คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 12 : ความลี้ลับของป่า (ตอนที่ ๑๑/๑๐๕ บทที่ ๔)


     อัพเดท 11 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 12 : ความลี้ลับของป่า (ตอนที่ ๑๑/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 30 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() ความลี้ลับของป่า

เคน ได้รับการขอร้องจากชาวป่า ๒ คน ที่ไว้ใจเขา ให้พาออกตามหาลูกชายที่หายไป พวกเขาสองคนเชื่อว่า เคนมีของวิเศษ ที่จะหาลูกชายพบ และพากลับมาหมู่บ้านได้ ที่จริงเคนก็ไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่นๆ และการออกไปยุ่งกับป่าข้างนอกนั่น ไม่ใช่เรื่องที่สมควรไป แต่สำหรับชาวป่าสองคนนี่ เขาต้องยกให้เป็นกรณีพิเศษ

เคนกับพวกชาวป่า เดินแกะรอยทะลุหน้าผา ไปจนถึงบึงน้ำแห่งหนึ่ง ที่มีเกาะเล็กๆ ผุดขึ้นไปทั่ว แต่ละเกาะมีทางเดินที่เป็นโขดหินบ้าง ท่อนไม้ที่ผุพังบ้าง เป็นทางเชื่อม บางเกาะก็ไม่มี แต่ละเกาะมีต้นไม้รูปร่างประหลาด ขึ้นเต็มไปหมด

ต้นไม้เหล่านั้น มีรูปร่างแปลกๆ ต้นที่มีขนาดใหญ่จริงๆ จะมีเถาวัลย์พันขึ้นไปจนถึงยอด จนดูไม่ออกว่ามันเป็นเถาวัลย์ หรือกิ่งแซมของมันแน่ บางต้นมีเปลือกเป็นปุ่มนูนๆ ซ้อนทับกันคล้ายเกล็ดงู กิ่งก้านคดหักงอไปมา คล้ายแขนปีศาจ บางต้นมีกิ่งเป็นหนามปลายแหลมยื่นออกมากลางลำต้นเต็มไปหมด บางต้นเลื้อยคดเคี้ยวเกี่ยวเกาะกับต้นไม้ต้นอื่น คล้ายเถาวัลย์ แต่ไม่ใช่ เพราะสีผิวของมันเป็นลายพลางสีดำสลับเขียวสลับเหลือง แต่ลำต้นกลมและใหญ่กว่า มีเส้นผ่าศูนย์กลางเท่าลำตัวของคน ทุกต้นมีตะไคร่ขนขึ้นแซมไปทั่ว ที่พื้นดินมีพืชประหลาดงอกขึ้นมา มองดูคล้ายต้นดอกดิน แต่มีกลีบขนาดใหญ่คล้ายกลีบของดอกกุหลาบ สีแดงสด

เมื่อพวกคนป่ากับเคนมาถึง พวกเขาไม่รู้ว่ามันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว อากาศขมุกขมัวไปด้วยหมอก รู้แต่ว่ามันเป็นกลางวัน อากาศเย็นเริ่มโรยตัว หมอกบางๆ ยังคงลอยเอื่อยๆ ที่ผิวน้ำ มีเสียงกรีดร้อง และเสียงร้องโหยหวนดังแผ่วมาแต่ไกล จะเป็นเสียงคนหรือเสียงปีศาจไม่อาจแยกออกได้ ชาวป่าสองคนตื่นตระหนกและหวาดกลัว ขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่บนขอนไม้ใหญ่ระหว่างเกาะ คนป่าที่อยู่หลังของเคน สะกิดให้เขามองดูสิ่งหนึ่งที่อยู่บนเกาะ

มีแสงเรืองๆ สีเหลืองบ้าง สีเขียวบ้าง กระพริบ จะว่าเป็นแสงจากหิ้งห้อย ไม่น่าจะใช่ เพราะมีขนาดโตกว่ามาก เหมือนคอยจับจ้องอะไรบางอย่าง

ถอยกลับไป ค่อยๆ!” เคน กระซิบสั่ง

คนป่าที่อยู่หลังสุด กระซิบถามคนที่อยู่ข้างหน้า ขณะถอยหลังก้าวไปเหยียบกิ่งไม้ผุ แคล่ก!”

กลุ่มแสงเรืองๆ ที่ล่องลอยไปมา หยุดนิ่งอยู่กับที่ เมื่อได้ยินเสียงกิ่งไม้ผุหัก

วิ่ง! ไป ไป อย่าหันไปมองมัน

คนทั้งสาม ต่างวิ่งหนีไปให้พ้นจากบึงนรกประหลาดนี่ ให้เร็วที่สุด

ไปให้ถึงฝั่ง แล้วอยู่ในที่สูงเคนตะโกนสั่ง ขณะวิ่ง

แสงเรืองๆ ที่เคลื่อนที่ได้ ค่อยๆ ปรากฏร่างชัดเจนขึ้น จะเป็นสุนัขป่าก็ไม่เชิงนัก แม้จะมีลำตัวขนาดไล่เลี่ยกัน แต่มันมีขาทั้งสี่ที่ค่อนข้างยาวเก้งก้าง ลำตัวและหางสีดำมันวาวแต่ไม่มีขน เขี้ยวที่คมโค้ง มีเมือกใสๆ ไหลเยิ้มออกมาเห็นได้ชัดในตอนวิ่ง กับสีเรืองๆ ของดวงตา แค่ตัวเดียวก็น่าสยดสยองสะพรึงกลัวอยู่แล้ว นี่มากันเป็นฝูง

เคนวิ่งรั้งท้าย ขณะที่พวกสัตว์เหล่านั้นไล่ตาม สัตว์ตัวหนึ่งตะปบที่บริเวณหลังของเขา เคนพลัดตกลงจากทางเดิน ซึ่งเป็นช่วงสุดท้ายที่จะขึ้นจากเกาะไปบนฝั่งที่เป็นพื้นดิน เขาหลบซ่อนตัวในน้ำ ทำให้เขารอดพ้นจากคมเขี้ยวของสัตว์ประหลาดนั่น แต่ทว่าเสียงที่เขาได้ยินข้างบนนั่น สร้างความตกใจให้ไม่น้อย เป็นเสียงร้องโหยหวนขอความช่วยเหลือ ของคนป่าทั้งสองคน

ป่านนี้ พวกเขาคงตกเป็นเหยื่อของสุนัขพวกนั้นไปแล้ว และก็เป็นไปตามที่คาด เมื่อรอให้พวกมันสลายตัวไปทางอื่น เขาค่อยๆ โผล่ขึ้นจากน้ำ มองเห็นมันสองตัว กำลังแทะซากศพของชายสองคนที่เหลือแต่กระดูก เคน ค่อยๆ ย่องขึ้นจากน้ำ แล้ววิ่งหนีไปยังปากถ้ำแห่งหนึ่ง ที่อยู่ใกล้ๆ ข้างในมืดและแคบมาก ทำให้สุนัขพวกนั้น ไม่กล้าตามเข้าไป

คิดว่าปลอดภัยดีแล้ว เขาสำรวจตัวเอง ปรากฏว่ามีบาดแผลเป็นรอยข่วน สร้างความเจ็บปวดไม่น้อย และสำรวจดูอย่างอื่นว่ามีอะไรอยู่ติดกับตัวบ้าง กระบอกน้ำโลหะ หินไฟ ขวดยา และของสำคัญในซองหนัง และเสื้อผ้าที่เปียกชุ่ม กระเป๋าสัมภาระหล่นหายระหว่างหนีเจ้าพวกวายร้าย ยังดีที่เหลือมีดพกอีกอัน อาวุธอื่นๆ ไม่มี เขาคิดว่าอย่างไรเสีย จะต้องเอาตัวรอดกลับไปบ้านให้ได้

เคนทั้งเหนื่อยทั้งหิว รู้สึกปวดแสบที่บริเวณหลัง ถ้าเขามีกระจกเงาส่องดู เขาอาจะตกใจกับบาดแผลเหล่านั้นก็ได้ ลำแสงที่ส่องมาจากด้านบนของผนังหลังคาถ้ำ ดึงดูดให้เขาเคลื่อนกายเข้าไป ข้างในเป็นบริเวณโถงโล่ง มีลำแสงลอดผ่านมาจากไหนไม่รู้ กระทบกับผิวน้ำในแอ่งที่อยู่ใกล้ๆ ด้วยความกระหาย เขาจึงรีบเข้าไปดื่มน้ำนั้น มันมีรสแปร่งๆ คล้ายน้ำแร่ เคนรีบกรอกใส่กระบอกน้ำโลหะจนเต็ม แม้จะมีแสงอยู่บ้าง แต่ไม่มากพอ เขาจึงก่อกองไฟขึ้น ด้วยหินไฟที่พกติดตัวมา กับเศษเสื้อผ้าและไม้แห้งบริเวณนั้น แสงสว่างจากกองไฟ สร้างความอบอุ่นให้ไม่น้อย

เขาสำรวจไปรอบๆ อีกฝั่งหนึ่งของผนังถ้ำ เป็นซอกหลืบที่น่าสนใจมากดีเทียว เขาจึงเดินถือคบเพลิงเข้าไปใกล้ๆ ปรากฏเป็นต้นเถาวัลย์ไม้ประหลาด มันงอกจากพื้นถ้ำ บนลำต้นของมัน มีผลคล้ายไข่ของนกกะทา แต่มีขนาดใหญ่เท่าผลแตงโม มีลวดลายสวยงาม งอกจากลำต้นสองสามผล แต่มีสิ่งหนึ่งที่เขาไม่ทันได้สังเกต คือ ซากสัตว์ตัวหนึ่งนอนห้อยหัวแห้งตายอยู่ข้างๆ ห่างออกไปสักห้าก้าว มันมีรูปร่างประหลาดจะว่าเป็นลิงก็ไม่ใช่ เพราะมันมีปีกคล้ายค้างคาว และมีจะงอยปากคล้ายเหยี่ยว

ด้วยความหิว เคนจึงปีนขึ้นไป เอามีดตัดขั้วผลไม้นั้นลงมาได้ผลหนึ่ง แล้วเอามีผ่าออก ทันใดนั้น! ก็มีแสงสีขาว พุ่งออกมาตามรอยแยกที่ผ่า อะไรกันนี่! ข้างในเป็นรูปร่างของหญิงสาวสวยงามราวกับนางฟ้า ไม่นุ่งผ้า ผมสีทองยาวจรดหลัง นอนขดตัวตะแคงข้างอยู่ข้างใน แม้จะมีขนาดเล็กเท่าตุ๊กตา แต่มันดูสะสวยเหลือเกิน จนเขาอดใจไม่ไหวกับความงดงามนั้น เขาค่อยๆ ยื่นนิ้วชี้ไปแตะเบาๆ พลัน!!!

ตุ๊กตารูปนางฟ้าก็เคลื่อนไหว หันหน้ามามองเขา แล้วแสยะยิ้ม จนมองเห็นเขี้ยวยาวขาววาววับ พร้อมกับส่งเสียงกรีดร้อง เล็กแหลมและโหยหวน จนเขาทนไม่ได้ จึงจับมันเหวี่ยงออกไปด้วยความตกใจกลัว สองมืออุดหูไว้ แต่เสียงประหลาดนั่นมันกลับชอนไช เข้าไปในโสตประสาทหู จนแก้วหูแทบจะขาด ผลไม้ตุ๊กตาหล่นตรงซากสัตว์นั้นพอดี เสียงกรีดร้องกระตุ้นให้มันรับรู้ มันลืมตาขึ้น ขยับร่าง คราบเศษหิน ฝุ่นละอองต่างๆ ที่เกาะอยู่ตามตัว หลุดร่วงออก มันฟื้นคืนชีพมาอีกครั้ง แลบลิ้นอันยาวน่าเกลียด ตวัดตุ๊กตาใบหน้าซาตาน เข้าไปในปาก เสียงกรีดร้องจึงเงียบสงบลงได้ จากนั้นมันขยับกลับเอาหัวขึ้น ความสูงเท่าๆ กับคน ปีกเริ่มขยับ เดินตรงเข้าไปหานาเคนทร์

ตัวอะไรวะเนี่ย!!!”

เคนขยับถอยกรูดไปข้างหลัง สะดุดเข้ากับก้อนหิน ที่อยู่ข้างแอ่งน้ำ เขาตกลงไปในแอ่งน้ำ จนเนื้อตัวเปียกชุ่มอีกครั้ง ตอนนี้ไม่คิดรั้งรออะไรอีกแล้ว เขารีบหนีออกไปจากถ้ำนั้นทันที

เมื่อถึงปากถ้ำ ปรากฏว่าพวกสุนัขผีไปกันหมดแล้ว เคนจึงค่อยๆ เดินออกจากถ้ำอย่างระมัดระวัง ห่างจากปากถ้ำไม่มากนัก เขาก็พบทางเดิน มันจะพาไปสวรรค์หรือนรกก็ชั่งเถอะ แต่ตอนนี้ ต้องไปให้พ้นจากที่นี่ก่อน

เขาค่อยๆ เดินเลี้ยวโค้งไปตามทางไม่ถึงสิบก้าว ก็ถึงที่แคบๆ คล้ายประตูหิน แต่มีเถาวัลย์ไม้ประหลาด ขึ้นขวางทางอยู่ ดอกของมัน มีรูปทรงคล้ายกรวยสีเขียว แต่มีขนาดใหญ่มาก เมื่อเคนเข้ามาใกล้ๆ ปลายดอกรูปทรงกรวย ค่อยๆ บานออก เผยให้เห็นเกสรสีแดง รูปร่างคล้ายหัวงูอยู่ตรงกลาง แต่เคนมองไม่เห็น เขาค่อยๆ ย่อตัวลอดผ่านไป แต่ทันใดนั้น ปลายดอกรูปทรงกรวยก็บานพรึบออก ก้านเกสรที่อยู่กลางดอก เลื้อยออกมา รัดขาและลำตัวของเคนอย่างรวดเร็ว ลากเขาเข้าไปในกรวยนั้น แม้เขาจะดิ้นอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดรอดไปได้ เหตุการณ์ฉุกละหุกเช่นนี้ เขาคว้าอาวุธไม่ทัน คิดว่าคราวนี้ไม่รอดแน่

ดอกไม้ประหลาดนั้น กลืนร่างของเคนหายเข้าไป ... ผ่านไปชั่วครู่ สีเขียวๆ ของมันเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเทา และเหี่ยวเฉาลงอย่างรวดเร็ว ร่างของเคนหล่นลงมา ห่อหุ้มด้วยเมือกสีขาวขุ่น และมีกลิ่นเหม็น เขารู้สึกตัว ค่อยๆ ปาดเมือกเหล่านั้น ออกจากลำตัว แขน ขา และสำรวจสิ่งของในตัว แล้วรีบเดินออกไปจากที่นั่น

เขาเดินลัดเลาะมาเรื่อยๆ จนถึงลำธารน้ำแห่งหนึ่ง ด้วยสภาพของคน เหมือนกับไปต่อสู้อะไรมา เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง เนื้อตัวมอมแมม นาเคนทร์ เริ่มจดจำเส้นทางได้แล้ว เขาหัวเราะด้วยความดีใจ เมื่อมองเห็นซุ้มประตูเสาหินทางเข้าหมู่บ้าน ที่อยู่ด้านซ้ายมือ แต่เมื่อมองไปอีกด้านหนึ่ง เขาก็รู้สึกประหลาดใจกับสิ่งที่เขาเห็น

รุ่งขึ้น เคนแปลกใจ ที่บาดแผลรอยข่วนเมื่อวาน หายสนิทเหมือนไม่เคยโดนอะไรกัดมาก่อน ทั้งๆ ที่เมื่อคืน เขายังพูดเล่นกับเด็กๆ อยู่เลยว่า พรุ่งนี้แผลมันก็จะหายเอง และมันก็เป็นเช่นนั้น เขาจัดแจงเปลี่ยนเสื้อผ้า คว้าเอาชุดที่เหม็นน้อยกว่ามาสวม แล้วเดินออกมาหน้าบ้าน สังข์ เอื้อย และโสนน้อย เดินตามออกมา จากนั้น เคนก็พาพวกเด็กๆ จัดเก็บ ปัดกวาดบริเวณที่เรียกว่าบ้าน ให้น่าอยู่กว่าเดิม ปักไม้แขวนผ้า ฝ่าฟืน ทำเขตเวรยาม ป้องกันสัตว์ป่า

มีชาวบ้านป่า เป็นผู้ชายสองสามคน มาแอบซุ่มดูเคนกับพวกเด็กๆ ทำงานบ้าน เขาพูดซุบซิบกันอะไรบางอย่าง แล้วก็หลบไป แต่มีอีกสายตาคู่หนึ่ง ที่ไม่มีใครรู้แม้แต่คนป่าพวกนี้ ดักแอบซุ่มอยู่เช่นกัน

ขณะที่เคนกับพวกเด็กๆ กำลังขุดหลุม ฝังเสา มัดไม้ระแนง ทำเขตระวังสัตว์ร้าย เขาเล่าความเป็นมาของที่นี่ ให้พวกเด็กๆ ฟัง

ชาวบ้านที่นี่เป็นชาวป่า เชื่อและกลัวในอำนาจของผีป่าที่ปกครองหมู่บ้านนี้ พวกเขาเชื่อว่าภูผาที่โอบล้อมหมู่บ้านทั้งสี่ทิศเขาชี้ไปที่ หน้าผาด้านทิศตะวันตก คือที่อยู่ของเหล่าผีป่าทั้งหลาย ที่ต้องการขังให้ผู้คนในหมู่บ้านนี้ตกเป็นทาส ไม่มีโอกาสหลุดรอดไปจากป่านี้ได้

แล้วพวกเขา ทำมาหากินกันยังไง หมายถึงจะติดต่อกับหมู่บ้านอื่นๆ น่ะครับสังข์ ซัก

เธอพูดเหมือนคนในเมืองเลยนะ มีครับด้วยเคน กระเซ้า คนที่นี่ หากินเฉพาะในเขตหมู่บ้านเท่านั้น รอบๆ ก็มีแต่ป่า ใครที่ออกนอกเขต ก็จะมีอันเป็นไป พวกเขาเชื่อว่า เป็นเพราะผีป่า มาเอาชีวิตไปเป็นเครื่องเซ่น

น่ากลัวจังโสนน้อย กระเถิบเข้ามาใกล้ๆ

เหล่าผีป่า จะส่งทูตมารับร่างและวิญญาณของพวกชาวบ้าน ในรูปของสัตว์ร้ายบ้าง พืชกินคนบ้าง วิญญาณผีล่องลอยบ้างเคน เล่าต่อ

และพวกเรา ก็จะโดนด้วยใช่ไหม๊?” สังข์ ซักต่อ

สัตว์ป่าน่ะเหรอ มันไม่น่ากลัวเท่าพวกปีศาจหรอกเคน พูดจริงจัง ถ้าเจอมันเข้าละก็ เธออาจจะอ้อนวอนให้มันฆ่าเธอเร็วๆ รีบๆ ทำงานเข้าเถอะ มันอาจจะอยู่ใกล้ๆ ตัวเรา มันอาจแปลงร่างมาเป็นคนที่เรารู้จักก็ได้ และ มันก็คือ ฉัน น น …”

แฮ่ม!!!”

สังข์ ตกใจกลัว จนผงะ

ฮ่า ฮ่า ฮ่าเคน หัวเราะ เมื่อเห็นเด็กสังข์ แสดงอาการตกใจจนล้มลง ก้นกระแทกพื้น

เคน อย่าล้อแบบนี้ซิสังข์ โกรธ

เคน หลอกพวกหนูเสียงเอื้อย ตัดพ้อ

ฮ่ะ ฮ่ะ ฮ่ะเคน ยังขำไม่หยุด ไอ้หนู ถ้ามันเป็นของจริง จะไม่มีเวลามานั่งเถียงกันว่า อะไรจริง หรือ หลอก แฮ่ม ๆ ๆ ฮ่ะ ๆ ๆ

ความกลัวของพวกเด็กๆ กลายเป็นเรื่องขำขัน พวกเขาต่างพากันหัวเราะ ที่ถูกเคนหลอกจนได้ จากนั้น เคน ก็ปล่อยให้พวกเด็กๆ หยุดพัก เพราะงานเสร็จแล้ว

ระหว่างอาหารค่ำ สังข์ ยังมีข้อกังขา

บ้านที่หนูอยู่ ชื่อหมู่บ้านแสงสุข ที่หมู่บ้านนี้ ทำไมเขาไม่ตั้งชื่อกันล่ะ?”

พวกชาวป่า ไม่กล้า เพราะมันเป็นบัญชาของปีศาจ ที่ต้องการปกปิดหมู่บ้านแห่งนี้ มิให้คนข้างนอกรู้จัก

ทำไมตั้งชื่อไม่ได้ พูดกันเฉยๆ ก็ได้ หมู่บ้านเดือนหงาย บ้านน้ำใส อะไรอย่างงี้สังข์ ออกความเห็น

ถ้าใครพยายามจะตั้งชื่อหมู่บ้าน คนนั้นจะต้องมีอันเป็นไป

พวกปีศาจ มันทำร้ายชาวบ้านพวกนั้นจริงๆ เหรอ เวลาเอ่ยชื่อหมู่บ้านน่ะโสนน้อย ถามบ้าง

ไม่หรอก มันก็แค่ความเชื่อ และพวกเขาก็เชื่อจนเป็นจริงเป็นจังซะด้วยซิ

ถ้างั้น ถ้าไม่มีชื่อเรียก แล้วจะรู้ได้ไงว่าเป็นหมู่บ้านที่เราอยู่?” สังข์ ยังซักเหมือนเดิม

ก็มันมีหมู่บ้านอื่นซะที่ไหนกันเล่า จะมีชื่อหรือไม่มีชื่อ มันก็ไม่ต่างกันหรอกพูดเสร็จ ก็ยกเหยือกน้ำขึ้นดื่ม แล้วส่งให้พวกเด็ก ดื่มต่อ

เคน พาพวกเรา ออกจากที่นี่ได้ไหม๊?” สังข์ ขอร้อง ขณะช่วยเอื้อยเก็บสำรับอาหาร

เคน สั่นศีรษะ ทำหน้าเครียด

ว๊า! … งั้น พวกเราก็ติดอยู่ที่นี่นะซิเอื้อย ทำหน้าละห้อย เอื้อย คงไม่ได้เห็นหน้าแม่อีกแล้ว

เคน นะ นะ พาโสนน้อย กลับบ้าน พรุ่งนี้เลย

โสนน้อย ร้องไห้ เอื้อยก็ทำตาแดงๆ สังข์ ก็หน้าเศร้า เคนไม่อยากได้ยินเสียงร้องตอนนี้ เขารู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

นี่! … คิดว่าฉันอยากจะให้พวกเธอ อยู่ที่นี่อย่างงั้นเหรอ? คิดอยากจะทำอะไรตามใจตัวเอง ก็ทำยังงั้นเร๊อะ ที่นี่ไม่ใช่บ้านของพวกเธอนะ ปัดโธ่! ไป ไปนอนได้แล้ว


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 12 : ความลี้ลับของป่า (ตอนที่ ๑๑/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 30 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android