คุณกำลัง login ด้วย [ เปลี่ยนชื่อ | ออกระบบ ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์

ตอนที่ 16 : ประตูมายาแห่งป่า (ตอนที่ ๑๕/๑๐๕ บทที่ ๕)


     อัพเดท 13 ต.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ผจญภัย
Tags: Hopeful with Hearthed, adventure, fantasy, science fiction, action, ฝ่าอุปสรรคตามหารักนิรันดร์, ชีวิตผจญภัย, แฟนตาซี, วิทยาศาสตร์, แอ็คชั่น, ฝ่าอุปสรรค, สังข์, เอื้อย, โสนน้อย, สินสมุทร, สุดสาคร, พลายงาม, สิงห์ดำ, นครรัฐเทพนารา, ตามหารัก, รจนา
ผู้แต่ง : ดิน หิน ฟ้า ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ดิน หิน ฟ้า
My.iD: https://my.dek-d.com/igoodmedia
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 2 Overall : 791
2 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 8 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 16 : ประตูมายาแห่งป่า (ตอนที่ ๑๕/๑๐๕ บทที่ ๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 30 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


บทที่ ๕ ภูติร้ายในป่ามรณะ

()  ประตูมายาแห่งป่า

ระหว่างทางในป่า ทุกคนต้องเดินทางอย่างระมัดระวัง เพราะเต็มไปด้วยสัตว์ป่า และ ปีศาจร้ายแฝงตัวมา จาอู เดินนำหน้า พวกเด็กๆ อยู่กลาง ซู อัง กาก้า บันตู มาลา รั้งท้าย ทุกคนจะรักษาตำแหน่งของตน จะมีเผลอไปบ้างก็ตอนเหนื่อยล้า หรือเวลาหยอกล้อกัน ซึ่ง จาอูจะเป็นผู้คอยเตือนสติลูกทีม ตลอดการเดินทาง

ป่าก็คือป่า มันยังคงรักษาความสงบเงียบ ไว้ให้เหล่าสรรพสัตว์ได้มาชุมนุมกัน และให้วิญญาณของเหล่าภูติปีศาจ มาเริงระบำร่ายรำอวดอิทธิฤทธิ์ซึ่งกันและกัน ตลอดจนให้บรรดาทวยเทพและผีทุกระดับชั้น มาชุมนุมผ่อนพักคลายอิริยาบท ความเป็นป่ามีอาณาเขตไม่แน่นอน ขึ้นอยู่กับเหล่าสรรพสัตว์ วิญญาณ ปวงเทพ และผีทั้งหลาย ที่จะตกลงจัดสรรอาณาเขตซึ่งกันและกัน ภายใต้มิติเวลาและพื้นที่ ที่มนุษย์ไม่อาจเข้าไปยุ่งเกี่ยวด้วยได้

ป่าจึงเป็นสถานที่ที่พิเศษสุด สำหรับชีวิตและวิญญาณ เป็นทั้งบ้าน เป็นทั้งโรงเรียน เป็นทั้งสนามต่อสู่ และเป็นแม้กระทั่งหลุมฝังศพ จนมีคำกล่าวของกวีบทหนึ่ง ที่พูดถึงป่าไว้ว่า

น้ำ เป็นบ้านของ ปลา
      ฟ้า เป็นบ้านของ นก
      บก เป็นบ้านของ ป่า
      สภา เป็นบ้านของ มนุษย์

พวกมนุษย์ มักรวมหัวกันบุรุกแย่งชิงพื้นที่ของพวกมัน จนปลา นก และสัตว์บก ทั้งที่อยู่บนดินและใต้ดิน ไม่มีบ้านจะอยู่ สัตว์ป่าทั้งหลายแย่งชิงพื้นที่กัน ก็เพราะต้องการครอบครอง พื้นที่ที่เป็นห่วงโซ่อาหารของพวกมัน ก็เท่านั้น พวกมนุษย์กลับคิดด้วยเหตุผลอื่น มันฆ่าเพราะต้องการอาหาร หรือไม่ก็ขับไล่ศัตรู แต่มนุษย์กลับคิดด้วยว่ามันดุร้าย นั่นคือสิ่งที่มนุษย์คิดเอาเอง และไม่อาจรู้นิสัยและความต้องการที่แท้จริง ของพวกมันได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับมัน ดังนั้น มนุษย์จึงใช้เครื่องจักรกลและปืน เพื่อเอาเปรียบพวกมัน

เสียงจักรกลและเสียงปืนที่มนุษย์พามันมา ปลุกให้ป่าตื่นจากหลับใหล ปลุกให้วิญญาณฟื้นขึ้นมา และ ยั่วยุให้เหล่าสรรพสัตว์ มาชุมนุมช่วยกันรักษาสิทธิ์จากผู้บุกรุก จากพวกมนุษย์ใจร้ายขี้โลภ ยอมแลกแม้กระทั่งชีวิต เพื่อเข้าไปเผชิญโชคในป่า ซึ่งพวกเขาไม่รู้หรอกว่า สิ่งที่พวกเขาแสวงหาและยึดครองเอาไปเป็นเจ้าของนั้น มันเป็นสมบัติของป่า หาใช่สมบัติของมนุษย์ไม่

ไม่มีสิ่งใดจะชั่วช้าเลวทรามเ ท่ากับกิเลสมนุษย์อีกแล้ว ซึ่งไม่เพียงพวกเขาจะทำร้ายพวกเดียวกันเอง ยังคอยเบียดเบียนความสงบสุขของป่า กลิ่นอายความโลภของมนุษย์ ลอยโชยไปทั่วป่า ปลุกให้เหล่าวิญญาณตื่นขึ้นจากความหลับ ซึ่งแน่ละ วิญญาณเหล่านั้นมีทั้งดีและเลวปะปนกัน เช่นเดียวกับหมู่มนุษย์

ไม่มีผู้ใดหยั่งรู้ได้ว่า เหล่าวิญญาณเหล่านั้น คิดอย่างไรกับมนุษย์ ที่เหยียบย่างบุกรุกเข้าไปในป่า

เห็นอะไรนั่นไหม๊? โสนน้อย เอ่ยกับ เอื้อย และชี้ไปที่สิ่งนั้น

อุ๊ย!!! ตัวอะไรง่ะ? เอื้อย ก็ตกใจไม่น้อย เมื่อเห็นสิ่งนั้น

งูอะไร ตัวใหญ่จัง

สัตว์คล้ายงู ลำตัวใหญ่เท่าตัวคน นอนตายอยู่ที่ข้างท่อนไม้ใหญ่ ที่นอนล้มพาดหินก้อนใหญ่ก้อนหนึ่ง ส่วนหัวหายไป คงเหลือแต่ส่วนลำตัวและหาง

นั่นมันงูที่ไหนกันเล่า สังข์ บอก นั่นน่ะ กิ้งก่าตัวใหญ่ มันคงถูกสัตว์อื่นกันกินสมอง ดูนั่นซิ เธอไม่เห็นขาของมันเหรอ ต้นไม่นั่นบังอยู่

จาอู พาพวกเด็กๆ และคณะ เดินลัดเลาะผ่านต้นไม้ใหญ่น้อย ผ่านลำธาร เนินหินที่ลาดชัน โดยไม่มีเหตุร้ายใดๆ ราวกับว่า นี่คือข้อตกลงสันติภาพ ที่ต่างคนต่างไม่เบียดเบียนกัน จนกระทั่งมาถึงตรงทางแยกหน้าผาแห่งหนึ่ง ทุกคนหยุดเมื่อพบทางแยก

ตรงทางแยก ทั้งฝั่งตะวันออกและฝั่งตะวันตก เป็นทางเดินเลาะหน้าผาที่ไม่กว้างมากนัก แต่ก็เดินแถวเรียงหนึ่งได้สบายๆ สังข์

สังข์ จะไปทางไหนกันดี? เอื้อย ถาม

สังข์ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋า หยิบวัตถุที่เป็นวัตถุนำทางออกมาดู ดวงไฟยังกระพริบเป็นปกติ

ไปทางนี้สังข์ บอกให้ทุกคน เลือกไปทางทิศตะวันออก ตามตำแหน่งที่วัตถุนำทางบอก

พวกเขาเดินไปสักครู่ เมื่อพ้นโค้งแคบๆ พบศีรษะหินแกะสลักเป็นรูปใบหน้าคนป่า ที่ผนังหน้าผาติดกับทางเดิน มีขนาดใหญ่เป็นสองเท่าของคน มีดวงตาดุดัน จาอู กับ ซู เดินนำ สังข์ เอื้อย และโสนน้อย เดินตาม อัง กับ กาก้า เดินเบียดกันผ่านรูปใบหน้าหิน ด้วยอาการตกใจกลัวเล็กน้อย มาลา เป็นคนสุดท้ายเดินผ่านไป โดยไม่ทันสังเกตว่า ลึกเข้าไปภายในดวงตาของใบหน้าหิน มีสิ่งลึกลับเคลื่อนไหวอยู่

คณะเดินทาง หลุดออกมาจากป่า ถึงปากถ้ำแห่งหนึ่ง ก็เป็นเวลาพลบค่ำพอดี จาอู เห็นว่าพวกเด็กๆ เดินทางกันมาทั้งวันก็เหนื่อยพอแล้ว และเป็นวันแรกเสียด้วย และเห็นว่าที่นี่น่าจะปลอดภัยที่สุด ที่จะพักแรม

ทุกคนได้รับการแบ่งหน้าที่อย่างเท่าเทียม มาลา พวกเด็กๆ หาฟืนก่องกองไฟ จาอู กับ ซู ออกล่าสัตว์ทำอาหาร กาก้า กับ บันตู ทำเขตป้องกันสัตว์ร้าย หลังกินอาหารเสร็จ ซู อาสาอยู่เวรยามคนแรก

คืนแรกผ่านไปด้วยดี ไม่มีเหตุร้ายใดๆ นอกจากมีสัตว์ป่ามาป้วนเปี้ยนดูเชิง เช้าตรู่ ทุกคนรีบเก็บข้าวของ ออกเดินทางต่อ ไม่นานก็มาถึงทางแยกหน้าผาแห่งหนึ่ง จาอู ให้คณะหยุดเดิน หันไปพูดกับ ซู ด้วยภาษาของพวกเขา ดูเหมือนว่าเขาสองคน รู้สึกสงสัยลังเลอะไรบางอย่าง ยืนโต้เถียงกันครู่หนึ่ง มาลา รู้สึกรำคาญ จึงพูดออกไปบ้าง จาอู ตะคอกใส่ มาลา ด้วยภาษาที่ สังข์และเพื่อนๆ ฟังไม่รู้เรื่อง

พวกเราหลงทางกันเหรอ?” เอื้อยถาม

เราเดินกลับมาที่เดิมสังข์ ตอบด้วยสีหน้าเป็นกังวล พร้อมกับหยิบวัตถุนำทางออกมาจากซองหนังสีดำ วางนอนราบบนฝ่ามือถือส่ายไปมา ดวงไฟนั่นก็ยังกระพริบเป็นปกติ

เคนบอกว่า ให้เราเดินไปทิศตรงข้ามกับไฟกระพริบ เราก็มาถูกทางแล้วนี่ ทำไม กลับมาที่เดิมอีกล่ะ

สังข์รู้สึกเป็นกังวล และแปลกใจ ว่าเหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นได้อย่างไร จาอู ซู มาลา ก็ยังเถียงกันไม่เสร็จ นับว่ายังไม่เลวร้ายนัก ที่อีก ๓ คนที่เหลือไม่ร่วมวงเถียงไปด้วย มาลา มีอาการเหนื่อย ท้อแท้ อยากกลับบ้าน แต่ซูห้ามไว้

หรือว่าเคนโกหกเอื้อย พูดขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ

ไม่หรอกมั๊ง เคนจะโกหกเราไปทำไมสังข์ แย้ง

โสนน้อย เสนอทางออก ถ้างั้น เราลองเสี่ยงเดินไปอีกทางไหม๊?”

สังข์เห็นด้วย จึงเดินไปหา จาอู ซู กับ มาลา ซึ่งตอนนี้พวกเขาหยุดเถียงกันแล้ว ยืนหันหลังให้กัน เหมือนโกรธกัน

เราว่า เราจะไปทางทิศตะวันตก จาอูจะว่ายังไง?

จาอูเงียบไปไม่ตอบ สังข์เห็นว่าบรรยากาศเริ่มเครียดขึ้น จึงพูดเตือนสติจาอูว่า

จาอู สัญญากับเคนแล้วนะว่า จะไปส่งพวกเราให้ถึงที่ จาอูจะต้องไปตามหาเมียของจาอูอีก เราจะมาเถียงกันทำไม เราก็ลองไปอีกทางหนึ่งก็ได้นี่

จาอูได้สติ จึงค่อยๆ หันมามองสังข์ แล้วพยักหน้า พร้อมกับเอามือไปแตะหลังเพื่อน เบาๆ เชิงขอโทษที่ตนเองพูดรุนแรงไป บรรยากาศอารมณ์ขุ่นมัว ก็แจ่มใสขึ้น สังข์ไม่ได้ถือโทษโกรธพวกเขา ที่ต้องมาทะเลาะกันในตอนนี้ เพราะทุกคนก็เหนื่อยมาทั้งวัน แต่อีกใจหนึ่ง สังข์เริ่มรู้สึกว่าเหมือนมีสิ่งหนึ่ง ที่มองไม่เห็นตัว แอบแฝงเข้ามาในกลุ่มของพวกเขา ทั้งๆ ที่ ชาวป่าพี่เลี้ยงพวกนี้ ไม่เคยมีเหตุขัดแย้งกันมาก่อนเลย

ตอนนี้ ไม่มีเวลาจะกล่าวโทษใคร หรืออะไร เพราะมันมิใช่ความผิดพลาดของใคร แต่ทุกคนจำเป็นต้องทำใจ ตัดความอาลัยอาวรณ์ กับเวลาที่สูญเปล่าไปทั้งวันทิ้งไปเสีย คณะเดินทาง จึงเริ่มต้นกันใหม่อีกครั้ง



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝ่าอุปสรรค ตามหารักนิรันดร์ ตอนที่ 16 : ประตูมายาแห่งป่า (ตอนที่ ๑๕/๑๐๕ บทที่ ๕) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 30 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

เธซเธ™เธฑเธ‡เธชเธทเธญเนƒเธซเธกเนˆเธ›เธฃเธฐเธˆเธณเน€เธ”เธทเธญเธ™เธžเธคเธฉเธ เธฒเธ„เธก 2561

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android