คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 14 : เวทกล มนตร์สู้ปีศาจ (ตอนที่ ๑๓/๑๐๕ บทที่ ๔)


     อัพเดท 11 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 787
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 14 : เวทกล มนตร์สู้ปีศาจ (ตอนที่ ๑๓/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 27 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() เวทกล มนตร์สู้ปีศาจ

๓ ปี ผ่านไป

เคน จัดหาอาวุธประจำตัวให้พวกเด็กๆ ฝึกให้พวกเขาเรียนรู้ชีวิตในป่า วิธีหาอาหาร การเอาตัวรอดจากภัยต่างๆ ในป่า เช่น พืชพิษ ต้นไม้กินคน งู แมงมุมพิษ หมาป่า การใช้อาวุธ ธนู หน้าไม้ และดาบ โสนน้อย แม้จะตัวเล็กกว่าเพื่อน แต่ก็ใจกล้า ถนัดการใช้มีดมากกว่าหน้าไม้ โดยเฉพาะมีดสั้น ส่วนเอื้อย ตรงกันข้ามกับโสนน้อย ถนัดการหน้าไม้มากกว่าใช้มีด สังข์ ใช้อาวุธได้ทุกชนิดที่เคนสอนให้ นอกจากนี้ เด็กทั้งสามก็มีทักษะทางปัญญาไม่เหมือนกัน สังข์ มีความจำเป็นเลิศ เอื้อยได้ความรู้ด้านสมุนไพรป่าจากเคนจนหมดสิ้น โสนน้อยชอบเรื่องอาหารและเสื้อผ้า

พวกเด็กๆ โตขึ้นตามวัย แม้จะมีความสุขตามอัตภาพ แต่พวกเขาก็ยังคิดถึงแม่ เอื้อย ไม่อยากอยู่กับแม่เลี้ยงใจร้าย เธอต้องการตามหาแม่แท้ๆ ของเธอ โสนน้อยมีพ่อ แต่พ่อไม่รัก รู้สึกเบื่อบ้าน บางครั้งก็เบื่อพ่อขี้เมา แม้จะมีแม่เลี้ยงใจดีรออยู่ แต่นานวันเข้า พวกเด็กๆ ก็คิดถึงบ้าน เด็กทั้งสามจึงตกลงกันว่า ถึงเวลาที่พวกเขาจะออกตามหาแม่ด้วยตนเอง

สังข์ กับ โสนน้อย พากันเอาผ้าไปซักที่ริมลำธารใกล้ๆ

สังข์ ไม่คิดถึงแม่บ้างเหรอ?” โสนน้อย ถาม

สังข์ พยักหน้า ขยี้ผ้าต่อไป

ข้าวต้มมัดของแม่เธอ อร่อยดีนะ

เธอยังไม่หายโกรธ พ่อเธออีกเหรอ?” สังข์ เป็นฝ่ายถามบ้าง

โสนน้อย มองหน้า ไม่พูด ซักผ้าต่อ

เออนี่ สังข์ เรามาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว?”

ยังไม่ได้นับสังข์ตอบ และเริ่มเป็นห่วงเพื่อนอีกคน เอื้อย ไปนานจัง

สังข์เอี้อยตะโกนเรียก ขณะยืนอยู่ที่ริมฝั่งลำธารอีกฝั่งหนึ่ง พร้อมกับชูช่อเมล็ดพืชชนิดหนึ่ง

สังข์ เห็นดังนั้น ก็ทำหน้าตกใจ อะไรน่ะ?”

เอื้อยยิ้มแฉ่ง พร้อมกลับชูสิ่งที่อยู่ในมือให้สูงขึ้นอีก นี่ไงแต่เธอเห็นสังข์ มีอาการรุกรน ขึงขัง จึงถามกลับ อะไร?”

ข้างหลังเธอสังข์ตะโกน แล้วรีบขึ้นฝั่ง เพราะสิ่งที่สังข์เห็นและตกใจ ไม่ใช่สิ่งที่อยู่ในมือของเอื้อย

เอื้อยค่อยๆ หันไปทางด้านหลัง งูพิษตัวใหญ่ กำลังชูคอแผ่พังพาน เตรียมจะฉกตระครุบเหยื่อ สังข์ ขึ้นจากฝั่งรีบไปคว้าหน้าไม้ ใส่ลูกดอกเตรียมยิง โสนน้อย วิ่งตามขึ้นมา คว้ามีดพก กระโดดลงน้ำ จะออกไปช่วยเอื้อย แต่สังข์ตะโกน

อย่าออกไป

เอื้อยก้มหลบ ขณะที่วัตถุปลายแหลม กำลังพุ่งแหวกอากาศออกจากแท่นยิง

ฉึก!”

เอื้อย หันกลับไป ฉึก!” ดอกที่สอง เข้าตรงลูกนัยน์ตาของสัตว์นั้น ทำให้มันดิ้นและเลื้อยหนีไป เอื้อย รีบลุยน้ำมาอีกฝั่ง ขณะที่โสนน้อยลุยน้ำไปรับเพื่อน ผู้ที่หายใจโล่งอกคือ สังข์

ขอบใจนะ สังข์ โสนน้อยด้วยเอื้อยกล่าวขอบคุณ

เธอหายไปนานจัง ได้อะไรมาน่ะสังข์ ถาม

ไอ้นี่มันซักผ้าได้ แทนสบู่

เธอรู้ได้ไง?”

เคนบอก

เช้าวันรุ่งขึ้น สังข์ปลุกเอื้อยกับโสนน้อยแต่เช้า พากันไปที่ถ้ำแห่งหนึ่ง ซึ่งอยู่ไม่ไกล

เราจะไปไหนกัน?” เอื้อย ถาม

เธออยากรู้ไม่ใช่เหรอว่า เรามาอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่แล้ว

เอื้อย พยักหน้า

เราก็อยากรู้เหมือนกันสังข์พูด แล้วก็ชี้ไปที่เป้าหมาย

พวกเด็กๆ เข้าไปในปากถ้ำที่อยู่ใกล้ๆ มันมีขนาดไม่ใหญ่นัก ขนาดเด็ก ๓ คน ลอดเข้าไปได้ และมันมีช่องแสง กับ หลุมขนาดเท่าโอ่งมังกร เมื่อเข้าไปข้างใน ก็เห็นลูกหินก้อนเล็กๆ อยู่ในนั้น ประมาณครึ่งหลุม

อะไรน่ะ?” โสนน้อย สงสัย

ก็ก้อนหินน่ะซิสังข์ตอบ พร้อมกับหยิบมันขึ้นมา พวกเรามาช่วยกันนับดีกว่า ว่ามันมีกี่ก้อน

ใครเอามันมาไว้ที่นี่?”

เราเองแหละสังข์อธิบาย ตั้งแต่เรามาอยู่ที่นี่ เราก็เอามาใส่ทุกวัน วันละก้อน

ถ้างั้นดีเลย เรามาช่วยกันนับดีกว่า

เวลาผ่านไปไม่นาน ก้อนหินก็ถูกนับจนหมดหลุม

รวมแล้ว ๙๙๕ ก้อน ก็ ๙๙๕ วันสังข์ รวบรวมจำนวน

๙๙๕ วัน มันนานแค่ไหน?” โสนน้อย อยากรู้

๓๖๕ วัน เป็น ๑ ปีสังข์ ทำหน้าแปลกใจ รวมแล้วก็ ๓ ปีน่ะซิ

ขณะที่พวกเด็กๆ กำลังขนก้อนหินลงไปไว้ในหลุมให้เหมือนเดิม เสียงประหลาดก็ดังขึ้น

แกล่ก! แกล่ก! แกล่ก! ฮือ ๆ  มันดังมาจากข้างในถ้ำ ดึงความสนใจของพวกเด็ก ให้อยากเข้าไปดูว่ามันเสียงอะไร โสนน้อยขยับเท้าจะเข้าไปดู

เดี๋ยวก่อน สังข์ห้ามไว้

เสียงอะไร?”

ไม่รู้ แต่ข้างใน มันเป็นโพลงมืดมาก เราเองก็ยังไม่เคยเข้าไปเลยสังข์ บอก เรากลับกันเถอะ

เดี๋ยวเอื้อย อยากท้าทายสิ่งนั้น สังข์ เธอเอามันมาด้วยไหม๊?”

อะไร?”

ก็ไฟของเธอน่ะสิ

สังข์ หยิบสิ่งประดิษฐ์ ที่อยู่ในถุงย่ามออกมา มันเป็นหินไฟประดิษฐ์ที่เขาคิดขึ้นเอง โดยใช้แท่งหินมัดเข้ากับแกนกลางที่เป็นเหล็ก ให้มันสีกับแผ่นหินไฟ โดยการหมุนแท่งหินไปรอบๆ เร็วๆ จนเกิดประกายไฟและความร้อน แทนการเคาะให้เกิดประกายไฟเหมือนคนยุคหิน ไม่นานคบไฟก็ถูกจุดขึ้น โดยใช้เชื้อเพลิงจากไฟสัตว์

โชคดีที่คบไฟถูกจุดขึ้น แต่โชคร้าย หินไฟประดิษฐ์หล่นกลิ้งลงไปในโพลงข้างล่าง ซึ่งมีลักษณะลาดชัน

โธ่! ไม่น่าเลย อุตส่าห์ทำตั้งนานสังข์ โมโหตัวเอง

 งั้น เราจะลงไปเอามาให้เอื้อย อาสา

ไม่ต้อง เราไปเอง

สังข์ค่อยๆ ถือคบไฟคลานลงไปในโพลง แต่ทันใดนั้น สังข์ลื่นไหลตกลงไป ที่บริเวณก้นหลุมของโพลงถ้ำ เอื้อยและโสนน้อยตกใจมาก เสียงของเอื้อยตะโกนเรียกมาจากข้างบน

เป็นไรหรือเปล่า ข้างล่างเป็นไงบ้าง?”

ไม่มีเสียงตอบ แต่สิ่งที่สังข์ได้ยินคือ เสียงร้องขอความช่วยเหลือของคน ที่ติดอยู่ในนั้น เหมือนถูกขังอยู่ข้างใน สังข์จึงเดินเข้าไปใกล้ๆ เสียงร้องนั่น มันดังมาจากสิ่งที่อยู่เบื้องหน้าของเขานั่นเอง

ตัวอะไรเนี่ย!”

เสียงอุทานของสังข์ ที่อยู่ข้างล่าง สร้างความสงสัยให้แก่เอื้อยมากยิ่งขึ้น

เจอตัวอะไร?”

ไม่รู้

ด้วยความเป็นห่วงเพื่อน เอื้อย จึงคลานลงไปในโพลง โสนน้อย ลังเลไม่รู้จะทำอย่างไร

เอื้อยไถลลงไปชนหลังของสังข์ ภาพเบื้องหน้า ทำให้เด็กทั้งสอง เตรียมอาวุธออกมา ตามสัญชาติญาณที่เคนสอนไว้ แม้แสงจากคบไฟจะไม่สว่างนัก ก็รู้ว่าสัตว์ที่อยู่ข้างหน้า คือแมงมุมยักษ์ มีลำตัวใหญ่กว่าคนสองเท่า มันกำลังคืบคลานเข้ามาหาเด็กทั้งสองคน มันพ่นใยใส่สังข์ก่อน แต่เขาหลบได้ทัน มันโดนลูกดอกหน้าไม้ของสังข์ เอื้อยใช้มีดฟันขาของมันจนขาดไปขาหนึ่ง มันพ่นใยสีขาวๆ ใส่ที่มือของเมื้อยอีกครั้ง สังข์ปล่อยลูกดอกจากหน้าไม้ไปอีก ถูกที่บริเวณท้อง มันไม่สะดุ้งสะเทือน เอื้อยถูกใยแมงมุมรัดที่บริเวณลำตัว มีดที่อยู่ในมือร่วงลงพื้น สังข์ระดมยิ่งลูกดอกจากหน้าไม้ใส่ไม่ยั้ง มันเริ่มถอยหนีแต่ดึงเอาเอื้อยติดไปด้วย ขณะที่มันพยายามจะหุ้มตัวเอื้อยด้วยใยที่หนาขึ้น หนาขึ้น จนเอื้อยแทบจะหายใจไม่ออก เขี้ยวโง้งคู่หน้าของมันค่อยๆ เคลื่อนเข้าใกล้เอื้อยเข้าไปทุกที

เสียงร้องขอความช่วยเหลือของเอื้อย ทำให้สังข์ไม่รอช้า เขาคว้ามีดของเอื้อยที่ตกบนพื้น พุ่งสไลด์เข้าใส่ใยที่หุ้มตัวเอื้อย แล้วก็ฟันใยโดยไม่ยั้ง ส่วนที่ขาดก็ขาดไป ส่วนที่ถูกพ่นทับไปที่ตัวสังข์ ก็ยิ่งทับทวีหนาขึ้นๆ สังข์พยายามฮึดสู้ แต่คมเขี้ยวของมันก็ใกล้เข้ามา สังข์ แทงมีดสวนออกไปที่ปากของมัน ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้ แต่ทำให้มันสะดุด ถอยหลังขึ้นไปบนเพดานถ้ำ ลากเอาเอื้อยกับสังข์ครูดไปตามผนังถ้ำ จนเกือบถึงปลายแหลมของหินงอก สังข์ตกใจมาก หลับตาคิดว่าคงไม่รอดแน่

วิ๊ง ๆ ๆ ๆ ปึก!” … “อี๊ด ๆ ๆ

มันหยุดอยู่กับที่ สังข์ ลืมตา และรู้สึกว่ามันคงโดนอะไรเข้า จึงดิ้นและร้องเสียงหลง

ฉึก!” … “อี๊ด ๆ

คราวนี้มันหยุด มันคงสิ้นฤทธิ์แล้ว ลืมตามองดูบนหัว โอ้ว! ปลายแหลมของหินงอก อยู่ติดกับติ่งหูพอดี สักครู่ ก็มีเมือกสีน้ำเงินไหลเผละลงมา เลอะที่บริเวณหน้าอกของสังข์ กลิ่นเหม็นมาก คงเป็นเลือดจากรอยมีดที่พุ่งเข้าใส่ฉึกแรก ตรงซอกคอของมันพอดี

สังข์ เป็นไงมั่ง โสนน้อย เรียก

สังข์กับเอื้อย หันไปทางเสียงเสียงเรียก เห็นเคนอยู่ด้านหลังของโสนน้อย เขากำลังลดอาวุธหน้าไม้ลง

ขอบคุณมากนะ เคน ที่ช่วยชีวิตหนูเอื้อย กล่าวขอบคุณ ขณะที่เคนเดินไปถอนมีดที่ซอกคอของแมงมุมยักษ์

ไม่หรอก ถ้าโสนน้อย ไม่ไปตามฉัน พวกเธอเสร็จมันแน่เคนพูด ขณะเดินมาตัดเอาใยแมงมุมออก รีบไปจากที่นี่กันเถอะ ก่อนอีกตัวจะตามมาเจอ

ยังมีอีกตัวเหรอ?”

ไอตัวนี้มันอาจจะกำลังท้องฝาแฝดก็ได้ มันเลยจะเอาเธอสองคนไปเผื่อลูกของมันเคน พูดติดตลก แต่ไม่มีใครขำสักคน ฉันเคยเจอมันมาแล้ว ... ยื่นมือมา ฉันช่วยเคน ดึงมือของเอื้อย นำหน้าขึ้นมาจากโพลงถ้ำ ตอนนั้น ฉันคิดว่าแค่ไม้ปลายแหลม ก็หยุดมันได้ ฉันคิดผิด มันจึงหนีไปได้

เคน ใช้อะไรยิงมัน?” สังข์ถาม เมื่อทุกคนเดินออกมาพ้นจากปากถ้ำแล้ว

ลูกดอกอาบยาพิษ จึงจะหยุดมันได้

ในระหว่างเดินทางกลับ เคนอธิบายให้บทเรียนบทสำคัญแก่พวกเด็กๆ ไปด้วย

เจ้าสัตว์พันธุ์นี้ มันมีวิญญาณร้ายแฝงอยู่ มันรู้ว่าเหยื่อของมันเป็นอะไร และมันรู้ว่าจุดอ่อนของเหยื่อคืออะไร มันจะใช้เวทกลหลอกให้เหยื่อหลงเชื่อ เพื่อให้เข้าไปใกล้ๆ จะต่อสู้กับสัตว์ร้ายพวกนี้ ลำพังใช้กำลังกับอาวุธ ทำอะไรมันไม่ได้หรอก จะต้องมีความกล้า ไหวพริบ รู้จักหลบ หลีก และรับมือกับมัน และที่สำคัญ สติต้องมั่นคงเมื่อเผชิญหน้ากับมัน

คำสอนของเคนบทนี้ มีความหมายและความสำคัญสำหรับพวกเด็กๆ มาก มิน่าล่ะ พวกชาวป่า มีแต่ความกลัว ไร้สติ จึงตกเป็นอาหารของพวกมัน ทำให้ไม่กล้าที่จะออกไปจากหมู่บ้านนี้

เคนคิดว่า พวกเด็กๆ ได้เรียนรู้วิธีป้องกันตนเองจากพืชพิษ สัตว์ร้าย การรักษาตนเองด้วยสมุนไพรป่ามาพอแล้ว ถึงเวลาที่พวกเขาจะได้เรียนรู้เวทกล เพื่อใช้ต่อสู้กับพวกภูติปีศาจ ที่อยู่รายรอบในป่านี้

เคนสอนว่า เวทมนตร์ คือการใช้เสียงและพลังทางจิตเป็นอาวุธ มันทำลายศัตรูได้เฉพาะพวกภูติชั้นต่ำ ที่ชอบหลบๆ ซ่อนๆ คอยลอบกัดทำร้ายเหยื่อ แต่เวทย์กล คือการใช้ทั้งเสียง ลีลา อาวุธ และสายตา โดยพื้นฐานแล้ว ต้องใช้สติและความกล้า แม้ศัตรูอย่างพวกสัตว์ป่า และพวกอสูรเจ้าเล่ห์ทั้งหลาย ก็ไม่สามารถทำอันตรายเราได้ ภูตินรกเหล่านี้ มันรู้ว่ามนุษย์มีจุดอ่อนที่ประสาทสัมผัส ๖ จุด คือ ภาพที่มองเห็น เสียงที่ได้ยิน กลิ่นที่สูดดม รส สัมผัส และอารมณ์ที่รู้สึก นั่นแหละ มันจะสร้างกับดักผ่านประสาทสัมผัสเหล่านั้น ให้มนุษย์ลุ่มหลงมึนงง เหมือนตกอยู่ในมนต์สาป จากนั้นมันก็จะจู่โจมด้วยอิทธิฤทธิ์ต่างๆ และจับเรากินเป็นอาหาร เคนสอนพวกเด็กๆ ว่า อำนาจร้ายของพวกอสูร ไม่อาจปราบลงได้ง่ายและปราบได้หมดสิ้น เพราะไม่รู้ว่าพลังของพวกมันมาจากไหนบ้าง

แต่เราก็ควรรู้จุดอ่อนของมันเช่นกัน สติและความกล้าของเรา จะทำลายกับดักที่มันสร้างขึ้น นี่คือก้าวแรกของการป้องกันตนเอง ส่วนการแพ้ชนะ ขึ้นอยู่กับอาวุธและลีลาการต่อสู้



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 14 : เวทกล มนตร์สู้ปีศาจ (ตอนที่ ๑๓/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 27 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android