Elisela จังหวะรักกิ๊กกั๊กหัวใจนายตัวร้าย

ตอนที่ 17 : - Elisela ll 14

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 902
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 มี.ค. 58

14

 

            เช้าวันหยุดสุดสัปดาห์ฉันเดินออกจากร้านหนังสือพร้อมหนังสือเล่มใหม่ในมืออีกสองสามเล่ม ฉันเดินมาเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงคาเฟ่ร้านประจำ หน้าร้านติดป้ายโปรโมชั่นพิเศษซื้อหนึ่งแถมหนึ่งทำให้วันนี้ลูกค้าในร้านเยอะเป็นพิเศษ ฉันสั่งมอคค่าร้อนๆ กับแซนวิชแฮมชีสสำหรับอาหารเช้าเมนูโปรดที่ฉันฝากท้องประจำ จากนั้นฉันก็เดินไปนั่งรอที่โซฟามุมหนึ่งและอ่านหนังสือที่เพิ่งซื้อมาใหม่

            ฮ้าววว =O=” ฉันหาวอ้าปากกว้างและไม่ลืมที่จะยกมือขึ้นมาปิดปาก

            เมื่อคืนฉันนอนไม่ค่อยหลับสักเท่าไหร่เพราะในหัวของฉันเต็มไปด้วยเรื่องของฮัทเตอร์ และทันทีที่คิดถึงเรื่องจูบนั้นฉันก็เผลอเป็นต้องใช้นิ้วไล้ไปมาที่ริมฝีปากของตัวเองทุกที

            ฮ้า~ ตอนนี้ฉันมีความสุขจริงๆ นะ >/ / /<

            แต่ว่า... ฉันยังไม่ได้บอกฮัทเตอร์หรอกว่าฉันเองก็ชอบเขาเหมือนกัน ก็ตอนนั้นฉันเขินจนทำอะไรไม่ถูกเลยนี่นา (_ _);

            “มอคค่าร้อนกับแซนวิชแฮมชีสที่สั่งได้แล้วค่ะ

            ค่าฉันขานรับพนักงานที่เคาน์เตอร์พลางเกล้าผมสีน้ำตาลรวบสูงเป็นหางม้า ก่อนจะเดินไปรับถุงกระดาษรีไซเคิลสีน้ำตาลประทับตราร้านที่ใส่มอคค่าร้อนกับแซนวิชแฮมชีสอย่างทะนุถนอม              

            ฉันเดินออกจากคาเฟ่แล้วเดินตรงกลับไปที่คอนโด วันนี้ฉันตั้งใจว่าจะซ้อมเปียโนเพราะอีกไม่กี่วันก็จะถึงวันแข่งขันเทศกาลดนตรีประจำปีแล้ว ฉันแต่งโน้ตเปียโนที่จะใช้แข่งเสร็จตั้งแต่หลายวันก่อนและตั้งชื่อเพลงว่า ‘Wish Upon A Fountain’

เหตุผลที่ฉันตั้งชื่อเพลงนี้ก็เพราะฮัทเตอร์ยังไงล่ะ... วันนั้นฮัทเตอร์พาฉันไปเดตเพื่อหาแรงบันดาลใจในการแต่งโน้ตเพลง และเขาก็ให้ฉันขอพรอธิษฐานกับน้ำพุกามเทพ ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะกามเทพดลบันดาลให้ฉันแต่งโน้ตเปียโนได้ หรือว่าเพราะได้กำลังใจจากเขากันแน่ >__<

หลังจากเดินมาจนถึง Vera Park ฉันก็พบกับรถสปอร์ตเปิดประทุนคันสีน้ำเงินคันหนึ่งที่เจ้าของกำลังนั่งอยู่ในรถ  

พี่เวเตอร์ฉันเดินเข้าไปใกล้ๆ และเอ่ยชื่อของเขาออกมา

อะ...อ้าว เพอร์รี่ O_O” เขาหันมามองฉัน

มาทำอะไรที่นี่แต่เช้าคะเนี่ย

            “เอ่อ แค่ขับรถผ่านมาแถวนี้น่ะ

            ฉันพยักหน้าขานรับก่อนจะหยิบแก้วมอคค่าร้อนๆ ในถุงกระดาษให้เขา โปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งของร้านทำให้ฉันไม่รู้จะให้มอคค่าอีกแก้วกับใคร ช่วงนี้ยัยเบริลกลับไปอยู่ที่บ้านกับพ่อแม่ที่เพิ่งบินกลับมาจากต่างประเทศซะด้วย คงจะไม่ดีแน่ถ้าฉันจะทิ้งมอคค่าอีกแก้วไปหรือกินคาเฟอีนกับน้ำตาลสองแก้วแบบนี้คนเดียว

            พอดีที่คาเฟ่มีโปรโมชั่นซื้อหนึ่งแถมหนึ่งน่ะค่ะ พี่เวรับไว้เถอะนะคะฉันบอกเมื่อเห็นว่าพี่เวมองแก้วกาแฟกับหน้าฉันสลับกันไปมาอย่างเกรงใจ - -;

            ขอบคุณนะครับเขารับแก้วกาแฟไว้และยิ้มให้อย่างสุภาพ

            “^_^”

            “ไปเดินเล่นด้วยกันมั้ยพี่เวเตอร์พูดขึ้น

            เอ๋!?” ฉันอุทานอย่างแปลกใจ แต่ที่จริงฉันก็มีเวลาว่างทั้งวันที่จะซ้อมเปียโน ไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพี่เวสักแป๊บคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง เอาสิคะ^^”

            ทันทีที่ฉันตอบตกลง พี่เวเตอร์ก็เปิดประตูรถแล้วก้าวขาออกมาอย่างดูดี สาวๆ หลายคนแถวนี้ที่กำลังจ้องมองเขาคงกำลังกรี๊ดอยู่แน่ใจแน่ๆ

            ฉันแค่หวังว่าพี่เวเตอร์จะได้พบเจอใครสักคนที่ใช่สำหรับเขา…

            ทว่าจู่ๆ คำถามที่ฉันยังไม่ได้คำตอบก็แล่นเข้ามาในหัวของฉัน  เนื้อคู่ที่กล่องดนตรีวิเศษของร้าน Elisela นำพาให้ฉันได้มาเจอคือใครกันแน่และคำถามนั้นเองก็ทำให้สิ่งที่ฉันเคยบอกกับตัวเองเอาไว้กลับมาย้ำเตือนอีกครั้ง...

 

ต่อให้สุดท้ายฉันจะรักใครก็ตาม ฉันก็จะเลือกคนที่เป็นเนื้อคู่ของฉันเท่านั้น!’

 

            โบราณกล่าวไว้ว่าถ้าคู่กันแล้วคงไม่แคล้วกันหรอกแต่ถ้าหากว่าไม่ใช่เนื้อคู่กันต่อให้รักกันแค่ไหนสักวันก็คงต้องเลิกรากันไปอยู่ดี...

            เค้กเมื่อวานอร่อยดีนะครับ ^^” พี่เวเตอร์พูดขึ้นหลังจากที่เดินเล่นด้วยกันมาสักพักหนึ่ง

            ค่ะฉันขานรับสั้นๆ ก่อนจะเดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ม้านั่งยาวริมแม่น้ำ

            ฉันกระดกแก้วมอคค่าร้อนๆ พลางลอบถอนหายใจออกมาและห่อไหล่ลงเล็กน้อย ฉันเริ่มกลัวคำตอบอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้ฉันไม่กล้าที่จะถามเขาอีกแล้ว แต่ลึกๆ ในใจก็ยังอยากที่จะรู้   

            “พี่เวจู่ๆ ฉันก็หันไปมองหน้าคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เพอร์ขอถามเรื่องนั้นอีกครั้งได้มั้ยคะ…”

            หือ? เรื่องอะไรเหรอ

            วันนั้นวันที่เพอร์หมดสติไปใครพบเพอร์เป็นคนแรกเหรอคะฉันตัดสินใจถามออกไป

            ครั้งนี้ฉันต้องได้คำตอบจากเขาให้ได้!

             “ทำไมเพอร์ถึงอยากรู้เหรอครับ มีอะไรรึเปล่า” 

            คะ...คือ... ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เพอร์ก็แค่ถามไปอย่างงั้นเอง ^^;;” ฉันยิ้มเจื่อนๆ ให้เขา พี่เวบอกเพอร์ได้มั้ยคะ

            เอ่อ... พี่จำไม่ได้หรอก ขอโทษด้วยนะเพอร์รี่  

            “…เหรอคะฉันพูดเบาๆ อย่างรู้สึกผิดหวัง

พี่เวเตอร์จำไม่ได้จริงๆ งั้นเหรอ... ฉันไม่อยากจะเชื่อเลย U_U

พี่ขอตัวก่อนนะครับ พอดีต้องไปทำธุระให้คุณแม่ต่อเขาลุกขึ้นยืนและส่งยิ้มบางๆ ให้ฉัน

ถ้างั้นเราเดินไปพร้อมกันเลยก็ได้ค่ะ

ฉันลุกขึ้นเดินไปกับพี่เวเตอร์จนถึงรถสปอร์ตของเขาที่จอดอยู่ ฉันโบกมือลาและส่งยิ้มให้ ทั้งๆ ที่ในใจยังคิดไม่ตกว่าพี่เวจำไม่ได้จริงๆ อย่างนั้นน่ะเหรอ ...ไม่เป็นไร ฉันจะลองถามฮัทเตอร์ดูอีกสักครั้ง หวังว่าครั้งนี้เขาจะไม่กวนประสาทฉันนะ - -;

ขับรถดีๆ นะคะพี่เว

ขอบคุณครับพี่เวเตอร์เอ่ยพร้อมกับกดรีโมทรถสปอร์ตคันหรู

“^_^”

เอ่อ... ที่จริง... พี่นึกออกแล้วล่ะว่าวันนั้นใครเป็นคนพบเพอร์คนแรก

ประโยคนั้นทำให้ฉันเงยหน้าขึ้นมาสบตาพี่เวเตอร์อีกครั้ง... หัวใจเริ่มเต้นถี่แรงราวกับจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ ในไม่ช้า ฉันขยับริมฝีปากที่แห้งผากเอ่ยถามเขา

คะ...ใคร...เหรอคะ

คนที่พบเพอร์เป็นคนแรก...

แป๊บนึงนะคะพี่เว!... ฉันพูดแทรกขึ้นมาพร้อมยกมือห้ามเขา ก่อนจะหันใบหน้าไปทางอื่นเพื่อหลับตาลงและสูดหายใจลึกๆ สองสามทีให้เวลาตัวเองได้เตรียมใจที่จะฟังคำตอบ

ถ้าเนื้อคู่ที่กล่องดนตรีวิเศษ Elisela นำพาให้ฉันได้มาเจอไม่ใช่คนที่ฉันรักล่ะ... ฉันจะรักเขาได้จริงๆ อย่างงั้นเหรอ

ฉันหันหน้ากลับมาเผชิญกับร่างสูงใครเหรอคะพี่เว... ใครที่พบเพอร์เป็นคนแรก

คนที่พบเพอร์เป็นคนแรก... เขาเว้นวรรค คือพี่เอง

…!

 

ฉันนั่งอย่างเหม่อลอยอยู่หน้าเปียโนหลังสีดำภายในห้องโถง ขณะที่นิ้วเรียวยาวได้แต่กดคีย์เดิมซ้ำไปซ้ำมา ความรู้สึกในใจของฉันตอนนี้ตีกันสับสนวุ่นวายไปหมด ฉันหยุดชะงักกึกเมื่อกดคีย์เปียโนพลาดทำให้เสียงดังก้องกังวาน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาสายตาของฉันก็พบกับกล่องดนตรีวิเศษ Elisela ที่ในตอนนี้กลายเป็นเพียงกล่องดนตรีธรรมดาๆ เท่านั้น ฉันหยิบกล่องดนตรีขึ้นมาไขลานและหลับตาลงช้าๆ หนีความรู้สึกที่รบกวนจิตใจปล่อยให้สายลมพัดผ่านเข้ามาผ่านทางประตูระเบียงที่เปิดทิ้งไว้ ปลายจมูกได้กลิ่นหอมของดอกคาร์เนชั่นที่หอมอ่อนแสนอ่อน โสตประสาตพลันได้ยินเสียงทำนองหวานๆ ของกล่องดนตรีชวนให้หวนนึกถึงเหตุการณ์ทั้งหมดอีกครั้ง 

คนที่ฉันพบเป็นคนแรกก่อนที่สติจะดับวูบไป...

คนที่กล่องดนตรีวิเศษ Elisela นำพาให้ฉันได้มาเจอ...

เขาคือ พี่เวเตอร์

พี่เวเตอร์คือเนื้อคู่ของฉัน...

...

เสียงทำนองหวานๆ ของกล่องดนตรีค่อยๆ เงียบหายไป... ฉันลืมตาขึ้นอีกครั้งก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และลุกขึ้นจากเก้าอี้เปียโนเพื่อไปหยิบโน้ตมาเริ่มซ้อมสักที

...ฉันใช้เวลานั่งถอนหายใจเล่นไปอย่างไร้ค่าเกือบสามชั่วโมงได้ยังไงกันนะ -__-^

ฉันหาโน้ตเปียโนที่เก็บไว้ในแฟ้มอย่างดี ทว่า...

O__O!?

หาย!?... แผ่นสุดท้ายของโน้ตเพลง Wish Upon A Fountain... หายไปไหน!?

กรี๊ดดดดดดดดดดดด!!!

ไม่นะ! =[]= ฉันจำได้ว่าล่าสุดหลังจากที่ฉันซ้อมเสร็จที่ชมรมดนตรีฉันก็เก็บโน้ตครบทุกแผ่นนี่นา โน้ตทั้งหมดมีห้าแผ่น ตะ...แต่ว่าตอนนี้...เหลือแค่สี่แผ่นเท่านั้น

กริ๊งก่อง!~

เสียงออดหน้าห้องก็ดังขึ้นขณะที่ฉันกำลังสติแตกหน้ามืดตามัวคล้ายจะเป็นลมเมื่อรู้ว่าโน้ตเปียโนแผ่นสุดท้ายหายไป ฉันกุมขมับหัวและเดินไปเปิดประตูอย่างไร้วิญญาณ ทันทีที่เปิดประตูออกก็พบกับฮัทเตอร์ที่กำลังยืนยิ้มหวานอยู่

ฮัท...ฮัทเตอร์... เอ่อ นายมีธุระอะไรเหรอ... ฉันลิ้นรัวพันกันจนพูดแทบไม่ถูก

ตอนนี้ฉันยังมีเรื่องปวดหัวไม่พออีกรึไงนะ... ไหนจะเรื่องโน้ตเปียโนแผ่นสุดท้ายที่หายไป และยังเรื่องที่แท้จริงแล้วเนื้อคู่ของฉันคือพี่เวเตอร์ ยิ่งตอนนี้ฮัทเตอร์โผล่มาที่หน้าห้องอีกนั่นทำให้ฉันแทบจะประสาทกินเลยทีเดียว

ใช่... ฉันกำลังสับสน

คนที่ฉันรัก... กับเนื้อคู่ของฉันไม่ใช่คนคนเดียวกัน...

ฉันขอเข้าไปข้างในก่อนก็แล้วกันร่างสูงพูดจบยังไม่รอให้ฉันอนุญาต เขาก็ถือวิสาสะเข้ามาในห้องของฉันทันที

เฮ้! คือวันนี้ฉันไม่ค่อยว่างเท่าไหร่ นายกลับไปก่อนได้มั้ย

ฮัทเตอร์ไม่สนใจคำพูดของฉันและเดินตรงไปนั่งที่โซฟาหน้าระรื่น เขาดูมีท่าทางพิรุธแปลกๆ มือของเขาไขว้ไว้ด้านหลังตลอดเวลาเหมือนกับซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องสนใจตอนนี้ เพราะฉันต้องหาโน้ตเปียโนแผ่นสุดท้ายให้เจอซะก่อน

แต่งโน้ตเพลงที่จะใช้แข่งขันได้รึยังล่ะฮัทถามขึ้น

อะ...อื้มฉันตอบสั้นๆ ด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ขณะที่กำลังหาโน้ตแผ่นสุดท้ายนั้นอยู่อย่างหัวหมุน

เล่นให้ฉันฟังหน่อยสิฮัทเตอร์ลุกขึ้นจากโซฟาแล้วดันหลังฉันเบาๆ ให้เดินไปนั่งที่เปียโนหลังสีดำ

แต่ว่า...

เล่นเถอะน่า^^” เขาพูดแทรกขึ้นและนั่งลงบนเก้าอี้เปียโนข้างๆ ฉัน

ฉันลอบถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะวางโน้ตเพลง Wish Upon A Fountain ที่ตอนนี้เหลือแค่สี่แผ่นลงบนแท่นวางโน้ตของเปียโน ฉันเริ่มพรมนิ้วเรียวยาวบรรเลงจังหวะช้าและเร็วสลับกันไปมาตามตัวโน้ต ทำนองของเพลงนี้เป็นเพลงที่จังหวะสดใสเสมือนตกอยู่ในห้วงของเทพนิยาย ทุกท่วงทำนองที่ฉันบรรเลงทำให้ฉันยิ้มออกมาไม่รู้ตัว เพราะนอกจากนี่จะเป็นเพลงที่ฉันแต่งเองแล้ว เพลงนี้ยังเป็นเพลงที่แฝงไปด้วยความทรงจำระหว่างฉันกับเขาอีกด้วย...

            ทันใดนั้นเสียงเพลงพลันสะดุดลงเมื่อถึงโน้ตตัวสุดท้าย... ฉันไม่สามารถเล่นต่อไปได้เพราะโน้ตแผ่นที่ห้านั้นหายไป และถ้าหากจะให้แต่งใหม่ก็คงไม่เหมือนกับต้นฉบับแน่ๆ เพราะฉันจำโน้ตแผ่นนั้นได้แค่ลางๆ เท่านั้น  

            “ฉัน...

            ขณะที่กำลังจะเอ่ยบอกคนข้างๆ ที่นั่งฟังอยู่ไปตามตรงว่าโน้ตแผ่นสุดท้ายหายไป อยู่ๆ เขาก็วางนิ้วลงบนเปียโนและเริ่มบรรเลงจังหวะช้าๆ และฉันคิดว่าฉันคุ้นเคยกับท่วงทำนองนั้นดี...

            ฮัทเตอร์กำลังเล่นโน้ตเพลง Wish Upon A Fountain แผ่นสุดท้ายที่หายไป

            นาย... เล่นเปียโนเป็นด้วยเหรอฉันถามขึ้นเมื่อตัวโน้ตตัวสุดท้ายจบลง

            ก็ไม่เชิงฮัทเตอร์เลิกไหล่ขึ้น ฉันไปให้คุณยายสอนมาน่ะ แค่เฉพาะโน้ตแผ่นนี้เลยนะรู้มั้ย ^^” เขายิ้มและเกาหัวตัวเองแก้เขิน ก่อนที่จะหยิบกระดาษแผ่นสีขาวที่ขีดเขียนตัวโน้ตไว้มากมายมาให้ฉัน

            นายเอาไปงั้นเหรอ!” ฉันรับมาพร้อมกับถลึงตาใส่เขา

            เฮ้ๆ! ใจเย็นสิ เธอทำตกไว้ที่ห้องซ้อมเมื่อหลายวันก่อนต่างหาก -.-

            งะ...งั้นเหรอ

            ถ้าอย่างนั้นที่เขาทำตัวแปลกๆ มือพิรุธไขว้มือไว้ด้านหลังเหมือนกับซ่อนอะไรบางอย่างไว้ก่อนหน้านี้ ที่แท้ก็คือโน้ตเปียโนแผ่นสุดท้ายของฉันสินะ

            “นี่นอกจากฉันจะเอาโน้ตเปียโนมาให้และเซอร์ไพรส์เล่นเปียโนโชว์เธอแบบนี้แล้ว...ฮัทเตอร์เว้นวรรคพลางสบตาฉัน ฉันตั้งใจจะมาเอาคำตอบบางอย่างจากเธอด้วยนะ

            “…”

            ประโยคที่ฮัทเตอร์พูดออกมาทำให้ฉันนิ่งไป... ฉันรู้ดีว่าคำตอบที่เขาพูดถึงนั้นคืออะไร

            “ฉันรักเธอนะเพอร์รี่... แล้วเธอล่ะรักฉันรึเปล่า...

            ถ้าหากก่อนหน้านี้ฉันยังไม่รู้ว่าเนื้อคู่ของฉันคือใครฉันคงจะตอบไปว่า ...ฉันเองก็รักนายเหมือนกัน แต่ว่าตอนนี้คำตอบของฉันได้เปลี่ยนไปแล้ว... ฉันรู้แล้วว่าเนื้อคู่ของฉันคือใคร และเขาคือคนที่ฉันต้องรัก...

            ฮัทเตอร์... นายฟังฉันดีๆ นะ...

            ...

            “ฉัน...ไม่ได้รักนาย!”



. . . . . .

 






Albeze Come Back!!!
โอ้ยยยย ดีใจมากที่ได้กลับมา
ขอโทษรีดเดอร์ทุกคนที่หายไปนาน
นานแบบนานมากๆนานเว่อร์ๆ 
สารภาพเลยว่าแต่งจบนานแล้วแต่คอมเสียไฟล์หายจ้า
ก็เลยไม่ได้เข้ามาอัพเลย เพิ่งไปหากู้มาตามอีเมลล์555
พอขึ้นม.6ยิ่งวุ่นวายใหญ่ เตรียมแอด #dek58 เย้
สอบทั้งปีทั้งชาติ อ่านทั้งปีทั้งชาติ เฮ้อออ
ผ่านไปล่ะ จบสิ้นสักทีกับการสอบ
ใครเด็ก58ทีมรอแอดบ้างยกมือค่ะ5555
เราจะแอดไปด้วยกันนะ><

มีเรื่องอยากจะเม้าเยอะแยะ 
คิดถึงนิยาย คิดถึงเด็กดี คิดถึงนักอ่าน♥
เอาไว้เม้าตอนต่อไปเรื่อยๆละกันโนะ
ใครยังรอยังติดตามเอลิเซล่าและแอลบีเซ่อยู่
ต้อง... เม้นๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ปล.ใครที่รู้สึกว่าห่างหายไปนาน
แนะนำว่าย้อนกลับไปอ่านตอนเก่าๆก่อนนะคะ


แล้วเจอกันตอนต่อไปค่ะ...
(อัพไวแน่นอนเป็นการขอโทษที่หายไปนาน) 



 

Minor!

283 ความคิดเห็น

  1. #257 1234 - (@fiax) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 มีนาคม 2558 / 23:36
    นี่เด็ก 58 เหมือนกัน55555555555555555555 เข้าใจนะๆ
    นึกว่าจะดองซะแล้วคือดีใจมากกกกกที่กลับมา
    อัพเร็วนะๆๆๆๆ รอๆๆๆๆๆ55555555555555
    #257
    1
    • #257-1 Pat'TQ (@i-am-babydoll) (จากตอนที่ 17)
      19 มีนาคม 2558 / 01:03
      ้เย้ เจอผู้ร่วมชะตากรรมเด็ก58 อิอิ
      ขอบคุณที่ยังติดตามนะจ๊ะ
      #257-1
  2. #256 มีนยอ (@aunchisahw44) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 มีนาคม 2558 / 15:12
    12/3/58

    แล้วเมิงก็ทิ้งระเบิดตูมเอาไว้ลูกใหญ่อีกแล้ว!!!
    อยากอ่านอีก อยากอ่านอีก อยากอ่านอีก!!!!
    แล้วจะทิ้งปมไว้ทำไมเยอะแยะวะคะ
    ไรท์เตอร์อือ๋องเคืองมากกกก

    อันเนื่องมาจากว่าทั้งสองคนรักกันแล้ว
    (ฮัตเพอร์นะ)
    แต่ดูอีกทีพี่เวก็เหมือนกัน พี่เวก็ดูจะชอบเพอร์
    อีากกก เลือกไม่ถูกคร่ะเอาไงดี5555

    พี่เวหาเจอเป้นคนแรก แต่ฉันว่า!!!
    ไม่ใช่อะ คิดว่าคนที่เห็นเพอร์เป้นคนแรกต้องเป็นฮัตดิ
    (คนดีๆ มักเป้นพระรอง ฉันเชื่อแบบนั้น555+)


    เห้นความดราม่ามากลายๆ
    สงสารฮัตบอกเลยรอบนี้สงสารมาก!!!
    ฮัตทำตั้งหลายอย่างนะ
    ถึงมันจะ หลงตัวเอง แต่ก้นั่นแหละ มันเป้นคนที่เธอรักนะยัยเพอร์
    สติน่ะ เอากลับมาก่อนนนนนนน!!!!

    ชอบสุดคือวิ่งตามรถ
    อันนี้ประทับใจจอจมาก5555

    (บทที่6 มั้ง ไม่มีในตอนนี้แต่กรูอยากบอก555)

    รีบอัพนะไรท์
    ไม่อัพจะตามไปมหล...

    เพราะเราจะร่วมแอดไปด้วยกัน5555
    #Dek58

    Ahn Jae Hyun

    เอาอันแจมาปล่อย เด่วจะไปดูต่อ55555

    บอกก่อนว่า ระบบเก่า ร้านธีมมักจะหายไปแล้วเพราะว่าไม่ค่อยมีคนใช้
    ตอนนี้มีร้านอื่นอัพเป็นธีมเว่อี์ใหม่ เค้าคิดว่า
    แกก็อบทีมจากบทที่แล้วมาใส่ดีกว่า

    แต่ถ้าไม่อยากให้มันเปลี่ยนวันที่ก็ไม่เป็นไร
    อีกไม่กี่ตอนก็จบแล้วหนิ

    รีบอัพ!

    กรูค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงง


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 12 มีนาคม 2558 / 15:14
    #256
    0