เพลิงรักวิหคอัคคี (บุปผาอำพรางภาคสอง)

ตอนที่ 16 : ช่วยด้วย !

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3569
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 35 ครั้ง
    11 ธ.ค. 59




   ในเมื่อตัดสินใจที่จะทิ้งเสี่ยวหงไว้ข้างหลัง  นางจึงต้องสะกดกลั้นความรู้สึกผิดที่เอ่อท้นขึ้นมาจากหัวใจ

    ในเมื่อตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว   ก็ไม่ควรหันหลังกลับไปอีก   ไม่อย่างนั้นนางคงไม่แคล้วต้องใจอ่อนเป็นแน่

 เสี่ยวฮุ่ยคิดว่าตนเองนั้นเป็นสตรีที่ใจแข็งเอาการ   จะกระทำการสิ่งใดล้วนรวบรัดชัดเจน  ไม่มีเสียหรอกที่จะลังเล
แต่ในครั้งนี้   ยอมรับว่าหัวใจของนางอ่อนไหวไม่ต่างจากกิ่งหลิวต้องต้านกระแสลมแรง    ภาพของเจ้านกตัวน้อยที่พยายามกระเสือกกระสนเข้ามาหานางราวกับว่านางคือที่พึ่งสุดท้ายของมัน      ทำให้เสี่ยวฮุ่ยรู้สึกเจ็บปวดยิ่งนักราวกับถูกหนามอันแหลมคมเสียดแทงเข้ามาที่หัวใจ   

ลูกโป่งที่เสี่ยวฮุ่ยเสกขึ้นมาครอบขังมันไว้คงใกล้จะสลายตัวเต็มที  ...อีกไม่นานเสี่ยวหงก็จะเป็นอิสระ

มัวแต่ใจลอยครุ่นคิดเรื่องของนกตัวน้อยที่เพิ่งทอดทิ้งมันไปหยกๆ     จนลืมไปว่าตอนนี้นางกำลังแบกรับบุรุษร่างใหญ่ที่ตัวหนักยิ่งกว่าหมียักษ์ไว้บนแผ่นหลัง   

  ด้วยกลัวว่าแส้ดูดโลหิตของเสี่ยวหงจะสามารถเจาะทะลวงลูกโป่งออกมาได้จึงตัดสินใจประคองคนผู้นั้นเหาะทะยานขึ้นฟ้า   มิคาดว่าบุรุษที่ได้รับบาดเจ็บผู้นี้จะทำให้นางสิ้นเปลืองพลังฤทธิ์อยู่เอาการ  ผ่านระยะทางมายังไม่ถึงสองลี้   ที่สุดแล้วเสี่ยวฮุ่ยก็ตัดสินใจร่อนลงสู่พื้น  

 " ข้าแบกท่านเหาะต่อไปไม่ไหวแล้ว  "   นางบ่นด้วยอาการหอบเล็กน้อย  

 " บ้านของข้า  อยู่เชิงเขาลูกนี้  "  คนเจ็บชี้ไปทางขวามือ   ที่มองเห็นอยู่ไม่ไกลนักก็คือกระท่อมหลังคามุงแฝกหลังเล็กๆที่ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว  

 "  เช่นนั้นก็แข็งใจเดินอีกนิดเถิด  "   

นางย่อตัวลง  ลองปล่อยให้เขายืนด้วยตัวเอง   แต่ดูน่าหวาดเสียวชะมัดเมื่อร่างสูงเอาแต่ส่ายโงนเงนเกือบจะล้มคว่ำ   สุดท้ายเสี่ยวฮุ่ยก็ตัดสินใจสอดแขนเข้ามารัดเอวสอบแล้วพยุงช่วยอีกแรง



 เสี่ยวฮุ่ยแม้จะแต่งกายในชุดรัดกุมแบบบุรุษ  รวบเก็บผมง่ายๆด้วยแถบผ้า  ใบหน้าเปิดเปลือยไร้การแต่งแต้ม
  ทว่าความงามที่ได้รับการถ่ายทอดจากแม่ผีเสื้อและความมีเสน่ห์ชวนให้ผู้คนลุ่มหลงอย่างเช่นบิดาของนาง  ทำให้บุรุษแปลกหน้าที่นางช่วยประคับประคองร่างอยู่ในตอนนี้ถึงกับเหม่อลอยไปชั่วขณะ   

 เขาเพิ่งมีโอกาสลอบสำรวจใบหน้าของนางอย่างใกล้ชิด ! 

 ดวงหน้าหวานละมุนที่ประดับด้วยแพขนตางอนและริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อน่าจุมพิตเช่นนี้ไม่น่าจะเป็นเด็กหนุ่มไปได้

 ตอนที่เสี่ยวฮุ่ยหันขวับมา  ชายหนุ่มถึงกับลืมหายใจไปชั่วขณะ  ได้แต่ลอบกลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอ   

 " หน้าข้ามีอะไรติดอยู่งั้นหรือ?  " 

 เขาหลบดวงตาคู่งามที่จ้องมองมาอย่างค้นหา  หัวใจเต้นระทึกด้วยความหวั่นไหว...โอย   ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยเห็นใครที่มีใบหน้างดงามถึงเพียงนี้
   
   นางช่วยพาเขามาส่งถึงกระท่อม  ทั้งยังช่วยเช็ดคราบเลือดให้โดยไม่รังเกียจ  และไม่ถามไถ่สักคำว่าเขาได้รับบาดเจ็บมาได้อย่างไร?

  เห็นอีกฝ่ายสาละวนช่วยเขาดูแลบาดแผลให้ด้วยความเป็นห่วงราวกับเป็นญาติสนิท  ชายหนุ่มก็บังเกิดความประทับใจในตัวสาวน้อยคนนี้ยิ่งนัก

 เขารอจังหวะที่นางล้างคราบเลือดที่เปรอะเปื้อนบริเวณฝ่ามือจนแล้วเสร็จ  จึงค่อยกระแอมออกมาเบาๆ    " แค่กๆ  เอ่อ..ขอบคุณแม่นางมาก  " 

 สาวน้อยชะงักงันไปชั่วขณะ   ในดวงตามีแววฉงน     " ท่านเรียกข้าว่าแม่นาง ? " 

 คราวนี้ชายหนุ่มเป็นฝ่ายอึ้งไปเล็กน้อย      " ขะ..ข้า  พูดอะไรผิดไปหรือ ? " 

สาวน้อยหน้าหวานทำหน้าเฉื่อยชา  กล่าวเสียงเนิบนาบแฝงความทดท้อ    " ข้าแต่งกายในชุดรัดกุมแบบบุรุษ  แต่ก็ยังขาดความห้าวหาญอยู่ดีสินะ  " 

เขาลูบใบหูที่ร้อนวูบวาบเหมือนถูกไฟลน   "  ชุดพวกนี้มิอาจอำพรางความงดงามของเจ้าได้ " 

สาวน้อยที่ชื่นชอบการแต่งกายเลียนแบบบุรุษหัวเราะฮิฮะชอบใจ   

" ข้าชื่อไป๋อิง  "    เขาแนะนำตัวเองสั้นๆเพื่อเริ่มต้นในการผูกมิตร   แก้มซีกซ้ายที่ปูดโปนอย่างกับก้นทารกทำให้เป็นอุปสรรคในการขยับปากอยู่บ้าง  " ข้าเป็นเผ่าพันธุ์นกอินทรี    อาศัยอยู่ที่ภูเขาเหอซานแห่งนี้มาสามพันปีแล้ว  " 

นก..นก..นกอีกแล้ว..เสี่ยวฮุ่ยลอบถอนใจ  เหตุใดช่วงนี้ชีวิตของนางต้องพัวพันกับพวกที่มีปีกอยู่เรื่อย
 
 " ข้าชื่อเสี่ยวฮุ่ย  ถือกำเนิดจากมัจฉามังกร  อายุขัยของข้าก็..เกือบๆครึ่งนึงของท่าน  "   พูดถึงอายุขัยอันน้อยนิดที่ยังเยาว์วัยนักทำให้ลูกปลาน้อยปั้นหน้าตึงให้ดูเคร่งขรึมเข้าไว้  

ไป๋อิงได้แต่กลั้นขำจนปวดท้องเพราะนางวางมาดได้เขื่องโขเหลือเกิน

 " ข้าพาท่านมาส่งถึงบ้าน  จัดการบาดแผลให้เรียบร้อยดีแล้ว  อาการบาดเจ็บของท่านไม่รุนแรงมาก  พักสักสามวันห้าวันก็คงหาย   ส่วนข้ามีเหตุต้องเดินทางไกลสมควรต้องกล่าวอำลา " 


ไป๋อิงใจหายวูบ   รีบโบกมือทัดทาน     " ช้าก่อน ! " 

เสี่ยวฮุ่ยเอี้ยวตัวเล็กน้อย  หันมาหาเจ้าของกระท่อมด้วยรอยยิ้ม   " มีสิ่งใดที่ท่านต้องการความช่วยเหลือจากข้า  " 

นกอินทรีหนุ่มกัดฟันแน่น   ความอัปยศอดสูฉายชัดในแววตา   เขาเค้นเสียงออกมาด้วยความลำบากใจ   

" คือ..ข้า..กลัวว่าคืนนี้  ศัตรูที่ดักทำร้ายข้าจะปรากฎตัวขึ้นอีก  หากว่า..แม่นางเสี่ยวฮุ่ยไม่คิดว่าข้าจะเป็นภาระเกินแรง    ข้า...ขอติดตามเจ้าไปด้วยจะได้หรือไม่ " 

เสี่ยวฮุ่ยเหลือบมองชายหนุ่มที่ใบหน้ายังบวมเป่งแบบบิดๆเบี้ยวๆด้วยความเห็นใจ   

นางเพิ่งทิ้งเสี่ยวหงมาหยกๆ  นี่ไม่ทันไรก็จะเก็บนกอินทรีมาดูแลอีกแล้วหรือ ?

แต่..   ถ้าขืนปล่อยเขาไว้ที่กระท่อมที่นี่คนเดียว  เกรงว่าถ้าศัตรูของพี่ไป๋อิงหวนกลับมาเล่นงานอีก  คราวนี้เขาต้องซี้ม่องเท่งอย่างไม่ต้องสงสัย

" เอาล่ะ  "   เสี่ยวฮุ่ยพ่นลมหายใจพรืด     "  ขอบอกก่อนนะว่าข้าจะไม่แบกท่านใส่หลังแล้วเหาะขึ้นฟ้าอีก  เพราะข้าไม่มีพลังเหลือพอที่จะทำอย่างนั้น  " 

ไป๋อิงพยักหน้าหงึกๆ   " ไม่ต้องห่วง  ข้ายังเดินไหว "    จากนั้นก็ใคร่ครวญอยู่พักใหญ่  ค่อยเสนอนางไปว่า  " หากข้าหายดีแล้ว  ข้ายินดีเป็นสัตว์พาหนะตอบแทนบุญคุณเจ้า " 

ลูกปลาน้อยสะอึก    คาดไม่ถึงว่าเขาจะยื่นข้อเสนอที่ทำให้ตนเองขาดทุนยับเยินเช่นนี้ออกมา  โดยปกติแล้วผู้ที่มีกายทิพย์สามารถเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ได้มักจะไม่ยอมตกเป็นเบี้ยล่างของผู้ใด   ส่วนบุญคุณที่นางช่วยเหลือเขาในครั้งนี้ไม่ถือว่ามากมายท่วมหัวถึงขนาดต้องปฏิญาณตนยอมติดตามเป็นข้ารับใช้    ดังนั้นนางจึงส่ายหน้าปฏิเสธโดยไม่เสียเวลาขบคิด

"  อันที่จริงข้าคิดจะหาสัตว์พาหนะของตัวเองอยู่เหมือนกัน  แต่..."    พูดถึงเรื่องนี้  ภาพของเจ้าลูกนกตัวแดงที่แสนอัปลักษณ์ก็ผุดขึ้นมาในสมอง  ใช่..  นางเคยหมายมั่นปั้นมือจะเลี้ยงดูเสี่ยวหงให้เป็นสัตว์พาหนะของตน   น่าเสียดายที่มันมีความเป็นมาลึกลับและออกจะเสี่ยงอันตรายมากเกินไปสำหรับนาง    หากมันเกิดคลุ้มคลั่งเพราะควากระหายโลหิตขึ้นมา  นางคงไม่อาจปกป้องชีวิตน้อยๆของตนเอาไว้ได้ 

  สุดท้ายนางก็กล่าวตัดบทอย่างนุ่มนวลไปว่า    "  ท่านไม่จำเป็นต้องลดตัวมารับใช้ข้าหรอกนะ  ข้าช่วยเหลือท่านด้วยความบริสุทธิ์ใจหาใช่ต้องการสิ่งตอบแทน  ไว้วันหน้าหากข้ามิอาจเดินด้วยสองเท้าหรือเหยียบย่างอยู่บนอากาศได้ละก็  ข้าย่อมต้องรบกวนท่านแน่นอน  " 

ไป๋อิงยิ้มจนดวงตามีดหยีเพราะใบหน้าเดิมก็บวมปูดอยู่แล้ว    " พูดไปแล้วก็น่าละอายใจเหลือเกิน   ด้วยความที่ข้าเป็นปิศาจปลายแถวที่พลังฤทธิ์อ่อนด้อยยิ่งนักจึงทำให้ถูกผู้อื่นข่มเหงเอาเปรียบอยู่ร่ำไป  ที่ข้าบาดเจ็บในวันนี้    เหตุก็มาจากความโง่งมของข้าเองที่ไม่ดูตาม้าตาเรือ    ดันข้ามเขตเข้าไปหาอาหารในถิ่นที่พวกปิศาจอันธพาลจับจองเป็นเจ้าของอยู่ก่อนแล้ว  ข้าถูกพวกมันซ้อมเสียสะบักสะบอม  หากเจ้าไม่ยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ  ข้าคงตายเป็นผีไร้ญาติในดงหญ้าพวกนั้นไปแล้ว " 

น้ำเสียงของไป๋อิงสั่นเครือเล็กน้อย  ทำให้สาวน้อยผู้เปี่ยมด้วยน้ำใจกว้างขวางดุจผืนฟ้าถึงกับก้าวขาไม่ออก

เดิมนางคิดจะเดินทางต่อไปเพียงลำพัง  ทว่าตอนนี้ดันรับปากว่าจะให้พี่ไป๋อิงร่วมเดินทางไปด้วย  เขายังบาดเจ็บอยู่แท้ๆ  นางจะใจร้ายให้เขาลากสังขารอันบอบช้ำเดินตากแดดตากลมไปได้อีกอย่างนั้นหรือ ?

เอาเถิด  ถึงแม้นว่าจุดหมายปลายทางที่แท้จริงของนางจะเป็นวังปิศาจ   ทว่านางก็ไม่ได้รีบร้อนต้องไปให้ถึงวันพรุ่งนี้เสียเมื่อไหร่   ช้าไปวันสองวันก็คงไม่เป็นไร  

 หากติดตามมีพี่ชายนกกระเรียนไม่ทัน   การใช้เส้นสายเข้าไปในวังปิศาจอาจจะยากลำบากขึ้น   อีกทั้งนางไม่อาจอ้างตัวว่าเป็นบุตรีของ ' ท่านเกล็ดทอง ' เพราะแม่ผีเสื้อกำชับมาอย่างเคร่งครัด  พูดกรอกหูนางตั้งแต่จำความได้ว่านามของบิดาเป็นความลับที่ห้ามเปิดเผยให้ผู้ใดรับทราบ

 เฮ้อ...ช่างมันเถิด   ไปถึงที่นั่นค่อยว่ากันใหม่อีกที   


 พี่ไป๋อิงบอกว่ากระท่อมของเขามีเพียงอาหารแห้งและข้าวของเครื่องใช้ไม่กี่อย่าง   จึงไม่ต้องถามหายาสมานแผลหรือยาบรรเทาอาการฟกช้ำ   กระทั่งน้ำจะดื่มก็ยังไม่มี  

  ถึงเสี่ยวฮุ่ยไม่เก่งเรื่องการใช้ยาและสมุนไพรเท่าเสี่ยวอ้าย  ทว่าอย่างน้อยนางก็พอมีพื้นความรู้อยู่บ้าง   นางบังคับให้นกอินทรีหนุ่มที่ถูกซ้อมจนน่วมไปทั้งตัวนอนพักอย่างสงบเรียบร้อยบนเตียง  " ข้าเห็นว่าภูเขาเหอซานแห่งนี้อุดมสมบูรณ์ดีไม่น้อย  คาดว่าสมุนไพรที่ช่วยสมานแผลและบรรเทาอาการบอบช้ำคงมีให้พอเก็บได้บ้าง " 

     " มะ..ไม่ต้อง  ข้านอนพักสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้ว " 

เสี่ยวฮุ่ยแสร้งตีหน้าดุ   " ถ้าขืนยังดื้อดึงอวดเก่ง  ข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ  " 

ไป๋อิงหุบปากลงทันที  แล้วก็กดศีรษะลงใต้ผ้าห่มหนังสัตว์อย่างว่าง่าย

เสี่ยวฮุ่ยยิ้มอย่างพึงพอใจ  แล้วก็เดินออกมาจากกระท่อมอย่างเร่งรีบ  นางไม่กล้าทิ้งพี่ชายนกอินทรีไว้ตามลำพังนานเกินไป  เพราะไม่แน่ว่าพวกปิศาจอันธพาลพวกนั้นอาจจะย้อนกลับมาทำร้ายเขาได้อีก 

เสี่ยวฮุ่ยเดินเท้าสลับกับเหาะขึ้นไปบนอากาศเพื่อค้นหาสมุนไพรบางชนิดที่นางต้องการเอามาต้มเป็นยา   ใช้เวลาราวครึ่งชั่วยามก็สามารถหาขนานยาที่ต้องการได้จนเกือบครบ   ตอนนี้น่าจะเป็นเวลาเที่ยงเพราะดวงอาทิตย์อยู่ตรงศีรษะพอดิบพอดี

   เมื่อคิดว่าคนป่วยควรได้รับอาหารบำรุง   และต้องเป็นสิ่งที่ทำง่าย   กินง่าย    ใช้เวลาย่อยไม่นาน   

    น้ำแกงปลาคือคำตอบที่ดีที่สุด ! 

ปลา..ปลา..ปลา  โธ่เอ๋ย  สุดท้ายนางก็ต้องจับเผ่าพันธุ์ของตนมาตุ๋นเพื่อบำรุงร่างกายให้ผู้อื่นเสียอย่างนั้น

เฮ้อ..ช่วยไม่ได้นี่นา  เอาเป็นว่านางจะยกย่องและสดุดีน้องๆปลาอ้วนพวกนั้นที่ยอมเสียสละเนื้อขาวอวบเพื่อบำรุงร่างกายพี่นกอินทรีที่ได้รับบาดเจ็บก็แล้วกัน

เสี่ยวฮุ่ยเหาะขึ้นไปบนฟ้าเพื่อมองหาแหล่งน้ำ  และก็ได้เห็นบึงเล็กๆแห่งหนึ่งที่มีนกกินปลาบินโฉบขึ้นลงเป็นระยะ
นางดึงแส้วารีอาวุธคู่ใจออกมาจากเอว  ตวัดลงน้ำเสียงดังขวับ !  เสียงแส้แหวกอากาศก่อนจะกระทบลงผิวน้ำ  
ดังเฟี้ยว..ฟุ่บ...สลับกันเช่นนั้นอยู่ครู่ใหญ่    ไม่นานนักผิวน้ำที่ใสกระจ่างก็ปรากฎปลาตัวอวบอ้วนหงายท้องลอยเคว้งขึ้นมา   เสี่ยวฮุ่ยตวัดแส้กวาดปลาตัวเขื่องพวกนั้นหิ้วกลับมายังกระท่อมเชิงเขาด้วยความเบิกบานใจ

ทว่าทันทีที่นางเหยียบถึงกระท่อม  ความวินาศสันตะโรก็ปรากฎให้เห็นต่อหน้า   เริ่มจากประตูที่ถูกรื้อจนจะหลุดแหล่มิหลุดแหล่  ถ้วยชามหม้อไหแตกกระจายเกลื่อนพื้น

ครั้นไป๋อิงเห็นเงาวูบไหวตรงปากทางเข้า   เขาก็ส่งเสียงอู้อี้ออกมาด้วยความตื่นตระหนก  ที่แท้พ่อหนุ่มนกอินทรีเจ้าของกระท่อม  ถูกอุดปากโดนจับมัดเอามือไพล่หลังนั่งตัวสั่นงันงกอยู่ที่มุมเตียงนั่นเอง

 ปิศาจอันธพาลหวนกลับมาจนได้ !

ไวเท่าความคิด  เสี่ยวฮุ่ยคว้าแส้วารีออกจากเอวและตวัดขึ้นไปบนขื่อ  เสียงโครมหนักๆพร้อมกับร่างกำยำของคนผู้อื่นร่วงลงมากระแทกพื้น   ทำให้โจรร้ายอีกคนที่แอบซุ่มอยู่ที่มุมกระท่อมปราดเข้ามาทันควันพร้อมชี้ดาบเล่มใหญ่เข้าขวาง

  " ทีแรกข้าตั้งใจจะชิงตัวเจ้ามาอย่างละมุนละม่อม  ที่แท้เด็กนี่ก็มีฝีมือมิใช่น้อย  "  บุรุษหน้าเหี้ยมที่ถือดาบหันไปพยักเพยิดให้พวกของมันอีกสองคนที่ยืนรอท่าอยู่ในมุมเสา   " อย่าให้เหยื่อบอบช้ำแม้แต่ปลายก้อย  เช่นนั้นแล้วท่าน
ฝานลู่จะไม่พอใจเอาได้  " 

ชื่อฝานลู่ทำให้ไป๋อิงเบิกตาโตด้วยความพรั่นพรึงสุดชีวิต  

เสี่ยวฮุ่ยเม้มปากแน่น   นี่มันเรื่องอะไรกัน !

ถึงจะไม่ทราบว่าพวกมันเป็นใคร  แต่นางก็จำได้ว่าแม่นยำว่าบุรุษหน้าเหี้ยมทั้งสามเคยเดินสวนทางกันก่อนที่จะพบร่างของพี่ไป๋อิงในสภาพที่ถูกทุบจนน่วมไปทั้งตัว

ถึงจะเกิดความสงสัย  ทว่าสถานการณ์เช่นนี้นางคงไม่เสียเวลาสนทนากับใคร  เพราะการชิงลงมือก่อนมักจะได้เปรียบ  อีกทั้งพวกมันมีข้อจำกัดห้ามใช้ความรุนแรงในการคร่ากุมนาง  แต่นางไร้ซึ่งเงื่อนไข   และหาได้เกรงใจผู้ใดไม่   ดังนั้นหากจะลงมือทำร้ายอีกฝ่ายคงไม่ต้องเกรงใจหรือออมมือให้โดยเด็ดขาด   

แส้วารีเปล่งประกายวูบวาบพร้อมแล้วสำหรับการโจมตีในครั้งนี้   เมื่อบุรุษหน้าเหี้ยมเริ่มขยับเข้าหา  อาวุธของเสี่ยวฮุ่ยที่หลอมขึ้นมาจากเอ็นมังกรอายุหมื่นปีที่บิดามอบให้ก็เริ่มสำแดงความร้ายกาจให้เห็น    เสียงฟาดแหวกอากาศจนเสียดเข้าไปในหูพร้อมๆกับที่ดาบของอีกฝ่ายหลุดมือ   บุรุษหน้าเหี้ยมยิ่งหน้าดำคล้ำด้วยความโกรธแค้นเพราะเพียงชั่วพริบตา   เด็กน้อยที่แสนโอหังก็ฟาดแส้ลงมาแย่งอาวุธในมือของมันไปอย่างง่ายดาย  

เสี่ยวฮุ่ยไม่ทราบว่าเจ้าคนหน้าเหี้ยมมีพลังฤทธิ์มากน้อยเพียงใด   แต่นางก็หาได้หวั่นเกรงแม้แต่น้อย  แส้วารีในมือฟาดออกไปเต็มแรงอีกครั้ง  แต่คราวนี้บุรุษหน้าเหี้ยมกระโดดหลบทันอย่างหวุดหวิด

"  น่าเจ็บใจนัก ! "     มันสบถบ่นด้วยความโกรธแค้น   สองมือว่างเปล่าเพราะดาบคู่ใจถูกชิงไปต่อหน้าต่อตา  บุรุษหน้าเหี้ยมหันเหการโจมตีไปยังไป๋อิงที่นั่งขดตัวราวกับหอยทาก   ส่วนสมุนร่างผอมอีกสองคนยังยืนละล้าละลังไม่กล้าบุกเข้าประชิด

 " วางแส้ลงเดี๋ยวนี้  ไม่อย่างนั้นข้าหักคอไอ้หมอนี่ซะ ! " 

 เสี่ยวฮุ่ยกัดฟันกรอด  ร้องถามด้วยความขุ่นเคืองใจ   "  เจ้าต้องการอะไร !? " 

 บุรุษหน้าเหี้ยมแสยะยิ้ม   "  หนุ่มน้อยหน้าหวานเช่นเจ้าเหมาะที่จะส่งเป็นชายบำเรอให้ท่านฝานลู่เสียจริง   "  

  ชายบำเรอ !?   

เสี่ยวฮุ่ยถึงกับหน้าเปลี่ยนสี   หัวสมองแล่นลิ่วไปถึงเพื่อนบ้านที่อาศัยอยู่ในเรือนไผ่เขียว    ภาพบุรุษรูปงามสองคนโอบกอดกันอย่างหวานชื่นผุดขึ้นมาเป็นฉากๆ

ที่แท้..  บุรุษที่นิยมชมชอบเพศเดียวกันก็มีอยู่ไม่น้อย   

เสี่ยวฮุ่ยนึกขึ้นได้ว่าตนนั้นแต่งกายเลียนแบบบุรุษเป็นเหตุให้คนพวกนี้เข้าใจผิด


 "  หากเจ้ายินดีตามพวกเราไป   ข้าจะยอมปล่อยไอ้ขี้ขลาดตาขาวทันที   และไม่ติดใจเอาความที่มันบังอาจเข้าไปขโมยอาหารของท่านฝานลู่   " 

เสี่ยวฮุ่ยเชิดหน้าสูง  " เกรงว่าคงจะไม่ได้ !  เพราะเจ้าคงได้ตายก่อนที่จะก้าวขาออกไปจากกระท่อมหลังนี้ " 

บุรุษหน้าเหี้ยมกำหมัดแน่นด้วยความโกรธสุดขีด   ก่อนที่จะตะปบเข้าลำคอของไป๋อิงหมายจะขยี้อีกฝ่ายให้ตายคามือ  ทว่ายังช้ากว่าแส้วารีที่ว่องไวดุจอสรพิษ

แส้วารีที่หลอมมาจากเอ็นมังกรผนึกเข้ากับพลังธาตุน้ำของเสี่ยวฮุ่ยอานุภาพการทำลายจึงร้ายกาจยิ่งนัก  

เพียงตวัดฟั่บ !  พริบตาเดียวกระดูกข้อมือของบุรุษหน้าเหี้ยมก็แหลกเหลว   นิ้วทั้งห้าหักห้อยลงอย่างน่าสยดสยอง 

อ๊ากก!!!!!!!!!!!!   มันกรีดร้องโหยหวน   มืออีกข้างที่ยังใช้งานได้ดีรีบผลักร่างไป๋อิงออกราวกับว่าเขาคือตัวเสนียด

ไป๋อิงที่ถูกพันธนาการเอาไว้ล้มตึงและร่วงจากเตียงกระแทกพื้นเสียงดังสนั่น   เขาจุกจนหน้าเขียว 

      "  อ๊า..ข้ายอมแล้ว  ดะ .. ได้โปรดไว้ชีวิตข้าด้วย   "    บุรุษหน้าเหี้ยมถลันเข้ามาคุกเข่าวิงวอนอยู่เบื้องหน้าเสี่ยวฮุ่ย  ข้อมือที่ถูกฟาดจนเนื้อขาดเป็นสองท่อนเห็นกระดูกขาวโพลน     โลหิตแดงฉานไหลนองเต็มพื้น   ส่วนสมุนตัวผอมอีกสองคนต่างถอยกรูดจนชิดฝากระท่อม  ได้แต่ยืนตัวสั่นงันงกราวกับถูกไข้ป่าเล่นงาน

เสี่ยวฮุ่ยมิใช่คนใจคอโหดเหี้ยม    นางสะบัดข้อมือเล็กน้อย  แส้วารีที่ยืดยาวออกไปไกลราวยี่สิบฉื่อก็หดกลับมาม้วนอยู่ในมือ     

สาวน้อยตวาดเสียงลั่น  " ไสหัวไป ! "  

นางยืนค้ำศีรษะบุรุษหน้าเหี้ยมอย่างผู้มีชัย    แต่เพราะอีกฝ่ายรูปร่างสูงใหญ่มาก  ถึงแม้นว่ามันจะคุกเข่าอยู่ตรงหน้า  ทว่านางก็สูงกว่ามันเพียงหนึ่งช่วงแขน

 " ยังไม่รีบไปอีก  หรือต้องให้ข้าตวัดแส้พันคอเจ้าแล้วกระชากให้หลุดจากบ่า ฮึ ! " 

  จู่ๆบุรุษหน้าเหี้ยมก็อุทานออกมาด้วยความตื่นตระหนก   " นะ..นายท่าน  " 

 จังหวะที่เสี่ยวฮุ่ยเอี้ยวตัวกลับไปมองที่หน้าประตู   ละอองสีขาวที่มาพร้อมกับกลิ่นหอมประหลาดก็
ลอยตลบเข้ามาที่จมูก

   ฟู่วววว...............


   แย่แล้ว !  


เสี่ยวฮุ่ยไม่ทันระวังจึงเผลอสูดเข้าไปเต็มปอด   ผงปริศนาออกฤทธิ์ทันตาเห็น  เป็นผลให้ร่างบอบบางเริ่มส่ายเอนเกือบล้มทั้งยืน 

  ที่แท้..ที่แท้มันคือเล่ห์ลวงของอันธพาลชั่วช้า  เพราะประตูทางเข้าของกระท่อม  หาได้มีแม้แต่เงาของผู้ใด!

 เสี่ยวฮุ่ยรู้สึกชาไปทั้งตัว   ร่างกายเบาหวิวไร้สภาวะ   ราวกับว่าพิษของผงประหลาดค่อยๆป่นกระดูกของนางอย่างช้าๆ

" ฤทธิ์มากนักใช่มั้ย    ฮ่าๆๆ   ถูกผงมอมเมาของข้าเข้าไปถึงกับยืนไม่อยู่เลยทีเดียว " 

 บุรุษหน้าเหี้ยมแสยะยิ้มจนเห็นคราบเหลืองๆที่อยู่ตามซอกฟัน   ช่างน่าสะอิดสะเอียนยิ่งนัก   มันใช้เพียงมือเดียวที่ยังเหลืออยู่ตวัดร่างของเสี่ยวฮุ่ยเข้ามาแนบอก

   " หนุ่มน้อยหน้าหวานเช่นเจ้าคงทำให้ข้ามีเงินใช้จ่ายและอยู่กินอย่างสบายไปอีกหลายเดือนเลยทีเดียว  อืม...น่าเสียดายที่เจ้าไม่ใช่สตรี  ไม่อย่างนั้นข้าอาจจะรับเจ้าเป็นนางบำเรอเสียเอง    อ๊ะ..ไม่ๆๆ   ดีแล้วที่เจ้าเป็นบุรุษ   ข้าไม่อยากมีเมียดุยิ่งกว่าเสือ    เอาเป็นว่า .. ข้าขออวยพรให้คืนนี้ท่านฝานลู่ทะลวงประตูสวรรค์ของเจ้าให้จงหนักก็แล้วกัน  ฮ่าๆๆ     " 

ทะ..ทะลวงประตูสวรรค์   แค่คิดว่าต้องถูกบุรุษแปลกหน้าจับนางขึ้นเตียงเพื่อกระทำย่ำยี   เสี่ยวฮุ่ยก็อยากจะกัดลิ้นตัวเองให้ตายเสียแต่ตอนนี้  แต่ทว่า  แม้กระทั่งแรงกะพริบตาก็ยังไม่มี  นางจะฆ่าตัวตายหนีความอัปยศได้อย่างไร 

 ลูกปลาน้อยเอ๋ย    แม้แต่อันธพาลกระจอกๆสามตัวยังสู้พวกมันมิได้  ยังคิดอยากจะเป็นองครักษ์เงาขององค์ราชันย์อีกอย่างนั้นหรือ คิดแล้วก็รู้สึกสมเพชในความโง่เขลาและไม่รู้จักประมาณตนเหลือเกิน   


 ไป๋อิงเห็นเสี่ยวฮุ่ยพลาดท่าเสียทีก็รู้สึกร้อนรนใจแทบคลั่ง    เขาดิ้นสะบัดจนสุดแรงแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากเชือกเส้นใหญ่ที่พันรัดรอบตัวอย่างแน่นหนา   ดวงตาแดงก่ำจ้องเขม็งไปยังกลุ่มปิศาจอันธพาลด้วยความเคียดแค้น

   ชายหนุ่มรู้สึกผิดต่อเสี่ยวฮุ่ยยิ่งนักที่ทำให้นางต้องมาประสบเคราะห์ภัยเพราะเขาเป็นต้นเหตุ

บุรุษหน้าเหี้ยมตวัดร่างเสี่ยวฮุ่ยขึ้นบ่าอย่างง่ายดาย  ขณะที่มันกำลังจะก้าวออกไปจากกระท่อม  พลันร่างสูงใหญ่ต้องชะงักกึก  มันสูดจมูกฟุดฟิดคล้ายกำลังพิสูจน์กลิ่นบางอย่าง

จากนั้นมือหยาบก็ตะปบเข้าที่สะโพกกลมกลึง  ก่อนที่จะขยำเค้นคลึงราวกับนวดแป้ง   " ข้าได้กลิ่นกายสาว  เจ้า..เจ้าไม่ใช่เด็กหนุ่มนี่ ! "  

บุรุษหน้าเหี้ยมที่แท้เป็นปิศาจหนู  มันมีจมูกที่ไวเป็นเลิศ   ตอนที่มันจับเสี่ยวฮุ่ยขึ้นพาดบ่า  สะโพกงอนงามยิ่งอวดโฉมเด่นชัด   กลิ่นสาบสาวปลุกเร้าสัญชาตญาณเพศผู้ให้ตื่นตัว

มันเปลี่ยนใจเดินเข้ามาในกระท่อม  มุ่งตรงไปที่เตียงนอนของไป๋อิง   ก่อนที่จะวางร่างบอบบางลงบนฟูกเก่าๆ  ดวงตาหื่นกระหายจับจ้องไปที่หน้าอกของเสี่ยวฮุ่ยที่กระเพื่อมขึ้นลงด้วยแรงโทสะซึ่งกำลังพุ่งทะยานถึงขีดสุด

 " ท่านฝานลู่ไม่นิยมชมชอบสตรี   หึๆๆ   น่าเสียดายที่เงินก้อนใหญ่ต้องหลุดมือไป  และข้าก็ไม่อยากมีเมียสวยแต่ดุแถมยังโหดเหี้ยมเช่นเจ้า   เอาอย่างนี้ก็แล้วกัน  ข้าจะมอบความเสียวซ่านให้เจ้าก่อนลงไปยมโลกดีหรือไม่  ฮ่าๆๆ    " 

ได้ยินถ้อยคำต่ำตมที่เต็มไปด้วยความหยาบคาย   ไป๋อิงดิ้นพล่านเหมือนหนอนที่ถูกโยนลงในกะทะร้อน   เขาส่งเสียงอู้อี้ในคอฟังไม่ได้ศัพท์    ทว่าฟังจากน้ำเสียงก็รู้ได้ว่าชายหนุ่มปวดร้าวและเศร้าเสียใจมากแค่ไหน  

สมุนร่างผอมของมันกำลังจะลากตัวนกอินทรีหนุ่มออกไปจากห้อง  แต่บุรุษหน้าเหี้ยมตวาดลั่น  " ไม่ต้อง ให้มันเบิ่งตาดูลีลารักของข้านั่นแหละดีแล้ว  ไม่แน่ว่ามันอาจจะเปลี่ยนใจขึ้นมาขย่มร่างของนังนี่ต่อจากข้าก็เป็นได้ "   จากนั้นค่อยโบกมือไล่อย่างรำคาญใจ    " ไปรอข้าที่หน้ากระท่อม  ไป๊  !   " 

อื้อๆๆๆ    ..ปล่อยนางนะเจ้าคนชั่ว..   ไป๋อิงพยายามใช้ไหล่กระแทกขอบเตียง   แต่สุดท้ายเขาก็ถูกอันธพาลร่างยักษ์ถีบโครมจนกลิ้งหลุนๆไปอยู่กลางห้อง

เสี่ยวฮุ่ยเบิกตาโพลงด้วยความเคียดแค้น  ดวงตาสีเขียวมรกตลุกวาวอย่างน่าสะพรึงกลัว   

หากไม่ถูกมันชิงลงมือสังหารจนสิ้นใจตายไปเสียก่อน  นางขอสาบานว่าจะสับร่างของโจรชั่วผู้นี้ให้เละจนไม่อาจจำแนกอวัยวะหรือชิ้นส่วนของมันได้

มันกระชากเสื้อของนางออกด้วยมือเดียว    จากนั้นก็นำมาพันม้วนรอบมือข้างที่บาดเจ็บ  โลหิตของมันยังคงซึมผ่านเสื้อของนาง  แต่กระนั้นความเจ็บปวดจากแผลที่ได้รับกลับไม่อาจหยุดยั้งความหื่นกระหายของมันได้

  ร่างท่อนบนที่เหลือเพียงเอี๊ยมสีแดงยิ่งขับเน้นผิวพรรณผุดผาด   เนินเนื้อที่ดันออกมาแม้จะไม่มากมายเพราะเพิ่งเข้าสู่วัยแรกแย้ม    แต่นั่นก็เป็นหลักฐานชั้นดีและยืนยันได้ว่าว่านางคือสตรีเพศตามที่มันคาดเดาเอาไว้ตั้งแต่แรก

   มันไม่เสียเวลาเล้าโลม  เพราะยามนี้ความปรารถนาพุ่งทะยานแทบล้นทะลัก   มือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวจัดการกระชากสายรัดเอวออกอย่างเร่งรีบ    ตอนนี้ร่างสูงใหญ่ของมันคร่อมทับอยู่บนร่างอรชร   แก่นกายปวดหนึบแทบจะทนไม่ไหวอยากชำแรกลงไปบดขยี้บุปผางามให้หนำใจเสียแต่ตอนนี้

 มันควักบางอย่างขึ้นมาจากขอบกางเกงที่ร่นลงมากองที่ท้องน้อย     อวดอาวุธขนาดมหึมาที่กำลังชูผงาดอย่างท้าทาย   เสี่ยวฮุ่ยเพิ่งรับรู้ว่าความหวาดผวาและความน่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดเป็นเช่นไร !?

 ท่านพ่อ  ท่านแม่  พี่ใหญ่  พี่รอง  ....ข้าคงไม่มีหน้ากลับไปพบพวกท่านได้อีกแล้ว   ลูกปลาน้อยหลับตาลงอย่างสิ้นหวังเพราะไม่อาจฝืนชะตากรรมที่แสนบัดซบนี้ได้  

เห็นเสี่ยวฮุ่ยนอนน้ำตาไหลพราก    บุรุษหน้าเหี้ยมยิ่งฮึกเหิมลำพองใจ

    " สาวน้อย   ข้าจะพาเจ้าขึ้นสวรรค์ก่อนจากนั้นค่อยส่งเจ้าไปลงนรกทีหลัง   ฮ่าๆๆ   " 


     เสี่ยวฮุ่ยสะท้านเฮือก     นางอยากตาย!   อยากตายเสียให้พ้นๆ ! 


   ใครก็ได้ช่วยเอามีดแทงทะลุหัวใจข้าที !





*** ภาวนาให้มีวีรบุรุษขี่ม้าขาวมาช่วยนางเอกทีเถอะ เพี้ยง !    

  อะไรนะ  ไม่ต้องขี่  ให้บินมา...แค่กๆ  มโนไปเรื่อย

 ขอบอกไว้ก่อนนะคะว่าเรื่องนี้มาแบบสายโหด  ใครชอบพระเอกใสๆคงต้องทำใจนิดนึง

 อย่าลืมเมนท์ให้กำลังใจด้วยนะคะ  ..จะได้มีแรงอัพต่อ  ฮึบๆๆๆ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 35 ครั้ง

1,773 ความคิดเห็น

  1. #1317 น้ำใส ใจจริง (@jai_ruk) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:55
    สมน้ำหน้า
    #1317
    1
    • #1317-1 Mail78 (@jnie8944) (จากตอนที่ 16)
      18 เมษายน 2560 / 18:43
      เห็นด้วย
      #1317-1
  2. #712 เมมฟิส (@tiks) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 18:28
    พี่เฟิ่งมาช่วยด่วน
    #712
    0
  3. #519 4458656 (@4458656) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 21:01
    น่าติดตามมากเลยค่ะ
    #519
    0
  4. #518 P42213042 (@P42213042) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 18:27
    ขอบคุณค่ะ
    #518
    0
  5. #517 andoroido (@andoroido) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 17:57
    พี่นกมาช่วยเร้ววว
    #517
    0
  6. #516 Arporn (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 16:08
    หวังว่าเสี่ยวหงจะมาช่วยทันน๊า...
    #516
    0
  7. #515 อิอิซ่า55บวก (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 15:37
    ทำไมเรารู้สึกสมนําหน้านางจังเลย5555555 โตเเล้วไงรับผิดชอบตัวเองได้ ?? ถือสะว่าบทเรียนแล้วกันโน๊ะะะ เเม่คนดี๊คนดี~~~~
    #515
    1
    • #515-1 MIND_CAO (@MIND_CAO) (จากตอนที่ 16)
      5 ธันวาคม 2559 / 16:06
      เหมือนกันเลย
      #515-1
  8. #514 RiZa (@risago-on) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 12:08
    เสี่ยวหงมาช่วยนางด้วย
    #514
    0
  9. #513 MaMe Tara (@mame3t) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 09:28
    พี่เฟิ่งอยู่ไหนมา ณ บัดนาวววว
    #513
    0
  10. #512 สู้ๆไรเตอร์ (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2559 / 01:54
    เอาพี่นกเฟิ่งลี่มาด้วย I พวกชั่วนี้ได้แห้งตายไปแล้ว
    #512
    0
  11. #511 Pucksa (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 23:55
    ใครจะมาช่วยเสี่ยวฮุ่ยน้า....ลุ้นๆๆ
    #511
    0
  12. #508 Mapao555 (@mapao555) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 22:12
    นกกระจิ๊บเฟิ่งลี่มาช่วยแน่เลย
    #508
    0
  13. #507 Aum's (@aum2244) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 22:09
    พี่นก!!!! รีบมาเร็ว5555
    #507
    0
  14. #506 nefertari (@nefertari) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 22:02
    จะใครบินมา ถ้าไม่ใช่พี่ค้างคาว เอิ่ม
    #506
    0
  15. #503 AKASHI. (@thanyameen) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:43
    สม ถ้าเอานกเลือดเรามาด้วยคงมีโอกาสรอดมากกว่านี้
    #503
    0
  16. วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:42
    โง่ อวดดี ถือตัวว่าเก่ง นี่แหละ จุดจบ จำไว้
    #502
    0
  17. #501 meawandmai (@meawandmai) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:41
    ใครจะเป็นพระเอกขี้ม้าขาวมาช่วยน้อ ลุ้นๆๆๆ
    #501
    0
  18. #500 20032526 (@20032526) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:37
    พี่นกบินมาช่วยด่วนๆๆๆ
    #500
    0
  19. #499 Kiss (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:24
    เอาแล้วงัย อยากเห็นแก่ผู้ชายแล้วทิ้งพี่นกดีนัก โดนเอาคืนเลย ขอบคุณนะไรท์ เดี๋ยวของกำนัลจะส่งให้ที่หลัง55555 แต่ว่านั้นนางเอกของเฟิ่งลี่ใช่ป่ะ ถ้างั้นแค่สั่งสอนนิดหน่อย อย่าให้ใครได้กิน เก็บไว้ฟินให้พี่นกขยี้คนเดียวพอ อิอิอิ
    #499
    1
    • #499-1 nawalak (@iamanurse019) (จากตอนที่ 16)
      4 ธันวาคม 2559 / 21:26
      ตามนั้นค่ะ555
      #499-1
  20. #498 นกยูง-มายา (@Nokyoong) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 21:15
    พระเอกโหด (กับคนอื่น) รับได้ๆ
    #498
    0
  21. #497 Puipeepo (@puimimoma) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:52
    กรรมตามสนองนางละ
    #497
    0
  22. #496 Pichirac (@Pichirac) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:29
    เสี่ยวฮุ่ยใจร้าย ทิ้งลูกนกตัวแดงลงได้ลงคอ T^T
    #496
    0
  23. #495 belenn (@bentobelenn) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:29
    ไม่น้าาาาา คนอื่นมาช่วยทันทีเถอะ
    #495
    0
  24. #493 bencat (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:20
    รู้สึกสมน้ำหน้าปนสงสารยังไงไม่รู้

    ลุ้นจังเลย

    หากเสี่ยวหุ้ยโดนยำยีจะทำไงนิ
    #493
    0
  25. #492 sweetpeony2 (@sweetpeony) (จากตอนที่ 16)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2559 / 20:10
    ไรต์ใจร้าย บทก่อนใจร้ายกับเสี่ยวหง มาบทนี้ก็ใจร้ายกับเสี่ยวฮุ่ยอีก
    #492
    1
    • #492-1 nawalak (@iamanurse019) (จากตอนที่ 16)
      4 ธันวาคม 2559 / 20:13
      เท่าเทียมกันดีค่ะ อิอิ
      #492-1