คัดลอกลิงก์เเล้ว
นิยาย (Fic Ace of Diamond) Worry (MISAWA) (Fic Ace of Diamond) Worry (MISAWA) | Dek-D

ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
(Fic Ace of Diamond) Worry (MISAWA)
เนื้อเรื่องอ้างอิงจากอนิเมะตอนล่าสุดและมังงะค่ะ
ช่วงนี้ไรท์เตอร์ไม่ค่อยว่างมาปล่อยฟิคยาวเลยเลยนำฟิคสั้น
มาแปะก่อนแก้ร้างจ้าฮาาาาาในที่สุดมิซาวะก็งอกอีกแล้ว
ขอให้อ่านกันด้วยความสนุกนะคะขอบคุณค่า

เนื้อเรื่อง อัปเดต 11 ม.ค. 59 / 23:06


        "โอ๊สๆๆๆ มิยูกิ คาซึยะอรุณสวัสดิ์!!"ซาวามูระที่วิ่งอยู่กลางสนามเมื่อหันไปเห็นรุ่นพี่
สวนแว่นหนึ่งเดียวของทีมตัวจริงจึงรีบตะโกนทักทายแล้ววิ่งไปหาเป้าหมายมิยูกิเมื่อเห็น
รุ่นน้องหวานใจของตัวเองก็ฉีกยิ้มขึ้นให้ฝ่ายตรงข้ามแต่เพราะรอยยิ้มนั้นจึงทำให้คนตัวเล็ก
ที่รีบวิ่งมาชะงักเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆเดินมาแทน
        "เห้ๆเป็นอะไรไปซาวามูระทำไมถึงหยุดวิ่งล่ะหรือว่าออร่าของชั้นทำให้นายไม่อยาก
วิ่งแล้วเดินมากอดชั้นแทนใช่ไหมล่าาา"มิยูกิพูดด้วยน้ำเสียงและท่าทางที่กวนประสาทจนคนตัวเล็กแสดงอาการหน้ายี๋ออกมาทันที
        "อี๋แหวะ นี่ชั้นมาเป็นแฟนนายได้ยังไงกันเนี่ย"ซาวามูระแสดงอาการออกมาจนมิยูกิ
ที่ยืนมองอยู่หัวเราะออกมาลั่นแต่ก็หยุดหัวเราะลงกระทันหันแล้วรีบเอามือไปกุมไว้ที่หน้า
ท้องของตัวเองแล้วรีบพูดกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้มที่ไม่โอเคเท่าไหร่นัก
        "ฮะๆๆแต่นายก็เป็นแล้วนี่นาจริงไหม?"มิยูกิพูดแล้วเอื้อมมือที่ว่างอีกข้างนึงไปขยี้หัว
คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าซาวามูระยืนเฉยๆให้อีกคนขยี้หัวอย่างสบายใจสักพักแล้วจึงเอื้อมมือ
ทั้งสองข้างไปจับแขนของอีกคนแล้วเอาลงมาจากหัวของตัวเองก่อนจะมองหน้าคนตรงหน้า
ด้วยสายตาจริงจังกว่าปกติ
        "มิยูกิเซมไปผมจะถามคุณอีกครั้งนะครับ....."น้ำเสียงของซาวามูระจริงจังขึ้นทำให้
มิยูกิที่ยิ้มๆอยู่เลิกคิ้วขึ้นแล้วพยักหน้าให้อีกคนไปหนึ่งที
        "คุณนะเป็นอะไรหรือเปล่า เห็นเมื่อวานก็ไปขอยาแก้ปวดกับยาคลายกล้ามเนื้อที่
ห้องพยาบาลมา คุณน่ะเจ็บจากตอนที่แข่งรอบที่แล้วหรือเปล่าครับ?"ซาวามูระพูดพร้อมกับ
ผลักให้อีกคนนั่งลงที่ม้านั่งก่อนก่อนตัวเองจะตามไปนั่งข้างๆ
        "ก็ชั้นก็บอกนายไปแล้วไงว่าชั้นไม่ได้เป็นอะไรนายจะสงสัยอะไรอีกเนี่ย?"มิยูกิ
หงุดหงิดกับคำถามของอีกฝ่ายจึงตอบออกมาด้วยน้ำเสียงไม่ค่อยพอใจนักทำให้ซาวามูระ
ที่นั่งอยู่คิ้วขมวดขึ้นเล็กน้อย
        "ที่ชั้นสงสัยก็เพราะชั้นเป็นห่วงหรือเปล่าล่ะ ก็ดูนายสิเมื่อวานตอนเดินก็เดินช้า
ผิดปกติแล้วเวลาหัวเราะก็ต้องยกมือไปกุมหน้าท้องหรือบริเวณเอวตลอดเวลาอีกอ่ะ
ถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาไม่มีใครรับผิดชอบหรอกนะ!!"ซาวามูระตอบด้วยน้ำเสียงประชด
แล้วลงเสียงย้ำที่ประโยคช่วงสุดท้าย มิยูกิคิ้วกระตุกขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบแล้วลุกขึ้นยืน
อย่างกระทันหันซาวามูระจ้องด้วยสายตาที่ไม่พอใจสักพักจนมิยูกิพูดออกมา
        "ใช่ซี่ ชั้นมันไม่ใช่คริสเซมไปที่จะมีคนมาคอยห่วงคอยดูแลนี่นา"มิยูกิพูดด้วย
หน้าตาที่กวนประสาทจนซาวามูระอุทานว่าห๊าาาออกมา
        "นี่อย่ามาชวนทะเลาะจะได้ไหมมิยูกิ ชั้นถามเพราะชั้นเป็นห่วงนายหรอกนะพูดแบบ
นี้หมายความว่ายังไงกันน่ะห้ะ!!!"ซาวามูระตะวาทใส่อีกคนเสียงดังลั่นจนคนที่อยู่ชั้น1
ต้องแง่มผ้าม่านออกมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นเพราะวันนี้งดซ้อมและโรงเรียนหยุดทุกคนจึงนอน
ตื่นกันสายได้แต่ก็คงจะตื่นสายกันไม่ได้อีกแล้ว
        "ก็แล้วจะทำไมล่ะ ชั้นจะพูดอะไรก็เป็นเรื่องของชั้นนายไม่ต้องมายุ่นหรอก"คำพูด
ของมิยูกิทำให้ซาวามูระชะงักลงก่อนจะสะอื้นขึ้นเล็กน้อยพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา
        "เห้ พวกนายทะเลาะอะไรกันอีกเนี่ยมันรบกวนคนอื่นโว้ย แล้วซาวามูระแกเป็นอะไร
ของแกจะร้องไห้ทำไม"คุราโมจิที่ได้ยินเสียงเหตุการณ์ที่ขัดเวลานอนของตัวเองเดินออกมา
จากห้องพร้อมกับเกาหัวเขียวๆของตัวเองแล้วถามซาวามูระที่ยืนตัวสั่นอยู่มิยูกิที่ยืนหันหลัง
อยู่เมื่อได้ยินคำพูดของคุราโมจิจึงรีบหันไปมองพร้อมกับพบว่าอีกฝ่ายนั้นร้องไห้จริงๆ
        "ซาวา---"
        "ก็แค่'ฝุ่น'มันเข้าตาน่ะครับ ไม่ต้องมาสนใจผมหรอกขอตัวก่อนนะครับ!!"ซาวามูระ
ตะโกนตอบขัดเสียงของมิยูกิแล้ววิ่งออกไปทำให้คุราโมจิที่พึ่งหยุดเดินตกใจสักพักก่อนจะ
หันหลังไปมองรุ่นน้องสุดห่วงของตัวเองวิ่งเข้าห้องไปแล้วจึงหันมามองคู่กรณีอีกคน
        "เฮ้ออ ผ่านไปกี่ปีไอนิสัยไม่บอกเรื่องของตัวเองให้คนที่ตัวเองเป็นห่วงฟังเนี่ยยัง
เหมือนเดิมเลยนะแกเนี่ย ซาวามูระไม่ใช่คนประเภทที่แกเคยเจอมานะเฟ้ย ชั้นยกน้องชั้น
ให้แล้วก็ดูแลดีๆหน่อยถ้าชั้นเปลี่ยนใจยกให้ฟุรุยะแทนแกไม่มีสิทธิมาบ่นนะเฟ้ยไปล่ะ"
คุราโมจิเดินเข้าไปใกล้หลังจากพูดจบแล้วยกขาขึ้นเตะที่สะโพกของอีกคนด้วยความเจ็บ
และโดนรอยช้ำทำให้มิยูกิโอดครวญออกมาพร้อมกับทรุดลงไปนั่งพร้อมกับกุมท้องตัวเอง
คุราโมจิเมื่อเห็นดังนั้นจึงมองแรงใส่เล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าห้องไป

   โทโจที่เดินมากับคาเนมารุเมื่อเห็นรุ่นพี่อีกคนนั่งทรุดอยู่จึงรีบช่วยพยุงตัวไปที่ห้อง
พร้อมกับเรียกให้โค้ชมาดูอาการให้เลยได้อาการว่าต้องเรียกหมอมาตรวจที่หอแล้ว
ให้นอนอยู่แต่ในห้องไม่ให้ไปไหนและยกเว้นให้เข้าห้องน้ำของโค้ชชั้นสองแทนจะได้
ไม่ต้องขยับตัวมากเกินความจำเป็น หลังจากหมอตรวจเสร็จทุกคนจึงถยอยออกจากห้อง
เพื่อให้อีกคนได้พักผ่อนและจะได้ประชุมกันด้วยว่าใครจะเป็นคนคอยดูแลคนเจ็บตลอด5
วันที่หยุดพักของโรงเรียนและชมรม

        "เป็นไงแค่นี้เดี้ยงเลยหรือไงมิยูกิ คาซึยะ"เสียงของเด็กคนหนึ่งดังขึ้นในขณะที่
มิยูกินั่งกดรีโมททีวีอยู่บนเตียงมิยูกิหันไปมองต้นเสียงที่มาพร้อมกับถาดอาหารสองถาด
แล้วเดินมาวางไว้ที่โต๊ะก่อนจะเดินออกไปอีกสักพักแล้วกลับมาพร้อมกับขวดน้ำอีกสองขวด
        "ก็ไหนบอกว่าจะไม่ยุ่งกับชั้นไง"มิยูกิถามด้วยน้ำเสียงแหย่เล่นหวังให้อีกคนเถียง
กลับด้วยความหัวร้อนเหมือนทุกทีแต่ก็ไม่ได้ผล
        "นี่ไม่ใช่เวลามาพูดแบบนี้นะ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะเอ้าลุกมากินข้าวได้แล้ว"
ซาวามูระเดินไปดีดหน้าผากอีกคนหนึ่งทีก่อนจะเดินไปปิดผ้าม่านแล้วเปิดไฟแทนซาวามูระ
เดินกลับมานั่งที่พื้นข้างๆเตียงแล้วเลื่อนถาดอาหารมาไว้ตรงหน้าแล้วหันไปมองอีกคนที่
นั่งมองตัวเองอยู่บนเตียง
        "ทำไมไม่ลงมากินเล่าเดี๋ยวอาหารก็เย็นหมดหรอก"
        "โฮ้ยๆนี่ชั้นเจ็บกล้ามเนื้ออยู่นะ ไม่คิดจะช่วยบ้างเลยหรือไง"ซาวามูระหันไปมอง
มิยูกิด้วยสายตาเอือมกับการกระทำเหมือนเด็กเรียกร้องความสนใจของอีกคนสักพัก
จึงถอนหายใจออกมาแล้วแล้วลุกขึ้นไปยื่นมือให้อีกคนจับเผื่อจะได้พยุงตัวเองขึ้น
แต่เหตุการณ์ก็พลิกพลันเมื่ออยู่ๆมิยูกิดึงให้คนตัวเล็กลงไปนอนข้างๆตัวเองแล้วกอดอีกคน
แน่นพร้อมกับกดหัวอีกคนเข้าที่อกของตัวเอง
         "โฮ้ยยยทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยปล่อยผมนะ ผมจะกินข้าว"ซาวามูระดิ้นโวยวาย
สักพักก่อนที่มิยูกิจะโอดครวญออกมาเพราะขาของอีกคนดันไปโดนรอยช้ำที่แปะแผ่น
ประคบไว้ทำให้ซาวามูระนิ่งไปสักพักก่อนจะถามด้วยความเป็นห่วง
         "ผ-ผมขอโทษ ไม่รู้ว่าจะโดนแผลคุณอ่ะเจ็บตรงไหนหรือเปล่า"ซาวามูระเงยหน้าขึ้น
ไปมองคนใส่แว่นที่นอนเอาหน้ามุมผมของตัวเองอยู่สักพัก
         "ไม่เป็นไรหรอก แต่ขออยู่แบบนี้สักพักจะได้ไหม...."มิยูกิพูดออกมาพร้อมกับกระชับ
อ้อมกอดให้แน่นกว่าเดิมจนซาวามูระดิ้นไม่ได้เลยได้แต่ถอนหายใจแล้วกอดตอบอีกคน
         "ก็ได้ครับ....."
      เวลาผ่านไปเนิ่นนานที่ทั้งคู่นอนกอดกันอาจจะมีแรงดิ้นจากอีกคนเล็กน้อยบ้างแต่
สักพักก็นิ่งไปจนมิยูกิสงสัยเลยคลายกอดออกมาเล็กน้อยแล้วยิ้มออกมาก่อนจะประทับ
ริบฝีปากลงที่หน้าผากของอีกคนแล้วหลับตามอีกคนไปพร้อมกับคำพูดสุดท้ายก่อนหลับไป
         "ชั้นขอโทษนะซาวามูระชั้นก็แค่หึงเท่านั้นแหละ ยกโทษให้ชั้นนะ...ฝันดีนะครับ
เอย์จุนของผม....."
      

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ iceeasy จากทั้งหมด 17 บทความ

บทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

5 ความคิดเห็น

  1. #5 WILL
    วันที่ 23 มกราคม 2559 / 21:56
    โอ้ยยยย ให้ตายเถอะ เรื่องนี้น่ารักมากกกก เอย์จุนของผม กรี๊ดๆๆๆๆๆ 55555

    แต่งอีกเยอะๆนะคะ เอย์จุนกินกับอะไรก็อร่อย
    #5
    0
  2. #4 Tyuio
    วันที่ 14 มกราคม 2559 / 07:34
    น่ารัก -///-
    #4
    0
  3. วันที่ 13 มกราคม 2559 / 07:24
    ฮืออออ น่ารักสุดๆไปเลย
    #3
    0
  4. วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:13
    เคยได้ยินบ่อยๆว่าหนุ่มแว่นมักเป็นพวกซึนปากแข็ง ดูท่าจะจริงแฮะ แต่สำหรับทานุกิแล้ว...ช่างซึนได้น่ารักมั่กๆเลยค่าาาาาาาาาา อย่าซึนแบบนี้บ่อยนะ เดี๋ยวมจจิเซมไปยกเอย์จังให้คนอื่นหรอก
    #2
    0
  5. #1 kmtc.
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 09:38
    ชอบคาแร็คเตอร์มิยูกิซึนๆแบบนี้จัง คิดภาพออกเลยว่าเอย์จุนหัวเสียแค่ไหน ทานูกิข่นบร้าาาา หึงได้แต่อย่ามากนะเดี๋ยวเอย์จุนไปซบอกฟุรุยะ 5555 //-//
    #1
    0