➤ HANSOME VET ║ พี่เอ็นใหญ่ [YAOI]

ตอนที่ 6 : EP.4 : ความทรงจำที่ดีของพี่เอ็น vs ความทรงจำที่ดีของน้องชีส [100 per.]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,427
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    14 ม.ค. 60

   
  CR.SQW

4

(ความทรงจำที่ดีของพี่เอ็น vs ความทรงจำที่ดีของน้องชีส)

 

@ ซุปเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆที่มีทุกอย่างที่อยากได้อ่ะ ._.

 

“เราว่ามันชอบแบบไหน” พอเราเข้ามาอยู่ในซุปเปอร์มาร์เก็ตก็พบว่ามาชเมลโล่ที่อยากซื้อมันมีหลายแบบเหลือเกิน มีรส มีรูปด้วยนะ ทำให้เกิดคำถามผุดเข้ามาในหัวผมว่า.. ทำอะไรเยอะแยะวะ - -

“ผมว่า... ผมชอบอันนี้” ผมชี้มาชเมลโล่ถุงใหญ่ข้างหน้าของตัวเองแล้วหันไปยิ้มให้พี่เอ็น

“พี่ให้เราเลือกให้แมว”

“ก็มันน่าจะชอบเหมือนผมนี่ ._.

“อ่าๆ ซื้อไปก็ได้”พี่เอ็นยกยิ้มก่อนจะยกถุงมาชเมลโล่มาใส่รถเข็นเอาไว้ 1 ถุง “ถุงเดียวก่อนเนอะ”

“พี่เอ็นครับ..”

“หื้ม?”

“ผมแย่งแมวกินได้มั้ย ._.

“...”

“...”

“พี่ก็ไม่ได้ห้ามหนิ แต่ถ้าหมดเราต้องมาซื้อกับพี่นะ ^^

“ครับ!

 

            เฮ้ยแกร คือมีความสุขมากเว้ย พอซื้อมาชเมลโล่เสร็จใช่ป่ะ พี่เขาก็พาผมกลับมาที่บ้านพักแล้วเราก็นั่งเล่นกับเจ้าเหมียวด้วยกันสองคน งุ้งงิ้งๆ มุ้งมิ้งขั้นสุดดดด ><

 

“อ้าวพี่เอ็นอย่าแย่งเหมียวน้อยไปเล่นคนเดียวสิ” ร้องร้องโวยวายขึ้นมาเมื่อพี่เอ็นอุ้มเจ้าเหมียวไปวางไว้บนตักของตัวเอง

“มันไม่อยากอยู่กับเราอ่ะ”

“พี่มั่ว! เอาเหมียวน้อยมานะ” ผมทำแก้มป่องเมื่อโดนพี่เอ็นพูดใส่แบบนั้น พลางเอานิ้วไปสะกิดที่อุ้งเท้าของเจ้าแมวตัวกลมที่นอนสบายอยู่บนตักพี่เอ็น “เหมี๊ยวๆๆ ลงมานี่นะ”

“ม๊าว~” หาวใส่หน้ากูแล้วสะบัดหน้าหนีเฉย... แมวทรยศ!!

“ฮื่ย!”ผมสะบัดหน้าใส่แมวทพี่เอ็นทันที เนี่ย! กูได้ยินเสียงพี่เขาแอบหัวเราะด้วยเนี่ย!

“ฮ่าๆๆ หันมาสิ”

“อะระ..อุ๊บ” กะจะหันไปเหวี่ยงใส่พี่เขาว่ามีอะไร แต่พอหันไปพี่เขากลับยัดมาชเมลโล่ใส่ปาดผมหน้าตาเลย

“กินสิ พี่อุส่าห์ป้อนเรา”

 

            เล่นอะไรเนี่ย เขินนะ อร๊ายยยย >< (?)

            แต่สุดท้ายผมก็กินอยู่ดีแหละ พี่เขาอุตส่าห์ป้อนให้นะเว้ย ไม่ได้มีโอกาสกันบ่อยๆนะแกร จะบอกให้ =..= 

 

“ทำตัวเป็นแมวไปได้”

“แล้วเป็นไง เหมือนมั้ยล่ะ”

“ไม่อ่ะ... เราน่ารักกว่า”

“ห่ะ...?”

“อ๋อ เปล่าๆ”

 

            ได้ยินหรอก พี่ไม่ต้องแอ๊บว่าไม่ได้พูด ผมได้ยินนนน >///<

 

ไลน์!

 

[แก๊งค์ชะนีกับบุรุษศรีสยาม]

Fangganng : อีชีสมันร้ายค่ะทุกคนนน //แนบรูป

 

 

Somewhere.ru • 30 minutes

 

[รูปข้างหลังกูที่กำลังเข็นรถเข็นอยู่จ้า]

 

375 Likes

Somewhere.ru

 

 

SingASong : เอาแล้วๆๆ เหยื่อติดเบ็ดแล้วหรอคะ กรี๊ดดด ><

Cheesiie : ไอบ้า พี่เขาถ่ายตอนไหนยังไงรู้เลย ไปซื้ออาหารแมวโว๊ยยยย

Fangganng : ตอแหลรึเปล่าย่ะ!

Cheesiie : ตอแหลพ่อมึงดิ เดี๋ยวกลับไปเล่าให้ฟัง

Fangganng : แล้วมึงอยู่ไหนแล้ว

Cheesiie : อยู่ห้องพี่เขา

SingASong : อีแรดดดดดด

 

          โอ๊ย! ไม่คุยด้วยแล้วโว๊ยยย ไอพวกนี้นี่ -“-

 

“พี่อัพรูปผมลงไอจีทำไมอ่ะ” ผมยื่นโทรศัพท์เครื่องเดิมที่มีรูปที่ไอฟางส่งมาให้พี่เอ็นดู

“ก็อยากลง ทำไมล่ะ” พี่เอ็นก้มหน้าดูรูปสักพักก็เงยหน้ามายิ้มให้ผม “พี่ลงแต่ความทรงจำดีๆนะ”

“แต่นี่ มันรูปผมสองครั้งแล้วนะ”

“ก็เราเป็นความทรงจำที่ดีของพี่”

“...ฮะ”

 

            กู เขิน โว๊ยยยยยยย 

 

“บ้า...”

“เดี๋ยวพี่ป้อนมา ยื่นหน้ามาเร็ว” พี่เอ็นยื่นมาชเมลโล่มาข้างหน้าผมอีกชิ้นนึง ก่อนจะส่งยิ้มกระชากใจผมอีกครั้ง

“อ้าาาา~” ผมอ้าปากงับก้อนสีขาวของโปรดของผมก่อนสายตาจะเลื่อนมามองหน้าพี่เขา แล้วยิ้มตาหยี

 

            ไม่รู้หรอกนะว่าพี่เขาคิดอะไรอยู่ถึงได้ทำดีกับผมขนาดนี้ ผมรู้แค่นี่มันดีกว่าที่ผมคิดไว้ด้วยซ้ำ วันนี้ทำให้ผมรู้ว่าพี่เอ็นเป็นคนน่ารัก และอบอุ่น ไม่ได้มีแค่มุมแบดบอยเหมือนที่เจอกันตอนแรก

            และมันยิ่งทำให้ผมหลงพี่เขามากขึ้น...

            อื๊ยยยยย~ วันนี้โคตรฟินต้องไปเล่าให้อีเจ๊ฟังแล้ววววว ><

 

 

“อีบ้า! ทำขนาดนี้พี่เขาชอบมึงแล้ว” ไอฟางตีพี่ต้นขาผมแล้วดิ้นไปดิ้นมาเหมือนเขินแทนผม - - ตอนนี้ผมเข้ามานั่งเล่นในห้องของไอฟาง ยังไม่กล้ากลับห้องตัวเอง..

“พี่เขาก็แค่เป็นคนเฟรนลี่รึเปล่า..”

“พี่เขาบอกเองไม่ใช่หรอกว่ามึงน่ารักอย่างงั้นอย่างงี้ อ่อยชัดๆ” ไอซองเข้ามาร่วมผสมโรงอย่างเมามัน “มึงอ่ะ ขอเป็นแฟนไปเลย”

“จะบ้ารึไงพวกมึง พี่เขาแบบ... อ่อยไปทั่วรึเปล่า” ก็เห็นดูแบดๆ ยังไม่แน่ใจแค่นั้นเอง ._.

“เออว่ะ งั้นไม่เอาๆ กูเซย์โนวยังไม่ต้องไปพลีกายให้พี่เขาก็ได้” ไอฟางชักสีหน้าใส่กำแพงห้องเหมือนกำลังจินตนาการว่ากำแพงเป็นพี่เอ็นใหญ่ - -; “แหวะ ผู้ชายเจ้าชู้ เกลี๊ยดเกลียด”

“มึงรวมไอซีด้วยหรอ”

“นั่นดิกูเกลียดมันด้วยดีม่ะ ไม่ดีกว่าเพื่อนกูคนดี” ...ไอฟางมันบ้า พูดเองเออเองตลอด กูล่ะเบื่ออออ = =

“เอออีพีท วันนี้มีปาร์ตี้สุกี้นะจ๊ะ ไปลากไอซีดีเพื่อนรักมึงมาด้วย”

“สุกี้? คือพวกมึงปรึกษากูก่อนมั้ย?”

“ก็พวกกูอยากแดก แต่กลัวแดกไม่หมด -..-“ ไอฟางบอกหน้าตาย ก่อนจะออกปากไล่ผมออกจากห้อง “ไปๆๆ กลับห้องมึงไปได้แล้ว 1 ทุ่มค่อยมา”

“อีพวกดอก -___-“ ผมด่าพวกมันไปที แล้วค่อยเดินอกกจากห้องพวกมัน กลับห้องก็ได้เว้ย

 

 

“ซีดีจ๋า...” ผมชะโงกหน้าเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อมองหน้าเพื่อนตัวโต มันหายไปไหนว้า ไม่อยู่ใช่ป่ะ? ”ฟิ้ว...”

“เรียกหาพ่อมึงหรอ”

“เหี้ย!” ผมสะดุ้งจนเกือบตีลังกาแปดตลบเมื่ออยู่ดีๆก็มีมือมาแตะตรงไหล่ของผม

“อะไร ตกใจห่าไร” ไอซีทำหน้าเรียบเฉยพร้อมกับดันผมออกให้พ้นๆทางแล้วเดินเข้าไปวางกระเป๋าในห้องอย่างสบายใจ

“มะ..มึงกินอะไรยัง”

“ยัง”

“ไปแดกสุกี้ห้องไอฟางป่ะ”

“กูรู้ตั้งแต่เมื่อเช้าแล้วไอซองมันมาบอก เดี๋ยวกูก็ไปเองแหละ อย่าเสือกๆ” ...คือคุยกันปกติเลยได้ใช่ม่ะ มึงไม่ได้คิดอะไรกับคำพูดของมึงเลยใช่มั้ย? ...เอาเป็นว่ากูคิดมากอยู่ฝ่ายเดียวแล้วกัน -___-

“เรียนเป็นไงอ่ะ” เป็นเรื่องชวนคุยที่สิ้นคิดสัสๆ ..

“ก็ดี เพื่อนที่คณะอย่างแจ่มนี่กูจะบอกอะไรให้ วันนี้กูขอเบอร์ได้ตั้ง 3 คน”

“ไอห่า หาเรื่องนะมึง สับรางไม่ทันจะทำยังไง”

“ให้มึงมาช่วยไง” นั่นไง.. กูว่าแล้ว นี่มึงไม่เข็ดหรอถามจริง!!

 

            มันเคยทำให้ผมเดือดร้อนเพราะความเจ้าชู้ของมันไปรอบนึงแล้วนะ เมื่อสองปีที่แล้วนี่เอง -“- 

 

 

“แปปนะครับ พี่รอผมอยู่ตรงนี้น้า” ซีดีบีบแก้มผู้หญิงที่อายุมากกว่าถึง 5 ปีตรงหน้าแล้วปลีกตัวออกมาเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าโทรสัพท์ดังขึ้น “ฮัลโหล~ ว่าไงครับ”

(พี่กำลังจะถึงหน้าบ้านซีแล้วนะ)

“หะ..ห๊ะ? พี่ไปทำอะไรที่บ้านผมหรอครับ”

(พี่ก็จะรับซีไปมีความสุขที่ห้องพี่คืนนี้ไงครับ)

“...ตอนนี้ผมออกมาซื้อหนังสือแถวสยามกำลังจะกลับ พี่รอผมแปปนึงนะครับ Miss you จุ๊บๆ”

 

โกหก.. โกหกทั้งเพ ตอนนี้มันอยู่สตรีทมอลล์ เดินซื้อรองเท้ากับแฟนคนล่าสุดของมันอยู่ ไม่ใช่มันซื้อให้เขานะ เขาซื้อให้มัน

แล้วที่โทรมา ผมว่าคือคนที่มันไปหลีไว้แน่เลย หน้าอย่างนี้จะมีอะไรอีกล่ะ

 

(อะไร) ผมงัวเงียแหกขี้ตายตื่นมารับสายตรงจากไอซีงงๆ คนจะหลับจะนอนไอห่า

“กูมีปัญหา มึงช่วยไปที่บ้านกูแล้วพาพี่ต่อออกไปหน่อยดิ ร้านกาแฟแถวบ้านกูก็ได้ร้านนั้นปิดเที่ยงคืน”

(พี่ต่อ? ใครอีกวะ)

“นั่นแหละ บอกว่ากูกำลังจะกลับจากสยาม รถติดมากก็พอ”

(นี่มันกี่โมงกี่ยามครับมึง) ผมพูดพลางชะโงกหน้าดูนาฬิกาหัวเตียงของตัวเอง (4 ทุ่มแล้วโว๊ยยยยย กูจะนอน!)

“ช่วยกูหน่อย เรื่องมันคอขาดบาดตายจริงๆ”
(มึงทำตัวเองป่ะ)

“พี่ต่อเขาสายซาดิสม์ด้วยมึง ไปเอ็นเตอร์เทรนพี่เขาให้กูหน่อย เดี๋ยวพี่เขารอนานพี่เขาหงุดหงิดแล้วจะมาลงกับกูคืนนี้ ขอร้องล่ะเดี๋ยวกูพาไปเลี้ยงข้าว แพงๆหรูๆเลยก็ได้”

“โคตรภาระเลยมึงอ่ะ” ผมตัดสายจากมันด้วยอารมณ์หงุดหงิดเล็กๆแต่ก็รีบลุกจากเตียงเพื่อที่จะเดินทางไปบ้านมันอยู่ดี ถึงแม้ว่าสภาพของผมมันจะเป็นกางเกงขาสั้นย้วยๆกับเสื้อตัวโคร่งสีดำที่เลาะสีโปรเตอร์เต็มไปหมดจนน่าเกลียดชิบหายแล้วก็ตาม

 

            อ่ะ! คนนั้นพี่ต่อแน่เลย เหยดดด นางสักจ้า สักทั้งตัวเลย ระเบิดหูอี๊กกกก เจาะคิ้ว เจาะปากด้วย ถ้าไม่หล่อนี่จิ๋กโก๋ดีๆนี่เอง -__-

            ผมรีบวิ่งเข้าไปหาพี่เขาทันที พี่เขาได้ยินเสียงของผมก็มองมาแล้วทำหน้างงใส่ ประหนึ่งว่าผมเป็นเอเลี่ยนจากดาวเนปจูน

 

“เอ่อ.. พี่ต่อใช่มั้ยครับ ผมเป็นเพื่อนซีดีนะ” ผมเริ่มแนะนำตัว พี่เขาพยักหน้าช้าๆและทำหน้าเหมือนเข้าใจก่อนจะใช้สายตาสำรวจสภาพการแต่งตัวของผมไปด้วย

“ไม่มีเสื้อผ้าดีๆใส่แล้วหรอ” ปากหมา! ผมอยากจะตะโกนตอกหน้าพี่เขาไปใจแทบขาดแต่ทำไม่ได้ คีย์คือพี่แกชอบความรุนแรงไง เดี๋ยวกูเดือดร้อน ไอซีนี่ก็ชั่งสรรหาจริงๆ -“-

“พี่มารอไอซีนานยังครับ ไปหาที่นั่งที่อื่นกันนั่งรอมั้ยครับ” ยืนที่ไหนไม่ยืน มายืนหน้าบ้านมันเดี๋ยวพ่อแม่มันมาเห็นก็ชิบหายอีก รอไอห่านั่นมาจัดการเองดีกว่า - -;

“ไปด้วยกันมั้ยล่ะ” เสียงนิ่งๆและสายตาของผู้ชายตรงหน้าเล่นเอาผมขนลุก ผมพยักหน้าสองสามทีให้พี่เขาก่อนที่จะพี่เขาจะเดินหนีไปที่อื่น

“พี่... คบกับไอซีมานานแล้วหรอครับ” เดินกันออกมาจนตอนนี้อยู่ตรงฟุตบาทริมข้างทางที่มีไฟสลัวๆกับบรรยากาศวังเวงทำให้ผมรู้สึกอึดอัดจนต้องหาเรื่องชวนพี่เขาคุย

“เปล่า พี่แต่งงานแล้ว”

“ห๊ะ!

“เมียพี่กลับบ้านไปหาพ่อแม่พอดี คืนนี้เลยว่าจะพาน้องซีไปนอนด้วย” ...อย่างชั่ว ทั้งพี่ต่อ ทั้งไอซีเลยจ้า ช๊อค =[]=;

“แค่นอนหรอครับ...”

“แค่นอนมันจะได้มีความสุขได้ไงวะ” โอเครู้เรื่อง -____-;; “อย่าทำเป็นไม่รู้หน่อยเลย”

“โอเคครับ.. เข้าใจแล้ว” ผมก้มหน้ามองพื้น อยู่ดีๆก็เขินเว้ย นี่พูดไม่กระดากปากเลยหร๊อ -///-

“เราเคยยัง”

“คะ..ครับ 0.0?

“อย่ามาทำเป็นไร้เดียงสาหน่อยเลย” พี่ต่อกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะผลักผมเข้าซอกตึกแล้วใช้แขนทั้งสองข้างปิดทางหนีของผมไว้

“พี่จะทำอะไรอ่ะ” เสียงตื่นของผมทำให้คนตรงหน้าหัวเราะออกมา พี่ต่อยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าผมก่อนจะเป่าลมใส่แก้มผมเบาๆ ไอร้อนเล่นเอาผมสะดุ้งแล้วหันไปมองพี่เขาตาขวาง

“หน้าตาก็ดี ทำไมแต่งตัวแบบนี้วะ... หมดอารมณ์ว่ะ”

“พี่ยุ่งอะไรด้วยล่ะ”

“แต่พี่ไม่ถือนะ จับถอดเสื้อก็จบเรื่อง..”

“พี่หยุดคิดอะไรบ้าๆเดี๋ยวนี้นะ” ผมผลักอกพี่ต่อให้ออกไปห่างๆ ก่อนจะตัดสินใจเดินหนีพี่เขาออกจากซอกตึกมืดๆ

 

            อันตรายสัส!

 

“ซีมันส่งน้องมาให้พี่ไม่ใช่หรอ” ผมหันขวับไปมองพี่ต่อทันที นี่พูดอะไรอ่ะ... บ้ารึเปล่า -“- “หรือน้องอยากมาเอง จะตลบหลังเพื่อนว่างั้น?”

“พี่หยุดพูดแบบนั้นนะ”

“ขายเท่าไร เดี๋ยวพี่ซื้อก็ได้แล้วคืนนี้น้องก็ไปนอนกับพี่แทนซีไง” พี่ต่อเอาลิ้นดันกระพุ้งแก้มตอนพูดเสร็จ แถมยังเลิกคิ้วกวนๆรอคำตอบจากผมอีกด้วย นี่กูต้องตอบหรอ!

“พี่ฟังผม ผมไม่ขาย!

“..ให้ฟรีก็ตามใจ” พูดจบ พี่ต่อก็กระชากแขนผมให้เข้าไปในซอกตึกนั่นอีกครั้ง หลังผมกระแทกกับกำแพงจนจุก พูดไม่ออก

 

            เหมือนพี่เขาไม่ได้สนใจอะไรผม จัดการถอดเสื้อสีดำของผมออก ขัดขืนแค่ไหนก็ไม่ได้ พี่เขาแม่งแรงเยอะชิบหาย แดกความมาเหร๊อ!

 

“เฮ๊ย! ปล่อยนะพี่!” ผมพยายามดิ้น แต่ยิ่งดิ้นก็ยิ่งเจ็บ เพราะพี่เขาบีบข้อมือผมแน่นมาก “บอกให้ปล่อยไง!

“เงียบ!” ฝ่ามืออีกข้างที่ไม่ได้บีบมือผมอยู่ ฟาดลงมาที่แก้มของผมอย่างแรงจนรู้สึกแสบชาแปร๊บๆ ผมนิ่วหน้าด้วยความเจ็บก่อนจะตวัดตามองพี่ต่ออย่างหาเรื่อง

 

            ผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดอะไรต่อ พี่เขาค่อยพรมจูบผลักกับกัดที่ซอกคอผมจนทั่ว แล้วค่อยๆลากปากลงมาจนถึงหน้าท้อง ผมเหลือบไปเห็นเงาตะคุ่มที่ยืนแอบดูอยู่ พอรู้ว่าผมเห็นเงานั้นก็รีบวิ่งหนีทันที

 

“ช่วยด้วย! ช่วยผมด้วย!” ผมตะโกนสุดเสียง เพื่อให้เขาคนนั้นสงสารและย้อนกลับมาช่วยผม

 

            โชคเข้าข้างที่เขาคนนั้นย้อนกลับมาช่วยผมจริงๆ เขาเหมือนวิ่งเข้าทันทีที่ได้ยินเสียง หมัดแรกต่อยเสยคางพี่ต่อจนพี่เขาหน้าหงายแล้วหมัดที่สองก็ต่อยลงไปที่หน้าท้องจนพี่ต่อเข่าทรุด

            มือของผมถูกฉุดให้ออกไปจากซอกตึกโดยเร็ว เรายืนหอบกันอยู่ที่หน้าร้านกาแฟที่อยู่หน้าจากที่นั่นพอสมควร

 

“ขะ..ขอบคุณครับ”
“ผมก็นึกว่าคุณเต็มใจซะอีก ขอโทษนะที่ไม่ได้เข้าไปช่วยตั้งแต่ทีแรก แล้วก็... ขอโทษที่แอบมอง” เขาส่งยิ้มให้ผม แสงจากร้านกาแฟทำให้ผมได้เห็นหน้าเขาอย่างชัดเจน ...โอ้โหแฮะ หล่อว่ะ หนุ่มกางเกงน้ำเงิน...

“แค่ช่วยก็ดีแล้ว ผมนึกว่าไม่รอดซะแล้ว TT^TT

“เอ่อ..” เขาทำท่ายึกยักก่อนจะล้วงมือลงไปในกระเป๋านักเรียนของเขา แล้วหยิบแจ็คเก็ตตัวนึงขึ้นมายืนให้ผม “เอาไปใส่เถอะ”

“เฮ้ยไม่เอา ผมเป็นผู้ชายไม่ใส่เสื้อคงไม่มีใครสนใจหรอก” ผมส่ายหน้า แล้วดันมือเขากลับ แต่อีกฝ่ายก็ยังยืนยันให้ผมใส่อยู่ดี

“แต่ตอนใส่เสื้อยังจะโดนข่มขืนเลยไม่ใช่หรอ ใส่เถอะนะ ผมจะได้สบายใจ” ผมมองเสื้อตัวนั้นสลับกับหน้าเขาอย่างชั่งใจ สงสัยมันนานเกินไปจนเขาถอนหายใจแล้วยัดเสื้อใส่มือผม “ใส่ให้มั้ย?”

“ไม่ๆ.. ไม่เป็นไร” ผมรับเสื้อเอาไว้แล้วรีบใส่อย่างทุลักทุเล

“คนอะไรขาวเป็นบ้า...”

“อะไรนะ”

“เปล่าๆ ทำไมถึงมาเดินอยู่ทางเปลี่ยวๆแบบนี้ล่ะ”

“จริงๆผู้ชายคนนั้นเป็นแฟนเพื่อนอ่ะ แล้วเพื่อนติดธุระเลยของให้ผมมาดูแลก่อน”

“โคตรชั่วเลยว่ะ บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวไปส่งเอามั้ย” สายตาห่วงใยที่เขาส่งมาให้ทำเอาหัวใจผมเต้นเร็วผิดจังหวะ นี่เพิ่งเจอกันจำเป็นต้องอบอุ่นขนาดนี้มั้ย?

“มะ..ไม่เป็นไรหรอก ขอบคุณนะ” แค่นี้ก็เกรงใจจะแย่แล้วว

“เป็นห่วงว่ะ ยิ่งตัวเล็กๆอยู่” เขาบ่นอุบอิบเมื่อเห็นว่าผมปฏิเสธเสียงแข็ง

“แล้ว... นี่ไปไหนมาหรอ ทำไมยังใส่ชุดนักเรียนอยู่อีกล่ะ”

“อ๋อ ซ้อมบาสที่โรงยิมแล้วเหนื่อยเลยเผลอหลับอ่ะ” เขายิ้มพร้อมกับเกาท้ายทอยเบาๆ “ตื่นมาอีกทีก็มืดแล้ว”

“งั้นคุณรีบกลับมั้ย”

“อยากไปส่งคุณให้ถึงบ้านมากกว่า”

0///0

“เผื่อไอโรคจิตนั่นกลับมาทำร้ายคุณอีกผมจะได้ช่วยทัน”

“เอ่อ... ไม่ต้องพูดเว่อร์ก็ได้น่า ผมไม่ได้อ่อนแอสักหน่อย”

“หรอ แล้วเมื่อกี้เรียกให้ช่วยทำไมล่ะ” เขาเลิกคิ้วแล้วยิ้มไปด้วยพลางพูดแหย่ผมด้วยท่าทางกวนๆ

“ก็..ก็เขาแรงเยอะนี่”

“แล้วถ้าเจอคนอื่นแรงเยอะล่ะ?”

“ก็..”

“ไอเหี้ย! ทำไมมึงมาอยู่ตรงนี้อ่ะ” ผมรีบตวัดตามองไอซีที่กำลังวิ่งมาหาผมด้วยความเร็ว ก่อนจะหันไปพูดกับคนที่ช่วยผมก่อนหน้านี้

“คนนี้เพื่อนผมเอง... เดี๋ยวผมให้เพื่อนไปส่งก็ได้ คุณไม่ต้องห่วงหรอก”
“ได้ยินแบบนี้ผมก็โล่งอก แล้วบอกให้เพื่อนเลิกกับไอคนแบบนั้นด้วยนะ เดี๋ยวมันจะเป็นอันตรายต่อคุณซะเปล่าๆ” เขายิ้มให้ผมเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะบอกลาแล้วเดินจากไป “ไปแล้วนะ ดูแลตัวเองด้วย”

 

“อีซีดีจ๊ะ ^^” ผมส่งยิ้มเย็นให้ไอซี ก่อนจะแผดเสียงใส่มันด้วยความเหลืออด “ไอพี่ต่อของมึงมันจะข่มขืนกูอยู่แล้ว! เลือกแฟนก็เอาให้มันดีๆหน่อยไม่ได้รึไง ทำไมต้องให้เดือดร้อนกูด้วย ห๊ะ! เลิกเลยนะ เลิก!

 

            หลังจากนั้นไอซีก็เปลี่ยนเบอร์ เลิกติดต่อกับไอพี่ต่อโดยสิ้นเชิง ก็ดีที่มันเชื่อผมเราเลยยังคบกันได้ แถมผมก็มารู้ที่หลังด้วยว่าไอพี่ต่อแม่งไม่เคยบอกไอซีหรอกว่ามีครอบครัวแล้ว ไม่งั้นมันคงไม่ยุ่งตั้งแต่แรก

            ผมและคนที่มีพระคุณกับผมตอนนั้น... จนถึงตอนนี้เราก็ยังไม่เคยเจอกันเลย จะว่าไป ผมอยากเจอเขาจังน่า..

            ความทรงจำดีๆของผม... ทำไมแม่งต้องมาพร้อมกับไอเหี้ยพี่ต่อด้วยวะ =”=


 

 

“เออนี่ กูถามจริงเหอะกับอีพี่ต่ออ่ะ... มึงรุกหรือรับวะ”

“กูว่ากูทูเวย์”

“แสดงว่ามึงเสียตูดให้พี่เขาแล้วหรอ!

“เออ”

“โอ้คุณพระช่วยกล้วยหักมุก...” ผมเอามือทาบอกเมื่อพบว่าเพื่อนตัวเองน่ากลัวกว่าที่คิด - -; “แล้วอย่างนี้มึงจะไม่ทำอะไรกูใช่มั้ย”

“แค่คิดก็ขยะแขยงแล้วไอห่า ไม่เอาด้วยหรอก ยี๊” ไอซีทำท่าขยะแขยงประหนึ่งผมเป็นแม่ทัพแมลงสาบ สรุปเมื่อคืนมึงประชด? แล้วกูเครียดเพื่อ = = “แรดๆอย่างมึง ใครเอาก็บ้าแล้ว”

“ตบมั้ย -____-

“ว่าแต่มึงเถอะ ไอเจ้าของเสื้อนั่นคือใครวะ”

“กูไม่รู้ หน้าเขากูก็ลืมแล้วด้วย... กูรู้สึกผิดเลยเอาเสื้อที่เขาให้มาไว้ที่นี่ด้วยเนี่ย” ผมพูดพลางเดินไปหยิบแจ็คเก็ตตัวเก่าในห้องของผมที่ผมเก็บแยกเอาไว้อย่างดีมาให้ไอซีดู

“เชี่ย.. เป็นเอามากนะเนี่ยมึงอ่ะ เก็บมาเพ้อขนาดนี้เลยหรอ”

“กูแค่อยากตอบแทนบุญเขาเว้ย เขาเป็นคนดีมากกกกกกก” ผมยิ้มให้เสื้อก่อนจะเอามันขึ้นมากอดแน่น

“เอามาใส่ดิ คิดถึงมากอ่ะ” คำพูดแนวประชดประชันเล่นเอาผมหัวเราะออกมา

“มึงไม่บอกกูก็จะใส่อยู่แล้ว ไม่งั้นจะเอาออกมาทำซากอะไร ไอควาย”

“...กูเกลียดแอคติ้งมึงชิบหาย” ไอซีส่ายหน้าแล้วเดินหนีผม อ้าว... ทำไมทำกันอย่างนี้~

 

ทุ่มแล้วจย้าาาาา

“โย่ว!” ผมกับไอซีโผล่หัวเข้าไปในห้องสาวๆพร้อมกันหวังว่าจะแกล้งให้พวกแม่งตกใจเล่น

“รีบมาๆ กำลังจะได้แล้ว” แหม่ ไม่มีความตกใจอะไรเลยไอพวกห่าน -___-

“กลิ่นหอมว่ะ เอาตะเกียบมาเลยมา” ไอซีเดินนำเข้าห้องโดยที่มีผมเดินตามเข้าไปติดๆ กลิ่นแม่งหอมจริงไรจริง

“อย่าเพิ่งแดก ไอเหี้ยนี่หิวโหยมาจากไหนเนี่ย -“-“ ตอนที่ไอซีทำท่าจะคีบผักบุ้งขึ้นมากิน ก็โดนไอซองเอาตะเกียบมาตีทำให้ผักบุ้งตกลงไปในหม้ออย่างเดิม

“อ้าว... ทำไมแดกไม่ได้อ่ะ”

“รอแขกพิเศษจ๊ะ” ไอซองยิ้มพร้อมกับยังคิ้วไปหนึ่งที

“ผัวมึงหรอ” ผมเบะปากใส่ความตอแหลและเล่นใหญ่ของมัน ก็คนมันหมั่นไส้ ช่วยไม่ได้

 

            ก๊อกก๊อก! ก๊อก!

 

“นางมาและ มึงไปเปิดประตูดิ๊” ไอซองใช้ขาถีบผมใต้โต๊ะเพราะที่เรานั่งมันเป็นโต๊ะญี่ปุ่น ถีบกันง่าย -..-

“เบื่อพวกติดผัว” ผมบ่นอุบอิบก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตูให้ผัวมัน ความจริงพวกผมก็สนิทกับแฟนมันแหละ เจอกันบ่อย ก็เลยรำคาญไง -___-

“มึงจะมาหาเตี่ยหร... พี่เอ็น! พะ.. พี่มาได้ไงอ่ะ” ผมกำลังจะออกปากด่าผัวไอซอง แต่ทันทีที่เห็นใบหน้าหล่อเหล่าของพี่ที่ผมหวีดอยู่ก็สตั้นเลยจ้า พี่เอ็นมาทำไมวันที่ผมใส่เสื้อของผู้ชายคนอื่นมา TTOTT “...เข้ามาก่อนก็ได้ครับ”

 

“มึงชวนพี่เขามาทำไม!”ผมกระซิบถามไอซองตอนที่วิ่งดุ๊กๆๆกลับมานั่งที่แล้ว

“มาทดสอบไงว่าพี่เขาเจ้าชู้จริงรึเปล่า” มันกระชิบตอบ แล้วยิ้มให้พี่เอ็นหนึ่งครั้งเป็นการทักทาย “อย่าขัดกูแล้วกัน”

 

            รางสังหรณ์ไม่ดีแปลกๆ - -;




100 percent.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

215 ความคิดเห็น

  1. #89 Mistyblack (@Mistyblack) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:03
    หมดกันซีดีของฉัน -จะเคะก็เก็บตูดไว้ให้ผัวตัวจริงหน่อยดิ ฮือออ ทำลายฝันหมดเลย ดีน่ะยังหวังกับซีดีไม่มาก ไม่งั้นเจ็บหนัก
    #89
    0
  2. #84 Kaning Guliko (@prinkaning) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 10:53
    ลางสังหรณ์ เขียนแบบนี้นะคะ//เป็นกำลังใจให้นะค้าา
    #84
    1
    • #84-1 viness (@howwwww) (จากตอนที่ 6)
      8 มีนาคม 2560 / 12:48
      ขอบคุณค่าาา รีบแก้เลย ><
      #84-1
  3. #23 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 18:37
    เสื้อก็เสื้อเอ็นแหละ มั้งนะ 55555
    #23
    0
  4. #22 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 20:21
    พี่เอ็นแน่ ๆ
    #22
    0
  5. #21 - Nusjung - (@tabtimnak) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มกราคม 2560 / 18:35
    ภายนอกมองแบ๊ว ๆ น่ารัก ภายในนี่คือระริกระรี้มาก 5555
    #21
    0