คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (Fic Barakamon)Gift!!!(HiroHanda) (Fic Barakamon)Gift!!!(HiroHanda) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
(Fic Barakamon)Gift!!!(HiroHanda)
ฟิคเรื่องนี้เกิดจากความติ่งล้วนๆแต่งสนองนีทค่ะ
คนแต่งน้อยเวอร์ค่ะTwT
//พักจากเปิดเทอมมาอ่านคู่นี้คลายความเครียดกันค่ะ

เนื้อเรื่อง อัปเดต 20 ต.ค. 58 / 01:31


TITLE:Gift!!!
PAIRING:KIDO HIROSHI X HANDA SEICHU
RATE:PR-13


           "ครับแม่ตอนนี้ผมลงจากเครื่องแล้วกำลังจะไปที่รถของผู้ใหญ่บ้านแล้วครับ"เสียงตอบ
โทรศัพท์จากผู้เป็นแม่ของคนผมดำ'ฮันดะ เซย์ชู'อาจารย์นักเขียนพู่กันชื่อดังหรืออีกชื่อที่คน
บนเกาะเรียกกันจนติดหูก็คือ'เซนเซย์'
        "เซนเซย์!!!"เสียงตะโกนของคนผมสีทอง'คิโดะ ฮิโรชิ'เรียกคนผมดำจากหน้าประตู
ทางเข้าสนามบินทำให้เจ้าตัวที่เดินก้มหน้าคุยโทรศัพท์อยู่เงยหน้าขึ้นมามองทางต้นเสียงและ
ส่งยิ้มให้เพื่อเป็นการตอบรับว่าได้ยินแล้ว
        "งั้นแค่นี้ก่อนนะครับแม่ไม่ต้องเป็นห่วงผมหรอกครับ แค่นี้นะครับดูแลสุขภาพด้วครับ"
สิ้นเสียงฮันดะก็เอาโทรศัพท์ออกจากหูและกดตัดสายไปเพราะถ้าคุยนานกว่านี้มีหวังคุณแม่
ได้เป่าหูเรื่องกลับมาอยู่โตเกียวถาวรแน่ๆ
         "โทษทีที่ให้รอฮิโระ"คนผมดำทักคนผมทองที่อายุน้อยกว่าตัวเองที่ตัวสูงกว่าที่
ใส่เสื้อยืดสีผ้ากางเกงสีน้ำตาลและรองเท้าแตะสีน้ำตาล
         "ไม่เป็นไรหรอกเซนเซย์ ว่าแต่กลับบ้านรอบนี้แลดูได้ของกลับมาเยอะนะ"พูดจบ
เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าก็เอื้อมมือไปจักหูกระเป๋าลากและลากเดินนำหน้าคนตรงหน้าไป
         "อือก็รอบนี้ตอนชั้นกลับไปมันตรงวันทำความสะอาดบ้านพอดีไปค้นเจอพวก
ของเล่นกับเสื้อผ้าที่เก็บไว้แต่ไม่เคยใช้เคยเลยว่าจะขนมาฝากน่ะนะ"คนผมดำพูดตอบแล้ว
รีบเร่งฝีเท้าตัวเองเผื่อให้เท่าคนข้างหน้า
         "แล้วจะให้ใครบ้างล่ะของๆบ้านเซนเซย์หน้าจะเป็นของดีมากๆแน่นอน
อ่ะถึงรถแล้ว"คนผมทองพูดพร้อมกับหันไปมองคนข้างๆด้วยหน้าตายิ้มแย้ม
         "เอ๋?แล้วนี่ผู้ใหญ่บ้านไม่ได้มาด้วยงั้นหรอฮิโระ"ฮันดะหันไปถามฮิโระที่กำลังเก็บ
เก็บกระเป๋าอยู่หลังรถ
         "วันนี้พ่อไม่ว่างน่ะ เลยให้ผมมารับแทน เห็นแบบนี้ผมเคยทำงานพิเศษขับรถส่งของ
มาด้วยน้าแค่นี้ไม่ต้องเป็นห่วง"ฮิโระหันไปตอบฮันดะที่กำลังเปิดประตูรถเผื่อเข้าไปนั่งรอ
         "แน่ใจนะฮิโระ"ฮันดะหันไปถามคนอายุน้อยกว่าที่พึ่งเข้ามานั่งฝั่งคนขับข้างๆเขา
         "เฮ้อ!!คุณมาขับเองไหมล่ะห้ะ?"
         "ชั้นขับเป็นก็คงไม่ถามนายหรอก....."
         "............................"

          บ้านเช่าของฮันดะ เซย์ชู
          "ตุ๊กตาเนะโกะ!!(ตุ๊กตาแมว)เย้ๆๆๆ"เสียงตะโกนดีใจของเด็กผมอ่อน'โคโตอิชิ นารุ'
ดังขึ้นพร้อมกับวิ่งไปรอบห้องรับแขกโดยถือตุ๊กตาแมวสีดำและขาวตัวใหญ๋ที่เป็นคู่กันไว้
          "นารุอย่าเสียงดังเซ่"ฮันดะตะโกนบอกนารุเหมือนอย่างที่เคยทำทุกครั้งเป็นประจำ
          "ขอบคุณมากครับเซนเซย์ผมกำลังอยากได้พจนานุกรมพอดีเลย"เสียงเอ่ยขอบคุณ
ของ'อาราอิ อากิฮิโกะ'ดังขึ้นหลังจากรับเซ็ตหนังสือพจนานุกรมทั้งภาษาอังกฤษ ภาษาจีน
และภาษาญี่ปุ่นเซ็ตใหญ่แบบครบครันทำให้เด็กตรงหน้าพอใจกับของฝากรอบนี้มาก
           "เซนเซย์!!เสื้อผ้าผู้หญิงพวกนี้สุดยอดไปเลย!!มีแต่ของแบรนทั้งนั้นเลยนี่"เสียง
ของผู้หญิงผมสั้น'ยามามุระ มิวะ'ดังขึ้นพร้อมกับแววตาแวววาวถึงแม้เธอจะไม่ใช่คนชอบ
แต่งตัวแต่เสื้อผ้าพวกนี้มันทั้งสวยและมีป้ายแบรนติดไว้ทั้งนั้น
           "มันเป็นของแม่ชั้นที่ซื้อมาแล้วไม่ใส่นั้นแหละ ถ้าเธอชอบชั้นก็ดีใจ"ฮันดะพูดตอบ
เด็กผู้หญิงทั้งสองคนที่นั้นตะลึงกับเสื้อผ้าแบรนสวยๆอย่างสนอกสนใจ
           "อ้อ!!ทามะ ชั้นมีอีกอย่างจะให้เธอน่ะเธอชอบอ่านล่ะก็เขียนมังงะใช่ไหมล่ะ"
เสียงของฮันดะทำให้เจ้าของชื่อ'อาราอิ ทามาโกะ'หันไปตามเสียง
           "ก-ก็ใช่ค่ะมีอะไรงั้นเหรอค่ะ แฮะๆ"พูดจบก็เดินไปยังคนที่เรียกเจ้าตัวพร้อมกับ
ค้นถุงบางอย่างอยู่
           "อ่ะนี่ไง มันเป็นเซ็ตสำหรับนักวาดมังงะมือใหม่ พอดีชั้นไปเล่าเรื่องที่เกาะให้พ่อ
ฟังเขาก็เลยให้มาก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชั้นก็ไม่ได้ใช้งั้นให้เธอล่ะกัน"พูดจบฮันดะก็ต้องตกใจ
เมื่ออยู่ๆมือทั้งสองก็ทุกจับเอาไว้ด้วยมืออีกสองข้างของคนใส่แว่น
           "ข--ขอบคุณมากค่ะเซนเซย์"

           "เฮ้อ!!กว่าจะกลับกันได้น้าเจ้าพวกนี้"พูดจบก็ต้องแปลกใจเพราะหลังจากฮิโระชิ
ที่มาส่งเขาถึงที่บ้านแล้วบอกจะตามมาทีหลังแต่ยันมืดแล้วก็ยังไม่เห็นวี่แววสักนิด
           "เซนเซย์"พูดยังไม่ทันขาดคำเสียงของคนที่เป็นประเด็นสงสัยก็ดังขึ้นทำให้
ฮันดะต้องสปริงตัวที่นอนอยู่บนพื้นเดินไปเปิดประตูให้
           "มาช้าจะน่ะนา---- เฮ้ยทำไมแบกของมาเยอะงี้ล่ะ"ฮันดะเมื่อเปิดประตูออกมา
ก็ตกใจกับของที่คนตรงหน้าประตูถือมาก็คือกระเป๋าผ้าที่ยัดเสื้อผ้าไว้หลายชุดถุงเครื่องใช้
และถุงสำหรับใส่อาหารสดและมืออีกข้างที่แบกหมอนมาด้วย
            "คือจริงๆผมก็ลืมบอกตั้งแต่อยู่บนรถนะแต่ก็ดันลืมพอจะโทรมาบอกคุณก็ไม่รับ"
คนตรงหน้าบ่นออกมาพร้อมกับเดินเข้าประตูบ้านโดยเมินคำถามของคนตรงหน้าไป
            "ไอที่ลืมบอกนี่คืออะไรฮิโระ"ฮันดะปิดประตูพร้อมกับเดินตามอีกคนเข้าบ้าน
            "พอดีพ่อผมพาเพื่อนมานะครับแต่เขาพาลูกสาวมาด้วยจริงๆเขาจะให้ลูกสาว
นอนที่ห้องผมแต่ผมไม่ชอบเลยว่าจะมาค้างบ้านคุณน่ะได้ไหม"พูดจบฮิโระที่นั่งแยกของ
ต่างๆออกจากกระเป๋าก็เงยหน้ามามองคนที่ยืนอยู่ข้างๆ
            "ขนาดนี้คงให้ตอบว่าไม่ได้มั้งก็แยกของซะขนาดนี้แล้ว แถมอีกอย่าง....."
เมื่อเสียงเงียบลงกับคำพูดที่ข้างไว้ทำให้คนที่นั่งอยู่คิ้วขมวดเพราะความสงสัยเมื่อเริ่ม
เห็นหน้าของคนอายุมากกว่าเริ่มแดงขึ้นนิดๆ
            "อีกอย่าง?"ฮิโระทวนคำพูดอีกครั้ง
            "ก-ก็ ฮะ โฮ้ยยทำอะไรของนายเนี่ยจะดึงชั้นลงมานั่งบนตักนายทำไมเนี่ย"ฮันดะที่
ตกใจกับการกระทำของฮิโระโวยวายออกมาพร้อมกับหน้าที่แดงเล็กน้อย
            "ตอบผมสิ แล้วผมจะปล่อย"ฮิโระหันไปเกยคางที่ไหล่ของฮันดะและกระซิบเบาๆ
ทำให้คนที่โดนกระทำขนลุกเพราะความตกใจและตัวสั่นอย่างเห็นได้ชัด
            "โถ่!!ก็อีกอย่างนายเป็นคนบอกเองว่าชอบชั้นนี่ เพราะฉะนั้นชั้น......ก็ไม่ยอมให้
นายไปนอนห้องเดียวกับผู้หญิงคนอื่นหรอกเข้าใจไหม!!!"คำตอบเสียงดังของฮันดะที่หันไป
ประจันหน้ากับฮิโระทำให้ฮิโระสะดุ้งเล็กน้อยกับคำตอบและหน้าที่ขึ้นสีแดงอย่างเห็นได้ชัด
             "อ้ออีกอย่างนึง"ฮันดะพูดขึ้นมาเมื่อนึกขึ้นได้ถึงของบางอย่างและลุกขึ้นเดินไป
หยิบถุงกระดาษที่แพ็คไว้อย่างดีมานั่งอยู่ตรงหน้าคนผมทองที่นั่งอึ้งกับคำตอบเมื่อกี้
             "เอ้า!!"พูดจบก็ยื่นถุงตรงหน้าให้กับคนตรงหน้า
             "ม---มันคือ?"ฮิโระถามด้วยความสงสัย
             "เปิดเองเดียวก็รู้น่า"ฮันดะพูดพร้อมกับยัดถุงในมือไปให้คนตรงหน้า
             "อ--อือ"คนตรงหน้ารับถุงมาเปิดอย่างงงๆแต่เมื่อเปิดดูก็ทำให้คนตรงหน้าตะลึง
กับของในถุงเพราะมันมีทั้งเสื้อผ้าที่แพ็คใส่ถุงอย่างดีประมาณ3-4ชุดและหนังสือเตรียมสอบ
ของชั้นปี3อีกหลายเล่มทั้งเล็กและใหญ่
             "ชั้นเห็นนายชอบใส่แต่ชุดเดิมๆตอนไปซื้อของกับคุณแม่เลยแวะเลือกให้แล้วก็
อีกไม่กี่เดือนก็จะถึงช่วงสอบแล้วไม่ใช่เหรอชั้นก็เลยซื้อมาให้เผื่อนายได้ใช้นะน--"พูดจบ
ฮันดะก็ยกนิ้วขึ้นมาเกาแก้เขินพร้อมกับอธิบายเหตุที่ทำให้เขาซื้อของพวกนี้ให้แต่ยัง
อธิบายไม่ทันจบก็ต้องชะงักเพราะอยู่ๆคนตรงหน้าก็เอื้อมมือมาคว้าตัวของคนตรงหน้าเข้า
ไปกอดแบบที่คนตรงหน้าไม่ทันได้ตั้งตัว
             "น--นี่ ฮิโระนายทำอะไ--"
             "ขอบคุณนะครับเซนเซ--ไม่สิ ขอบคุณนะครับเซย์ชู"ประโยคนั้นทำให้คำโวยวาย
ของฮิโระชะงักลงทิ้งไว้แต่ความเงียบ
             "ข--ขอบคุณอะไรของนายเนี่ยฮิโระ ของแค่นี้เอง ห้ะๆ"ประโยคของฮันดะทำให้
ฮิโระกอดแน่นขึ้นกว่าเดิมทำให้ฮันดะเริ่มจะดันตัวออกเพราะความอึดอัดปนความเขิน
             "ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งเลยยังไงล่ะ"พูดจบฮันดะที่ได้ยินจึงคิดว่าคงอีกนาน
จึงทิ้งตัวที่กึ่งนั่งกึ่งยืนให้นั่งลงอยู่ที่ตักของฮิโระชิแล้วเอาหน้าไปซบไว้ที่ไหล่
             "อย่างเช่น?"
             "ขอบคุณที่คุณตัดสินใจจะอยู่ที่เกาะนี้ต่อ,ขอบคุณที่คุณนึกถึงคนในเกาะ
ขอบคุณที่คุณคอยช่วยดูแลเด็กๆ,ของคุณสำหรับของที่คุณซื้อมาให้"
             "อืมงั้นเหรอ..."
             "และขอบคุณที่คอยเชื่อใจผม....ถ้าไม่มีคุณป่านนี้ผมคงไม่มีความสุขแบบนี้หรอก
ขอบคุณที่คุณคอยกินข้าวกับผม,คอยสอนผมในหลายๆอย่างและอีกอย่าง....."เสียงที่เงียบ
ลงทำให้คนที่ซบไหล่อยู่เงยหน้าขึ้นไปมองทำให้ฮิโระชิที่หลงฮันดะอย่างหัวปักหัวปำ
ยกมือขึ้นมาเชยคางของคนตรงหน้าแล้วประกบลงไปอย่างนุ่มนวล
              "อะ อือ ฮ--ฮิโร--ชิ"เสียงครางและเสียงหอบลมหายใจดังออกมาเล็กน้อยเพราะ
กลั้นหายใจแม้มันจะเป็นเวลาที่ยาวนานแต่จูบนั้นเหมือนกับแค่ระยะเวลาสั้นๆเท่านั้นเอง
              "อีกอย่างขอบคุณที่คุณเลือกผม คุณนะเป็นของขวัญของผมและเป็นของผม
คนเดียวเท่านั้น"

------------------------------------------------------------------------------------------------
แต่งไปอกอีแป้นจะแตกค่ะแต่งข้ามวันเลยทีเดียว(5ทุ่มถึงตี1ถถถถ)
พอกลับไปดูอีกครั้งมันก็ทนไม่ไหวต้องแต่งจริงๆค่ะยังไง
ฝากติชมด้วยน้าขอตัวไปนอนเอาแรงไว้อัพมิซาวะต่อละจ้า 


          
          

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iceeasy จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

3 ความคิดเห็น

  1. #3 thieves14122 (@Thieves1412) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 มิถุนายน 2561 / 07:04
    เขินอ่าาา😖😖😖😖
    #3
    0
  2. #2 fujoshi-otaku (@fujoshi-otaku) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2561 / 23:45
    ชอบมากกกกกแบบชอบอ่ะ ////
    #2
    0
  3. วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 22:38
    ดีต่อใจจจจจจ
    #1
    0