My Heart ขอได้ไหม!...หัวใจของมึง[YAOI]

ตอนที่ 2 : บทนำ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 106
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    22 ธ.ค. 57

 

  My Heart  ขอได้ไหม...หัวใจของมึง (?) [YAOI] 


 

 บทนำ

 

ณ.สนามบินสุวรรณภูมิของประเทศไทย ? เวลาประมาณ 13 : 00น.
 

                ท่ามกลางผู้คนมากมายในสนามบินมีร่างบอบบางของเด็กหนุ่มคนนึงที่โดดเด่นใครเห็นก็ต้องหันมามองด้วยความสนใจ เพราะว่ามองยังไงก็ไม่ค่อยเหมือนผู้ชายเพราะเด็กหนุ่มคนนี้มีหน้าตาที่หวานน่ารักเสียจนผู้หญิงด้วยกันยังอาย รูปร่างของเด็กหนุ่มที่มีความสูงแค่ 168 เซนฯ ไหนจะผิวที่ขาวเนียนใสราวกับแสงนีออน(?)  รูปร่างบอบบางเกินผู้ชายทั่วไปใบหน้าเรียวเล็กที่ออกลูกครึ่งหน่อยๆที่แสดงให้เห็นว่ามีเชื้อสายตะวันตก(แต่หน้ากับความสูงไม่ค่อยให้สักเท่าไหร่) ดวงตากลมโตสีน้ำตาลอ่อนใสแจ๋วเข้ากับจมูกโด่งเล็กไหนจะริมฝีปากสีแดงระรื่อที่เรียวบางเสียจนน่าจูบและเรือนผมสีน้ำตาลอ่อนที่พอโดนแสงจะเป็นประกาย ผมซอยยาวระต้นคอที่โดนพัดปลิวไปตามการเดินของเจ้าตัว    ร่างเล็กอยู่ในชุดเสื้อแขนยาวสีขาวที่ยาวถึงต้นขาคลุมทับด้วยเสื้อโค้ดยาวสีครีมใส่กางเกงเลคกิ้งสีดำขายาวรัดรูปที่โชว์ให้เห็นเรียวขาเล็กอย่างชัดเจนคู่กับรองเท้าบูทสีน้ำตาลอ่อนที่พาร่างเล็กเดินออกมาถึงหน้าสนามบินพร้อมกับลากกระเป๋าเดินทางออกมาเพื่อรอใครบางคนที่ยังไม่มาสักที      ........................  

     
                                                        

 

Shimon  Part :
 

 

 

 

           “เฮ้ออ ร้อนจัง เมื่อไหร่จะมาสักทีนะอ้อเกือบลืมแนะนำตัว สวัสดีฮะผมชื่อชิม่อนนะฮะ ^v^  ผมเป็นลูกครึ่งไทย - ญี่ปุ่น – อเมริกาครับ  ซึ่งตอนนี้ผมกำลังยืนรอคนมารับอยู่หน้าสนามบินฮะซึ่งคนที่ผมรอเป็นเพื่อนสนิทตั้งแต่เด็กของผมเองเพระผมบอกเค้าว่าจะมาเรียนต่อมหาลัยที่ประเทศไทยนี่เค้าก็เลยอาสามารับครับและก็ให้ผมพักอยู่ที่คอนโดกับเค้าด้วยผมยังไม่มีที่พักเพราะผมมาแบบกะทันหันหรือง่ายๆก็คือผมแอบสมัคเรียนมหาลัยที่นี่ทางเน็ตเอาไว้และมันก็ติดก็เลยต้องหนีที่บ้านมาฮะทิ้งแค่จดหมายเอาไว้ว่าจะมาเรียนที่นี่ซึ่งไม่รู้ว่าคนที่บ้านจะว่ายังไงบ้างโดยเฉพาะที่ชายทั้งสามคนของผมคงต้องโกรธผมแน่ๆที่ผมหนีมาแบบนี้ทำไงได้ถ้าบอกพวกเค้าก็ไม่ให้ผมมาหรอกเพราะเป็นห่วงและหวงผมมากบอกว่าผมยังเด็กอยู่ซึ่งผมโตแล้วนะ (เหรอ?) เฮ้ออ....จริงๆพวกพี่ๆบอกว่าผมแค่เป็นคนที่น่ารักมาก (ซึ่งผมเป็นผู้ชาย) U^U  มองโลกในแง่ดี  ใสซื่อ(บื้อ)  และก็ไร้เดียงสาสุดๆตามใครเค้าไม่ค่อยทันต้องคอยให้พวกพี่ชายคอยปกป้องดูแลอยู่เสมอผมเลยอยากจะพิสูจน์ตัวเองให้เห็นว่าผมโตพอที่จะดูแลตัวเองได้เลยตัดสินใจที่จะมาเรียนต่อที่นี่  >O<  ซึ่งโชคดีที่ผมติดต่อเพื่อนสนิทสมัยเด็กได้เลยทำให้ผมสบายใจขึ้นมาหน่อยที่อย่างน้อยก็ไม่ได้อยู่คนเดียว .......

 

ปรี๊นๆๆ .. เสียงแตรถที่ดังขึ้นทำให้ผมหันไปมอง รถออดี้สีขาวคันหรูที่ขับเข้ามาจอดข้างหน้าผมที่ยืนคอยอยู่ก่อนที่คนขับจะเปิดประตูรถลงมา ร่างสูงบางเจ้าของความสูงประมาณ 173เซนฯ ที่สูงกว่าผมไม่มากนักเจ้าของใบหน้าหวานสวยและรอยยิ้มพายของเจ้าเพื่อนรักที่ไม่เจอกันมานานปรากฎต่อหน้าผม    ไม่น่าเชื่อว่าเพื่อนที่ไม่เจอกันตั้งนานโตขึ้นมาจะดูดีอย่างนี้
 

          “ไง! ชิม่อน ..โทษทีนะที่แอลมาช้าไปหน่อยพอดีรถมันติดนานไปหน่อยน่ะ แอลขอโทษผมพลางทำหน้ารู้สึกผิดที่มาช้าแต่จะทำไงได้ เมืองหลวงของกรุงเทพฯขึ้นชื่อเรื่องรถติดอยู่แล้วอ่ะ  *-*

          “ไม่นานหรอก ^-^   เราเข้าใจ แอล”  แอลหรือซีแอล เพื่อนสนิทสมัยเด็กของผม  ลูกครึ่งไทย – อังกฤษ เจ้าร่างสูงบางผิวขาวเนียน    เรือนผมสีน้ำตาลเข้มที่ซอยสั้นระต้นคอและดวงตาเรียวโตสีน้ำตาลเข้มเข้ากันกับดวงหน้าเรียวสวยจมูกโด่ง  เและริมฝีปากเรียวบางสีชมพูอ่อนๆน่าจุ๊บ

         “งั้นเดี๋ยวเราเอากระเป๋าใส่ท้ายรถให้นะแอลพูดบอกพร้อมเปิดท้ายรถแล้วเอากระเป๋าเดินทางยกไปใส่ท้ายรถส่วนผมก็ไปนั่งรอในรถตากแอร์เย็นๆเมื่อแอลขึ้นรถแล้วก็ขับออกไปจากสนามบิน ระหว่าทางก็มองไปนอกรถมองสิ่งต่างๆด้วยความแปลกตาปนตื่นเต้นนิดๆเพราะนี่เป็นครั้งแรกที่มาอยู่ต่างถิ่นด้วยตัวคนเดียวก็อดจะตื่นเต้นไม่ได้

         “ ตื่นเต้นเหรอม่อน แอลพูดถามพลางขับรถไปด้วย

         “ อื้ม ” ^_^

         “ ไม่เจอกันนานตั้งหลายปีโตขึ้นม่อนน่ารักมากเลยนะถึงว่าทำไมพวกพี่ชายม่อนถึงได้หวงกันขนาดนี้ แอลทักผมซึ่งจะดีกว่านี้ถ้าไม่มีคำว่าน่ารัก

         “เราเป็นผู้ชายนะแอล ทำไมต้องมีแต่คนบอกว่าเราหน้าน่าเหมือนผู้หญิงด้วยอ่ะ” W-W ผมพูดอย่างน้อยใจ

         ขอโทษๆ!  ก็แอลพูดความจริงหนิ เอาน่าอย่างอนแอลเลยนะ  แอลพูดง้อผมพลางส่งสายตาอ้อนๆมาให้ผมเล่นเอาผมหายงอนเลยเพราะความจริงก็ไม่ได้งอนหรือน้อยใจอะไรมากหรอกแค่แกล้งแอลเล่นเท่านั้นเองฮะและอีกอย่างผมก็ชินแล้วด้วยที่ผมเกิดมาน่ารัก !!
 

ผมนั่งมองทางมาเรื่อยๆจนมาถึงคอนโดใจกลางเมืองกรุงสุดหรูแอลขับรถเข้ามาจอดในลานจอดรถของคอนโดพอรถจอดสนิทแล้วผมก็ลงจากรถรอแอลเอากระเป๋าผมลงจากรถครู่นึงแล้วเดินตามแอลเข้าไปในคอนโด(แอลเป็นคนถือกระเป๋าให้) ข้างนอกว่าหรูแล้วข้างในดูหรูกว่าบ่งบอกราคาว่าแพงแค่ไหน ผมเดินตามแอลเข้ามาในลิฟต์แล้วกดปุ่มชั้น (ผมถึงรู้ว่าแอลอยู่ชั้นที่ 30 คอนโดนี้มี 50ชั้น สูงมาก)                                                                                                                                                ติ้งงงง  เสียงลิฟต์ดังเป็นสัญญาณว่ามาถึงแล้วแอลเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องหมายเลข 3010 แล้วใช้การ์ดเปิดประตูเข้าไป ผมมองอย่างชอบมากๆเพราะข้างในห้องมันหรูและกว้างมากและดูเป็นระเบียบข้างในมีประตูห้องแยกออกมามีทั้งห้องนั่งเล่น (ซึ่งเป็นห้องที่เปิดประตูเดินเลี้ยวเข้ามาก็เจอเลย)ห้องนอน (มีสองห้องในตัว) ห้องครัว ห้องน้ำ อ้อมีห้องทำงานด้วย

          “ เดี๋ยวม่อนนอนห้องนี้นะแล้วจะให้แอลช่วยจัดของให้ไหมแอลพูดพลางเดินมาหยุดอยู่หน้าห้องนอนห้องที่สอง เป็นอันรู้ว่านี่คือห้องของผม

          “ อืม ขอบใจนะแอลที่ถือกระเป๋าให้ แอลก็ไปพักเถอะเดี๋ยวเราจัดของในห้องเอง ผมบอก ^v^

          “ โอเค มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ  จัดห้องเสร็จม่อนก็นอนพักไปเลยละกันเดี๋ยวตอนเย็นเรามาปลุกให้ไปกินข้าวเดี๋ยวเราทำให้กินเองจะได้ไม่ต้องออกไปกินข้างนอกแล้วพรุ่งนี้ประมาณบ่ายโมงเราจะพาไปซื้อของที่ห้างเอง ผมพยักหน้าแล้วยิ้มให้แอลก็เดินเข้าไปใน้องฝั่งตรงข้าม  ผมกับแอลเราอยู่มหาลัยและคณะเดียวกันครับคือคณะสถาปัตย์ฯและวันพรุ่งนี้แอลจะพาผมออกไปเที่ยวและไปซื้อของจำเป็น ส่วนมหาลัยเปิดอาทิตย์หน้า  ผมคิดพลางจัดของเข้าที่เมื่อจัดของเสร็จก็นอนพักเอาแรงพอถึงเย็นแอลก็มาปลุกเรียกให้ไปทานข้าว เสร็จก็กลับมาอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้านอนเพราะต้องเก็บแรงเอาไว้สำหรับวันพรุ่งนี้อีกพอหัวถึงหมอนก็หลับไปทันที .........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

                        

 

 

 

 

 

 

                        +++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

อีกด้านหนึ่ง ณ PUB PB… เวลาประมาณ 22 : 30 น.
 

 

 

 

 

            ภายในผับแสงสีมากมายส่องไปทั่วที่ข้างในต่างมีผู้คนมากมายที่ต่างก็มาสังสรรค์กันบ้าง หาความสุขกันบ้าง ไม่ว่าจะ ทั้งผู้หญิง ผู้ชาย เกย์ กระเทย? หรือกระทั่งคนที่มาพักผ่อนคลายเครียดจากงาน ต่างก็มาเที่ยวหาความสุขสำราญกันทุกคืนเดินกันขวักไขว่เสียงเพลงที่เปิดดังลั่นผับทำให้ผู้คนลุกขึ้นมาเต้นเพื่อความสนุก ที่ด้านในชั้นสองที่นั่งชั้นวีไอพี (vip) มีกลุ่มชายหนุ่มหน้าตาดีสุดๆนั่งคุยกันอยู่อยู่ประมาณ 4คน พวกผู้หญิงที่เดินผ่านพยายามส่งสายตาเชิญชวนแต่ก็ไม่ได้ผลสักครั้งเพราะทั้งสี่คนกำลังนั่งพูดคุยหาลือกันและต้องการความเป็นส่วนตัว
 

 

 

           “เฮ้ย คุณเพื่อนคริสตินมึงว่าเด็กปีหนึ่งปีนี้จะมีคนที่แจ่มๆให้กูเลือกเยอะมั๊ยวะ  ชายหนุ่มที่หน้าตาหล่อใสที่ออกหวานนิดๆลูกครึ่งไทย-เกาหลี พูดถามเพื่อนหน้าตาสไตล์ลูกครึ่งฝรั่งเศสที่นั่งอยู่ข้างๆตนเอง

           “มึงก็สนแต่จะหาเมียหน้าอย่างมึงน่าจะหาผัวนะไอ้ยูมินคริสตินตอบเพื่อนพลางส่ายหัวระอากับนิสัยของไอ้คุณเพื่อนคนนี้เหลือเกินที่สนแต่จะหาผู้หญิงมาเป็นแฟนทั้งที่ตัวเองก็หน้าหวานเหมือนผู้หญิง

          “ โธ่ ไอ้คริสปากเสียนะมึง!!  อย่างกูต้องหาเมียเท่านั้นเว้ย กูไม่ยอมไปเป็นเมียให้ผู้ชายหน้าไหนเด็ดขาด ตอบด้วยความมั่นใจ

         “ มั่นใจจังนะมึงเดี๋ยวมึงก็คอยดูเอาเองแล้วกัน !  มึงว่าจริงไหมไอ้คิเรนน์ หันไปถามเพื่อนอีกคนที่นั่งเกาอี้ฝั่งตรงข้าม

         “ คงงั้นมั้ง หึคิเรนน์ หนุ่มหล่อผู้มีความหล่อกระชากใจคนมองพลางใช้ดวงตาคมกริบสีเทาเข้มจ้องหน้าคนถามที่เวลามองมาทำให้มีความรู้สึกใจสั่นพิลึกตอบเพื่อนตามสไตล์หนุ่มโหดและเจ้าเล่ห์?

         “ชิ.. ฝากไว้ก่อนเถอะพวกมึงยูมินพูดพร้อมทำหน้าบึ้ง  A^A แล้วหันไปหาเพื่อนอีกคนที่ตั้งแต่นั่งมาก็ไม่ได้พูดอะไรได้แต่นั่งเงียบอยู่ตลอดจนนึกว่าไม่ได้นั่งอยู่ตรงนี้ด้วย

         “เออ ว่าแต่มึงนั่งเงียบเชียวนะไอ้เน ! ไม่พูดอะไรบ้างเหรอวะ”  ทั้งสามหันไปมองคนนั่งเงียบอย่างเอือมๆเพราะรู้นิสัยเจ้าตัวดีว่าเป็นคนที่ถ้าไม่มีใครถามหรือสนใจอะไรก็อย่าหวังว่าจะได้ยินเสียงเลย T^T

          “………..”  เงียบ ไม่มีเสียงตอบกลับมีพียงดวงตาคมสีดำสนิทที่ฉายแววเย็นชาจากเนหรือเนออน เท่านั้นที่มองมาเป็นคำตอบ ผู้มีใบหน้าหล่อเหล่ากระชากใจสาวๆแต่นิสัยกับเย็นชาและโหดสุดๆ

           “เฮ้ออ มึงก็รู้ว่ามันไม่ชอบพกปากไปไหนยังจะถามมันอีกนะไอ้ยู คริสตินพูดขำๆและพลักหัวคนข้างตัวเบาๆก่อนจะหันกลับไปมองเพื่อนที่นั่งเงียบซึ่งอยู่ๆก็ลุกยืนแล้วเดินออกไปจากโต๊ะทันที

           “อ้าวเฮ้ยย.. แล้วมึงจะไปไหนวะไอ้เน พึ่งมาเองนะเว้ย..  ไอ้เน ! ไอ้เน !! ”  ยูมินลุกขึ้นยืนตะโกนถามเนออนที่เดินลงบันไดชั้นสองของผับไปอย่างรวดเร็ว

          “ช่างเถอะน่า มันก็เป็นแบบนี้ประจำ คงจะกลับคอนโดนั่นแหละ คริสตินบอกแล้วดึงยูมินให้นั่งลง

          “งั้นกูกลับก่อนบ้างละกันคิเรนน์บอกแล้วลุกเดินออกไปทันทีโดยไม่รอให้เพื่อนถาม

          “ง่ะ? กลับกันหมดเลยกูหมดสนุกแหละ งันเราก็กลับกันบ้างเถอะว่ะมึงยูมินบ่นแล้วหันมาชวน
เพื่อนกลับซึ่งคริสตินก็พยักหน้าแล้วเรียกพนักงานมาเก็บเงินแล้วพากันแยกย้ายขับรถกลับ ....

 

 
                   
        >>>>>>>>>>>>>>>>>> <<<<<<<<<<<<<<<<<<<

 

.

 .

 .

 .

 .

 .

 .

 .                

                                       
 
                                             
 

                                                                                 

                                                                                  

                                          

                                       +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

****จบสักทีบทแรกอาจจะไม่ค่อยยาวสักเท่าไหร่      ก่อนอื่นต้องกล่าวสดีวะ(สวัสดี) รีดเดอร์ทุกท่านค่ะที่เข้ามาอ่าน นิยายของเรา นิยายเรื่องนี้เราแต่งเป็นครั้งแรก (และเป็นแนววายด้วย)เพราะได้แรงบันดาลใจจากการอ่านนิยายเรื่องอื่นๆ      และก็เอามาคิดมาแต่งเป็นนิยายของตัวเองมั่ง ถ้าชอบเราก็ดีใจแต่ถ้าไม่ชอบเราไม่ว่ากันเพราะแต่งเพื่อความบันเทิงใจของเราเองค่ะ  ^_^     ยังไงก็ขอฝากนิยายเรื่องแรกของเราด้วยนะคะ*****
 




 

                                                                                                                                                          

4 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #2 Nithnilanh Thapouthid (@nith4rever) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 กันยายน 2557 / 22:03
    นุกดีฮะ...สู้ๆ
    #2
    0