ตรงไหนของโรงเรียนได้บ้าง...


 

นอกจากผมจะเดือดร้อนแล้วสีผมยังโดนแบนไปด้วยอีกหรอ


 

ไหนบอกว่าทุกอย่างจะเหมือนเดิมไง...


 

ผมได้แต่แสยะยิ้มกับตัวเอง รุ่นพี่เขาคงไม่มีเวลาทำอะไรแบบนั้นหรอกน่า เขาต้องไปเตรียมตัวสอบเข้ามหาวิทยาลัย เขาต้องห่วงอนาคตของตัวเองก่อนจะสนใจ 'คนอื่น' อย่างผมอยู่แล้ว


 

ว่าแต่ผมควรเดินไปตรงไหนดีอ่ะ เด็กเยอะแยะไปหมดจนพื้นที่สีแทบไม่เหลือให้ผมนั่งเลยนะ


 

ผมเล็งเป้าหมายไว้ที่หลังแสตน ทางเดินที่เต็มไปด้วยเด็กผมขอบาย ผมเลือกที่จะเดินอ้อมกลับไปทางเดินที่แสนยาวไกลดีกว่า ผมกอดกระชับกล่องพยาบาลไว้แนบอกแน่น


 

"พร้อมรึยัง" เสียงพี่มินยองที่ตะโกนใส่โทรโข่งอีกทีมันดังมากจนผมไม่เข้าใจว่าทำไมสีเรามันจะสู้คนอื่นไม่ได้ แต่พอพี่มินยองพูดจบผมก็เข้าใจเลยเมื่อสีที่เหลือพร้อมใจกันรัวกลองกลบเสียงกลองเรา


 

เลวมาก...


 

พี่เขาลดโทรโข่งลงก่อนจะเดินออกไปสงบสติอารมณ์ข้างนอก นาทีนี้ผมต้องโทรไปบอกพี่แจ็คสันมั้ยว่าเกิดอะไรขึ้น? พี่มินยองหน้าแดงจนโกรธมากแล้วนะนั่น


 

แต่ว่า...


 

พลันสายตาผมก็มองไปเห็นผมสีเพลิงที่คุ้นตากำลังเดินตรงมาพร้อมเพื่อนสนิทสองสามคน ไหนบอกว่าปีสามมีเรียนไง!


 

"เฮ้ยแบมแบมมานั่งทำไรตรงนี้วะ หลบดิ้!" จุนฮงชะโงกหน้ามาว่าผมเมื่อผมรีบวิ่งมาหลบหลังกลองมัน ไม่หลบได้ไงเล่าก็เหมือนพี่เขาจะมองข้ามมาที่สีผมอ่ะดิ หน้าตาดูโมโหเหมือนก๊อดซิลล่าจะพ่นไฟเลอ


 

มันใช่เวลาตลกมั้ยเนี่ยแบมเอ้ย...


 

"ชู่ว! อย่าเสียงดังดิ" ผมเอามือจุ๊ปากให้มันพูดเบาๆ


 

เสียงกลองที่ตีรัวกันดังกระหึ่มเมื่อกี้ดูเงียบไปเลยทันทีเมื่อเสียงกลองสีแดงดังขึ้นแทรก ผมยื่นหัวออกไปดูนิดนึงให้พอเห็น รุ่นพี่ต้วนคว้าไม้กลองจากมือเด็กรุ่นน้องที่ตีอยู่มาตีเป็นจังหวะเร็วและรุนแรงจนเสียงดังก้องไปทั่วทุกสารทิศ มือทั้งสองข้างของพี่เขาสลับรัวกันอย่างรวดเร็วและชำนาญขนาดจุนฮงที่ยืนอยู่ข้างผมยังอุทานอย่างตกใจ


 

ผมเองก็แปลกใจ...จำได้ว่าเพลงนี้พี่แจ็คสันบอกว่าใช้เฉพาะตอนรับน้องอย่างเดียว มันคือเพลงที่แต่งขึ้นมาพิเศษที่รุ่นพี่จะส่งให้รุ่นน้อง


 

มันคือเพลงเกี่ยวกับสายสัมพันธ์ที่อยากให้รุ่นพี่และรุ่นน้องทุกคนรักกัน...


 

น่าแปลกที่มันเป็นเพลงช้า...แต่พอมันถูกเล่นเป็นจังหวะเร็วและรุนแรงขนาดนี้ มันเหมือนกรีดแทงลงไปในก้นบึ้งหัวใจของพวกเรา เหมือนจะย้ำว่าเรากำลังทำและเรากำลังเป็นอะไรกันอยู่ ผมมองไปรอบๆ เห็นม.ปลายหน้าซีดกันไปเป็นแถบ เพราะเพลงนี้คนที่ขึ้นม.ปลายมาแล้วเท่านั้นถึงจะรู้ความหมายของมันอย่างเป็นดี


 

"รุ่นพี่เขาโมโหอะไรมาวะเตี้ย"


 

ผมส่ายหน้าอย่างจนปัญญาจะตอบ ก็อยู่ด้วยกันตรงนี้จะรู้มั้ยวะเนี่ย


 

ตึง!


 

จังหวะสุดท้ายของเพลงจบลงพร้อมไม้กลองที่หักลงสองท่อนพอดี รุ่นพี่โยนไม้ทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ หน้ารุ่นพี่ตอนนี้ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เพื่อนรุ่นพี่ก็พากันยืนหน้านิ่งแต่มองดูก็รู้ว่าโกรธเหมือนกัน


 

รุ่นพี่ปีสองที่คุมแสตนรีบยื่นโทรโข่งไปให้เมื่อโดนตวัดสายตามามองนิ่ง ใครโดนมองแบบนั้นก็สยองไปข้างนึงล่ะครับ


 

"สวัสดีครับ ผมเป็นตัวแทนของรุ่นพี่ปีสาม อยากจะพูดอะไรบางอย่างกับสิ่งที่พวกพี่ได้ยินมา"


 

ความเงียบแผ่กระจายปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างเงียบฟังเพราะปกติรุ่นพี่ไม่เคยแสดงอาการโมโหแบบนี้ และสิ่งที่รุ่นพี่พูด รุ่นพี่หมายถึงทุกคนดูได้จากสายตารุ่นพี่ที่มองไปรอบๆ อย่างนั้น


 

"ผมได้ยินว่ามีการกล่าวหาว่ามีการโกงกันเกิดขึ้นตอนแข่งกีฬา ใครเป็นคนพูดครับ? พวกที่เล่นกีฬาเป็นคนพูดเองหรือเปล่า?"


 

"เกิดอะไรขึ้นวะ"


 

นี่ก็เหลือเกินครับ พี่แจ็คสันเดินถือกระดาษพัดตัวเองเข้ามาที่แสตนทำหน้าตางงๆ "แล้วทำไมไม่ซ้อมต่อวะ?"


 

"แหกตาดูนิดนึงพี่ รุ่นพี่ปีสามเขาเทศน์อยู่" จุนฮงเป็นคนตอบครับไม่ใช่ผม


 

"อะไรวะ แล้วเกี่ยวไรกับสีเรา"


 

สีเราโดนแบนไงไอ้พี่สั้น...


 

"นักกีฬายอมรับการตัดสินใจของกรรมการทุกอย่าง ไม่มีการโกงใดๆ เกิดขึ้นในสนามทั้งนั้น พวกรุ่นพี่ยังยอมรับได้ ทำไมพวกรุ่นน้องถึงยอมรับไม่ได้ครับ?"


 

"เฮ้ย! มันพูดงี้ได้ไงวะ ก็มึงอ่ะตัว...เฮ้ยแบมไรวะ" ผมรีบลุกไปปิดปากลากไอ้พี่แจ็คเข้ามานั่งสงบปากสงบคำ ช่วยแหกปากให้ถูกเวลาหน่อยครับพี่รหัส คนเขาหันมามองพี่แทนแล้ว


 

"แล้วก็...เรื่องที่ไปกลั่นแกล้งหรือสร้างความเดือดร้อนให้คนอื่นนี่มันสนุกมากหรือเปล่าครับ? การยัดเยียดความผิดให้คนอื่นอย่างร้ายกาจนี่มันไม่สมควรเป็นการกระทำของนักเรียนที่ได้รับการศึกษาเป็นอย่างดีนะครับ โรงเรียนของเราไม่เคยมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นมาก่อนและหวังว่าคงจะไม่เห็นอีก"


 

"ปากดี" ผมหยิกพี่แจ็คสันไปทีอย่างหมั่นไส้ พี่เขาหันมาตบหัวผมอ่ะ L


 

"ผมมาที่นี่เพื่อเตือนพวกคุณ หวังว่าจะไม่มีเหตุการณ์อย่างนี้เกิดขึ้นอีก ถ้าหากรุ่นพี่ได้ยินเรื่องทำนองนี้อีก คงไม่ปล่อยผ่ายไปง่ายๆแล้วและจะมีวิธีจัดการกันเองอย่าง-เด็ด-ขาด"


 

"เข้าใจใช่มั้ยครับ น้องๆ?" รุ่นพี่กระแทกโทรโข่งคืนให้สตาฟฟ์ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่อาคารเรียนท่ามกลางเสียงฮือฮาโดยมีเพื่อนสนิทเดินตามไปเป็นแถว ถ้าแถวบ้านผมคงเรียกว่าโดนด่าแบบผู้ดี ด่าทีเจ็บไปถึงไส้ติ่งเลย


 

แสตนของสีต่างๆ จ้องมองมาที่สีฟ้าด้วยความรู้สึกที่หลากหลายและหลายคนก็รับรู้ได้


 

ยกเว้นประธานสี...


 

"เอ้าไม่ซ้อมต่อวะ อู้กันอยู่ได้ ส่วนแบมแบม มาเล่าให้ฟังทีดิว่าเกิดไรขึ้น"


 

ผมเห็นพี่มินยองยิ้มน้ำตาคลอเลยตอนที่จุนฮงเริ่มตีกลองแล้วไม่มีเสียงกลองอื่นดังกลบ สงสัยคงกำลังอึ้งอยู่มั้งโดนรุ่นพี่ด่ากราดขนาดนั้น


 

ผมอยากจะพูดแค่ว่า...


 

สิ่งที่รุ่นพี่ทำมันสายเกินไป...



แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ได้ทำ
J



 

.

 

.

 

.


 

ผมหลุดยิ้มออกมาตอนที่นั่งทำแผลเงียบๆ อยู่คนเดียว ผมว่าคนที่เดินผ่านมาเห็นคงคิดว่าผมบ้าแน่ๆ คนเป็นแผลแต่ยิ้มได้...


 

"ไหนเล่ามาดิ ว่าเกิดไรขึ้น" พี่แจ็คสันที่หายตัวไปเมื่อกี้นั่งลงข้างๆ ผม แถมดึงมือผมไปยกส่องดูแผล จะหาหวยหรือไง "เสี้ยนตำหรอ"


 

"พี่รู้ป่ะเนี่ยว่าสีเราโดนแบน"


 

"พูดจริง?" สีหน้าตกใจพี่มันตลกมาก ผมว่าคนที่เลือกพี่เป็นประธานเขาคงรำคาญพี่มากกว่ามั้ง


 

"เขาหาว่าเราไปโกงสีอื่น" ผมหยิบยาใส่แผลมามองอย่างสยอง เมื่อกี้ผมเอาเสี้ยนออกละ แต่ว่าดันแรงไปหน่อยมือเป็นรูเลือดทะลักเลย


 

งื้ออออ เจ็บ (อีพี่แจ็คหยิบไปราดแบบไม่สนใจคนเป็นแผลเลย)


 

"โกงไรวะ มีแต่มันอ่ะโกงเรา" นี่ก็ขี้โมโหจริง ฮึดฮัดจะไปเอาเรื่องเขาแต่ผมเอาขาพาดไว้ก่อนไม่ให้ลุกไง


 

"เราชนะก็จบแล้วหน่าพี่ เอาเวลาไปหาดรัมคนใหม่ก่อนดีมั้ย"


 

"เออว่ะ..." พี่แจ็คสันอุทานเหมือนพึ่งนึกขึ้นได้ ก็อดเบลสยูนะพี่ "แบมแบมไง"


 

"ไปละ" ผมแปะพลาสเตอร์ให้มือตัวเองเสร็จรีบเก็บของหนีเลย อยู่ไม่ได้แล้ว -O-


 

"เฮ้ย เดี๋ยวก๊อนนน" ไม่อยู่ ไม่รู้ ไม่สนเว้ย ผมหยิบโทรศัพท์จะโทรศัพท์หายูคยอม แต่ข้อความไลน์ที่อยู่ตรงหน้าทำให้ผมหยุดความคิดนั้นไป


 

'เจอกันหลังตึกตอนเลิกเรียนนะ'


 

นี่ผมยังไม่ได้บล็อกไลน์พี่เขาอีกหรอ...


 

 

 

 

 

Until the next chapter .

พัคแทอิลเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์ม้วกกก

แต่มาร์คต้วนแม่งเพอร์เฟ็กต์กว่า ;(

อย่าคาดหวังอะไรมากนะทุกคน 5555

( แท็กทวิต #ฟิคอคมบ ได้นะจุ๊ จะไปส่องนะ )
#ตบตีกับแอปเด็กดีที่ชอบมีปัญหา









 

 






THANKS :  SQWEEZ











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 23 ครั้ง

2,405 ความคิดเห็น

  1. #2390 Jesse Kass (@Monitha) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 มิถุนายน 2561 / 22:22
    ให้พี่มาร์ค 10 คะแนนจ้าาา
    #2390
    0
  2. วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 21:18
    แบมชอบพี่มาร์คก่อนป่ะได้ข่าว?
    แล้วพอพี่ชอบกลับ ทำไมหนูเป็นแบบนี้อ่ะ ? บางทีเลาก็งงกะแบมนะ 555
    #2371
    0
  3. #2364 BloodA93 (@BE-LIDA08) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2560 / 10:28
    เห็นด้วยกับหลายๆเม้น บางทีก็ไม่เข้าใจแบม
    #2364
    0
  4. วันที่ 27 มิถุนายน 2560 / 19:43
    -.....แบมนี่ชอบมาร์คต้วนจริงป้ะกูงง5555555
    #2347
    0
  5. #2298 salmon_mb (@ice_kiddies) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2559 / 00:40
    แบมเป็นอะไรบางทีก็ไม่เข้าใจ หลบจัง
    #2298
    0
  6. #2283 Aely (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2559 / 20:12
    มาร์ค ต้วนคนจริง ส่งข้อความบอกแบมแบบนี้นี่หมายความว่าไงอะ
    #2283
    0
  7. #2245 KiHaE*129 (@princezzaofz) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 18:22
    เกือบด่าล่ะ
    ดีนะมาเคลียร์ก่อน
    -o-
    #2245
    0
  8. #2218 NaNaPinkSmile (@nanamin77) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2558 / 16:18
    ทำไมรู้สึกว่าแบมแบมงี่เง่านิดหน่อย เกิดความรู้สึกน้อยใจแบบนี้เพราะลึกๆแล้วก็คิดว่าตัวเองเป็นคนสำคัญรึเปล่า ต่างคนต่างก็รู้ว่าอีกคนรู้สึกยังไงแต่ไม่มีสถานะอะไรให้กันมันก็เป็นแบบนี้แหละ รู้สึกอึดอัดกับช่วงเวลานี้นะ ไม่มีอะไรชัดเจนสักอย่าง
    #2218
    0
  9. #2181 Got7Love (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 27 มกราคม 2558 / 09:18
    แบมเด็กดีอ่ะ โดนแกล้งขนาดนี้นิ่งไปไหน ว่าแล้วตั้งแต่อ่านตอนแรก แบมนี้นางเอกที่พร้อมโดนนางร้ายกลั่นแกล้งจิงๆ เป็นพี่นะลูกจานข้าวบินใส่หน้าเลยจร้ะ อุ้ย!!! ฉันพูดอะไร 5555
    #2181
    0
  10. #1953 Pent SG (@porpentt) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2557 / 13:37
    เมื่อไรจะพูดดีๆทำดีๆกันซะทีนะ
    #1953
    0
  11. #1890 Tempobear (@tempobear) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2557 / 22:31
    เขิลแทนแบม ตัวเล็ก~
    #1890
    0
  12. #1803 ตัวเล็ก (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 16:25
    พี่ต้วนเท่มาก!!! เอาใจไปเลยร้อยเต็มสิบ!!!

    แบม ไม่ใช่ว่าลืมหรอก แต่แบมแค่ไม่ทำ ใช่ไหม?

    #1803
    0
  13. #1789 Little Rebel (@beam-rr) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2557 / 00:54
    หน่วงละเกินนนนน ;_________;
    #1789
    0
  14. #1549 Markbam (@exoandsnsd) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2557 / 13:47
    ปรี้มาร์คคคเด็ดว่ะะะะ
    #1549
    0
  15. #1515 geejajaa (@geejaadorable) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2557 / 21:37
    รุ่นพี่มาร์คต้วนเจ๋งมากกก คือแบบเฮ้ยยย น่าเกรงขามสุดยอดอ่ะ แบมแบมอย่าน้อยใจพี่มาร์คเลยนะ Ok ไหม
    #1515
    0
  16. #1407 Tooktaja (@tooktaja) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2557 / 03:59
    แบมโกรธต้วนหรือเขิน
    #1407
    0
  17. #1348 HOMOsepien#987654321 (@luvlygooddie) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 28 กันยายน 2557 / 06:28
    พี่มาร์คึทำงี้อีกแล้ว!!!!! เหอะและจะเสียใจที่ปล่อยแบมไปในวันนี้ หลังจากนี้นายก็จะไม่มีสิทธิ์ในตัวแบมแล้วนะ ไรต์~~~~~ เราขอ แบมเจ็บมาโคตรเยอะเพราะพี่มาร์ค อยากให้พี่มาร์คเจ็บแบบสุดๆเพราะแบมไม่สนบ้าง ถ้าพี่มาร์คจะกลับมาจีบแบมอีกรอบ ขอให้แบมไม่เล่นด้วย ขอให้แบมไปคบกับคนอื่น!!! BI ก็ได้!!!!!
    #1348
    0
  18. #1301 DREAM_WH (@dream97) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 22 กันยายน 2557 / 15:20
    คนอ่านคนนี้แก้มระเบิดบู้มมมมม ตู้มตามมมมมมมมมมแล้วค่ะไรท์
    #1301
    0
  19. วันที่ 22 กันยายน 2557 / 03:25
    อิต้วน ทำงี้ แมร่ง ฉันจะระเบิดตัวลงในทุ่งข้าวสาลีแล้วเกิดเป็นโกโก้ครั้นซ์แล้วนะ ฟินตรัย
    #1280
    0
  20. #1195 _Lukxnss (@luknut213) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 กันยายน 2557 / 21:49
    โครตจะเท่อะ รุ่นพี่ เอาใจไปเลยปะ
    #1195
    0
  21. #1166 stepx99 (@cher-16) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 กันยายน 2557 / 14:19
    โอ๊ยยยยยยยย แม่คะขอคนแบบมาร์คต้วน1ea T//////////T
    #1166
    0
  22. #1109 minnyart (@minnyart1) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 3 กันยายน 2557 / 00:01
    พัคแทอิลคือใคร กรี๊ดดด คู่แข่งพี่ต้วนหรอ -.-
    #1109
    0
  23. #1079 soall (@parpaa) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 20:57
    >,< พี่ต้วนนนนน
    #1079
    0
  24. #1073 Nuthathai Por (@oengoeng15) (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 20:22
    พี่ต้วนอย่างเท่ห์เลยอ่ะ
    เอาซะอึ้งกันไปเป็นแถวเลย
    #1073
    0
  25. #1055 MandM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 2 กันยายน 2557 / 17:59
    ตอนแรกอ่านและสงสารแบมแบมมากอ่ะโดนแกล้งสารพัด

    แต่พอต้วนมาพูดบอกกับเด็กๆปีหนึ่ง เท่ห์อ่ะ ต่อไปจะไม่มี

    ใครทำไรแบมแบมอีกแล้วใช่มั้ย ต้วนนายเท่ห์มาก
    #1055
    0