คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 15 : ส่งเด็กกลับบ้าน (ตอนที่ ๑๔/๑๐๕ บทที่ ๔)


     อัพเดท 11 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า Email : sudin.expert(แอท)yahoo.com
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 5 Overall : 783
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 15 : ส่งเด็กกลับบ้าน (ตอนที่ ๑๔/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 42 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


() ส่งเด็กกลับบ้าน

วันหนึ่ง เคนรีบตื่นแต่เช้า รีบลุกออกจากที่นอน

เคนจะไปไหนแต่เช้า?” โสนน้อย ถาม

ฉันจะไปธุระกับพวกข้างนอกนั่นสักหน่อย ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ พวกเธอหาอะไรกินกันได้นะ กว่าฉันจะกลับก็ค่ำ

ตกเย็น เคนกลับมา เล่าให้เด็กฟังว่า เขาได้รับแจ้งข่าวร้ายจากจาอู เมียของเขาหายออกจากบ้านไปสองวันแล้ว ยังไม่กลับ จาอูบอกว่า เมียของเขาอาจถูกปีศาจจับไปก็ได้ และขอร้องให้เคนออกช่วยตามหา ถ้าเคนปฏิเสธ เขากับเพื่อนๆ จะออกไปตามหากันเอง แต่ขอให้เคนสอนเวทมนตร์ให้แก่เขาด้วย

คืนนี้ ท้องฟ้าสว่างกว่าทุกวัน เสียงน้ำในลำธารยังคงไหลเรื่อยๆ เสียงสัตว์ป่าร้องก็มีให้ได้ยินเป็นระยะ พวกเด็กๆ เข้านอนแต่หัวค่ำ เคนสังเกตเห็นว่า พวกเขารู้สึกกระสับกระส่าย นอนไม่หลับ เหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เคนเองก็เช่นกัน เขาก็รู้สึกไม่สบายใจ การปฏิเสธจาอู ไม่ออกไปช่วยเขาตามหาเมีย เหมือนเขาเป็นคนไม่มีน้ำใจ

พวกเธอยังไม่หลับกันอีกรึ?”

ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ เคนไม่เคยเล่านิทานให้พวกเราฟังเลยสังข์ พูดเชิงตัดพ้อ ที่บ้านนะ หง่อมจะเล่าให้ฟังเกือบทุกคืน

ก็ฉันไม่ใช่นักเล่านิทานนี่

เล่าอะไรก็ได้ ที่จะทำให้หนูหายคิดถึงบ้าน เรื่องสมมุติก็ได้โสนน้อย อ้อนวอนอีก

เคนเงียบเสียง แล้วถอนหายใจ เหมือนกับว่าเขายอมจำนนอะไรบางอย่าง ถ้าพวกเธอ อยากจะไปจริงๆ ตอนนี้ ฉันก็ไม่ห้ามแล้วละ

จริงๆ นะเคน

เสียงเด็กๆ พูดออกมาพร้อมๆกัน จนทำให้เคนรู้สึกตกใจเล็กน้อย สังข์แสดงอาการดีใจ เพื่อนๆ ก็ดีใจตามไปด้วย

ฉันมีเพื่อนสนิทอยู่คนหนึ่ง ที่จะอุปการะพวกเธอต่อจากฉัน เขาอาจจะเป็นแม่ที่ดีของพวกเธอได้

ไม่เอา เอื้อยอยากได้แม่จริงๆ

โสนน้อย ก็เหมือนกัน

ฉันหมายถึงว่า เขาอาจจะพาพวกเธอไปส่งให้ถึงบ้านน่ะ

เขาเป็นใคร? อยู่ไกลไหม?” สังข์ ถาม

อยู่อีกเมืองหนึ่ง เมื่อเธอหลุดออกจากป่าบ้าๆ นี่ไปได้ ให้ไปหาหัวหน้าเผ่าของอีกหมู่บ้านหนึ่ง ชื่อ พันตู เขาจะรอเธออยู่ เขาจะช่วยเหลือทุกอย่างที่เธอขอร้อง

เคน จะไปกับพวกเราไหม๊?” สังข์ ถามด้วยความห่วงใย เคน ไม่คิดถึงครอบครัวเหรอ?”

เคนไม่ตอบ เขาไม่อยากให้พวกเด็กๆ รื้อฟื้นความหลังของเขา เพราะนั่นเท่ากับตอกย้ำความหวาดกลัว ความน้อยเนื้อต่ำใจ และปลุกความแค้นเคืองขึ้นมาอีก พวกเด็กๆ รู้สึกดีใจมากกว่า ที่จะไปสนใจอดีตของเคน พวกเขาจึงเลิกถามเซ้าซี้กวนใจ คืนนี้เด็กๆ คงนอนหลับฝันดีและมีความสุข

เคนสังเกตเห็นว่า ตั้งแต่เขาเลี้ยงอุปการะพวกเด็กๆ มา เขาไม่เคยเห็นพวกเด็กๆ มีรอยยิ้มที่สดใสเท่าวันนี้เลย เคนถอนหายใจ ไม่ใช่เพราะหนักใจ แต่แสดงความยินดีกับเด็ก ๓ คน เพราะมันถึงเวลาแล้ว ที่พวกเขาจะไปจากที่นี่เสียที เปล่าเลย เคนไม่คิดจะผลักไสพวกเขาหรอก แต่นึกถึงอนาคตของพวกเขา เห็นใจพวกเขา ที่อยากจะกลับไปหาครอบครัว ได้พบพ่อแม่จริงๆ ก่อนหน้านั้น พวกเด็กๆ มักจะรบเร้าให้เขาพาออกไปจากที่นี่ แต่เขาก็ปฏิเสธทุกครั้ง เป็นเพราะว่า มันยังไม่ถึงเวลา

แต่วันนี้ นาเคนทร์ประเมินแล้วว่า พวกเด็กๆ พร้อมที่จะออกไปเผชิญหน้ากับอุปสรรค ได้อย่างไม่หวั่นเกรง สิ่งที่เขาทุ่มเทฝึกสอนให้ เขาก็ได้ถ่ายทอดให้จนหมดสิ้นแล้ว ไม่ว่าจะเป็นวิชาต่อสู้ การป้องกันตัว การเอาชนะศัตรู โดยเฉพาะสังข์ เขาเป็นเด็กที่เฉลียวฉลาดกว่าเพื่อน รับการฝึกสอนได้ทุกกระบวนยุทธ เรียนรู้ทุกเวทกล เอื้อยเก่งด้านสมุนไพร ส่วนการหลบหลีกระวังหลัง โสนน้อยก็ไม่น้อยหน้า ถ้าพวกเขายังอยู่ร่วมเดินไปด้วยกัน เคนก็รู้สึกเบาใจ

และอีกอย่าง การเลี้ยงดูเด็ก มันไม่ใช่วิถีชีวิตอิสระของเขา แต่กลับสร้างภาระผูกพัน ความรักความห่วงใยระหว่างเขากับเด็กๆ เคนรู้สึกว่า ถ้าเขาไม่สามารถปกป้องพวกเด็กๆ ให้พ้นอันตรายจากสัตว์ร้าย และพวกภูติปีศาจได้แล้วละก็ เขาจะเสียใจมาก นี่แหละคือนิสัยที่แท้จริงของเขา

เคน รวบรวมอาสาสมัครพี่เลี้ยงที่จะไปส่งเด็ก รวมได้ ๖ คน มีจาอูเป็นหัวหน้า แล้วก็ ซู อัง กาก้า บันตู และ มาลา เป็นลูกสมุนร่วมเดินทาง สำหรับจาอู และคนอื่นๆ ที่อาสาไปครั้งนี้ เขาตั้งใจจะออกไปช่วยตามหาเมียด้วย ถ้าพบระหว่างทางเขาจะได้พากลับบ้าน อีกเหตุผลหนึ่งคือ พวกเขาเชื่อว่า เคน มีเวทมนตร์ ที่จะช่วยให้พวกเขา หาทางออกจากหมู่บ้านนี้ได้

วันนี้ คงเป็นวันสุดท้ายแล้วซินะ ที่เคนจะได้เห็นหน้าเด็กๆ

สังข์ เอื้อย โสนน้อย จัดเก็บข้าวของ เสื้อผ้า อาหารแห้ง น้ำ อาวุธ ยา พร้อมที่จะออกเดินทางเสร็จแล้ว พวกเขาหยอกล้อเล่นกันอย่างมีความสุข เคนนั่งอยู่ที่โขดหินหน้าบ้าน มองดูพวกเขาอย่างเอ็นดู ชื่นชมในความเก่งกล้า อดทน เข้มแข็งของพวกเขา แต่ก็อดใจหายไม่ได้ สามปีกว่าแล้ว ที่เด็กทั้งสามได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตของเขา เสียงหัวเราะเล็กๆ ใสๆ เสียงพูดจาฉอเลาะอ่อนหวาน ทำให้ เคน มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก แต่จากนี้ต่อไป ทุกอย่างก็จะหวนกลับไปอยู่ในสภาพเดิม เคนอดที่จะหวั่นใจไม่ได้

สังข์ จัดของเสร็จแล้ว เดินมาหาเคน แน่ใจนะว่า จะไม่ไปกับพวกเรา?”

เคน ยื่นมือไปจับไหล่ของสังข์ เธอโตขึ้นมาก และก็ดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วก็รั้งเข้ามาโอบกอด

เคน ยังไม่ตอบเลย ทำไมไม่ไปกับพวกเรา?”

ที่นี่ มันเป็นบ้านของฉัน และก็เป็นบ้านของพวกเธอด้วย แต่พวกเธอมีพ่อมีแม่ที่รออยู่ แต่ฉันไม่มีและฉันก็รักป่าเขา ลำธาร เหมือนเป็นพ่อแม่ของฉัน ฉันจึงต้องอยู่ที่นี่ยังไงล่ะ

สังข์ ทำหน้าเศร้าๆ แล้วเดินผละไป มีความลับหลายอย่าง เกี่ยวกับเคน ที่พวกเด็กๆ ยังไม่รู้ เหตุผลที่เขาบอกกับสังข์ไป เป็นเพียงข้ออ้างที่จะทำให้เด็กเข้าใจว่า ทำไมเขาจึงต้องอยู่ที่นี่ต่อไป

มโนภาพฉากหนึ่งปรากฏขึ้น น้องชายถูกจับทรมาน ก่อนถูกไฟฟ้าคลอกตายที่ห้องแล็บ ภาพผู้คนที่ตกเป็นทาส ถูกใช้งานในโรงงานทาส ราวกับเป็นหุ่นยนต์ ภาพคนป่วยเพราะพิษเคมี มีให้เห็นเกลื่อน เบื้องหลังของสตรี ที่โอบกอดเขา แต่เบื้องหน้าของเธอ คือโรงงานทาส มันเป็นความสำเร็จและยิ่งใหญ่ของเธอ แต่มันเป็นความเจ็บปวดร้าวลึกของเขา เพราะเขาเองก็มีส่วนร่วมในการสร้างสิ่งต่างๆ ที่อยู่เบื้องหน้าของสตรีผู้เป็นภรรยา

นาเคนทร์ มองวัตถุทรงกระบอกสีดำรูปสามเหลี่ยม ที่ภรรยาห้อยติดตัวไว้อันหนึ่ง กับอีกอันหนึ่งที่อยู่ในมือของเขา มันเป็นความสำเร็จที่น่าภาคภูมิใจ ที่เขากับภรรยา ร่วมกันสร้างมันขึ้นมา มันเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่ก้าวหน้าที่สุด ที่ไม่ว่านักวิทยาศาสตร์คนใดในโลก ก็ไม่สามารถสร้างมันขึ้นมาได้ แต่ดูเหมือนว่า ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่นี้ ก็ไม่ได้ทำให้เธอพอใจ เขาเริ่มมองเห็นขุมนรก ที่เกิดจากความร้ายกาจ ความบ้าคลั่งอำนาจของภรรยา

นาเคนทร์รู้ดีว่า สิ่งประดิษฐ์ที่สร้างขึ้น มันอาจจะทำลายตัวเธอ และตัวเขาเอง ตลอดจนทุกสิ่งทุกอย่างในจักรวาลพิภพ หากถูกนำไปตอบสนองกิเลสอัตตาอันบ้าคลั่ง และนี่คือสาเหตุที่ทำให้เขาต้องตัดสินใจ ทำบางสิ่งบางอย่างลงไป

เขารู้สึกเหมือนถูกผลักออกมาจากประตูรูปทรงกลม ให้มายืนอยู่ตรงหน้าซุ้มประตูทางเข้า ของหมู่บ้านแห่งหนึ่ง ซุ้มปรตูนั้น ทำจากแท่งหินสองก้อนที่เป็นเสา ส่วนอีกก้อนหนึ่งวางซ้อนทับอยู่ข้างบน ที่เสาหินทั้งสองข้าง ถูกแกะสลักเป็นรูปใบหน้าคนป่า และเขาถือสิ่งประดิษฐ์นั้นไว้ในมือ

จาอู ซู และอาสาสมัครพี่เลี้ยงคนอื่นๆ มาพร้อมกันแล้ว ทุกคนมีสัมภาระและอาวุธ พร้อมออกเดินทาง เด็กทั้ง ๓ คน และคณะพี่เลี้ยง มายืนรวมกัน เพื่อรอฟังคำสั่งจากเคน เคนมอบของสำคัญสิ่งหนึ่งที่อยู่ในซองหนัง ไว้ให้สังข์ถือไว้

นี่เป็นของสำคัญ มันจะพาพวกเธอ ออกไปจากหมู่บ้านนี้

สังข์ หยิบมันออกมาดู เป็นแท่งโลหะทรงกระบอก เส้นผ่าศูนย์กลางขนาดเท่าหัวนิ้วโป้งมือ ปลายด้านหนึ่งเชื่อมติดกัน ปลายอีกด้านหนึ่งแยกออกไปสามทาง ความยาว ๓ นิ้ว ส่วนปลายของแต่ละแฉกเป็นกรวยแหลม ที่ส่วนปลายจะมีหลอดไฟแอลอีดีติดตั้งอยู่ แต่หลอดจะกระพริบสว่างเพียงหลอดใดหลอดหนึ่ง ดูคล้ายกุญแจสำหรับเปิดเครื่อง หรือเป็นอาวุธ หรือว่าจะเป็นของเล่นเด็ก ก็ไม่อาจจะคาดเดาได้ แต่เมื่อกำมันไว้ในอุ้งมือ มันจะมีปลายแหลมโผล่ออกมานิดหนึ่ง มันถูกบรรจุไว้ในกระเป๋าหนังสีดำ

มันใช้ยังไง?” สังข์ สงสัย

เคน จับมันวางนอนราบบนฝ่ามือ แล้วหมุนตัวไปรอบๆ ไฟแอลอีดีที่ส่วนปลาย จะสว่างและดับสลับกันไป เมื่อจับมันเปลี่ยนทิศทาง

ให้พวกเธอ เดินไปตามทิศที่อยู่ตรงข้ามกับไฟกระพริบนี่เคน บอก

ให้พวกเราแล้ว เคนก็ไม่มีใช้นะซิ

ฉันไม่มีไม่เป็นไรหรอก แต่พวกเธอจำเป็นกว่า เพราะถ้าไม่มีมัน พวกเธอก็จะหลงทิศออกจากหมู่บ้านนี้ไม่ได้

แล้วเราจะเรียกมันว่าอะไรดีล่ะ?” เอื้อย รำพึงเบาๆ ด้วยความฉงน

เคน มอบสิ่งของสำคัญให้กับพวกเด็กๆ เขาตัดสินใจแน่แล้วว่า ที่นี่เหมาะสำหรับเขาที่สุด และไม่อยากเห็นใครถูกดูดเข้ามาในหมู่บ้านผีสิงนี่อีกต่อไป เจ้าสิ่งนี้จะไร้ความหมายทันที เมื่อมันไม่ได้อยู่ที่นี่ หมู่บ้านนี้ก็จะถูกปิดตายไปชั่วกาลนาน

เคน สั่งกำชับ

เมื่อพบหัวหน้าเผ่าพันตู จาอูและคนอื่นๆ ก็หมดหน้าที่ เขาจะพาพวกเธอไปหาเพื่อนของฉันอีกต่อหนึ่ง เข้าไปให้ถึงตัวเขา แล้วบอกว่าสิ่งนี้เป็นของนาเคนทร์ เพื่อขอร้องให้เพื่อนเก่าช่วย ตามที่เคยสัญญากันไว้ สำคัญอย่าทำหายเด็ดขาด

จากนั้นก็ยื่นท่อนไม้กลมๆ ยาวจากพื้นถึงหน้าอก และถุงบรรจุลูกดอก ให้แก่ จาอู

ลูกดอกนาคา!” จาอูอุทาน เมื่อรับมันไว้ในมือด้วยสีหน้าที่มุ่งมั่น

นี่คือตัวแทนข้า พาเด็กๆ ไปให้พ้นจากป่า ขอบใจมากนะ จาอู ขอให้เดินทางปลอดภัย

เคน สวมกอด สังข์ เอื้อย และ โสนน้อย พวกเด็กๆ ก็ค้อมหัวซบกับไหล่ของเคน เพื่อกล่าวอำลา กอดนี้คงเป็นกอดครั้งสุดท้าย พวกเด็กๆ รู้สึกอบอุ่นมากที่สุดเท่าที่พวกเขาเคยได้รับ เคนก็เช่นเดียวกัน  อยากให้ห้วงเวลาที่มีความสุขเช่นนี้ยาวออกไปอีก

เคน พวกเราต้องไปจริงๆ แล้วนะสังข์ เอ่ยคำลา

เอื้อย จะไม่ลืมเคน ขอบคุณที่เลี้ยงหนู ขอบคุณมากนะเคน

หนูสัญญา หนูจะกลับมาหาเคนอีก แล้วจะเอาเสื้อผ้าใหม่ๆ มาให้โสนน้อย กล่าวอำลาเป็นคนสุดท้าย เคน รู้สึกตื้นตัน เริ่มมีน้ำตาซึม เขาพูดเบาๆ ด้วยเสียงต่ำ และจริงจัง

ฟังฉันให้ดีนะ ที่นี่ไม่เหมาะกับพวกเธอหรอก ไปเถอะ พวกเธอต้องไปให้ถึงที่หมาย ตามหาพ่อและแม่ให้เจอ ไม่ต้องเป็นห่วงฉันเคน สั่งเสียด้วยน้ำเสียงที่เศร้ากว่าทุกครั้ง

แท้จริงแล้ว การปล่อยให้พวกเด็กๆ เผชิญหน้ากับโลกที่เป็นจริงคราวนี้ ไม่ได้ทำให้เคนรู้สึกมั่นใจเท่าใดนัก แม้ว่าพวกเขาจะมีอาวุธไว้ป้องกันตัว มีภูมิคุ้มกันที่ดีพอก็ตาม แต่มีสิ่งหนึ่ง ที่ไม่มีผู้ใดสามารถต้านทานพลังของมันได้ นั่นคือ ความรัก ความภักดี และความกตัญญู ที่พวกเขามีให้แก่กันและกัน พลังเหล่านี้ จะเป็นเกราะคุ้มกันให้พวกเด็กๆ เดินทางไปสู่จุดหมาย ตามความฝันของพวกเขา เคน มองตามหลังพวกเด็กๆ และคณะ เดินจากไปจนลับสายตา

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 15 : ส่งเด็กกลับบ้าน (ตอนที่ ๑๔/๑๐๕ บทที่ ๔) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 42 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android