คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 101 : แต่งกับงาน (ตอนที่ ๑๐๐/๑๐๕ บทที่ ๓๐)


     อัพเดท 7 ธ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 101 : แต่งกับงาน (ตอนที่ ๑๐๐/๑๐๕ บทที่ ๓๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๓๐  ฝันที่เป็นจริง

(๑)  แต่งกับงาน

ที่บ้านของประธานนครรัฐ ดูเงียบเหงาไปมาก หลังจากรจนาได้หายตัวไปโดยไม่ทราบสาเหตุ นอกจากท่านหญิงทณฑิราเท่านั้นที่รู้ สมลักษณ์ ทั้งโกรธและเสียหน้า ที่ลูกสาวหายไปจากบ้าน ขณะที่งานบริหารนครรัฐก็กำลังอยู่ในภาวะยุ่งๆ ทำให้ท่านรู้สึกลำบากใจและว้าวุ่น ยังหาทางออกไม่ได้ว่าจะทำอย่างไรดี และเช้าวันนี้ ท่านก็จะต้องออกไปทำงานตามปกติ ขณะที่สมลักษณ์กำลังแต่งตัวที่หน้ากระจก โดยมีมณฑิรามาคอยดูแลอยู่ใกล้ๆ

คุณพี่อย่าไปโกรธลูกเลย ลูกเราก็โตแล้ว ช่วยเหลือตัวเองได้ อีกไม่กี่วันเค้าก็กลับมาเองนั่นแหละค่ะ

หนีตามผู้ชายนั่นไปน่ะเหรอะ ไม่มีวันเสียหรอก ผมจะไม่ยอมให้มาเหยียบบ้านนี้อีก

คุณพี่รู้ได้ยังไงว่าลูกรจนาของเราจะทำอย่างงั้น?

นี่คุณดูลูกไม่ออกรึไง ที่ไม่อยากไปปารีสน่ะ ก็เพราะหลงไอ้หนุ่มนั่น จนลูกเราเสียคนไปแล้ว คุณรู้ไว้ซะด้วย

คุณพี่คิดคาดเดาเอาเอง ลูกของเราจะเป็นยังงั้นได้ยังไง

พอดีมีเสียงโทรศัพท์ เข้ามาที่เครื่องรับของ มณฑิรา เธอจึงปลีกตัวออกไปรับสาย ท่านหญิงคะ หนูมีเรื่องสำคัญจะบอกค่ะ แต่เป็นความลับนะคะ รจนาเค้าไม่อยากให้ใครรู้ นอกจากท่านค่ะ

แต่ถ้ามันไม่จริง กลับมาคราวนี้ ผมจะส่งไปที่สนามบินด้วยตัวของผมเอง สมลักษณ์ ยังคงพูดเรื่องลูกไม่เสร็จ

เดี๋ยวฉันจะโทรกลับไป มณฑิรา พูดเสร็จก็รับตัดสาย

ค่ำนี้ผมต้องมีเรื่องต้องทำความเข้าใจกับท่านพาหิระสักหน่อย ไม่ต้องรอนะ ... เฮ้อ! เรื่องมันยุ่งจริงๆ พับผ่าซิ

พอสมลักษณ์ออกจากบ้านไปแล้ว มณฑิราจึงโทรบอกให้เอื้องทิพย์มาพบที่บ้าน เอื้องทิพย์เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ มณฑิราฟัง เมื่อฟังเรื่องราวจนจบ เธอรู้สึกตกใจจนแทบจะเป็นลม

ลูกหนอลูกรจนา ลูกไม่น่าทำอย่างนี้เลย มณิฑิรา รำพึงกับตัวเอง แล้วพูดกับ เอื้องทิพย์ ป้าน่ะ เพิ่งจะยืนยันกับพ่อของเค้าว่า รจนาจะไม่มีวันทำอย่างนี้เป็นอันขาด ... พ่อของเค้าคิดถูกแล้วที่จะส่งลูกไปปารีส แต่คนผิดมันอยู่ที่ป้าเอง แล้วนี่จะทำยังไงดีกันดี

ท่านหญิงคะ รจนา เธอติดสินใจทำเช่นนั้น ก็เพราะเธอมีเหตุผลของเธอเอง

เหตุผลบ้าๆ นะซิ ที่ทำให้พ่อแม่เดือดร้อนน่ะ

หนูขอออกความเห็นหน่อยได้ไหม๊คะ? ไหนๆ เรื่องมันเป็นไปแล้ว ตั้งแต่หนูทำงานร่วมกับรจนา เธอไม่เคยเป็นเด็กเกเรเลย แต่มาระยะหลัง หลังเกิดเหตุไฟไหม้ที่สันติอรุณ หนูรู้สึกว่า รจนาเปลี่ยนไป หนูรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่า เพื่อนของหนูมีใจให้กับคนในชุมชน ผู้ชายที่พาท่านหญิงเดินดูงานเมื่อวันนั้นแหละค่ะ มันมีเรื่องประหลาดที่เกิดกับตัวเขา อาจเพราะเหตุนี้ก็ได้ที่ทำให้ เพื่อนของหนูรักเขา

เขาชื่ออะไรนะ พ่อหนุ่มคนนั้นน่ะ?

ชื่อ สังข์ ค่ะ

แล้วหนูว่าเค้าเป็นยังไงบ้าง ในสายตาของหนูน่ะ?

หนูว่าเขาเป็นผู้ชายที่แปลกมากๆ ค่ะ หนูคิดว่าเขามีอะไรดีๆ ที่คนในวัยเดียวกันไม่มีและทำไม่ได้

อะไร ที่หนูว่าเขาดูแปลกๆ น่ะ?

คือ เขาไม่ได้เรียนหนังสือเหมือนพวกเรา แต่สิ่งที่เขาคิดเขาทำ มันเหมือนกับคนที่ผ่านการศึกษามามากยิ่งกว่าพวกหนูซะอีก

นี่ตกลง หนูจะให้ป้าทำในสิ่งที่เพื่อนของหนูต้องการอย่างงั้นเหรอ?

ก็ยังดีกว่าปล่อยให้เรื่องมันค้างคาอยู่อย่างนี้ อย่างน้อย มันเป็นความเชื่อถือของคนในชุมชนเล็กๆ นั่นด้วยค่ะว่า ชายหญิงจะอยู่ด้วยกัน จะต้องทำให้ถูกต้องตามประเพณี และอีกอย่าง รจนาก็จะได้ไม่ถูกสังคมตำหนิได้ แต่ถ้ายิ่งปล่อยนานๆ ไป ฝ่ายผู้หญิงอย่างเราจะเสียหายนะคะ

หนูคิดอย่างนั้นมันก็ถูก แต่ป้าจะทำยังไงกับพ่อของเค้าล่ะ

ในที่สุด พิธีแต่งงานเล็กๆ ลับๆ และเรียบง่าย ก็ถูกจัดขึ้นที่ชุมชนในโครงการชีวิตใหม่ หัวใจพอเพียง ริมบึงน้ำเจ้าพระยา โดยมีพ่อใหญ่รักพูนเป็นญาติข้างฝ่ายเจ้าบ่าว และท่านหญิงทณฑิรา ผู้เป็นแม่เป็นญาติข้างฝ่ายเจ้าสาว แม้ว่างานนี้ไม่ต้องการให้เอิกเกริก แต่ทั้งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวคือขวัญใจของคนทั้งชุมชน จึงไม่อาจห้ามพวกเขาที่จะมาแสดงความยินดีและอวยพรคู่บ่าวสาวได้ แต่ก็มีการกวดขันเฉพาะชาวสันติอรุณเท่านั้น ไม่มีคนนอกแม้แต่คนเดียว ของขวัญที่พวกเขาได้รับนั้นล้วนเป็นผลิตผลของชาวชุมชน สิงห์และโสนน้อย ร่วมกันสร้าง กังหันลมแบบชิงช้าที่ มอบเป็นของขวัญแต่งงาน กังหันลมแบบชิงช้า จะมีใบพัดที่วางแบบแนวนอนติดกับข้อเหวี่ยงคล้ายชิงช้า แทนที่จะเป็นข้อมูนแนวตั้งแบบใบพัดทั่วไป ลมที่ปะทะใบพัดส่วนล่าง ก็จะเป่าให้มันหมุนขึ้นไป และเมื่อเหวี่ยงไปจนถึงจุดสูงสุด มันก็จหมุนตกลงมาที่เดิม เป็นอย่างนี้ไปเรื่อยๆ สามารถรับลมอ่อนก็ได้ลมแรงก็ได้ ซึ่งเหมาะกับสภาพลมที่บึงน้ำเจ้าพระยา

...

ณ รุ่งอรุณอีกวันหนึ่ง ลำแสงแรกที่พาดผ่านเหนือดินแดนชุมชนเล็กๆ เหมือนสวนธรรมชาติที่ถูกจัดแต่งไว้ในงานแสดงนิทรรศการ มองเห็นลำธารน้ำเล็กๆ ทอดตัวไหลผ่านไปรอบๆ หมู่บ้าน ถนนหลักพาดผ่านกลางชุมชน มีขนาดกว้างราว ๑๐ เมตร ไม่ได้เป็นเส้นตรงเหมือนที่สถาปนิกออกแบบ แต่เป็นแนวโค้งเหมือนเจตนาให้เป็นเช่นนั้น มันถูกแบ่งออกเป็น ๒ ซีก คือเทพื้นด้วยปูนซีเมนต์ซีกหนึ่ง กับทางเดินที่ปูด้วยก้อนกรวดขนาบข้างยาวตลอดทั้งเส้น ในสัดส่วน ๓ ต่อ ๑ ถนนจากทางเข้าด้านหน้าไปจนจรดด้านหลังของชุมชน จะผ่านอาคารหลังคารูปโดมที่ตั้งอยู่ใจกลางหมู่บ้าน เหมือนเป็นวงเวียนขนาดใหญ่ และมีถนนสายรองพาดผ่านอาคารหลังคารูปโดมเช่นกัน ทำมุมเก้าสิบองศา เหมือนเส้นกากบาท อาณาเขตของชุมชนถูกขีดขั้นด้วยกลุ่มก้อนโขดหินบ้าง ผนังปูนซีเมนต์บ้าง กอไผ่บ้างสลับกันไป แม้จะมีเนื้อที่จำกัด แต่ภายในชุมชนได้ถูกจัดแบ่งพื้นที่เป็นอาคารส่วนกลางของชุมชนอีกหลายจุด แม้ว่าจะมองเห็นพื้นที่เพาะปลูกเพียงเล็กน้อยซึ่งอยู่ด้านทิศตะวันตก และคนที่นี่ก็ไม่ได้ละทิ้งในสิ่งที่เป็นพื้นฐานชีวิตของพวกเขา ซึ่งส่งผลต่อวิถีชีวิตความเป็นอยู่ที่ยั่งยืน

๓ ปีผ่านไป สันติอรุณได้รับการพัฒนาไปอีกก้าวหนึ่ง กลายเป็นชุมชนเข็มแข็งที่มีความพร้อมและศักยภาพทั้งทางเศรษฐกิจ การค้า การสื่อสาร การศึกษา สุขภาพและสิ่งแวดล้อม ภายใต้การบริหารของกรรมการชุมชน ซึ่งมีสังข์ร่วมงานอยู่ด้วย ความมั่นคงของสันติอรุณ มีพื้นฐานการสนับสนุนจากโครงการชีวิตใหม่ หัวใจพอเพียง ที่บึงน้ำเจ้าพระยา ซึ่งที่นั่นสังข์และรจนารับผิดชอบโดยตรง กลายเป็นโครงการใหญ่ ที่มีความพร้อมทั้งจำนวนสมาชิก เครื่องจักร โรงปุ๋ย โรงจัดการขยะ แปลงกสิกรรม เตาพลังงานแสงอาทิตย์ พลังงานจากกังหันลม โรงงานแปรรูปสมุนไพรเป็นยา ตลอดจนโรงงานผลิตยนต์ไฟฟ้าจากโซลาร์เซลล์ ก็กำลังก่อสร้างขึ้น

สังข์ เดินทางไปมาระหว่างที่สันติอรุณ กับที่บึงน้ำเจ้าพระยา เพื่อเชื่อมต่อเครือข่ายงาน ซึ่งมีความต่อเนื่องตลอดเวลา และที่สันติอรุณก็เกิดการเปลี่ยนแปลงไปมากไม่ต่างกัน สิงห์ เอื้อย โสนน้อย เป็นกลจักรสำคัญ ร่วมกับสมาชิกคนอื่นๆ ช่วยกันผลักดันให้เกิดการเปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็ว

เอื้อย ได้บรรจุเป็นเจ้าหน้าที่พยาบาลของชุมชน อยู่ประจำโรงพยาบาลสันติอรุณ สิงห์ ย้ายมาประจำอยู่ฝ่ายข่าวและการสื่อสาร ส่วนโรงเรียนสันติอรุณ ก็ยังคงเปิดทำการปกติ โสนน้อยได้บรรจุเป็นครูจริงๆ สอนนักเรียนชั้นประถม ๔ วิชาสังคมศึกษา ตามที่เธอถนัด

โสนน้อย พานักเรียนทั้งห้อง ๒๐ คน เดินเรียงแถวกันไปที่ใต้ต้นไม้ใหญ่ริมลำธาร ไม่ห่างไกลจากระเบียงห้องพักครูใหญ่เท่าใดนัก เมื่อนักเรียนนั่งล้อมวงกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว โสนน้อย นั่งลงบนก้อนหินใหญ่ แล้วพูดกับนักเรียนว่า

นักเรียนรู้ไหมว่า ในที่ดินที่แห้งแล้ง มีต้นอะไร ที่สามารถมีชีวิตอยู่รอดได้

ต้นตระบองเพ็ชรค่ะ เด็กหญิงวิภา ตอบ

ต้นตึกครับ

เสียงตอบของ เด็กชายต้นกล้า ทำให้เพื่อนทั้งชั้นหัวเราะ

ไปเอาคำตอบนี้มาจากไหน?” โสนน้อยถาม

ก็มันขึ้นเต็มไปหมด ออกไปข้างนอกก็มี ต้นกล้า ตอบแบบซื่อๆ

ไม่เอา เอาที่เป็นต้นพืชซีจ้ะ

ต้นหญ้าค่ะเด็กหญิงพิมพ์พิลาส ตอบ

ตอบได้ตรงใจพี่เลย ประเดี๋ยวพี่จะให้พิมพ์อ่านบทกลอนเพราะๆ ให้พวกเราฟังนะจ้ะ แล้วให้ช่วยกันตั้งชื่อเรื่องในบทกลอนด้วย ตกลงนะจ้ะ

พิมพ์ อ่าน

แม้เป็นเพียง ดอกหญ้า ด้อยค่านัก
ไม่สูงศักดิ์ เทียมเท่า เหล่าพฤกษา
ยอมให้คน เหยียบย่ำ หนำอุรา
ด้อยราคา น้อยคุณค่า น่าช้ำใจ

ถึงเป็นแค่ กอหญ้า ก็อารีย์
มวลชีวี ล้วนมีค่า ได้อาศัย
ปกป้องแดด แผดเผา ราวเปลวไฟ
แผ่นดินให้ ชุ่มชื่น ผืนพนา

อย่าดูหมิ่น คนสิ้นทรัพย์ ไม่นับญาติ
ด่วนตัดขาด มิอาจ ปรารถนา
เป็นคนจน แต่ใจ สูงเสียดฟ้า
เป็นดอกหญ้า ฟ้าสิซึ้ง ตรึงหทัย

ก็ขอเป็น ต้นหญ้า รู้ค่าตน
แม้นได้เกิด เป็นคน พ้นเหลวไหล
คือ ไม่พัก ไม่เพียร ไม่อาลัย
ทำดีไป ให้โลกรู้ อยู่พอเพียง

เสียงอ่านกลอนดอกหญ้าของเด็กหญิงพิมพ์ ดังไปถึงห้องพักครูใหญ่ ขณะที่ครูเพ็ญพรเดินออกมาที่ระเบียง เพื่อออกมาฟังเสียงนั้น และยิ้มออกมาด้วยความยินดี และนึกชื่นชมในความสามารถของคุณครูคนใหม่

เมื่อสิ้นเสียงคำกลอน

ขอบใจมากนะจ้ะ พิมพ์ ... พวกเรามาช่วยกันตั้งชื่อกลอนบทนี้กันเลยค่ะ

นักเรียนทุกคนต่างช่วยกัน ให้ชื่อที่แตกต่างกันออกไป

ดอกหญ้าครับ

ต้นหญ้าผู้กล้าหาญค่ะ

ดอกหญ้าผู้อดทน

แต่มีอยู่ชื่อหนึ่งที่ ที่เด็กหญิงพิศพิไล เอ่ยขึ้น

ดอกหญ้าที่พอเพียงค่ะ

พี่ชอบชื่อนี้นะ เอาเป็นว่าพี่เพิ่มคำให้ดูดีขึ้นอีกหน่อยนะว่า ดอกหญ้าแห่งความพอเพียง ดีไหนนักเรียน?”

ดีค่ะ ดีครับ

นักเรียนตอบรับกันทั้งชั้น โสนน้อย สรุปอีกว่า

ดินที่แห้งๆ ไม่มีความชุ่มชื้น ไม่มีพืชชนิดไหนหรอก ที่อยากจะขึ้น แต่ต้นหญ้า กลับมีชีวิตอยู่รอดได้ ก็แสดงว่า มันต้องอดทน ใช่ไหม๊จ้ะ และที่สำคัญ แม้มันจะดูต่ำต้อย แต่มันก็มีคุณค่าสำหรับดิน ที่ช่วยบังแดดให้ ต้นหญ้า รู้จักประมาณตน ไม่เย่อหยิ่ง ขยันสร้าง ขยันทำ ไม่รอ ไม่หวัง และไม่เรียกร้อง ว่าจะมีใครมาคอยรดน้ำให้ นักเรียนเห็นไหม ตรงไหนมีต้นหญ้า ตรงนั้น ดินจะมีความชุ่มชื้น ... ฉะนั้น พวกเราอย่าดูถูกต้นหญ้าเป็นอันขาดนะ กลับต้องดูมันเป็นแบบอย่าง นะคะ

นักเรียนนั่งฟังกันเงียบกริบ ครูโสนน้อย จึงทำลายความเงียบนั้นด้วยการพานักเรียนทำกิจกรรม

ใครรู้จักกอไผ่บ้าง?” นักเรียนยกมือกันทั้งห้อง นักเรียนทราบไหม๊ว่า ไผ่ก็คือพืชที่อยู่ในตระกูลหญ้า ไหนใครเคยกินหน่อไม้บ้าง?”

นักเรียนยกมือกันพรึบ

เอ่อ! ถ้ามีคนมาพูดกะเราว่า พวกกินฟางกินหญ้า เดินมาโน่นแล้ว เราก็ไม่ควรจะไปโกรธเขา เราก็จะบอกเขาว่า พวกเรากินหน่อไม้พืชตระกูลหญ้าเหมือนกับคนอื่นๆ นั่นแหละ แต่เราไม่ได้กินฟางนะ ฟางเอาไว้เลี้ยงวัวควายต่างหาก แต่ถ้าว่า กินผักกินหญ้า เรายอมรับได้

โสนน้อย หยิบกระบอกไม้ไผ่มาหนึ่งกระบอก แล้วเอ่ยกับนักเรียนว่า

กระบอกไม้ไผ่นี่ จะเอาไปทำอะไรได้บ้าง?”

นักเรียนช่วยกันหาตอบนานาสารพัด แล้วแต่จินตนาการของพวกเขา แต่โสนน้อย โยงเข้าเรื่องนี้

บ้านใครยังไม่มีกะปุกออมสินบ้าง หรือคนที่มีแล้วก็ไม่เป็นไร เราจะมาช่วยกันทำกะปุกออมสินด้วยกระบอกไม้ไผ่กัน และไม่ใช่ให้มันเป็นแค่กระบอกไม้ไผ่ออมสินเท่านั้น นักเรียนจะต้องวาดรูปลงไปที่ผิวกระบอกไม้ด้วย เล่าเรื่องราวอะไรก็ได้ คนละ ๑ เรื่อง ... ถ้าเข้าใจแล้ว ไปที่โรงฝึกงานกันเลย



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 101 : แต่งกับงาน (ตอนที่ ๑๐๐/๑๐๕ บทที่ ๓๐) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 5 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android