คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 13 : บทเรียนชีวิต (ตอนที่ ๑๒/๑๐๕ บทที่ ๔)


     อัพเดท 11 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 13 : บทเรียนชีวิต (ตอนที่ ๑๒/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() บทเรียนชีวิต

เด็กๆ ยังไม่คุ้นกับป่าแห่งนี้ เอาแต่บ่นคิดถึงพ่อกับแม่ แต่ต่อไปพวกเขาก็คงจะชินไปเอง นี่เป็นแค่วันแรกๆ เท่านั้นเอง เคนทำอะไรไม่ได้มากไปกว่าพูดปลอบใจ แม้ว่าเขาจะรู้สึกรำคาญบ้าง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เพราะพวกเขาก็คือเด็ก ที่ช่วยตัวเองไม่ได้ ทั้งเป็นเด็กพลัดหลง ถูกรังแกและถูกทอดทิ้ง เคนรู้สึกทั้งหนักใจและทั้งสงสาร ถ้าเคนไม่ช่วยพวกเขาไว้ คงไม่รอดชีวิตแน่ แม้จะรู้จักชื่อพ่อแม่ แต่จะส่งพวกเขาคืนไปให้ถึงมือพ่อแม่ได้อย่างไร นี่เป็นปัญหาหนักที่สุด หรือว่าเขาจะต้องเลี้ยงดูเด็กพวกนี้ จนกว่าจะโตกระนั้นหรือ ซึ่งแน่ละ เขาไม่พร้อมที่จะเลี้ยงดูเด็ก เสื้อผ้า อาหาร ภัยต่างๆ ที่อยู่รอบตัว ล้วนแต่เป็นภาระทั้งสิ้น

เด็กทั้งสามคน เพิ่งหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย แต่เขากลับรู้สึกว้าวุ่นและเป็นกังวลไม่น้อย เขามองไปที่หิ้งบนหัวนอน นานแล้วที่เขาไม่เคยดื่ม มันเป็นเหล้าชั้นดี ที่เขาเก็บไว้นานหลายปี เขากะว่าจะเก็บมันไว้เป็นอนุสรณ์ และจะไม่ยอมดื่มมัน เขาทำเช่นนี้มาได้หลายปีแล้ว แต่เวลานี้ คืนนี้ เขามองมันอย่างหื่นกระหาย ระคนกับความว้าวุ่นในจิตใจ เขาจึงตัดสินใจหยิบมันขึ้นมา รีบเปิดฝาออก แล้วดื่มทันที ราวกับว่ากลัวตัวเองจะเปลี่ยนใจ

นาเคนทร์ หวนนึกถึงชีวิตที่พลิกผันของตัวเอง ที่ไม่มีใครล่วงรู้ได้ เขาหลบมาอยู่ที่นี่ ด้วยเหตุผลบางอย่างที่ไม่สามารถบอกใครได้ มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัว ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความแค้นเคือง ที่เขาเก็บมันไว้ในใจตลอดมา เขายังคงนั่งดื่มอยู่ตามลำพังคนเดียว ปล่อยให้ความคิดล่องลอย เขาหวังว่า เมื่อมาอยู่ที่นี่ เวลาและความลี้ลับ อาจเยียวยาให้ฝันร้ายเหล่านั้น ไม่ต้องมาก่อนกวนเขาอีก แต่แล้ว เขาก็ต้องมาพบกับเรื่องไร้สาระกวนใจ ให้เขาเป็นกังวลเพิ่มขึ้นมาอีก หรือว่ามันเป็นกรรมใหม่ ที่เจ้ากรรมนายเวร เพิ่งจะมาคิดบัญชีกับเขากระนั้นหรือ เขาดื่มซ้ำอีกจนหมดขวด

ในห้องทดลองทางวิทยาศาสตร์ ที่เต็มไปด้วยอุปกรณ์ ชิ้นส่วนโลหะ แผงวงจรไฟฟ้า ขดลวด เกิดไฟฟ้าลัดวงจรขึ้น กับอุปกรณ์แขนกลชิ้นหนึ่ง จนสายไฟขาดกระเด็นออกมา แต่กระแสไฟยังไม่ได้ถูกตัด โลหะชิ้นหนึ่งหล่นมาทับพอดี ก่อให้เกิดประกายไฟ ลุกลามไหม้แผ่นพลาสติกและผ้า ที่วางอยู่ใกล้ๆ กันลุกลามไป นักโทษชายคนหนึ่ง ที่ถูกจับมัดนั่งบนเก้าอี้สารภาพผิด เขาผ่านการถูกซ้อมมาอย่างหนัก

เขารู้สึกตัว เมื่อไฟได้ลุกลามมาใกล้ตัวเขา เครื่องร้อยรัดพันธนาการ ทำให้เขาไม่สามารถลุกหนีไปไหนได้ จึงได้แต่ตะโกนขอความช่วยเหลือ และไฟได้ลุกลามมาถึงตัวเขาเข้าไปทุกขณะ

เสียงตะโกนลั่นของเขา ทำให้ชายลึกลับอีกคนหนึ่ง ที่สวมชุดทำงานห้องแล็บวิทยาศาสตร์ ร่างสูงใหญ่ รีบไปที่ประตูห้องทดลอง รปภ.ที่เฝ้าหน้าห้อง ขัดขวางเขาไว้ เขาจึงใช้กำปั้นชกไป ๒๔ ครั้ง จน รปภ.สลบไป จากนั้น เขาก็รีบคว้ากุญแจที่เอวของ รปภ. สอดใส่ที่รูกุญแจเพื่อเปิดประตู แต่มันก็ยังช้าอยู่ดี เพราะต้องเสียเวลาในการเดาสุ่มเลือกลูกกุญแจ ขณะที่เสียงร้องขอความช่วยเหลือที่อยู่ข้างในยังดังก้องไปทั่วบริเวณนั้น ไฟกำลังลุกไหม้ชายนักโทษ แสงไฟและไฟฟ้า ส่องไปที่ชายลึกลับผู้นั้น เขาคือ นาเคนทร์ นั่นเอง และกว่าที่เขาจะเข้าไปถึง ชายนักโทษก็ถูกไฟไหม้ลามไปทั้งตัว

ไม่ …” เขาตะโกน สุดเสียงด้วยความเสียใจ ผสมกับความโกรธแค้น

เคน สะดุ้งตกใจตื่น เหงื่อท่วมใบหน้า เมื่อทบทวนเหตุการณ์ฝันร้าย ก็ทำให้เขารู้สึกเสียใจหนัก ที่ไม่สามารถช่วยเหลือชายนักโทษคนนั้นได้ ภาพหลอนเหล่านี้ มันเกิดขึ้นเป็นระยะๆ จะไม่ให้เขานึกถึงมันได้อย่างไร ในเมื่อชายนักโทษผู้นั้น คือน้องชายที่เขาไม่สามารถช่วยไว้ได้ ฝันครั้งนี้ มันทำให้เขาเป็นทุกข์มากกว่าทุกคราว หรือว่า เป็นเพราะฤทธิ์เหล้าที่ทำให้เขาเป็นอย่างนี้ นานมาแล้วที่เขาหยุดดื่ม อาการเมาจึงไม่สร่างได้ง่ายๆ นาเคนทร์ หลับไปด้วยความอ่อนเพลียอีกครั้ง

สังข์ ตื่นแต่เช้า ปลุกเอื้อย โสนน้อย ให้ตื่นขึ้น และพากันช่วยจัดเก็บข้าวของในบ้าน และแบ่งหน้าที่กันโดยไม่ได้นัดหมาย ราวกับว่า นี่คืองานที่พวกเขาเคยทำมาแล้ว ซึ่งก่อนนั้น เอื้อยยังได้รับแรงกดดันจากพี่สาวและแม่เลี้ยง บังคับให้ทำงานบ้านสารพัด แต่วันนี้มันไม่ใช่งานหนักอะไรเลย โสนน้อย ก็เช่นกัน สิ่งของเครื่องใช้ นำออกมาปัดกวาด เสื้อผ้าของเคน ก็เตรียมจะเอาออกไปซักให้ สังข์กำลังก่อไฟหุงข้าว พวกเด็กๆ พยายามทำทุกอย่างเท่าที่จะทำได้ จะได้ไม่เป็นภาระของเคน ซึ่งก่อนหน้านั้น มีแต่เคนทำอยู่คนเดียว

เคน กำลังนอนหลับสบายในห้องนอน ควันไฟและกลิ่นเหม็นไหม้ ลอยเข้าไปในห้อง เคนสะดุ้งตกใจตื่น คิดว่าไฟไหม้ จึงรีบลุกจากที่นอน ออกมาดูข้างนอก

พวกเธอทำอะไรกันน่ะ?” เคนถาม พร้อมกับหันไปมองรอบๆ

ควันจากเตาไฟ กำลังลอยคละคลุ้งไปทั่ว เพราะสังข์ไม่คุ้นกับการก่อไฟในเตาแบบนี้

เคน เห็นพวกเด็กกำลังวุ่นกับการทำงานกันอยู่ ก็อดหัวเราะในใจไม่ได้ เด็กหนอเด็ก คิดว่าทำไฟไหม้บ้านเสียอีก เห็นพวกเด็กๆ ทำงานกันแล้ว ก็คิดว่าดีเหมือนกัน อย่างน้อยตัวเองก็จะได้กลับไปนอนต่อ เพราะยังไม่หายเพลียจากฤทธิ์เหล้าเมื่อคืนนี้

พวกเด็กๆ เริ่มคุ้นเคยกับภารกิจประจำวันกันแล้ว เคนคิดว่า พวกเด็กๆ ต้องมีสังคม และควรรู้จักกับคนที่นี่ และรู้จักป่าให้มากกว่านี้ เคนจึงปล่อยให้พวกเขาเดินไปยังบ้านหลังอื่นได้

หลายวันต่อมา เคนไว้วางใจให้อิสระพวกเด็กๆ มากขึ้น อนุญาตให้เด็กทั้ง ๓ คน เล่นและออกนอกเขตได้บ้าง แต่ห้ามไปตามลำพัง

วันหนึ่ง เอื้อย กับ โสนน้อย ช่วยเคนทำงานอยู่ที่ลานหินหน้าบ้าน สังข์แอบเข้ามาข้างใน เดินไปจนสุดมุมห้องโถง พิจารณาวัตถุสิ่งหนึ่ง ที่ถูกคลุมไว้ด้วยผ้าผืนใหญ่และหนา สังข์ค่อยๆ แหวกผ้าออก เปิดดู มันเป็นวงแหวนท่อสีดำ แลดูเก่ามาก สูงขนาดตัวคนเดินผ่านได้สบายๆ ตัววงแหวนหนาราวฟุตหนึ่ง ลึกเท่ากับหนึ่งช่วงแขนของคน บางช่วงมีสายไฟฟ้าหลายขนาดหลายแบบ พันอยู่รอบๆ แกนโลหะ ที่อยู่ภายในส่วนโค้งของตัววงแหวน เต็มไปหมด บางช่วงก็เป็นแผงวงจรไฟฟ้า มีหลอดไฟเล็กจิ๋วเสียบแซมดูละลานตา สังข์ จึงเอื้อมมือไปลูบคลำส่วนที่เป็นแท่งหลอดโลหะทรงกระบอกสีเทา ที่ถูกติดตั้งไว้ภายในขอบวงแหวน หันส่วนปลายที่มีรูเล็กๆ เข้าหากัน มันมีอยู่สามอัน ติดตั้งไว้ในตำแหน่งที่มีระยะห่างเท่าๆ กัน

สังข์ สังสัยว่ามันคืออะไรกันแน่

ระวัง!”

เสียงข้างหลัง ทำให้สังข์ตกใจหันไปมอง เคนนั่นเอง

อย่าไปยุ่งกับของนั่น ประเดี๋ยวมันจะกินเธอเข้าไปหรอก

แต่มันไม่มีเขี้ยวนี่สังข์ แย้ง

ฮ่า ๆ ๆเคนหัวเราะ มันก็แค่ห่วงเหล็กธรรมดา ที่ฉันเก็บได้ เผื่อจะมีประโยชน์เอามาดัดแปลงทำอะไรได้บ้าง บ้านป่าผีสิงนี่ มันต้องมีของดีติดตัวไว้

สังข์ เป็นเด็กฉลาด เข้ากับคนได้ง่าย ส่วนเอื้อยก็เป็นเด็กกล้าหาญ โสนน้อยก็อ่อนหวานในทุกอิริยาบท แม้จะซ่อนยิ้มแบบเศร้าๆ ไว้บ้าง ทำให้พวกชาวบ้านป่า เริ่มคุ้นเคยกับเด็กๆ ได้เร็วกว่าที่เคนคาดคิด พวกชาวบ้านได้แบ่งเสื้อผ้าให้เด็กๆ สวมใส่ ตัวไหนมีขนาดใหญ่ไป ก็จัดการตัดแต่งให้ใหม่ พวกลูกๆ ของพวกเขา ก็เริ่มคุ้นเคยกับ เด็กทั้ง ๓ คน เช่นกัน

คนที่นี่ ไม่ใช่ชาวป่าเสียทีเดียวนัก เพราะพวกเขาสวมใส่เสื้อผ้า มีภาษาพูดของพวกเขา ปลูกบ้านแบบง่ายๆ เช่นเดียวกับบ้านของเคน อยู่กันเป็นกลุ่ม กลุ่มละ ๓ ๔ ครอบครัว เลี้ยงหมู เลี้ยงไก่ หาของป่า ชาวบ้านป่าคนหนึ่ง พาลูกของเขา พร้อมตะกร้าสะพายหลัง ให้ลูกชายถือเสียม ส่วนตัวเขาถือมีด สะพายลูกดอกไว้ข้างหลัง ทุกคนมีสร้อยคอทำด้วยสัญลักษณ์อย่างหนึ่ง ที่พวกเด็กๆ ไม่รู้จัก สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย เตรียมอาวุธที่เคนจัดหาไว้ให้ เดินเข้าไปหาพวกเขา พวกเขาหันมายิ้มให้ และเรียกให้ไปด้วยกัน

จาอูเขาแนะนำตัวเอง ดูเหมือนว่า เขาจะพูดภาษาเดียวกันกับพวกเด็กๆ ได้ แต่เป็นคำสั้นๆ

เลเขาชี้ไปที่ลูกชาย เพื่อบอกว่านี่คือชื่อของลูกชายของเขา สังข์ เอื้อย โสนน้อย ก็แนะนำชื่อของตัวเองให้เขารู้จักเช่นกัน จาอูรู้สึกพอใจ สังข์คิดว่า เขาพูดได้เพราะเคนสอนให้นั่นเอง

เขาพูดว่า เคนผีบ้า

ทำไม?” สังข์ถาม

อยู่คนเดียวได้ ไม่กลัวผี

ทำไม?”

เคนผีบ้า มีเวทมนตร์ ผีไม่กลัว

จาอู กลัวผีไหม๊?” เอื้อย ถามบ้าง

ไม่กลัว เคนสอน

ตอนบ่าย พวกเขากลับกันมาพร้อมด้วยหน่อไม้ ผักป่าเต็มหลัง หมูป่าหนึ่งตัว สังข์กับเพื่อน เพิ่งหัดเป็นนักล่า พวกเขาแบ่งอาหารบางส่วนให้พวกเด็กๆ กลับไปบ้านด้วย

ขณะที่ เคนกำลังนั่งเหลาลูกดอกธนูให้พวกเด็กๆ เขาเห็นสังข์ เดินออกมาจากแนวป่าคนเดียว ทำให้อดเป็นห่วงไม่ได้

สังข์ ฉันบอกหลายหนแล้วใช่ไหมว่า อย่าเดินคนเดียว เอื้อยกับโสนน้อย ไปไหนเสียล่ะ

สังข์หยุดเดิน พร้อมกับแสดงท่าแบะมือออกจากลำตัวทั้งสองข้าง ทำให้เคนรู้สึกเป็นห่วงหนักขึ้น เกรงกว่า พวกเด็กๆ จะเป็นอันตราย

เคน

เอื้อย ตะโกนพร้อมกับ โผล่หน้าออกมาจากแนวป่า คล้ายๆ กับจะล้อเล่นตามประสาเด็กๆ แต่เคนไม่รู้สึกสนุกด้วย และแล้วเขาก็โล่งใจ ที่เห็นโสนน้อย โผล่ออกมาจากแนวป่าเป็นคนสุดท้าย ตามด้วยจาอู กับ ซู ซึ่งเป็นชาวป่าสองคน เดิมมาส่งเด็กทั้ง ๓ คน

หลังจากจาอูกับซูกลับไปแล้ว สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย จึงเดินเข้ามาหาเคน พร้อมกับซ่อนสิ่งที่อยู่ในมือ โดยที่เคนไม่ได้สนใจ คงเหลาไม้ทำลูกดอกธนูต่อไป

พวกเราสามคน ไปล่าไอ้นี่มาได้เอื้อย ชูไก่ป่าที่อยู่ในมือ

ใช้อะไรยิงล่ะ?”

สังข์ ถอดกระเป๋าซองใส่ลูกดอก ชนิดเดียวกับที่เคนกำลังเหลาอยู่ พร้อมด้วยคันธนู ออกมาให้เคนดู เคนชำเลืองมอง ได้แต่ยิ้มๆ

ฝีมือใคร?” เคน ถามย้ำ สามคนเนี่ยนะ?”

เด็กทั้งสามพยักหน้า

นี่ลูกมันต่างหากเคนพูดแล้วหัวเราะ พร้อมกับโบกมือให้พวกเด็กๆ ไปๆ รีบจัดการซะ เสร็จแล้วก็อาบน้ำด้วย ประเดี๋ยวจะได้กินข้าวพร้อมกัน



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 13 : บทเรียนชีวิต (ตอนที่ ๑๒/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 24 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android